Poprzednio...
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
Elena jest sobowtórem Katherine.
Co z twoją twarzą?
- Nic takiego. - Nie wyglądało jak nic.
Matty mówi, że złamałaś mu serce.
Ale już znalazł pocieszenie.
Pod kościołem jest grób.
Ukryłeś wszystkich w kościele?
27 wampirów, Damon.
Nie możesz ich wszystkich wypuścić.
To Harper.
Cieszę się, że nas znalazłeś.
Anna, zamknij drzwi, proszę.
Ciągle oglądacie to samo?
Jest 150 kanałów.
To pilot, można przełączyć.
- Wystarczy, kochanie? - Na razie.
Anno, jesteś głodna? Chcesz?
Nie, dziękuję, pani Gibbons.
- Proszę odpocząć. - Nie musi.
Prawda, pani Gibbons?
Czuję się świetnie.
PAMIĘTNIKI WAMPIRÓW
Mamo.
Co? Chcę spać.
Sprawdzałem, czy żyjesz.
Przepraszam. Głowa mi pęka.
Byłoby miło, gdybyś nie balowała w domu.
Sąsiedzi także byliby wdzięczni.
To nie impreza, tylko jeden facet.
Rozmawiałam z Robertą w Grillu.
Ma wolne miejsce za barem. Szukasz pracy?
Myślałam, że jeszcze jej nie przeszło po ostatnim razie.
Jest w kropce.
Sprawdzę.
Zdziwiony?
Nie wiem, jak długo zamierzasz zostać.
Trzeba zapłacić czynsz.
Nie tylko.
Jak obiecałam - sprawdzę.
- Kto to? - Caroline.
Grzecznie.
Wejdź.
Dzień dobry, pani Donovan.
Śpieszymy się. Chodź.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Damon się nie odzywa.
Ignoruje mnie.
- Nadal szuka Katherine? - Nie wiem.
Po 145 latach dowiedział się, że jej nie obchodził.
- Musiało zaboleć. - Należało mu się.
Masz prawo się na niego złościć.
- Myślałaś o tym? - O czym?
O Isobel, mojej wampirzej matce,
spokrewnionej z praprababką Katherine,
która wystawiła twojego brata-wampira?
Nie myślałam.
Przepraszam.
Byłoby miło przeżyć choć jeden dzień bez wampirów.
Żadnych?
Prócz ciebie.
Chcę gadać o szkole, pracy domowej...
albo nawet o zabawie.
Wchodzę w to, kiedy zaczynamy?
- Obejrzyjmy u mnie film. - Z twoją mamą i sześciopakiem?
Nie pomagasz. Spróbuj być milsza.
Przepraszam.
Trudno okazywać sympatię tym, którzy mnie nienawidzą.
Jaki film?
Ty wybierz. Muszę lecieć.
Na klawiaturze można pisać,
kiedy nie chcesz z kimś rozmawiać.
Anno, to Jeremy.
- Nie popsułem. - Tylko pokazywałam Harperowi.
- Wspaniałe urządzenie. - Kto to był?
- Jeremy Gilbert. - Twój chłopak?
Jasne, że nie.
- Co powiesz? - Budzi szacunek.
Właśnie. Nie brakuje mi gorsetów.
Susie Sunshine dała mi kluczyki od samochodu
- i kartę do bankomatu. - Co?
Wytłumaczę później.
Dokąd idziesz?
Mamy sprawy w mieście.
Niedługo wrócimy. Popilnujesz domu?
- Jestem niańką? - Frederick.
Jeśli to ma się udać, musimy współpracować.
- Tak twierdzisz. - Ja przypilnuję, pani Pearl.
Dziękuję, Harper.
Nic wielkiego, kolacja, kino...
Podwójna randka?
Dwie pary w piątkowy wieczór. Tak, podwójna randka.
- To dobry pomysł? - Czemu nie?
Jeszcze się razem nie spotykaliśmy.
Chciałabym uniknąć niezręczności.
Dynamika par się zmieniła.
Powstało napięcie między tobą, Mattem i mną.
