Nakaraan sa The Vampire Diaries
Mahigit isang siglo akong namuhay ng lihim, hanggang ngayon.
Alam ko ang panganib. Pero kailangan ko siya makilala.
Elena. Kamukha niya si Katherine.
Gusto ko sa akin ka lang.
Gusto niya ako, pero ako ang gagawa ng patakaran.
Tawagin mo ang serip. May bampira.
-'Wag. 'Wag mo siya dalhin. -Mapapatay ka kasama nila!
Hayaan mo kong mapatay.
-Babawiin natin siya. -Tingin mo sapat ang ginawa mo?
Umiinom pa rin ng dugo ng tao si Stefan.
-Stefan! -Stefan!
Nilabas ng dugo ang nasa loob ko.
Hindi kita susukuan, Stefan. Naniniwala ako sa iyo.
Tigil! Tigil! Patawad.
Ayos lang. Magiging maayos ka.
Mag-ingat kayo.
Hulihin siya.
Pupunta tayo sa simbahan. Naghihitay sila.
Umikot ka banda roon. Guguluhin ko sila. Bilis.
Dito. May isa pa. Bilis. Tulungan n'yo ako.
Kumuha kayo ng sandata.
Wala nang oras.
Katherine. Katherine.
Iaalis ka namin dito.
Damon, bilis. Bilis.
Hindi. Hindi.
Damon.
May nakita kaming isa. May nakita kaming isa.
Barili siya! Dito banda!
Nahuli namin siya.
Stefan. Stefan.
Stefan.
Mahal kita, Stefan.
Ang hirap makitang nakakulong siya.
-Ikaw ang nagkulong sa kaniya. -Tumulong ka.
'Di ko hahayaan kumain siya ng tao...
...habang naghahanap ng bampira ang nayon.
Wala nang magagawa sa pag-aalala mo sa kaniya.
Problema mo, hindi sa akin.
Pinagawa sa''kin ni Katherine iyan sa iyo ilang linggo nakalipas.
-Nasaan ako? -Sa tibagan, sa hilaga lang ng nayon.
Dinala ka namin ng kapatid ko rito kagabi.
-Natagpuan ka naming patay sa gubat. -Nasaan si Damon/
-Ako ba--? Ako ba ay--? -Hindi pa. Nasa proseso ka pa.
Pero paano? Ako--
-Nasa loob mo ang dugo ni Katherine. -Hindi. Hindi ko--
Pinipilit ka niyang uminom isang linggo na.
-At si Damon? -Walang pilitang nangyari.
Kusa siyang uminom sa kaniya.
Nagising ako kagabi. 'Di ko alam nasaan ako.
Pumunta ako sa simbahan.
At nakita kong pinasok nila siya.
Tapos sinunog nila ito.
At ang buong simbahan ay nasunog.
Pinatay nila siya.
Wala na siya.
-Nalaman mo kung ano ito? -Hindi. Kung anuman ito, 'di ito gumana.
Wala nang sinabi si Peral?
Akala ko nanakawin niya ang kompas ng bampira, pero orasang pangbulsa iyon.
Baliw na siyentipiko si Johnathan Gilbert.
-Nakausap mo na ang tiyo mo? -Ang totoo, iniiwasan ko siya.
-Iyon, at halos gabi-gbi ako narito. -Pupunta ka ulit dito mamaya?
-Problema ba iyon? -Oo. Isa kang abala.
Magkita tayo mamaya.
-Okay, pare. -Magkita tayo mamaya.
Supresa.
-Anong ginagawa mo rito? -Kinuha ito.
Iskedyul ng klase?
Simula bukas, opisyal na akong estudyante rito.
-Sandali, binibiro mo ako, tama? -Hindi, napapayag ko na ang nanay ko.
Pero bakit gusto mo mag-hayskul? Nakakapagtaka.
Kailangan ko ba sagutin iyan?
Dadanasin mo lahat ito para makasama ako?
Oo. Gagawin ko.
-Iyan ay-- -Kabaliwan?
Nakakaawa? Ang dating nakatagong ako?
Nakakatuwa ito.
Dinalhan kita ng makakain, 100 porsyentong aprubado sa diyeta ni Stefan.
