Poprzednio...
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
Elena jest sobowtórem Katherine.
Chcę cię tylko dla siebie.
Dokładnie tak jak on,
ale to ja ustalam reguły.
Idź po szeryfa. Mamy wampira.
Nie zabierajcie jej.
Stój bo ciebie też zabiją.
To niech zabiją.
Odzyskamy ją.
Wystarczająco już zaszkodziłeś.
Stefan wciąż pije ludzką krew.
Krew wydobywa moje prawdziwe ja.
Nie zrezygnuję z ciebie.
Wierzę w ciebie.
Przestań!
- Przepraszam. - Już dobrze, będzie dobrze.
Zabrać go.
Do kościoła. Już czekają.
Obejdź budynek.
Zajmę ich.
Tutaj! Kolejny.
Pomóżcie.
Uzbrójcie się.
Nie mamy dużo czasu.
Zabierzemy cię.
Damon, szybko.
Kocham cię.
Nie mogę oglądać go w zamknięciu.
Ty go uwięziłaś.
- Pomogłeś. - Rzucał się na ludzi.
Całe miasto szuka wampirów.
- Nie powodowała tobą troska. - Ty tak twierdzisz.
Katherine kazała go przygotować.
- Gdzie ja jestem? - W kamieniołomach za miastem.
Przynieśliśmy cię tu.
Leżałeś w lesie bez życia.
Gdzie Damon?
- Czy ja... - Jeszcze nie.
To okres przejściowy.
Ale jak...?
W chwili śmierci w twoich żyłach płynęła krew Katherine.
Piłeś ją w hipnozie.
- A Damon? - Nie przymuszała go.
Sam chciał.
Ocknąłem się wczoraj, nie wiedziałem gdzie jestem.
Poszedłem do kościoła.
Wciągnęli ją do środka.
Potem podpalili.
Kościół stanął w płomieniach.
Zabili ją, Stefan.
Odeszła.
- Wiesz, co to? - Nie.
Zresztą i tak nie działa.
Pearl nic nie powiedziała?
Myślała, że kradnie kompas na wampiry.
Johnathan Gilbert był szalonym naukowcem.
- Rozmawiałaś z wujem? - Unikam go. Siedzę tutaj.
- Wieczorem przyjdziesz znowu? - Nie chcesz?
Tak. Przeszkadzasz.
Do zobaczenia.
Niespodzianka.
Co tu robisz?
Przyszłam po to.
Plan lekcji?
Od jutra chodzę tutaj do szkoły.
Żartujesz sobie?
Przekonałam mamę.
Po co ci to?
Muszę odpowiadać?
Ścierpisz wszystko, byle być ze mną?
Tak.
- To... - Głupie?
Żałosne? Podstępne?
Niesamowite.
Przyniosłem jedzenie. Twoje ulubione.
Musisz jeść. Bo się zeschniesz.
Nie jestem głodny.
Jesteś. Wiecznie. Weź.
Pewnie nie masz już w sobie ludzkiej krwi. Czemu się nad sobą użalasz?
Pij.
Dobrze. Zdychaj. Co mnie to obchodzi?
- Tu Alaric Saltzman. - Skąd masz mój numer?
Tajemnica.
Poszperałem na temat wujka Eleny. Chcesz wiedzieć?
Co znalazłeś?
Znajomy z Dukes studiował kryminologię.
Zna się na robocie.
I co znalazł?
Sprawdził połączenia komórkowe Johna.
Dzwoniono do niego z numeru, pod którym Elena szukała Isobel.
Został odłączony.
Isobel zna Johna.
Pojawił się nowy numer.
Kumpel zdobył adres.
Mieszkanie w Grove Hill.
- Isobel jest w Grove Hill? - Przekonamy się?
Daj ten adres.
Nie pójdziesz beze mnie.
Ani z tobą. Próbowałeś mnie zabić.
Ty mnie zabiłeś.
Czekaj. Co?
