Poprzednio...
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko,
ale muszę ją poznać.
Wynalazek Johnatana Gilberta
został skradziony przez Pearl.
Dałam twój wynalazek Damonowi.
Sam go poproś.
Mamo!
Moja żona całe życie badała
zjawiska nadprzyrodzone.
- Co zrobiłeś? - Przemieniłem ją.
Dlaczego wyglądam jak ona?
- Byłaś adoptowana. - Zjawiła się
w zaawansowanej ciąży. Miała 16 lat.
Co o niej wiesz?
- Jej imię, Isobel. - Nie szukaj jej.
Nie chce cię znać.
Ona żyje? Czy to znaczy, że jest...?
Cześć, Ric.
Isobel.
Miło cię widzieć. Dobrze wyglądasz.
Podobno uczysz historii.
- I jak? - Gdzie byłaś?
Moje powody cię nie pocieszą,
a wyjaśnienia nie zadowolą.
- Chciałam tego. - Po prostu?
Miałeś mnie opłakać i zapomnieć.
Byłaś moją żoną.
Kochałem cię.
Musiałem cię szukać.
Wcale się nie zgubiłam.
Znasz moją córkę Elenę.
Podobno mnie szuka.
Zorganizujesz spotkanie.
Mam przekazać wiadomość?
Wal się.
Samolubna suka.
Czego chcesz?
- Powiedziałam. - Nic dla ciebie nie zrobię.
Umów mnie z Eleną,
albo po kolei wytłukę mieszkańców.
Zacznę od twoich uczniów.
Jasne?
Przygotowuję paradę na Dzień Założyciela.
Inaczej Caroline się wścieknie. Co słychać?
Cycuś glancuś, miło, że pytasz.
A co u Stefana?
Koszmar.
Co się dzieje?
Znowu nudny i przewidywalny.
Zabrałaś mu wszystko, co było w nim ciekawe.
- Z twoją pomocą. - Nienawidzę się za to.
Wujek wspominał
o mojej wycieczce z panem od historii?
Nadal go unikam. Coś kombinuje?
- Nie wiem, sprawdź. - Kończę, jestem spóźniona.
Baw się dobrze.
Jak ja.
Dzwoniła Elena.
Nasz plan na paradę.
Rekonstrukcja bitwy o Willow Creek.
Tyler dowodzi projektem.
- Czemu? - Bo tak mówię.
- Widziałem twoje szkice. - To nie dla mnie.
Wybierz zespół, bądź twórczy.
I nie zepsuj tego.
Pomożesz mi?
Nie.
Musimy porozmawiać.
Zobaczmy zeszłoroczną platformę.
Tak było.
Nie będziemy tego powielać.
Co zatem zrobimy?
Klasa, południowa elegancja.
- "Przeminęło z wiatrem"? - Skąd wiesz?
- Ciągle gadasz o Scarlett. - Racja.
Gdzie Elena? Miała pomagać.
Nie wiem.
- Co jest grane? - Z czym?
Nie udawaj.
Kłócicie się.
To nic.
W paradzie chodzi o przyjaźń i współpracę,
a wszyscy się żrą.
Matt i Tyler, ty i Elena.
Nie podoba mi się to.
Nie mogę pomóc, jeśli nie znam szczegółów.
Nie mogę o tym mówić.
- Dzięki za przyjście. - Przepraszam za poślizg,
pies zjadł mi... Nieważne.
- Co to za miny? - Widziałem się z Isobel.
Tutaj?
W mieście?
Spóźniłeś się.
Nie podałaś godziny. Co to za pokaz?
Cherie to wokalistka jazzowa, którą poderwałam w Brooklynie.
Kowboja znalazłam na rodeo gejów w Amarillo.
- Jest gejem? - Nie w tej chwili. Jest dla mnie dobry.
Uczę ich francuskiego.
Znowu mnie osądzasz.
To ludzie, a ty ich traktujesz jak lalki.
Jeśli mamy być partnerami, przestań mnie krytykować.
Łączy nas wspólny cel.
Ale nie zgadzam się z twoim stylem życia.
Czyli nadal nie masz wynalazku?
Zdobędę go, obiecałem.
Zagroziłeś zdemaskowaniem Damona... Na próżno.
Zabiłeś Pearl, a wynalazku wciąż brak.
Twój plan nie działa.
Twoja obecność tylko szkodzi.
Zawiodłeś.