Alam mo ang mangyayari kung 'di ka kakain, mabubulok ka at iritable.
-Hindi ako nagugutom. -Oo, gutom ka.
Habang buhay tayong gutom. Kunin mo.
Wala na dapat ang dugo ng tao ngayon.
Ipapaliwanag mo ba bakit narito ka pa at naaawa sa sarili mo?
Sige na. Uminom ka.
Sige. Magutom ka. Anong pakialam ko?
-Hello? - Si Alaric Saltzman ito.
-Paano mo nakuha ang numerong ito? -Misteryo iyan.
Makinig ka, iniimbestigahan ko ang tiyo ni Elena. Interesado ka?
-Anong klaseng pag-iimbestiga? - Dating kaibigan sa Duke...
...na nag-aral ng kriminolohiya.
Sabihin nalang natin na naging magaling siyang imbestigador.
May nahanap ba siya?
Pinahanap ko sa kaniya ang tala ng mga tawag ni John.
May tumatawag sa kaniya.
Ang tinawagan ni Elena para makausap si Isobel.
-Tapos 'di na gumagana ang numero. -Kilala ni Isobel si John. Alam niya iyon.
Nakatanggap siya ng tawag mula sa bagong numbero.
At pinatingnan ko sa kaibigan ko ang pinagmulan.
Nakuha ko ang tirahan.
Ito ay paupahan sa Burol ng Grove.
-Nasa Burol ng Grove si Isobel? -Hindi ko alam.
Pwede natin tingnan kung may mahahanap tayo.
Akin na ang tirahan.
Para pupunta ka nang wala ako? Hindi, hindi sa tingin ko.
-'Di ako sasama sa'yo. Papatayin mo ko. -Pinatay mo ako.
Sandali. Ano?
Kukuha ako ng damit, tapos pupunta na ako. Kumusta si Stefan?
Mas malungkot. Sandali.
Magmaneho ka. Sunduin mo ako sa isang oras.
Okay.
Ayaw niya kumain ng kahit ano.
Kailangan niya kumain. Ano ang paborito niyang...?
-Paborito niyang ano? -Klase ng dugo ng hayop na gusto niya?
-Kadiri. -Hindi nakakatulong ang biro mo.
Makakatulong sa'kin. Bilisan mo.
'Di ako pwede mag-alaga buong gabi. May gagawin ako.
Sasabihin ko sana na mamatay ka, pero...
Gusto ni Stefan ng dugo ng tuta.
Munting golden retriever na tuta, mabalbon na tainga.
Paborito niya iyon.
-Pasensya na. -Tiyo John.
Hindi kita nakita.
Baka pwede tayo mag-usap. 'Di pa tayo nakapagkwentuhan.
-Ang totoo paalis na ako, kaya... -Saglit lang ito.
Anong gusto mong pag-usapan?
Alam kong alam mo.
-Alam ang ano? -Nakakatawa talagang magpanggap.
Ano sa tingin mo ang sasabihin ng nanay mo...
...'pag nalaman niyang nakikipag-deyt ka sa bampira?
Sinong nanay?
Siguro sinabi na ni Johnathan Gilbert kay Padre.
Naisip ko paano niya tinanggap na patay na tayo.
Para namang may pakialam siya. Niloko niya tayo.
Akala niya pinoprotektahan niya tayo. Akala niya pinoprotektahan niya ang nayon.
Diyos ko, ang sakit sa mata ng araw.
Parte iyan.
Masakit na kalamnan, masamang pakiramdam.
Sabi ni Emily gusto kumain ng katawan natin,
para makumpleto ang proseso.
-Hindi mangyayari iyon. -Iyan na ba ang pinili mo?
-Ang mamatay? -Hindi ba iyon sa iyo?
Lahat ito para makasama si Katherine.
Pero wala na siya.
Gusto ko na matapos ito.
Kumusta ang pakiramdam mo? Sabi ni Damon inumin mo iyan.
Kailangan mo iyan. Stefan.
-'Di ka mabubuhay nang wala iyan. -Ayaw ko mabuhay.
Ano?
-'Wag mo sabihin iyan. -Patawad.
Wala na.
Pagkatapos ng ginawa ko, dapat matapos na ito.