Zaraz przyjadę. Jak Stefan?
Nadal w dołku. Czekaj.
Podjedź za godzinę.
Nie chce jeść.
Musi. Jaką lubi...?
Co?
Krew zwierzęcia.
Obleśnie.
Żarty nie pomogą.
Mnie - tak. Pospiesz się. Muszę wyjść.
Powiedziałabym "zdychaj", ale...
Stefan lubi... Krew szczeniąt.
Golden Retrievera z mechatymi uszkami.
Uwielbia.
Wujek John.
Nie zauważyłam cię.
Pogadajmy. Co u ciebie?
Wychodzę.
To nie zajmie długo.
O czym chcesz mówić?
Przecież wiesz.
- Co? - Nie udawaj.
Co by powiedziała matka na wieść, że się spotykasz z wampirem?
Która?
Johnathan Gilbert pewnie już powiedział ojcu.
Ciekawe jak to przyjął.
To go nie obchodzi. Zdradził nas.
Sądził, że chroni nas i to miasto.
Pieką mnie oczy.
To normalne.
Bóle mięśni, mdłości.
Emily mówi, że musimy się karmić,
by dopełnić przemiany.
Nic z tego.
To co wybierzesz?
Śmierć?
A ty?
Chciałem być z Katherine.
Ale odeszła.
Niech to się skończy.
Jak tam?
Powinieneś to wypić.
Musisz. Żeby żyć.
Nie chcę.
- Nie mów tak. - Przykro mi.
To koniec. Więcej tego nie zrobię.
Mam dość.
Dramatyzuje.
- Nie zagłodzi się. - Czemu tak mówi?
Sumienie go gryzie. Robi z siebie męczennika.
To minie.
On naprawdę cierpi.
Przejdzie mu, kiedy zje.
- Nie mówię o cierpieniu fizycznym. - Wiem.
Zostaniesz sama? Załatwię coś z nauczycielem.
Z Alarikiem?
Przyjaźnicie się?
Ja nie mam przyjaciół.
No tak.
Siedź tutaj.
Nie schodź na dół sama.
Poradzę sobie.
Jesteś wobec niego bardzo ufna.
Ty też.
Inaczej byś nie wychodził.
Niedługo wrócę.
- Panie Gilbert. - Pearl. Jak miło.
Jestem zaskoczony.
Chce pan osobiście omówić sprzedaż budynku.
Sporo pani ryzykuje.
Nie jestem głupia.
Od początku wiedział pan, kim jestem.
Szuka pan wynalazku Jonathana.
Nie zamierzam go oddać.
Stąd spotkanie. Przekonam panią.
Jak?
Moim Gilbertowskim urokiem.
Ma pani do niego słabość.
Napijemy się?
Twoja matka kochała Johnathana Gilberta,
a on ją zdradził?
A teraz John chce wynalazku, który dała Damonowi.
Coś w ten deseń.
Podobno pamiętników było więcej.
Musimy o tym mówić?
Wszystko ci powiedziałam.
A nie powinnam, możemy mieć kłopoty.
Nic nie powiesz?
- Twój wujek pragnie naszej śmierci. - Skąd wiesz?
Wiem.
- Kocha nienawidzić. - Ja nie.
Jesteś kimś innym.
Kim?
Moją słabością.
Jenna nas zobaczy.
Jest w kuchni.
- Otworzyła lodówkę. - Słyszysz?
Super.
Tutaj.
Opłacony za parę miesięcy z góry.
Możliwe, że będę miał problem z wejściem.
Jak to działa? Zawsze potrzebujesz zaproszenia?
Właściciela lub osoby upoważnionej.
Wynajęte mieszkania i hotele to szara strefa.
Możesz dziś nikogo nie zabijać?
To po co mnie przyprowadziłeś?
Pusto.
Nikt tu nie mieszka na stałe.
Rick, mamy towarzystwo.
Chłopcy, spokojnie.
Znam cię.
