Poprzednio...
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko,
ale muszę ją poznać.
To sobowtór Katherine.
- Chcę wynalazek. - Nie mam go.
Ma go Damon. Przyniesiesz mi go
Ja go dam Isobel,
ona Johnowi, który mnie zabije.
Bonnie odbierze mu moc.
Skąd wiedziałaś,
że Damon odda wynalazek?
Bo jest w tobie zakochany.
Nie mogłam spełnić jej oczekiwań.
To było złe.
Kiedy Elena się dowie,
nigdy mi nie wybaczy.
Ciasno mi w tej sukni.
Przeżyjesz.
Źle stoicie.
Orkiestra przed towarzystwem historycznym.
Matt, na platformę.
Ustawcie krzesła.
Zapraszam na platformę.
Wyglądasz jak wtedy.
Co tu robisz?
Miałoby mnie nie być?
Bonnie odczarowała wynalazek.
Isobel odeszła. I mamy Dzień Założyciela.
Przyszedłem zjeść watę cukrową i skraść ci dziewczynę.
Nie prowokuj mnie.
Dawniej grzecznie prosiłeś, żebym zostawił Elenę.
Grunt, że dotarło.
Co?
Nie masz poczucia humoru.
Twoje żarty mnie nie bawią.
Rozumiem.
Jestem lepszy. Boisz się,
że skoro nie ma Katherine,
skupię się na Elenie.
Bez obaw. Elena to nie Katherine.
Masz rację.
Świetnie wyglądasz.
Biorę udział w paradzie.
Co u ciebie?
Martwiłem się. Mam wyrzuty sumienia.
Dlaczego?
Twój wujek zabił moją matkę. Nie ty.
- Jesteś pewna, że to on? - A kto inny?
On tego nie rozumie. Nienawidzi wampirów.
- Robi to, co uważa za słuszne. - Bronisz go?
Nie, wcale.
Tylko rozumiem, co nim powoduje.
Myśli, że wampiry z krypty
pragną odwetu na mieście, a on go broni.
One chcą odwetu.
Chciały.
Dlatego się odłączyłyśmy.
Mama nie była mściwa. Pragnęła żyć.
- Muszę opuścić miasto. - Odchodzisz?
Odejdziesz ze mną? Przemieniłabym cię.
To moja krew.
Zapewni ci nieśmiertelność.
Znam cię.
Wiem, co czujesz.
Samotność, pustkę, wyobcowanie.
Wampir tak się nie czuje.
Możesz zagłuszyć emocje. Pokażę ci.
Chciałem tego.
Ale już nie. Nie mogę.
John?
To możliwe?
Nie ma dowodów, ale kiedyś chodził z Isobel.
Zawiózł ją do twojego ojca.
Nigdy go nie lubiłam.
Przykro mi. Chciałem powiedzieć ci przed Damonem.
Umie być niedelikatny.
Cieszę się, że mi powiedziałeś.
Ale mam nadzieję, że to nieprawda.
Co mam zrobić?
Spytać, czy jest moim biologicznym ojcem?
- Gdy będziesz gotowa. - Chyba nigdy nie będę.
Mam wystarczająco problemów z bliskimi.
Jeremy mnie nienawidzi. I słusznie.
- Powody znalazł w pamiętniku. - Jest mu przykro.
Nigdy nie wybaczy mi za Vicki. Okłamałam go.
Jest twoim bratem. Wybaczy. Daj mu czas.
- Schowaj gips. Nie pasuje. - Poważnie?
- Teraz z Bonnie. - Ja zrobię.
Będę na platformie.
Przeprosiłem.
Podrywałeś jego matkę, a potem go stłukłeś.
Przeprosiny nie wystarczą.
Szukałam cię. Świetnie wyglądasz.
- Platforma pięknie wyszła. - Odejdź.
Tak nie może być, Jeremy.
Więc znów wymaż mi wspomnienia.
Będę twoim niewtajemniczonym braciszkiem.
Zostaw mnie.
Nie możesz tak po prostu tego naprawić.
Powitajmy orkiestrę liceum.
Uczniowie pana Saltzmana
przygotowali rekonstrukcję bitwy o Willow Creek.
Proszę powitać nasze piękności
i towarzyszących im kawalerów.
Caroline Forbes, Miss Mystic Falls.
Czyż nie są przepiękne?
- Czego chcesz? - Oglądam paradę.
- Uciekasz? - Tak, od ciebie.