Gusto kong matapos na ito.
Nagiging madrama siya. Hindi niya gugutumin ang sarili niya.
Bakit niya sinabi iyon?
Nakonsensya siya sinaktan niya ang babaeng iyon. Ang tipikal na martir na Stefan.
-Lilipas din iyon. -Talaga?
Dahil parang sobra siyang nasasaktan.
Lilipas iyon, 'pag nakakain na siya.
-Hindi ko sinabing pisikal na sakit. -Alam ko ang ibig mo sabihin.
Ayos lang sa'yo kung aalis ako? May pinapagawa ang guro ko.
Ang guro? Si Alaric?
-Magkaibigan na kayo? -Wala akong kaibigan.
Tama.
Dapat ka-- Dapat ka manatili rito sa taas.
-Hindi ka dapat nasa baba mag-isa. -Ayos lang ako.
Alam mo...
...masyado mo siyang nagtitiwala sa kaniya, sa kabila ng nangyari.
Ikaw rin.
Kung hindi, hindi ka aalis.
'Di ako magtatagal.
Hello, Mr. Gilbert.
Pearl. Nakakatuwang makita ka.
Aaminin ko, nagulat akong pumunta ka.
Sinabi ni Jenna na gusto mong pag-usapan ng personal ang benta ng gusali.
Mapanganib na magpakita ka sa akin.
Hindi ako mangmang.
Alam mo kung sino ako nang hiniling mong makipagkita.
Sinabi ni Damon na hinahanap mo ang aparato na kinuha ko kay Johnathan.
Siguradong naisip mong wala akong intensyon na ibigay ito sa iyo.
Kaya gusto kitang makita. Plano kong baguhin ang isip mo.
Talaga? Paano?
Ang karisma ko ng pagiging Gilbert.
Alam kong kahinaan mo iyon.
Gusto mo ng maiinom?
Minahal na nanay mo si Johnathan Gilbert.
-At niloko niya siya? -Oo.
At ngayon ang Tiyo John ko ay gusto ang aparatong imbensyon na ito...
-na binigay niya kay Damon.
Iyon na nga iyon.
Sinabi ni John ang talaarawan ng Gilbert.
Pusta ko, doon niya nalaman lahat.
Kailangan ba natin pag-usapan ito gabi-gabi?
Sinabi ko na sa iyo lahat.
Siguro dapat hindi ko ginawa. Pwede tayong mapahamak pareho riyan.
Hindi ako magsasalita.
Gusto ng Tiyo John mo na mamatay tayo.
Hindi mo alam iyon.
Oo, alam ko.
-Kaaway siya, Jeremy. -Hindi ako.
Hindi.
Ibang-iba ka sa kabuuan.
Talaga? Ano iyon?
Ang kahinaan ko.
-Ayaw kong makita tayo ni Jenna. -Nasa kusina si Jenna.
-Kakabukas niya lang ng pridyider. -Sandali. Naririnig mo iyon?
Ang galing n'on.
Heto na. Sabi sa tala na ito ay binayaran ng tatlong buwan na maaga.
Dito ito naging komplikado. Baka o baka hindi ako makapasok.
Paano gagana iyan? Dapat lagi kang imbitado?
Ng may-ari o ng taong may karapatan.
Ang saglit na paupahan at hotel ay medyo hindi malinaw.
Resulta dapat ang sundin.
-Pwede 'wag tayong pumatay ngayon? -Isinama mo lang ako?
Parang walang tao.
Oo. Ayos lang ako.
Walang permanenteng nakatira.
Ric, may kasama tayo.
Mga bata, tama na iyan.
Kilala kita.
-Damon? -Ikaw si Henry.
-Nasa puntod ka. -Oo, sir.
Anong ginagawa mo rito?
-Gusto mo ng maiinom, Mr. Gilbert? -Salamat, Mr. Salvatore.
Hindi ito magtatagal.
Gusto kong siguraduhin na tama ang dokumento.
Siguraduhin mong itatala mo
ang pagkamatay ng mga sibilyan sa simbahan.
Hindi sila sibilyan.
Hanggang sa dapat malaman ng kahit sino, sibilyan sila.
Bilang tagatala ng konseho,
ang isusulat mo ay ipapasa sa henerasyon.