Pora się z tym uporać.
- Nie wiem. - To dobry pomysł.
Wieczór w gronie przyjaciół.
Może być miło.
Miło.
Więc podwójna randka.
Do zobaczenia wieczorem.
Witaj, Damon.
Nie pukasz?
Nie potrzebuję zaproszenia. Dziwne, że nie mieszka tu nikt żywy.
Tylko ty i twój brat?
- Co robicie z nieproszonymi wampirów? - Zabijamy je.
Usiądź.
Zamienimy dwa słowa.
Jasne.
JAK ZOSTAĆ WAMPIREM?
MNIE PRZEMIENIŁ BRAD PITT.
JEDŹ DO VEGAS, PYTAJ O WAYNE'A NEWTONA.
JAK ZABIĆ WAMPIRA?
KRWIĄ PAULI ABDUL.
Kretyn.
PROSZĘ POWAŻNE ODPOWIEDZI.
KOŁEK W SERCE ZAWSZE DZIAŁA.
WIERZYSZ W WAMPIRY?
A TY NIE?
Zamieszkaliśmy pod miastem.
- Chwilowo wystarczy. - Wszystkie 25 wampirów?
Niektóre.
Część opuściła miasto.
Pozostałe nadal są w lesie. Aklimatyzują się.
- Jak wydostały się z grobu? - Czarownicy coś się poplątało.
Rodziny założycieli wciąż tworzą tajną radę.
- Należysz do niej. - Śmieszne.
Jestem w Mystic Falls od przelotu komety. Wiem.
Ja też.
Infiltrowałeś radę. Co wiedzą członkowie?
Chcę znać listę członków i ich rodzin.
- Komu dostarczyłeś werbenę? - To się musi natychmiast skończyć.
Do czego dążycie?
Mystic Falls to nasz dom. Odebrali go nam.
Naszą ziemię, dom.
Podźwigniemy się.
Zwariowałyście?
Minęło prawie 150 lat. Ocknij się.
Świat poszedł naprzód.
W nagrodę dostaniesz to, czego pragniesz.
- Niczego nie chcę. - Katherine.
Nie wiesz, gdzie jest.
Leżałaś pod ziemią 150 lat.
Przyjaźniłam się z nią, zanim przybyłyśmy do Mystic Falls.
Wiem, jak myśli, wiem, gdzie ją znaleźć.
Nie chcę jej więcej widzieć.
Nie posłużysz się mną.
Nie proszę o pomoc.
To miał być miły gest.
Reszta nie podlega dyskusji.
Mam nad tobą 400 lat przewagi.
Bez mrugnięcia okiem rozerwę cię na strzępy.
Będziemy w kontakcie
Przyniosłeś mi kwiaty!
To randka. Wypada.
Zawiózłbym cię, ale ty masz samochód.
Byłeś na świecie, zanim został wynaleziony.
Mam auto, ale nim nie jeżdżę.
Jeszcze zdążymy odwołać.
Dlaczego?
Nie wiem. To jakieś nierealne.
Jakby nie mogło być normalnie.
Ale będzie.
Wyjdziemy, zabawimy się i nie będziemy tacy poważni.
Kiedy postanowiłem tu zostać i cię poznać,
to właśnie po to.
Żeby przynosić ci kwiaty, zabierać do knajpy, żyć normalnie.
Byłeś kiedyś na podwójnej randce?
W siedemdziesiątym drugim, z Heffnerem i bliźniaczkami.
Dostałem Miss Czerwca.
Pani Sommers?
Moja córka Annabelle.
- Koleżanka Jeremy'ego. - Miło poznać.
Mów mi Jenna.
Nieruchomość od lat należy do rodziny szwagra.
Jeden z pierwszych budynków w mieście.
Kiedyś był tu taki sklep zielarski.
Apteka?
Coś takiego...
Pewnie czuć stęchlizną. Dawno nie wietrzone.
Poratuję się wyobraźnią.
Już, mamo.
Po co ci okulary wewnątrz?
Mam podrażnione oczy.
- Jesteś tu nowy. - Ale niemłody. Burbona.
