Poprzednio...
Przez sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
Pod kościołem jest grób.
Pieczęć trzyma Katherine w tym grobie.
Sprowadzę ją z powrotem.
Nie ma jej tu.
Ukryłeś wszystkich w kościele?
Mieszkamy na ranczo zaraz za miastem.
- Wszystkie 25 wampirów? - Niektóre.
Nie cierpię tej budy. Byłem zamknięty 145 lat
a teraz mam siedzieć tutaj.
- Gdzie Bethanne? - Już nie wróci.
Moja żona badała aktywność paranormalną w tej okolicy.
- Co jej zrobiłeś? - Przemieniłem ją.
Może wampiry istnieją?
Tylko są inne od naszych wyobrażeń o nich.
Masz problem z krwią?
Znałem ją, Vicki.
Zatakowało ją zwierzę, pogryzło szyję.
Potem twoja twarz.
Dlaczego to zrobiłeś?
Bo może to się stało z Vicki.
I ponieważ chcę żebyś mnie przemieniła.
Kocham burzę.
A podobno wampiry boją się bieżącej wody.
Tylko Drakula.
Był tchórzem.
Nie mył się, śmierdział.
Poważnie?
Zasada numer jeden: nie wierz w to, co czytasz.
Powiedz więcej.
- Nie zostaniesz wampirem. - Przestań mi odmawiać.
Nie przemienię kogoś,
kto wiedzę o wampirach czerpie z Netflixa.
To nieprawda.
Po co ci to?
Podaj mi jeden dobry powód.
Bo...
Daj znać, gdy będziesz wiedział.
Nie śpisz.
Co tam?
Nadciąga burza.
Trzeba zamknąć okna.
Kończy nam się krew.
Może czas posłać Annę do szpitala po zapasy?
Jutro.
Mógłbym pójść z nią.
Podczas burzy będzie ciemno.
Obawiam się, że nie.
Nie po numerze u Salvatorów.
Zasłużyli.
I co ci to dało?
Bethanne nie żyje.
Możesz mieć żal tylko do siebie.
Nie można w życiu kierować się zemstą.
Trzeba panować nad emocjami.
Rozumiem, pani Pearl.
Co pani zamierza?
Jutro wybiorę się do miasta.
Sprawdzę, kto jest pod wpływem werbeny.
Anna twierdzi, że wciąż liczą się ci sami gracze:
Lockwoodowie, Forbesi, Fellowie.
Powinniśmy ich pozabijać.
Bądźmy mądrzejsi, Fredericku.
Nie są naszymi wrogami.
Nie chowajmy urazy.
Odzyskamy miasto.
Ale musimy być cierpliwi.
Słyszeliście.
Żadnej zemsty.
Cierpliwość, opanowanie.
Zdaje jej się, że ma wszystko pod kontrolą.
PAMIĘTNIKI WAMPIRÓW
Pójdziemy do Pearl
i utłuczemy durnia, który nas wczoraj napadł.
A potem co, pozostałych
- grzecznie przeprosimy? - A ty się z nią dogadałeś.
To raczej wymiana informacji.
Nie było wyjścia. Jest...
...przerażająca.
- Pomoże mi odzyskać Katherine. - Jasne.
Dostaniesz czego pragniesz, nieważne kogo skrzywdzisz.
Ale marudzisz.
Wampiry wyszły z grobu.
Mam prawo marudzić.
Jak długo będziesz mnie winić
za przemienienie twojej matki w wampira?
Nie winię ciebie.
Przyjmuję, że jesteś wyrachowanym psychopatą bez zalet.
To donikąd nie prowadzi. Wymyślimy, co zrobić z Pearl i wampirami.
Przepraszam. Wkurza mnie.
Wiem.
Co zrobimy?
Damon i ja wszystkim się zajmiemy.
A ja? Nie mogę siedzieć bezczynnie.
Właśnie tak zrobisz i będziesz bezpieczna.
To nieważne, jeśli tobie coś grozi.
Jestem bezpieczny.
Czuwa nade mną wyrachowany psychopata Damon.
Pocieszające.
Mamy trochę czasu. Z mamą spotkam się później.
Czy ona wie, że jesteś...
Mógłbyś utrzymać coś takiego w tajemnicy przed rodziną?
Kolejny dowód, że nie jesteś gotowy.
- "Niegotowy" brzmi lepiej od "nie". - Ale jest kawał drogi od "może".
Ładna bransoletka.
Dziękuję. Dostałem od siostry.