Dapat sa atin lang ang detalye.
-Halimbawa? -Ang mga anak ko.
Sila ay maaalala bilang inosenteng biktima sa laban ng Sapa ng Willow.
...hindi sa kahihiyan nila.
Oo, Mr. Salvatore.
Matagal na akong hindi pinakain ni Damon ng vervain.
Pwede akong lumapit agad sa rehas at mamamatay ka.
Oo, kaya mo...
-...pero 'di mo ginagawa. -Pakiusap umalis ka na.
Ayaw kita rito.
-Anong ginagawa mo? Umalis ka rito. -Hindi.
-Sumusugal ka. Pwede kitang saktan. -Hangal pala ako.
Kailangan mo inumin ito.
Elena, umalis ka rito o pagsisisihan mo ito.
Inom.
Sabi ko labas!
Hindi.
Paano mo nakilala si John Gilbert?
Ilang taon ko na siyang kilala. Mabait na kaibigan. Paano mo siya nakilala?
Nakilala ko siya pagtapos ko makalabas sa puntod. Tinutulungan niya ako.
-Paano ka tinutulungan? -Ang makibagay.
Ito ay bagong mundo.
Sasakyan, kompyuter, match.com.
Ang daming pag-aaralan. Tinulungan niya ako kunin ang lugar na ito.
Mag-isa ka lang nakatira rito, o may iba pa?
Iyan ang tahimik na agresibong paraan ng pagtatanong ng kaibigan ko...
...ng may kilala ka bang Isobel?
Wala akong kilalang Isobel. Kilala ko si John.
Siya lang ang kaibigan.
Pinakita niya paano ito gawin.
Paano gumamit ng microwave, ihiwalay ang mga puti.
-Ano pang ginagawa mo? -Nagbabantay ako. Kasama ang iba.
-Ang iba? -Mula sa puntod.
Galit sa pamilyang pinagmulan dahil sa tangkang pagsunog sa kanila.
Ayos lang ako, pero ang mga bata, gusto nilang maghiganti.
-Anong kailangan ni John sa kanila? -Binabantayan lang niya sila.
-Siguraduhing 'di sila manggugulo. -Si John iyon.
Pakialamero siya.
Iyon si John ngayon.
-Kakausapin ko siya. -Okay. Sige.
-Sasagutin mo ba iyan? -Sasagutin ko ba iyan?
Anong nangyayari?
"'Wag tayong pumatay ngayong gabi."
Sinabi mo iyon. Imuulit ko lang.
-Patawad. -Hindi kailangan ng paumanhin.
Sabihin mo sa akin, bakit ko ibibigay sa iyo ang aparato?
Dahil matutulungan kita. Marami akong koneksyon dito.
Sumusunod sa akin ang konseho ng nayon.
Gagawin nila lahat na sabihin ko.
Alam ko gusto mo lang mabuhay sa bakuran mo, matutulungan kita.
Hindi gumagana ang aparato. Bakit gusto mo ito?
Pamana ito ng pamilya. Tawagin mo akong sentimental.
Maagap mag-isip si Johnathan.
Nabasa ko ang talaarawan niya. Masyado itong malawak.
Nagsulat siya tungkol sa iyo. Isa ka sa pinagsisisihan niya.
Mahal ka niya at galit siya sa sarili niya sa ginawa niya sa iyo.
-Nagsisinungaling ka. -Hindi.
Sa mga huling araw niya, sinulat niya kung gaani siya nalulungkot.
Ikaw lang ang minahal niya.
Diyos ko. Napaka-emosyonal n'yong mga bampira.
Galit si Johnathan Gilbert sa'yo.
Ang tanging pinagsisisihan niya ay hindi siya mismo ang nagtulos sa puso mo.
-Binigay ko ito kay Damon. -Ano?
BInigay ko ang aparto mo kay Damon. Bakit hindi mo hingiin sa kaniya?
Matutuwa siyang ibigay iyon sa iyo.
Tapos, Mr. Gilbert, mabulok ka na sa impyerno.
Kausapin mo ako, Stefan.
Bakit mo ginagawa ito?
Ginagawa ko ang desisyon na dapat dati ko pa ginawa.