Teraz ja się tym zajmę.
Pytałeś o wujka? Współpracują?
- Nie. - Nie współpracują?
- Nie pytałem. - A wynalazek?
- Też nie pytałem. - Wie o grobie?
- Nie wiem. - Brakło ci języka w gębie?
Spotkanie z martwą żoną trochę mnie zaskoczyło.
- Czego chce? - Spotkać się ze mną.
Alaric ma zaaranżować spotkanie. Nie wiemy dlaczego, ani po co.
Nie musisz iść.
- Nie mam wyjścia. - Inaczej ona zacznie zabijać.
Rozumiem, że jesteście przeciw.
Zrobię to.
Spotkam się z nią. Inaczej będę żałować.
Słyszysz mnie?
Dziękuję, że przyszedłeś.
Denerwuję się.
Ale cieszę się, że jesteś.
Kocham cię.
Witaj, Eleno.
Wyglądasz jak ona.
Nadzwyczajne.
- Znasz Katherine? - Odnalazła mnie po przemianie.
Ciekawość genetyczna.
Zafascynowałabyś ją.
To dlatego możesz wychodzić na światło dzienne?
Katherine pomogła mi to zdobyć.
- Kto jest moim ojcem? - Nieważne. Jakiś pętak.
- Chcę poznać imię. - Zadajesz dużo pytań.
Facet, który mówił, by cię nie szukać.
Dlaczego się zabił?
Dla efektu. Szkoda, że nie poskutkowało.
- Życie tak mało dla ciebie znaczy? - Tyle, co nic.
Taka już jestem.
Nie.
Znam wampiry. Są inne.
Ten przy stole bilardowym to twój chłopak?
Stefan Salvatore?
Czemu nie Damon?
A może chcesz ich obydwu, jak Katherine?
- Wejdźmy. - Nie.
Isobel wyraźnie zabroniła.
Nie zabiję przy ludziach.
Wcale jej nie zabijesz.
Spaprała ci życie, a ty ją chronisz?
Jest moją żoną.
Była.
Szukałem kobiety, którą poślubiłem, ale to nie ona.
Jest zimna.
- Nie jest człowiekiem. - Nie łapię.
Stefan ma w sobie człowieczeństwo.
Ty zabijasz, ale masz jakieś ludzkie cechy. A ona...
nic.
Można to wyłączyć...
jak guzikiem.
Ale Stefan jest inny.
Pragnie żyć jak człowiek.
Jak w "Jak poznałem waszą matkę".
Zagłusza uczucia. Instynkt wampira je wyklucza.
Isobel wybrała łatwiejszą drogę... Bez winy, wstydu, żalu.
Każdy chciałby tak.
Ty nie.
Jasne. Dlatego taki dobry ze mnie kompan.
Dlaczego chciałaś się spotkać? Przecież nie z ciekawości.
Właśnie, że tak.
Ale też chcę tego, co twój wujek John:
wynalazku Johnathana.
- Jak poznałaś wujka? - Stare dzieje.
Wpadłam mu w oko.
- Opowiedział mi o wampirach. - Dlaczego stałaś się jednym z nich?
Powodów było wiele.
Sama też na nie wpadłaś.
Kłamiesz.
Ty się zestarzejesz, a Stefan nie.
Ludzkie "na zawsze" trwa krótko.
Nie mam tego, czego szukasz.
Usiądź.
I powiedz chłopakowi, żeby wyszedł.
- Chcę dostać wynalazek. - Nie mam go.
Wiem. Ma go Damon.
- Przyniesiesz mi go. - On mi go nie odda.
Więc będziesz miała krew na rękach.
Miło było cię zobaczyć.
Gdzie jesteś, Anno?
Co się dzieje?
Oddzwoń do mnie.
Co u Anny?
Lubię ją. Babka z werwą.
Nie wiem, nie odbiera.
Kłopot z dziewczyną?
Nie. Odezwie się.
To ta, z którą byłeś na wyborach Miss?
Gorący związek.
Kiedy ją widziałeś?
- Bo co? - Tak pytam.
Nikt mnie tu nie lubi. Może potrzebujesz rady?
Nie przy jedzeniu.
- Jak dobrze znasz Annę? - Bardzo dobrze.
Mnie możesz powiedzieć wszystko.
Odpowiem na wszystkie pytania. Pomogę.
Dlaczego?
Tego życzyłby sobie twój ojciec.