Henry. Byłeś w grobie.
Co tu robicie?
- Napije się pan, panie Gilbert? - Dziękuję.
To nie potrwa długo.
Uzupełniam archiwa.
Niech pan udokumentuje ludobójstwo w kościele.
To nie byli ludzie.
Dla opinii publicznej - tak.
Pańskie wpisy poznają przyszłe pokolenia.
Niektóre szczegóły pozostaną między nami.
Na przykład?
Moi synowie.
Niewinne ofiary bitwy pod Willow Creek.
- Nie zhańbili się. - Oczywiście.
Dawno nie dostałem werbeny.
Mógłbym skoczyć i byś zginęła.
Tak, ale tego nie zrobisz.
Odejdź.
Nie chcę cię tutaj.
Co robisz? Wyjdź.
Głupio ryzykujesz.
Jestem głupia. Wypij.
Eleno, wyjdź, bo pożałujesz.
Pij.
Wynoś się!
Nie.
Skąd znasz Johna Gilberta?
Znam go od lat, to stary kumpel.
A ty?
Poznałem go po wyjściu z grobu.
- Pomógł mi. - Pomógł?
Zaadaptować się. To dla mnie nowy świat:
samochody, komputery, portale randkowe.
Trzeba się nauczyć.
Znalazł mi dom.
Jesteś tu sam czy z kimś?
Mój kolega próbuje w zawoalowany sposób zadać ci pytanie,
czy znasz niejaką Isobel?
Nie. Tylko Johna.
Prawdziwy przyjaciel.
Nauczył mnie korzystać z mikrofalówki, sortować pranie...
- Co dla niego robisz? - Pilnuję spraw. Tamtych.
Z krypty.
Są wściekli na rodziny założycieli, że palono ich żywcem.
Ja nie, ale oni pragną zemsty.
- A John? - Pilnuje, żeby nie rozrabiali.
Cały John. Porządny gość.
To on.
Pogadam z nim.
- Odbierzesz? - Czy odbiorę?
Co się dzieje?
"Nikogo nie zabijemy". Twoje słowa.
- Przepraszam. - Nie trzeba.
Czemu miałabym to oddać?
Bo mogę pani pomóc. Mam znajomości.
Rada Miejska je mi z ręki...
A pani chce żyć w domku z ogródkiem.
Przyrząd nie działa, więc po co?
To pamiątka rodzinna, jestem sentymentalny.
- Johnathan wyprzedzał swoje czasy. - Czytałem jego pamiętniki.
Pisał o pani. Żałował.
Kochał panią i nienawidził siebie za to, co zrobił.
- Kłamstwo. - Nie.
Cierpiał do końca.
Była pani jego jedyna miłością.
Wampiry są takie uczuciowe.
Nienawidził pani.
Żałował tylko, że sam nie przebił pani kołkiem.
Dałam to Damonowi.
Przyrząd ma Damon.
Niech go pan poprosi. Chętnie odda.
A potem, panie Gilbert, może pan iść do diabła.
Porozmawiaj ze mną.
Dlaczego to robisz?
Przed laty powinienem był podjąć tę decyzję.
O czym ty mówisz?
By nastąpiła przemiana, trzeba się karmić.
Wiem.
Wtedy wybrałem.
Nie rozpaczasz po nas?
Jesteś jednym z nich.
- Przyszedłem się pożegnać. - Widziałem twoją śmierć.
- Kiedy nas zastrzelili? - Sam pociągnąłem za spust.
- Zabiłeś własnych synów? - Dla mnie umarliście już dawno.
Dziękuję Bogu, że matka nie widzi tej hańby.
Przemiana jeszcze nie nastąpiła. Poddam się śmierci.
- Ojcze, nie chciałem. - Odejdź.
Pomogę ci.
Co się ze mną dzieje?
- Możesz na mnie patrzeć? - Musisz o tym mówić.
A ja - usłyszeć.
Chodź na górę.