Anong sinasabi mo?
Kailangan mo kumain para makumpleto ang proseso.
Alam ko iyon.
Iyon ang pasya na 'di ko gagawin.
Mahal kong Diyos.
Kahit sa kamatayan natin, kahihiyan ang nararamdaman mo.
-Isa ka na sa kanila ngayon. -Hindi.
Padre, pumunta ako para magpaalam.
Nakita kitang namatay.
Naroon ka ng mabaril kami.
Ako ang kumalabit sa gatilyo.
Pinatay mo ang mga anak mo?
Patay ka na para sa akin ng pumanig ka sa bampira.
Nagpapasalamat ako sa Diyos 'di na nakita ng nanay mo ang kahihiyan.
Hindi pa ako nagbabago. Hindi ko gusto. Hahayaan ko mamatay ang sarili ko, Padre.
Oo, mamamatay ka.
Hindi. Diyos ko, Padre. Hindi ko sinasadya.
-Lumayo ka. -Hayaan mong tulungan kita. Pakiusap.
Diyos ko. Anong nangyayari sa akin?
Paano mo ako natitingnan ngayon?
Kailangan mong mapag-usapan ang bagay na ito.
Kailangan ko itong marinig.
Umakyat ka.
Pwede pa natin ito pag-usapan at mag-uusap tayo hanggang kailangan mo.
Sigurado ka na handa na ako.
At 'pag pareho ang naramdaman mo...
...nasa taas ako.
-May nahanap ka na? -Wala, naghanap na ako sa lahat.
Ang lugar ay-- Ang lugar ay malinis.
Nakita ko ito sa likod ng dugo, sa pridyider.
Katapusan na talaga ito.
Hindi ko dapat biguin ang sarili ko.
Ano sa tingin mo ang mahahanap mo, ha?
Si Isobel na naninigarilyo at naka-tsinelas?
Pare. Ako--
Dapat ko pigilan ito. 'Di ko kaya--
'Di ko kayang hanapin siya lagi.
Pagkatapos lang ng dalawang taon?
Iyon ay...
...medyo maganda.
Anong pinagdadaanan mo? 146?
Naisip ko na ang 200 na marka ay maganda na para huminto.
Walang sagot ang sasapat.
Lagi kong iniisip na gusto ko malaman bakit ba, kailan,
ang eksaktong oras...
...nang magdesisyon ang asawa ko na hindi sapat ang makasama ako.
Inakit niya ako, ang asawa mo, si Isobel.
Magaling siya magsalita.
Matalino siya. May pananabik siya sa mata.
Dapat nalaman kong may kakaiba sa kaniya, na tugma kay Katherine.
-Dahilan kaya 'di ko siya pinatay. -Tama na. Ayaw ko na makinig.
Ayaw ko na sayangin ang buhay ko kakahanap ng sagot na ayaw ko.
Tapos na ako kay Isabel. Ako--
Tapos na ako sa lahat nang ito.
Oo.
Uy.
-Anong problema? -Mag-impake ka na. Aalis tayo,
Ano? Hindi.
Mali akong isipin na pwede tayo tumira rito.
Oras na para lumimot tayo.
Pero ayaw kong lumimot. Gusto ko manatili.
Hindi tayo pwedeng manatili. Maraming nakakaalam ng totoo rito.
Maraming kasaysayan.
Ano, susuko ka na lang, mag-iimpake, at aalis tayo?
Hindi ligtas dito. Alam mo iyan.
Pakiusap.
-Tungkol ito kay Jeremy. -Hindi.
Tungkol ito sa akin na gusto nang bumuo ng sarilikong buhay.
Pakusap, mama.
Binigyan mo ulit ako ng buhay. Gusto ko lang protektahan ang sa iyo.
Hindi kita mapipilit.
Desisyon mo iyan.
Diyos ko. Narito ka pa rin?
-May inaasahan ka pa bang iba? -Wala na.
Kumusta ang gawain mo?
Walang silbi.
Pero tingin ko nakita ko ang guro na may problema sa buhay.
-Kumain na ba si Stefan? -Akala ko wala kang pakialam.
Magpasalamat ka sa masamang kuryosidad.
Tingin ko papunta na siya roon.