Mogę zobaczyć?
Wie, że się ze mną spotykasz?
Nie, ale nie miałaby nic przeciwko.
Nie wie, czym jesteś.
Zatrzymajmy to w tajemnicy.
Weź ją.
Dlaczego?
Bo ci się podoba.
A ty podobasz się mnie.
Bo czegoś ode mnie chcesz.
Nie, lubię cię.
Ty powinieneś ją nosić, bardziej ci pasuje.
Wydarłem się wczoraj na mamę.
Jakbym ja był ojcem, a ona krnąbrnym dzieckiem.
- Może powinna była to usłyszeć. - Jeśli przesadzę, znowu odejdzie.
To w jej stylu. I Vicki,
od której nie miałem wieści, odkąd wyjechała.
Nie możesz kontrolować własnej matki. Ani siostry.
Gdyby się choć trochę postarała.
Gdyby spróbowała.
Może cię zaskoczy. To się zdarza.
Zbieram się, zanim sytuacja na drogach się pogorszy.
Na pewno powinnaś prowadzić?
Muszę. Są urodziny córki chłopaka taty.
Obchodzimy je w tradycyjnie nietradycyjny sposób.
Zapnij pasy i nie szalej.
Nie gadaj przez telefon i zadzwoń, jak dojedziesz.
Tak jest. Coś jeszcze?
Idziesz na polowanie?
Facet mnie wczoraj dźgnął. Muszę odzyskać siły.
W lodówce są dwa litry z jakiejś mamuśki.
Nie?
- Pogadamy, kiedy wrócę. - Pozdrów wiewiórki.
Ignorujesz mnie.
Sześć nieodebranych połączeń? Padł mi telefon.
- Jest Stefan? - Nie. Coś się stało?
Nie wrócił z lasu.
Pomyślałem, że jest z tobą.
Odzywa się poczta.
- Gdzie może być? - Nie spodoba ci się to, co myślę.
Pearl! Otwórz. Bo urwę ci łeb.
Nie ma jej.
Piękna pogoda. Ani śladu słońca.
Gdzie mój brat?
Nie żyjesz.
Przykro mi.
Nie zostałeś zaproszony. Pani Gibbons?
Proszę nigdy nie wpuszczać tego złego człowieka.
Nigdy go nie wpuszczę.
Głodowałem w grobie 145 lat, bo spodobaliście się Katherine.
Przez pierwsze tygodnie każdy nerw płonie ogniem.
Ból doprowadza do szaleństwa.
Twój brat dowie się, jak to jest, zanim go zabiję. Billy.
Miłego dnia.
Co się stało?
- Mają go. Nie mogę wejść. - Dlaczego?
Użyli perswazji na właścicielce. Nie może mnie wpuścić.
Ja wejdę.
Nie. Idę.
Dlaczego to robią? Czego chcą?
Zemsty.
Musimy działać. Wyciągnąć go.
Wiem.
Ale nie wiem jak.
Liny nasączone werbeną.
Boli?
A propos...
Tak nie można.
Zabił Bethanne.
Jedną z nas, Harper. Gdyby mógł, zabiłby i ciebie.
Pearl mówi, że nie jesteśmy tu dla zemsty.
A ja uważam, że właśnie po to tu jesteśmy.
Zaczniemy od niego.
Następny będzie jego brat. I każdy, kto wejdzie nam w drogę.
- Tak nie można. - Puść mnie.
Pani Pearl niedługo wróci.
Już tu nie rządzi.
Związać go. I przebić.
Wyglądasz... jak żywy.
- Nie zrobisz mi krzywdy. - Mógłbym.
Panie Saltzman...
Potrzebujemy pana pomocy.
Uwięzili Stefana. Damon nie może wejść.
- Poszłabym, ale... - Szkoda twojego życia.
- A twoje... - Stefan powiedział mi o pierścieniu.
- Co? - Przypomnę:
zabiłem cię w obronie własnej.
A potem pierścień przywrócił cię do życia.
Coś przeoczyłem?
Tak. Moment, kiedy znów spróbuję cię zabić. I uda mi się.
Proszę. Chodzi o Stefana.
Przykro mi. To nie mój problem.
Szkoda, bo ich liderka mogłaby pomóc ci odnaleźć żonę.
- Kłamiesz. - Czyżby?
Sam ją spytaj.
Tchórz.
Chodź, Eleno.
Dobra, czekajcie.
Pójdę.
Mam odpowiedź.