Będziemy rozmawiać jak długo to konieczne.
Jesteś pewna, że dojrzałem?
Kiedy i ty zyskasz pewność...
czekam na górze.
Znalazłeś coś?
Patrzyłem wszędzie. Mieszkanie jest czyste.
Stała w lodówce.
Ślepy zaułek.
Nie katuj się.
Czego się spodziewałeś?
Isobel z cygarem i w kapciach?
Muszę z tym skończyć. Za długo jej szukam.
Dwa lata. To całkiem normalne.
A ty ile? 146?
Zatrzymam się przy dwustu.
Męczy mnie niewiedza. Chcę pojąć, dlaczego,
i kiedy moja żona uznała, że nie wystarcza jej życie ze mną.
Mnie też oczarowała.
Umiała mówić, była inteligentna, z błyskiem w oku.
Inna, podobna do Katherine.
- Dlatego jej nie zabiłem. - Dosyć, nie mów.
Nie będę szukał odpowiedzi, których nie chcę usłyszeć.
Skończyłem z Isobel.
Ze wszystkim.
- Co tam? - Pakuj się, wyjeżdżamy.
Nie.
Myliłam się, sądząc, że zbudujemy tu dom.
Ruszamy w drogę.
Ale ja nie chcę. Zostanę.
Nie możemy.
Ludzie znają prawdę. Wiele się wydarzyło.
Więc poddasz się, spakujesz i wyjedziesz?
Tu nie jest bezpiecznie.
Chodzi o Jeremy'ego?
Nie. O mnie. W końcu zaczęłam żyć.
Proszę cię.
Przywróciłaś mi życie, więc chronię twoje.
Ale cię nie zmuszę.
To twoja decyzja.
- Jeszcze tu jesteś? - A czego się spodziewałeś?
- Jak sprawy? - Do luftu.
Pan nauczyciel przeszedł kryzys egzystencji.
- Stefan już jadł? - To cię obchodzi?
Niezdrowa ciekawość.
Dojrzewa.
Walczy z poczuciem winy.
Nie pomaga to, że od 145 lat karzesz go za Katherine.
- Więc to moja wina? - Niczyja.
Ale nie jesteś całkiem niewinny. Zatrułeś mu życie.
Mam pytanie.
Czy uwalniając jego duszę od demonów przeszłości,
poznałaś dalszy ciąg?
- Podobno było tego więcej. - Mało powiedziane.
Mów.
Co robisz?
Kto to jest?
Dla ciebie.
Prezent.
Usiądź.
Coś ty narobił?
Widziałem się z ojcem.
Zaatakował mnie.
Nie wiedziałem jaką mam siłę.
Wszędzie widziałem krew. Umierał, a zew był zbyt silny.
Potrzebowałem jej.
- Karmiłeś się. - Tak.
Niewiarogodne.
Ciało przepełnia siła.
Słyszę, co dzieje się w oddali,
widzę w ciemności, poruszam się jak zaczarowany.
A poczucie winy, ból... Potrafię odciąć.
Katherine miała rację. To inny świat.
Ona nie żyje.
Bez niej nie ma świata.
Też tak możesz.
Nie musisz więcej czuć bólu.
Jesteś słaby. Wkrótce umrzesz.
Potrzebujesz tego.
- Umrzesz. - Nie mogę.
Nie pozwolę ci umrzeć.
- Nie mogę. - Nie walcz z tym.
Razem damy radę.
Kiedy pierwszy raz skosztował ludzkiej krwi,
zmienił się.
Powinienem być wdzięczny. Co za atrakcje.
Powiedział, że chce umrzeć.
Dlatego się nie karmi.
To jego wybór.
Jest na tyle głupi - jego sprawa.
Nie udawaj, że cię nie obchodzi.
Dokąd idziesz?
- Coraz trudniej cię zaskoczyć. - Ale próbujesz.
- Wybacz, że cię obudziłam. - Nie szkodzi.
Podrzemię.