Marami siyang kasalanan na dapat harapin.
At hindi makakatulong na gumugol ka ng 145 taon...
...sa pagpaparusa sa kaniya dahil nahuli si Katherine.
-Kasalanan ko na ngayon? -Hindi, walang may kasalanan, Damon.
Sinasabi ko lang na hindi ka inosente.
Ginawa mo ang misyon mo sa buhay na gawin siyang miserable.
Tatanungin kita.
Sa paghahanap na katauhan na ito at ang paglilinis sa nakaraan ni Stefan...
...nagawa mo bang maintindihan ang kwento?
-Sabi niya mayroon pa? -Oo. Iyon pangmamaliit.
Damon.
Sabihin mo sa akin.
Anong ginagawa mo? Sino iyan?
Dinala ko siya para sa iyo. Regalo siya.
Umupo ka, pakiusap.
-Anong ginawa mo, Stefan? -Damon, nakipagkita ako kay Padre.
Sinugod niya ako.
Hindi ko alam ang sarili kong lakas. Nagkalat ang dugo.
Naghihingalo na siya at malakas ang dugo.
Kailangan ko iyon.
-Kailangan kong kunin iyo. -Kumain ka.
Oo. At 'di iyon kapani-paniwala.
Ang katawan ko ang sumasabog sa kapangyarihan, Damon.
-Hindi. -Naririnig ko ang nasa malayo.
Nakakakita ako sa dili. Nakakakilos ako na parang mahika ito.
At ang konsensya, sakit, Damon, kaya ko itong pahintuin.
Tama si Katherine. Ibang mundo ito, Damon.
Patay na si Katherine, Stefan.
-Walang mundo kung wala siya. -Wala, pero kaya mo rin iyan pahintuin.
Hindi mo na kailangan maramdman ang sakit.
Hindi ko gusto iyon.
Mahina ka. Mamamatay ka na. Kailangan mo ito.
-Mamamatay ka. -Hindi. Ayaw ko.
Pakiusap.
-Hindi kita hahayaang mamatay. -Hindi. Hindi ko kaya.
'Wag mo na labanan.
Magagawa natin ito.
Mula nang unang makatikim si Stefan ng dugo ng tao, ibang tao na siya.
Siguro dapat pasalamatan ko siya. Matinding paglalakbay ito.
Diyos ko. Sabi nya gusto niyang mamatay.
Kaya ayaw niya kumain. Ngayon naiintindihan ko na, pero--
Pasya niya iyon.
Kung hangal siya na gawin iyon, sige.
'Wag mo gawin iyan, okay? 'Wag ka magpanggap na wala kang pakialam.
Saan ka pupunta?
Uy.
Nagiging imposible nang sudan ka.
Pero magaling ang ginawa mo.
Pasensya na nagising kita.
Ayos lang.
Hind mo naman ako nagising ng buo.
kaya makinig ka.
-Ako.. -Ang sarap sa pakiramdam n'on.
Paalam.
Kumusta pakiramdam mo?
Tama ka.
Panibagong mundo ito.
Pwede natin itong tuklasin.
Nakuha mo na ang gusto mo. Ikaw at ako sa walang hanggan.
Pero makinig ka, kapatid.
Gagawin ko itong walang hanggan...
...ng paghihirap sa iyo.
Damon.
Nagbago ka na.
Mas gusto mong makitang patay ako?
Minsan nang niligtas ni Katherine ang buhay ko.
May utang ako sa kaniya.
Hindi ibig sabihin gusto ko mapunta sa iba ang sumpa.
Mas parang regalo ito.
-Magbabago iyan. -Bakit ganoon?
Dahil kahit sa kamatayan, malinis ang puso mo, Stefan.
Nararamdaman ko iyon sa iyo.
Iyon ang sumpa mo.
Emily, sandali.
Stefan.
Sinabi ni Damon ang iba pang kwento.
Naisip ko na mahahanap kita rito.
Dapat namatay na ako nang gabing iyon...
...gaya ng pinili ko.
-Dapat hinayaan kong mamatay rin si Damon. -Pero hindi mo ginawa.
At kung mamamatay ka ngayon, hindi nito mababago ang nangyari,
Ang bawat taong nasaktan...