- Coś ci powiem. - Daj mi spokój.
Dziękuję. Wynalazek mógł mnie zabić.
Doceniam twój gest.
Dziękuję.
- Zrobiłam to dla Eleny. - I tak jestem wdzięczny.
Mam wobec ciebie dług.
Baw się dobrze.
Przed nami drużyna piłkarska liceum w Mystic Falls.
Okażmy im nasze wsparcie!
To klucz.
Uruchomisz nim urządzenie.
Zadziała raz przez pięć minut.
W jaki sposób?
Emituje dźwięk
niesłyszalny dla ludzi.
Obezwładnia wampiry w promieniu pół kilometra.
Ludzie szeryfa zdążą im podać werbenę
i zabrać tutaj, gdzie je unicestwimy.
- Na pewno dziś zaatakują? - Wiem od jednego z wampirów z krypty.
Potwierdza atak.
Słuchajcie.
Plan bez zmian.
Czekamy na fajerwerki.
Do tego czasu wtapiamy się w tłum, bierzemy udział w obchodach.
Nie zorientują się.
Pragną zemsty za czyny naszych przodków.
Stanowimy ich cel.
Tu jest scena, tu staną rodziny Założycieli.
Pytania?
Podejmujemy wielkie ryzyko. To nasze rodziny, John!
Anna? Co tu robisz?
Tylko tak się ich pozbędziemy.
Wszystkich.
Tak wyglądasz lepiej.
Retro ci nie pasuje.
To obelga?
Komplement.
Najwyższego rzędu.
Stefana niepokoi nasza przyjaźń.
Mówił ci?
Nie. A tobie?
Nic godnego powtórzenia.
Więc odpuść frywolne komentarze. I tę sztuczkę z oczami.
Którą?
Nie chcę żałować, że się z tobą kumpluję.
Możemy to naprawić.
Skłamałam. Postąpiłam źle.
Ale jesteś moim bratem i cię kocham.
Powiedz, co mam zrobić.
Idź do diabła.
Tak wiele czuję, a nie mogę tego wyrazić.
Bycie nastolatkiem ssie.
- Fiut. - Zważaj sobie. Nie jestem twoją siostrą.
Do niej też tak nie mów.
Zabijesz mnie, bo jej przykro?
Bądź wyrozumiały.
- Zabrała mi wspomnienia. - Ja to zrobiłem.
Ona cię chroniła.
Decyzja nie należała do niej.
- Puść mnie, zanim zrobię scenę. - Nie zdążysz.
Puść go.
W porządku?
Mój brat próbuje powiedzieć, byś nie winił Eleny.
To on przemienił Vicki.
Ja ją zabiłem.
Stanowiła zagrożenie dla ciebie i twojej siostry.
Żałuję, że do tego doszło.
Wolałbym pamiętać.
- Dobry i zły glina - klawo. - Co ty robisz?
To kretyn.
Relacja Eleny z bratem to nie twoja sprawa.
Bohater jest tylko jeden?
Przepraszam.
Wiem, że nie masz szlachetnych pobudek.
Jesteś zazdrosny.
Czym są szlachetne pobudki? Powiedz.
Muszą płynąć z pragnienia bezinteresownego dobra.
To pojęcie całkowicie ci obce. Nie zrozumiesz.
Chcecie rzucić miasto na przynętę?
To niebezpieczne. I szalone.
Rozmawialiśmy z twoimi ludźmi.
- Za moimi plecami? - Przewidzieliśmy twoją reakcję.
- Tu są nasze dzieci. - Liz, musimy.
Nie ma innego wyjścia.
Właśnie po to ojcowie Założyciele stworzyli tajną radę.
Ja jestem szeryfem.
Nie zgadzam się.
Pozwól, że porozmawiam z panią szeryf w cztery oczy.
Bądź rozsądny. Nie zmienię zdania.
Jeszcze tu jesteś?
Słuchaj.
Wampiry z krypty uderzą wieczorem.
- Skąd wiesz? - Byłam tam.
Myślą, że jestem z nimi.
Chcą zabić rodziny Założycieli.
Kiedy?
Podczas pokazu fajerwerków.
John Gilbert chce użyć wynalazku.
- Trzeba uciekać. - Został dezaktywowany.
- To będzie rzeź. - Gdzie teraz są?
Tutaj.
Nie wiemy, kto przyjmuje werbenę.
Nie mamy się karmić, tylko zabijać.
Wiecie, co robić.