- Na jakie pytanie? - Czemu chcę przemiany.
Wracamy do tego?
Budzę się co rano, jest dobrze, ale czegoś brakuje.
Czuję pustkę.
Niektórzy ludzie pasują do życia.
Ja nie.
Mam cię przemienić z litości?
Nie.
Masz mnie przemienić, bo nie mam nic innego.
Wiesz, dlaczego przemieniamy ludzi?
Nie po to, by uciekli od samotności.
Po pierwsze, żeby odwalali brudną robotę.
Po drugie z zemsty.
Po trzecie z nudów, a to się nie kończy dobrze.
I jeszcze powód oczywisty.
Kochasz kogoś tak bardzo,
że zrobisz wszystko, by być z nim na zawsze.
Niestety nie pasujesz do żadnej kategorii.
Upewnij się, że jasno przedstawiłeś argumenty i będzie dobrze.
Mama.
Zdobyłaś, co trzeba?
W banku krwi było mniej ludzi z powodu deszczu.
Z kim rozmawiałaś?
Z kolegą z biblioteki.
Chodźmy.
Chyba pani nie wychodzi?
Na drodze jest niebezpiecznie.
Piątka kompletnie zalana.
Poradzę sobie.
Burmistrzu Lockwood, stolik czeka.
Burmistrz Lockwood?
Na dworze rzeczywiście jest paskudnie.
Mam na imię Pearl.
Moja córka Anna.
Przyjechałyśmy niedawno.
Richard Lockwood. Mój syn, Tyler.
Proszę do nas dołączyć.
Z przyjemnością.
Super, tato. Mną się nie przejmuj.
Synu, ta pani jest wyborcą.
Sądząc po wyglądzie - zamożnym.
Potrafisz to stwierdzić oglądając jej tyłek?
Zagram w bilard.
Za dnia - nauczyciel, nocą - łowca wampirów.
- To twoja zasługa. - Co to?
Pociski z werbeną.
Wprowadź mnie tam, wyciągnę Stefana.
Taki masz plan? Sam ich pokonasz?
Będę ostrożny.
- Co robisz? - Idę z wami.
Nie ma mowy.
Potrzebujecie mnie. Wejdę do środka.
Odwrócisz ich uwagę, a ja wyciągnę Stefana.
Zabiją cię. Nigdzie idź tam.
- Idę. - Wpuść mnie i uciekaj.
Nawet mnie nie usłyszą.
Ty byś tylko przeszkadzał.
Nie baw się w samotnego myśliwego.
Elena, możesz prowadzić, ale do domu nie wejdziesz.
Nie powstrzymasz mnie. Tu chodzi o Stefana. Nie rozumiesz.
Przeciwnie.
Żyjesz dla niego, miłość cię uskrzydla.
- Wszystko rozumiem. - Nie kpij.
Nie zdołam cię chronić.
Nie wiem, ile tam jest wampirów.
W sekundę urwą ci głowę.
Muszę tam wejść, nie myśląc o twoim bezpieczeństwie,
albo skończy się jatką, z której nikt nie ujdzie cało.
Nawet Stefan.
Ja wiem.
Rozumiem.
Ruszajmy.
Gdzie jesteś? Nie słyszę cię.
Piątka jest nieprzejezdna. Krążę po lesie.
Nie rozmawiaj za kierownicą.
Wiem.
Kupię sobie słuchawki.
Zawróć i jedź po śladach. I patrz na drogę.
Dobrze, ktoś tu jest.
Samochód mi się popsuł. Zobaczyłem dom.
- Miałeś szczęście. - To prawda.
- Nie sprawiam kłopotu? - Skądże.
Jestem naprawdę wdzięczny. Pogoda jest tragiczna.
Billy, zaprowadź pana do telefonu
i daj mi coś do picia.
Pani Gibbons, można skorzystać z telefonu?
Jasne. Tam.
- Co się dzieje? - Zaprosi pani mojego znajomego.
Żałuję, on nie wejdzie.
- W drodze wyjątku. - Wyprowadź ją.
Pani Gibbons, ma pani męża?
Rodziców, dzieci? Czy ktoś jeszcze tu mieszka?
Tylko ja.
- Miałeś użyć perswazji. - To tak nie działa.
- Ona jest człowiekiem. - A ja nie.
Wynocha.
Pozbądź się ciała.
Staram się o pewną nieruchomość.
Do pana rodziny należy spora część miasta?
Tak. Od pokoleń.