Wyjechałam, ale nie na długo.
Pamiętałabym kogoś o takim wyglądzie.
- Gdzie byłaś? - To tu, to tam.
Znam to.
Smutny mężczyzna. Jakże seksowny.
Raczej leczę rany. A ty?
Staram się o pracę barmanki.
- Kierowniczka chyba mnie wystawiła. - Nieładnie.
- Przespałam się z jej chłopakiem. - To też niezbyt ładne.
Bywa.
- Słyszałam, że wróciłaś. - Była moją niańką.
- Potem razem imprezowałyśmy. - To szalona kobieta.
- Ty też. - Już nie.
Usiądź, napij się.
Nie powinnam.
Nie słyszałaś?
Zrób sobie wolne. To dobre dla ducha.
Świetny relaks.
- To się źle skończy. - Nie mogę się doczekać.
- Nie znoszę tego domu. - Jest lepszy niż grób.
Nie po to czekałem 145 lat, żeby tu wylądować.
Nie narzekaj.
- Zabronisz mi? - Odpuść, Frederick.
- Słyszałeś co mówiła Pearl. - Nie obchodzi mnie to.
Co, chłoptasiu?
Spróbuj znowu.
Cofnij się.
Bez konfliktów. Takie są zasady.
Mam dosyć zasad. Chcę stąd wyjść.
Później. Teraz siedzimy cicho.
- Nikt mnie nie zna. - A bracia Salvatore?
Dorwę ich.
Przez nich nas złapali.
Matt, lubisz tu pracować?
Jest nieźle. Napiwki też niezłe. Ciągle brakuje barmana.
Mama stara się o posadę.
Jak się wam układa?
Jest taka jak zawsze, ale się stara.
Kelly przyjaźniła się z moją mamą.
Stąd znam Matta - od kołyski.
- Żartujesz. - Znamy się całe życie.
Nie do wiary.
Dokąd idziecie?
Na spacer.
Do miasta, rozruszać się.
Nie wolno nam wychodzić.
Pani Pearl zabroniła.
Zatrzymasz mnie?
Nie sądzę.
- Anna? - Zaskoczony?
Myślałem, że wyjeżdżasz.
Zmiana planów.
Nie cieszysz się?
Cieszę.
Oczywiście.
Wpuść mnie.
Uszy do góry.
- Nie jest tak źle. - Zdziwiłabyś się.
Powód mojego istnienia opuścił mnie, a po dzisiejszym dniu
resztki niepewnego gruntu, po którym stąpam, ulatniają się.
Napijmy się.
Przynajmniej oni się bawią.
Są pijani.
Pamiętasz, jak twoi rodzice nas tu nakryli?
Pierwszy raz się upiłam.
Siedzieli obok.
Żeby zwiać, udałam, że się krztuszę.
Jej tata był lekarzem, skoczył na ratunek.
Zaczęłam uciekać i grzmotnęłam o podłogę.
Przy wszystkich. Pamiętasz?
Szwy, kac i szlaban na tydzień.
Idę do łazienki.
Schowaj się. Nie ma nas.
Dzieci nas zobaczą.
Kompromitacja.
Czemu zostałyście?
Mama rozkręca interes.
Otwiera sklep. Zawsze o tym marzyła.
Zostajemy. Może wrócę do szkoły.
Będziemy się częściej widywać.
Dosyć nauki w domu, chcę żyć normalnie.
- Ale najpierw spytam mamę. - Dobrze, że jesteś.
Piszę kolejną pracę o wampirach w Mystic Falls.
- Nie wyczerpałeś tematu? - Chcę go zgłębić.
Zrozumieć, dlaczego ludziom przyczepiano etykietę wampira.
Może rzeczywiście istnieją, ale są inne, niż myślimy.
Jak to?
Może są normalne i dobre,
tylko trzymają się z boku i nikt ich nie rozumie.
Żartujesz?
Myślisz, że to niemożliwe?
Podałaś mi informacje.
Zmyślałam.
Spodobałeś mi się.
Chciałam zrobić wrażenie.