Masz w samochodzie broń na wampiry?
A co?
Na placu jest ich pełno. Przydałby się kołek.
- Co robisz? - Ratuję ci życie.
W dwóch słowach: są tu wampiry z krypty.
Uderzą w rodziny Założycieli. Zabierz ją.
Czekaj. Dokąd to?
To więcej niż dwa słowa.
Jeremy gdzieś tu jest.
Znajdźmy go.
W pierwszej klasie pokłóciłam się z Bonnie.
Miałyśmy się do siebie już nie odezwać.
Daj spokój.
Co tu robisz? Wracaj do domu.
- Nie chcę. - Rób, co każę.
Panie burmistrzu, wszystko w porządku?
Proszę, wracaj do domu.
- I zabierz przyjaciół. - Dlaczego?
Nie mogę powiedzieć. Idź. Proszę.
Weź samochód.
Idźcie.
Co tu robisz? Wujek cię zobaczy.
Musiałam cię znaleźć.
Chodź.
Od 150 lat Mystic Falls jest naszym domem.
Bezpiecznym, zasobnym, przyjaznym.
I za to dziękujemy Założycielom.
Ich dziedzictwu dedykuję dzisiejszy pokaz sztucznych ogni.
Na miejsca.
Miłego pokazu.
Trzymaj się mnie.
Przepraszam.
Wiesz, co narobiłeś?
Tak. Doskonale.
Co się dzieje?
Moja głowa.
Co się dzieje?
Niech to się skończy!
Co to?
- Co? - Ten dźwięk.
Jaki?
Ja go wezmę. Tam jest drugi. Idź!
- Nagle upadł. - Nie on jeden.
Gliny wstrzykują werbenę wszystkim, którzy się przewrócili.
Wyłapują wampiry.
Pomóżcie mu. Nagle upadł.
To burmistrz?
Co z nim?
Moja głowa!
Mam jednego.
Co robisz?
Zostaw ją!
Po wszystkim. Są pod wpływem werbeny.
Mamy mało czasu. Kończmy to.
Anna.
Możesz wyjść. Ja dokończę.
Proszę...
- Co z tobą? - Jakby igły przeszywały mi czaszkę.
Nagle przestały.
Upadło co najmniej pięć wampirów.
Zabrali ich do starego budynku należącego do twojej rodziny.
Wynalazek Gilberta.
To na pewno on.
Dlaczego zadziałał?
- Bonnie zdjęła czar. - Może nie.
Widzieliśmy to.
On może mieć rację. Zastanów się.
Miała rozbroić przyrząd broniący ludzi przed wampirami.
- By chronić ciebie. - I Damona.
Wampiry.
Gdzie Damon?
Nie wiem. Nie widziałem go.
Znajdź mojego brata i odwieź go do domu.
- Co się stało?! - Klucz w pasku.
Wyjmij go.
Wszędzie cię szukam.
Coś się stało Richardowi. Zabrali go.
- Kto? - Twoi funkcjonariusze.
Nie rozumiem. Nie jest wampirem.
Chodźmy.
Burmistrzu? To pan?
Co ty tu robisz?
Jestem wampirem.
A pan?
- Werbena pana nie powaliła. - Nie jest pan wampirem.
Więc kim?
Burmistrz Lockwood?
Wszystko gra? Mocno oberwałaś.
Muszą cię zbadać.
Nic mi nie jest.
Opatrują Tylera.
Tętno się uspokaja.
Coś nie tak?
Jego oczy.
- Co się stało? - Przestraszyłeś nas.
Pomóżcie jej!
Obudź się! Zabierzemy cię do domu.
Czekaj.
Słyszę ich.
Budynek płonie.
Gdzie Damon?
Z pozostałymi, gdzie jego miejsce.
Koniec z nim.
- Oszalałeś. - Dlaczego?
Trzeba to było zrobić 150 lat temu.
To jedyne słuszne wyjście.
Idź.
Już stamtąd nie wrócisz.
Oszczędzisz mi fatygi.
Jest inne wejście?
Są drzwi dla służby.
Jeden krok i powiem glinom, że przegapili wampira.
Proszę cię, nie rób tego.
To nic dla mnie nie znaczy.
Jesteś moim ojcem. Powinno.
Wiesz?
Nie byłam pewna.
Ale teraz już jestem.
Nie wchodź tam. Spłoniesz.
To mój brat.
Nie wchodź tam!
- Bonnie, co ty wyprawiasz? - Przepraszam, że cię okłamałam.