...bawat buhay na nawala, ay dahil sa akin.
Nang gabing iyon nang mamatay ang magulang ko...
...'di ako pumupunta sa salu-salo ng pamilya para makapunta ako sa iba.
Ang nangyari ay hindi ako makauwi, kaya sinundo nila ako.
Kaya nasa kotse kami at napunta sa Tulay ng Wickery.
Kaya namatay sila.
Ang desisyon natin ang dahilan kaya nangyayari ang mga bagay.
Kailangan natin mabuhay roon.
Nagpasya ako, Elena.
At dahil sa pasya na iyon, marami ang nasaktan.
Nagpasya ka rin na tumigil, na tanggihan ang taong ginawa ng dugo sa iyo.
-Nagpasya kang maging mabuti. -'Wag. Pakiusap 'wag mo gawin iyan.
Iyon ang taong tumalon sa tubig para sagipin ang pamilya...
-...na tumalon ang kotse sa tulay. -'Wag mo gawing ayos ito.
Iyon ang taong sumagip sa buhay ko.
-Hindi mo naiintidihan. Elena. -Sabihin mo sa akin.
Nasasaktan ako.
Nasasaktan ako, dahil sa ginawa ko, at ang sakit na iyon...
...ang sakit na iyon ay lagi ko kasama.
Araw-araw, iniisip ko kung ako lang--
Kung bumigay lang ako sa dugo, kaya kong pahintuin ang sakit na iyon.
Mas madali iyon, at araw-araw, nilalabanan ko iyon.
At natatakot ako na isang araw...
...ayaw ko nang lumaban pa, Elena.
Sa susunod na makasakit ako...
-...pwedeng ikaw na. -Wala nang susunod.
-Hindi mo alam iyon. -Siguro nga hindi.
Pero ang alam ko...
...ay makakaya mo ito...
...itapom ito sa tibagan, at hayaang sumikat ang araw.
O pwede mong kunin ang singsing na ito at isuot.
At lumaban lang.
Pasya mo iyon.
Elena.
-Salamat, Harper. -Walang anuman.
Dapat maya-maya nakabalik na si Annabel.
Hindi mo kailangan sumama kung ayaw mo.
Hindi ito ang tirahan ko. Mandirigma ako na iniwan para mamatay.
Iniligtas mo ako. Sasama ako sa iyo.
Tulungan na kita rito.
Batang lalaki na nawawala.
-Nasa taas lang ako. -Okay.
Magandang gabi, Damon.
-Salamat. -Hindi, Stefan, salamat.
Nagbalik kang may duging Bambi, ako na naman ang masam.
-Maayos ang lahat sa mundo. -Seryoso ako.
Salamat.
Sa pagtulong sa kaniya na alagaan ako.
Sobra ka magmukmok. Hindi mo kasalanan lahat sa planetang ito.
Ang desisyon ko, ang ginawa ko, 'di mo kasalanan. Akin iyon.
Sa akin iyon. Hindi mo pwedeng maramdaman ang pagkakonsensya ko.
Nakokonsensya ka ba?
Kung gusto ko, nariyan ito.
Naghintay si Emily na magbago ako..
...para sabihin na tagumpay siya sa pagprotekta kay Katherine.
Ayaw niyang malaman ko ang tungkol sa puntod.
Inisip niya na makakaapekto iyon sa pasya ko.
Ayaw niyang magbago ang kahit sino sa atin.
Sabi niya sumpa iyon.
Mga mangkukulam. Mga mapanghusga.
-Bakit 'di mo sinabi sa akin? -Ayaw kong malaman mo.
Dahil galit ako sa iyo, hanggang ngayon.
Alam ko.
Pero 'di dahil pinilit mo akong magbago.
Kung ganoon bakit?
Dahil binago ka niya.
Ako lang dapat, Stefan.
Ako lang.
Nagbalik na ako.
Mama.
Pakiusap 'wag mo ko iwan ulit. Pakiusap gumising ka.
Kailangan mo gumising. Hindi.
Serip Forber, si John Gilbert ito.
Patawad gabi na ako tumawag.
May balita ako tungkol sa mga bampira.
Hello, Ric.
Isobel.
Isinalin sa Tagalog ni: Rachel Tajos