Nie ma potrzeby.
Znowu wygrałaś. Czy nałożyłem wyjściowe majtki?
Kolejne wspomnienie przeszłości.
Miło cię widzieć, Isobelo.
Bawiłem się tylko z twoją służką.
Jak mnie znalazłeś?
Znalazłem domy przejęte przez bank
i wybrałem najdroższy z nich.
Jasne.
Sam mnie tego nauczyłeś.
- Co cię sprowadza? - Nieźle namieszałaś.
Skrzywdziłabyś wszystkich prócz mnie.
Tak mi przykro. Przyniosłeś wynalazek?
- Co z Johnem Gilbertem? - Znam go z młodości.
- Podkochiwał się we mnie. - Nie on jeden.
- Po co ci ten wynalazek? - Mnie? Po nic.
Wykonuję polecenia.
- Jedziemy na tym samym wózku. - Czyli?
Katherine...
Chce, żeby wynalazek trafił do Johna.
A wiesz, jak się złości, kiedy jej nie idzie.
- Czemu to robisz? - Nie zabijaj posłańca.
Nie można się jej oprzeć. Zawsze dostaje, czego chce.
- Ja też. - Doprawdy?
Co teraz?
Powspominajmy.
Słuchaj uważnie.
Nie będziesz zastraszać moich bliskich.
Kontakt z Eleną to był błąd.
Zostaw ją, albo cię rozszarpię, bo zabijam posłańców.
Wiesz dlaczego?
Bo to wysyła ważną wiadomość.
Jeśli Katherine czegoś chce, niech sama po to przyjdzie.
Nie mogłam spać. Byłaś zdenerwowana, a ja się odwróciłam.
Jak nie ja.
Jak nie my.
Przyjaźnimy się.
Zawsze będę dla ciebie.
Przepraszam, że cię zawiodłam.
Poznałam moją biologiczną matkę.
I jak?
W porządku?
Podobno znów mieszkasz sam. Wszystko gra?
Pytasz mnie o mamę?
Przekażę, żeby zadzwoniła, kiedy wpadnie.
Nie o to mi chodziło.
Ja tylko...
- Nie wiem, co powiedzieć. - To nie mów.
- Jesteś dupkiem i tyle. - Wiem.
Nieważne.
Dzięki, że przyszłaś.
- Zobacz. - Księga czarów Emily?
Przeglądałam ją po śmierci babci.
Patrz.
Kompas na wampiry.
Zdaniem Emily Johnathan niczego nie wynalazł.
To ona tchnęła czar.
Kompas.
Pierścienie.
Tajemniczy przedmiot.
Tak. Damon ma tylko część.
Emily przysięgła Katherine lojalność,
ale nie mogła patrzeć na śmierć niewinnych.
Pozwoliła zatem,
by Johnathan wierzył, że jest ojcem wynalazku.
Jak to działa?
Jesteś pewna, że tego chce Isobel?
A co?
To broń...
przeciwko wampirom.
Widziałeś Stefana?
Nie. Masz chwilę?
Coś się stało?
Chodzi o Annę.
Zostawiłem jej tyle wiadomości, ale nie oddzwania.
Nadal się przyjaźnicie?
To więcej niż przyjaźń.
Coś się musiało wydarzyć.
Powiedz mi, co wiesz.
Nie rozmawiałam z nią.
Czy teraz kłamiesz?
- Dlaczego? - Bo taki masz zwyczaj.
Kłamiesz.
Wiem, czym jest Anna. I wiem, że ty wiesz.
Więc powiedz, czy masz pomysł, gdzie może być.
Nie.
Zaczekaj.
- Co tu robisz? - Jestem twoją matką.
Uczestniczę w twoim życiu.
- Nie życzę sobie tego. - Rozumiem. Masz nowych bliskich.
Przyjrzałam się twoim znajomym.
Przyjaciółka-czarownica Bonnie.
Byle dalej od takich.
Smętny braciszek Jeremy.
I Caroline. Okropna.
Wszystkiego dowiedziałam się od niej. Kłapie dziobem, ile wlezie.
Dalej Matt.
Przyjaciel, były, przyszły były gaduły.
Tyle powiązań. Matt...
- Nie ma związku. - Ma - z tobą.
Nie przychodź tutaj.
Też mam przyjaciół.
Widzisz gościa obok Matta?
To Frank. Bardzo przystojny.
I przydatny.
Zauważył, że oś zardzewiała.