Słuchaj...
Jak miło.
Żegnaj.
- Jak się czujesz? - Miałeś rację. Inny świat.
Odkryjemy go razem.
Tak chciałeś: ty i ja na wieczność.
Ale wiesz...
Dla ciebie to będzie wieczna udręka.
Przemiana się dokonała.
- Wolałabyś, żebym nie żył? - Zawdzięczam Katherine życie.
Ale to nie znaczy, że pragnę, by spełniła się jej klątwa.
To raczej dar.
Zmienisz zdanie.
Dlaczego?
Bo nawet w śmierci twoje serce jest czyste.
Czuję.
Będzie twoim przekleństwem.
Emily, czekaj.
Damon opowiedział mi dalszy ciąg. Pomyślałam, że cię tu znajdę.
Powinienem był wtedy umrzeć.
Tak jak postanowiłem.
I pozwolić, by Damon także umarł.
Stało się inaczej. Twoja śmierć tego nie zmieni.
Cierpieli przeze mnie ludzie...
Umarli przeze mnie.
W noc śmierci moich rodziców
zwiałam z rodzinnej kolacji i poszłam na imprezę.
Upiłam się. Pojechali po mnie.
Dlatego znaleźliśmy się na moście.
Dlatego zginęli.
Nasze czyny zmieniają rzeczywistość,
ale musimy z tym żyć.
Przez mój wybór ucierpiało wielu ludzi.
Postanowiłeś też z tym skończyć,
odrzucić tego, kim się stałeś.
Nie rób tego.
Jesteś chłopakiem, który skoczył do wody,
by ratować rodzinę z tonącego samochodu.
- Nie wynajduj usprawiedliwień. - Uratowałeś mnie.
Nie rozumiesz.
- Więc powiedz. - Cierpię...
na myśl, co zrobiłem.
Ten ból mnie nie opuszcza.
Codziennie myślę,
że jeśli będę pić krew, ból ustanie.
To takie proste. Codziennie ze sobą walczę.
I przeraża mnie, że pewnego dnia przestanę.
Kiedy następnym razem kogoś skrzywdzę,
- to możesz być ty. - Nie będzie następnego razu.
Tego nie wiesz.
Możliwe.
Ale wiem,
że możesz wrzucić pierścień do wody
i czekać na wschód słońca.
Albo nałożyć go i walczyć dalej.
Wybieraj.
Dziękuję, Harper.
Nie ma za co.
Annabelle zaraz wróci. Nie musisz z nami iść.
To nigdy nie był mój dom. Zostawili mnie na śmierć.
Pani mnie uratowała. Pójdę z panią.
Pomogę ci.
Zguba się znalazła.
Będę na górze.
Dobranoc, Damon.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
Ty wracasz do krwi sarenek, a ja do bycia twardzielem.
Wszystko wraca do normy.
Naprawdę. Dziękuję.
Pomogłeś Elenie.
Nie myśl tyle.
Nie ponosisz winy za zło tego świata. Za moje czyny. Są moje.
Nie masz prawa się za mnie obwiniać.
Żałujesz?
Mógłbym.
Emily zwlekała z wiadomością o ocaleniu Katherine.
Nie chciała, bym wiedział o krypcie.
Sądziła, że to wpłynie na moją decyzję.
Nie chciała, byśmy się zmienili. Powiedziała, że to klątwa.
Czarownice zawsze wiedzą lepiej.
- Czemu nie powiedziałeś? - Żebyś nie wiedział.
Bo cię nienawidzę.
- Wiem. - Nie za moją przemianę.
Więc?
Za względu na Katherine.
Miała przemienić mnie.
Tylko mnie.
Wróciłam.
Mamo!
Nie zostawiaj mnie znów! Wstań, proszę. Musisz się obudzić!
Pani szeryf, John Gilbert.
Przepraszam, że tak późno. Mam nowe informacje o wampirach.
Witaj, Rick.
Isobel. ck.