- Masz jakieś słabe strony? - Podwójne randki.
To dla mnie nowość.
Jestem skryty, trudno się adaptuję.
- Bo jesteś tym facetem. - Którym?
Który ma wszystko. Ludzie się od ciebie odsuwają.
- Tak to wygląda? - Raczej.
Co za pajac.
Co ty wyprawiasz?
Miałaś pokazać Mattowi, że zależy ci na Stefanie,
a nie babrać we wspomnieniach.
- Podtrzymywałam rozmowę. - Nie wysilaj się.
Katherine.
To pomyłka.
Chodź.
Przepraszam.
Jak tam?
- Matt kantuje. - Nie muszę.
Stefan Salvatore.
- Wszystko gra? - Jasne.
Tamten gość nazwał mnie Katherine.
- Wcześniej go nie widziałaś? - Na pewno go nie znam.
Koniec zabawy. Odeślijmy Matta i Caroline do domu.
Właśnie dzisiaj mieliśmy się tym nie zajmować.
Chcieliśmy jeden wieczór spędzić normalnie.
Jesteś pewna?
Nie.
Ale nie mam innych pomysłów.
Jeśli w mieście jest jakiś wampir,
będzie też jutro. Wtedy się nim zajmiemy.
To oni.
To dużo lepsze niż Damon-bawidamek.
- Bez obrazy. - Nie przypominaj.
Byłem ciekaw, jak tu jest.
Przestronnie.
Mój cały dom zmieściłby się tu dwa razy.
Czuję się, jakbym tu już była. Dziwne.
Obejrzymy film?
Piękne!
Moje hobby.
Jako dzieciak miałem kolekcję mustangów.
- Lubisz samochody? - Mało powiedziane.
Chodź.
Jeśli chodzi o wisienki...
Rany.
Obłęd.
Na mnie już czas.
Tak wcześnie?
Do zobaczenia.
Teraz uważaj.
Skąd go masz?
Pamiątka rodzinna.
Dlaczego...
Czemu nim nie jeździsz?
Jest niesprawny.
- Choć mógłbym go naprawić. - Po co ci wózek, który nie jeździ?
Jakie to kobiece.
Zajrzysz do niego?
Pamiętasz starego Chevroleta Camaro twojego taty?
Wielokrotnie robiłem mu silnik.
Nie lubię sportowych aut. Za ciasno na figury.
Nie było źle.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Macie wspólną przeszłość.
Po co udawać, że nie?
Dobrze jej z tobą.
Nie miałem pewności,
ale jest szczęśliwa, a ja się cieszę.
Popatrzmy.
Pomóc?
Głupi but.
Drugi też trzeba urwać.
Dzięki. Chyba.
Byłaś z Damonem Salvatore?
We własnej osobie. Znasz go?
Od lat.
Nadal mieszka przy Miller Lane?
W starym pensjonacie.
Przy moście Wickery.
Nadal tam jest, jeśli chcesz się przywitać.
Wolę pogadać z tobą.
Miło.
Idzie gładko,
ale jestem trochę pijana.
Przystojny chłopak plus alkohol równa się kłopoty.
Nie pożałujesz.
Przepraszam.
Słaby bajer.
- Ładny zapach. Co to? - Nie wiem.
Dostałam.
Taksówka.
Werbena.
Niełatwo zjeść w tym mieście.
- Nie chcę o tym mówić. - Jesteś śmieszna.
Zakompleksiona i głupia,
ale Matt cię kocha, a ja jestem zapchajdziurą.
Nie jesteś.
Mattowi zastępuję ciebie, tobie - Bonnie.
O co ci chodzi?
Nie rozumiesz.
Bo niby dlaczego? Wszyscy chcą tylko ciebie.
Bułka z masłem.
Może się przejedziecie?
Co tam?
Jak nie wampiry, to przyjaciółki.
Wołowina, indyk, co wolisz?
I to, i to. Byle dużo.
To mi się podoba. Podasz chleb?
- Co robisz? - Skaleczyłem się, daj ręcznik.
Nie mogę.