To niebezpieczne. Wystarczy nacisnąć i...
Podnieście platformę!
Wezwij karetkę.
Dlaczego to robisz?
Łatwo skrzywdzić tych, na których nam zależy.
Chodzi o wynalazek Johnathana?
Oddaj go i to się skończy.
- Damon go nie odda. - Nie doceniasz, jak mu na tobie zależy.
- On cię zabije. - Najpierw ja wykończę Jeremy'ego.
- Karetka będzie za kwadrans. - Mogę cię zawieźć.
- Caroline może. - Nie mam wozu.
- Zaczekam. - Nie!
Potrzebujesz lekarza. Tyler prowadzi i kropka.
Jedź.
- Pakujesz się. To dobrze. - Już niedługo.
- Zdobyłaś brakującą część? - Jeszcze nie.
- Więc po co mnie wezwałaś? - Mam coś równie dobrego.
- Co ty wyprawiasz? - Prę do celu.
To mój bratanek. Puść go.
Zdejmij pierścień.
Przecież się znamy.
To ja, John. Nie krzywdź dzieciaka.
Zabiłabym go, by pokazać, że się mylisz.
Potrafiłabyś?
Wiem, że się zmieniłaś,
ale dawna Isobel nadal gdzieś tam jest.
Wypuść go.
Chciałeś dobrze.
Zobaczymy, jak poradzisz sobie bez tego.
- Gdzie wynalazek? - U Damona. Nie odda go.
Ja go poproszę.
Tak po prostu nie odda.
Ten przedmiot jest groźny dla wampirów.
A gdyby nie był?
- Nic z tego. - Wysłuchaj mnie.
Ja go dam Isobel, ona Johnowi,
który mnie zabije. Lubię być żywym trupem.
- Bonnie odbierze mu moc. - Nie ufam jej.
Potrafię zdjąć ten czar.
- John i Isobel się nie dowiedzą. - Sam wyciągnę Jeremy'ego.
Jak? Isobel jest wampirem.
Jeremy zginie, gdy przekroczysz próg.
Dałabyś radę? Bez obrazy, nie jesteś Emily Bennett.
Ona wiedziała, co robi.
- Ćwiczyłam. - To nie gra na pianinie.
Twoja ulubiona książka?
Tytuł. Dowolny.
Może "Zew krwi" Jacka Londona.
- Fajna sztuczka. - Zrobimy to.
Według mojego planu.
Oddaj wynalazek.
Tracimy czas.
Nie ufam ci. Próbowałem cię zabić.
- Owszem. Nie możesz mi ufać. - Mnie możesz.
Dziękuję.
Czego ona chce?
Twój pradziad wynalazł broń skrajnie groźną dla wampirów.
- Usiłujemy ją zdobyć. - Po co?
Grupa wampirów pragnie zemsty na tym mieście.
- Wampir chce zabić inne wampiry? - Ma swoje powody.
Nikt nie przypuszczał, że tu wrócą, Jeremy...
Ale wróciły.
- Musimy je zniszczyć. - Wszystkie?
- Niektóre są dobre. - Coś takiego nie istnieje.
Nie wierzę w to.
Twój tata wierzył.
To powinno dla ciebie coś znaczyć.
Ojciec o tym wiedział?
A kto mnie zapoznał z historią rodziny?
Już.
Super. Co teraz?
Przekażemy go Isobel.
Gdzie wynalazek?
- Gdzie mój brat? - To nie negocjacje.
Gdzie to jest?
- Gdzie mój brat? - Myślisz, że przyszłam sama?
A ja?
Zadzwoń do domu.
Pogadaj z Jeremym.
Jeremy. W porządku?
Tak. Wujek walnął się w głowę.
- Drobny wypadek. - Kupa śmiechu.
- Wszystko gra. - Niedługo wrócę.
- Nie skrzywdziłabyś go. - Miałam go zabić.
Nie szukaj we mnie dobrych cech, bo ich nie posiadam.
Skąd wiedziałaś, że Damon odda wynalazek?
Bo jest w tobie zakochany.
Dziękuję.
Za co?
Za to, że okazałaś się takim rozczarowaniem.
Wspomnienie o prawdziwej matce nie ucierpiało.
Żegnaj, Eleno.
Dopóki masz obu Salvatore'ów, jesteś przeklęta.
Katherine była mądrzejsza. Wyszła z tego.