Muszę się tam dostać.
Bonnie, co to było? Wyjdą stamtąd?
Ugasili pożar.
Mówią, że przyczyną było zwarcie.
Widziałaś Damona?
Zniknął.
Jasne.
Dobrze, że jesteś cały.
Tak mocno staram się go nienawidzić.
Na próżno.
Zależy ci na nim.
Mnie też.
Ale kocham ciebie.
Wiem, że się tym przejmujesz.
Wiesz.
- Znam mojego brata. - Kocham ciebie, Stefan.
Potrafi narozrabiać.
Kocham ciebie.
Nie masz powodu do obaw.
Dzwoniła Jenna, Jeremy jest w domu.
Pobiegnę do szkoły po suknię i resztę rzeczy.
Zajrzę do niego.
Co tu robisz?
Anna nie żyje.
Domyśliłem się, że dlatego ją zabrali.
Zależało ci na niej.
Tak.
Widziałem jej śmierć.
Przyglądałem się i...
pragnąłem jej pomóc.
Ale nie mogłem.
Czemu to mówisz?
Już raz uwolniłem cię od bólu. Mogę znowu.
To twój wybór.
Myślisz, że go zabrałeś, ale ja dalej go czuję.
Tylko nie pamiętam przyczyny. Czuję pustkę, samotność.
Zabranie wspomnień nie pomoże.
Nie naprawi tego, co się stało.
Skrzywdziłem Vicki.
Żałuję tego.
Naprawdę.
Anna mówiła, że wampiry mogą nie czuć bólu.
Że mogą go uciszyć, wyłączyć człowieczeństwo.
To prawda.
Tak jest łatwiejsze?
Co?
Życie.
I tak jest do bani.
Kiedy jesteś wampirem, nie musisz nad tym płakać.
Tak robisz?
Robiłem to bardzo długo.
Życie było prostsze.
Przepraszam.
Nie wiem, co się stało.
Już dobrze.
Wyjdzie z tego.
Co się dzieje? Co z nią?
Krwotok wewnętrzny. Będą operować.
Co mówią? Będzie żyć?
Dołożą starań.
Tyler, rozmawiałeś z mamą?
Zostawiłem jej wiadomość, że tu jestem.
Zadzwoń do niej.
Dlaczego?
Chodzi o twojego tatę.
- Minęłaś się z Eleną. - Szukam ciebie.
Jest moją przyjaciółką.
Kocha cię,
więc nie mogłam pozwolić, byście zginęli.
Jestem ci wdzięczny.
Tak, ale tak dalej być nie może.
Damon musi się zmienić.
Oboje tego pragniemy.
Chcemy chronić naszych bliskich.
Ty - Damona.
Widziałeś, do czego jestem zdolna.
Znam swoją siłę.
Jeśli Damon przeleje choć kroplę niewinnej krwi,
zabiję go.
Choćbyś miał zginąć razem z nim.
Oby do tego nie doszło.
Oby.
Co tu robisz?
Bezskutecznie usiłowałem zrobić coś dobrego.
Czyli?
Nieważne. Daj.
Dziękuję.
Przybyłem do tego miasta, chcąc je zniszczyć.
Dziś zapragnąłem je chronić.
Jak do tego doszło?
Nie jestem bohaterem.
Nie czuję powołania.
Może je masz.
Nie, to działka mojego brata.
I twoja. I Bonnie.
Nienawidzi mnie, ale pomogła Stefanowi mnie ocalić.
Jesteś zaskoczony?
Zrobiła to dla ciebie.
Bo uznałaś, że warto mnie ratować.
Dziękuję.
Proszę.
Już późno. Wejdź.
Co to miało być?
Nie chcę o tym mówić.
- Przestraszyłaś mnie. - Wybacz.
Poznałem Isobel jako szczeniak.
Zakochałem się.
Ona nigdy mnie nie kochała.
Była niezwykła.
Nienawidzę wampirów za to,
czym się stała, jak to ją zniszczyło.
Nie wiedziałem, że pragnie przemiany.
To moja wina.
Mówię ci to,
bo mam nadzieję, że zrozumiesz.
Dziękuję.
Mogę pomóc?
Tak.
Katherine?
Witaj, John. Żegnaj, John.
Szukałam wszędzie.
Ktoś zabrał moje rzeczy.
Pojadę do szpitala.
Spotkamy się?
Kocham cię, Stefan.
Jeremy? Nie śpisz?