Boisz się krwi?
Coś nie tak?
To tylko krew.
- Co ty robisz? - Wiedziałem.
Dalej.
Co słychać?
Żal.
Zamknij drzwi.
Minąłem wjazd?
Chyba jest tam.
Boski samochód.
Zdałem?
Podwójna randka to był test.
Sprawdzałaś, jak się zachowam przy Elenie.
Nie wiem.
Cały wieczór wspominałeś wspólne lata.
Caroline, to było przedtem.
- Nie zniknie. - Wiem.
Nie wiesz.
I ci odwala.
To moja wina.
Dałem wyraźnie do zrozumienia,
że Elena wciąż coś dla mnie znaczy.
Ale ta rozmowa to tylko wspomnienia pary przyjaciół.
Dziś nie chodziło o Elenę.
Poszedłem, bo chciałem być z tobą.
Nie wiem, co to znaczy,
ani czym jesteśmy,
ale wiem, że chcę tu być z tobą.
Nie wiem, czy to ma sens.
Nie umiem pięknie mówić.
Całkiem nieźle ci idzie.
Sportowa bryczka.
Zwabiłeś mnie...
i co ze mną zrobisz?
Na przykład to.
Mama?
Damon?
Jasne, idź.
Odwiozę ją.
Dzięki.
Gdzie byłaś?
- Na spacerze. - Trzy godziny?
Gdzie?
Wyszłam.
Nie rób tego.
Z tobą też mam się kłócić?
Co?
Przepraszam.
- Wybacz, że uciekam. - Wolałbym cię odwieźć.
Zwykli ludzie nie mają ochroniarzy i nianiek.
- Dziś jesteśmy zwyczajni. - Martwię się.
Nie mogę trwać w strachu, że ktoś się na mnie rzuci.
To nie jest życie.
Zadzwoń, kiedy dojedziesz.
Nie patrz tak na mnie.
- Zwariowałeś? - Daruj sobie kazania.
Pamiętam ich z 1864 roku.
Byli w grobie.
Właśnie.
Nie chcę tego słuchać.
- Matty, proszę. - Wiesz, co dziś robiłem?
Bawiłem się.
Próbowałem zapomnieć codzienny szajs.
Wyszedłem ze znajomymi.
I zobaczyłem ciebie.
Nawaloną w barze, w którym pracuję,
żeby zapłacić rachunki, których ty nie płacisz.
Świrujesz, jak smarkula,
z gościem o połowę młodszym.
Ja jestem dzieckiem.
Powinnaś się mną opiekować.
Wiem.
Jak minął wieczór?
Nic nowego. A u ciebie?
- Gdzie Bethanne? - Nie wróci.
Co się stało?
Miałaś rację.
Nie powinniśmy wychodzić.
Głodny?
Następnym razem mnie słuchaj.
Jestem w domu, umyłam zęby, leżę w łóżku.
To dobrze.
Coś się stało?
Nie.
Ostatnie chwile normalności.
Było mi dziś bardzo miło.
Kłamiesz.
Poważnie. Było dokładnie tak, jak powinno.
Też się dobrze bawiłem.
Pomożesz?
Co jest?
Mogłam cię zabić.
Ale nie zabiłaś.
Powinnam.
Nie zabiłaś.
Skąd wiedziałeś?
Znałem jedną taką, Vicki.
Zaatakowało ją zwierzę, przegryzło gardło.
Zachowywała się jak wariatka.
Jak na dragach.
Pokazałaś mi te artykuły.
I swoją twarz.
Zmieniła się.
Na cmentarzu, kiedy cię pocałowałem.
Nikomu nie możesz powiedzieć.
Kto by uwierzył?
Żebyś się nie zdziwił.
Czemu mnie nie zabiłaś?
Nie wiem.
Może mam słabość do takich chłopców.
Jakich?
Zagubionych.
Czemu zacząłeś mówić?
Czemu podjąłeś ryzyko?
Bo jeśli to prawda,
to może z Vicki też tak było.
A także dlatego...
że chcę, byś mnie przemieniła. pców.