Ale ty nie jesteś Katherine.
Tu Anna, zostaw wiadomość.
- Musimy o tym pomówić. - Nie.
Nie wiem, co powiedziała Anna, ale musisz o czymś wiedzieć.
Wystarczy to, co jest w twoim pamiętniku.
- Czytałeś go? - Nie mów, że naruszam prywatność.
Wiem, że Damon wyczyścił mi pamięć. To co stało się z Vicki...
Nie rozumiesz.
W noc śmierci Vicki
było tak, jakby mama i tata znowu umarli.
Widziałam to na twojej twarzy.
To było straszne.
Chciałam złagodzić twój ból.
Wyjdź.
Wyjdź!
Czego chcesz?
Już rozumiem.
Uczysz historii.
O co chodzi?
Udajesz, że ci nie zależy, ale przyszłaś.
Chcę się pożegnać.
Poprzednio się nie fatygowałaś, więc dlaczego teraz?
- Nienawidzisz mnie. - Tak ci łatwiej?
- Po co to wszystko? - Czego się spodziewałeś?
Szukałeś mnie. Co chciałeś znaleźć?
Kobietę, która dała mi ten pierścień.
Zapewniłaś mi ochronę.
Wtedy byłam inną osobą.
No tak, ona zniknęła.
Kobieta, którą poślubiłem, którą kochałem, odeszła.
Mam w to uwierzyć?
- Co? - Nie mam pierścienia ani werbeny.
Zabij mnie albo zahipnotyzuj, bo...
Nie wierzę.
Ani przez chwilę.
Pragnęłam tego, potrzebowałam.
Zawsze będę tego żałować.
To był mój błąd, nie twój.
Zapomnisz to.
Kochałam cię...
Kiedy myślę, co straciłam, cierpię.
Teraz twoje serce jest wolne. Tak będzie lepiej.
Żegnaj, Ric.
Anna? Co tu robisz?
Moja matka...
nie żyje.
Została zamordowana.
Tak mi przykro.
Nie powinnam przychodzić,
ale nie mam się gdzie podziać.
Już dobrze.
Chcesz?
Powiedz. Cokolwiek to jest. Mów.
Słyszałeś Isobel?
Zbliżyliście się z Eleną,
wiele dla niej znaczysz. Ona dla ciebie też.
Ciekawe.
Masz jej nie skrzywdzić.
Uważa cię za przyjaciela.
I vice versa. Świetna kumpela.
Można powiedzieć, że jedyna.
To źle?
Choć mogę wyjść na zazdrosnego narzeczonego.
Wyjść? Ty już nim jesteś.
Historia nie powtórzy się z Eleną.
Rozumiesz?
Jasne.
Rozumiesz?
Tylko się przyjaźnimy.
I jako przyjaciel nie powiem jej prawdy.
Wyręczysz mnie.
Jakiej prawdy?
O Johnie. Wiem, że nie macie przed sobą tajemnic.
O czym ty mówisz?
Tylko ja umiem złożyć fakty do kupy?
Isobel.
Spotykała się z Johnem.
Zaszła z nim w ciążę i wylądowała w gabinecie jego brata.
Jaką rolę odegrał John?
Zastanów się.
Myślisz, że John jest ojcem Eleny?
- Masz dowód? - Niepotrzebny.
Choć można przeprowadzić testy DNA.
Świetnie sobie radzisz z tymi rewelacjami.
Kolorowych snów.
A kiedy już jej powiesz
i zechce pogadać z przyjacielem,
chętnie posłucham.
To czego szukasz, jest na progu.
A pierścień?
Nie spaskudź tego.
Wiesz, co robić.
Mam.
- Nie zawiodę. - Oby.
Katherine chce pozbyć się wampirów z krypty.
A ja chcę dodać dwa kolejne do tej listy.
- Niech zgadnę. - Stefan i Damon.
- Nie chcę dla niej tego życia. - Taki był plan.
Uznaj, że już ich nie ma.
To nasza córka, John.
Jesteśmy jej to winni.
Wiem.
Co się stało?
Zrobiłam coś złego.
I skłamałam.
Komu?
Elenie.
Udawałam, że coś robię,
a wcale tak nie było.
O czym ty mówisz?
Nie mogłam spełnić jej oczekiwań.
Babcia nigdy by się nie zgodziła. Ja też nie mogłam.
Kiedy Elena się dowie,
nigdy mi nie wybaczy.