Pana rodzina nabyła sporo ziemi w roku 1864 r.
Zna pani historię.
Pasjonuje mnie.
- Nawet się nie kryje. - Kto to?
Nie moja matka.
Anna: Zachowaj dystans. Ukrywamy się.
Do Anny: Nudzę się.
Anna: Musisz to przełknąć.
Jeremy: Jak tylko mnie przemienisz.
Burmistrzu, zna pan tamtego chłopca?
To Jeremy Gilbert.
Naprawdę?
Billy, co tak długo?
Niech to.
Billy, Jacob, do mnie!
Oszalałaś?
Jeremy Gilbert? Tak się bawisz?
To kolega.
Przez jego rodzinę przez wiek tkwiłam w grobie.
To nie znaczy, że dokona podobnych wyborów.
Nie spotykaj się z nim.
Potrafię sama decydować.
Nie zachowuj się jak dziecko.
Jak tylko się dowie, czym jesteś...
Już wie.
Co?
On wie. To mu się podoba.
I ja też.
Anna: Zrobię to.
Dzięki, że próbowałeś pomóc.
Musieli zwalić na kogoś winę. Kogoś ukarać.
- Co tu robisz? - Miała zostać w samochodzie.
- Nie. - Jak chcesz.
- Opuszczę cię. - Na linach jest werbena.
Elena, pociągnij.
Chodźmy. Ubierz się.
Musimy się stąd zwijać.
Idziemy.
Wsadź go do wozu.
A ty?
Zajmę ich.
Wyłącz to.
Jest za cicho.
Rozejść się.
Sprawdźcie dom.
Oba pokoje. I piwnice.
Dasz radę?
W porządku?
Tak. Chodźmy.
Znajdę Fredericka.
Tutaj.
To za Bethanne.
A to za grób.
Zniknął.
- Wynośmy się stąd. - Zabiję go.
Ile ci zostało tych nabojów z werbeną?
Jeden.
Raczej nie wystarczy.
Mamo.
Co się dzieje?
A jak myślisz?
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Siadaj.
Może zamów pizzę. Wyszłam z wprawy.
Tajemniczy kociołek.
Kuchnia to nie miejsce dla mnie.
Wiem, było ciężko.
Ale będę się starać. Naprawdę.
Musisz tylko ze mną wytrzymać.
Otworzę.
Aż tak wstrętne?
Co się stało?
- Co jest grane? - Mama w domu?
Dziesięć minut. Zaraz będę.
Idziemy.
- Zostało mi pół hamburgera. - Znaleźli Vicki Donovan.
Poważnie? Gdzie?
Burza odsłoniła grób.
Ciało jest w kostnicy.
Czekaj. Nie żyje?
Chodźmy.
Wstawaj.
Masz.
Elena, uciekaj.
Weź.
Potrzebujesz krwi.
Uciekaj.
Ufam ci.
Żeby mnie tu ściągnąć, powiedziałeś o mojej żonie.
- Kłamałeś? - Tak.
Co się tu dzieje?
- Coś ty zrobił? - Ja?
Twoja wesoła gromadka torturowała mojego brata.
Bez obawy: winni zostaną ukarani.
Umówiliśmy się, ale nad nimi nie panujesz.
- To się nie miało zdarzyć. - Ale się zdarzyło.
To nie najlepszy sposób na zaskarbienie mojej sympatii.
Jak tam?
W porządku.
Rany się goją.
Dobrze.
To, co dziś zrobiłaś...
Jak mi pomogłaś...
Mogłaś zginąć.
Wiem.
Przykro mi...
że musiałaś to widzieć.
Ja nigdy...
Stałeś się inną osobą.
To moja wina. Zmusiłam cię.
Nie. Do niczego mnie nie zmusiłaś.
Uratowałaś mi życie.
A ja tobie.
Będzie dobrze.
Co się dzieje?
Zrobiłam kawę.
Mogę jakoś pomóc?
Chcę pobyć sam.
Niezła heca.
Nie patrz tak.
Nienawidzisz mnie.
I wiesz co?
Wszyscy mnie nienawidzą.
Ale nie zaprzeczysz.
Wymiataliśmy!
Zdarza się i tak.
Dobrze się czujesz?
Idę spać.
Co robisz?
Moja przyjaciółka Vicki...
nie żyje.
Vicki, ta, co myślałeś...
Okazało się, że nie żyje od dawna.
To dla niej pragnąłeś przemiany.
Chciałeś z nią być.