Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
Elena jest sobowtórem Katherine.
- Dlaczego wyglądam jak ona? - Byłaś adoptowana.
Pojawiła się młoda dziewczyna... za chwilę miała rodzić.
Wiesz o niej coś?
- Znam imię: Isobel. - Moja żona Isobel
poświęciła swoje życie badaniu
aktywności paranormalnej w tym rejonie.
- Gdzie jest twoja żona? - Damon ją zabił.
Pod kościołem jest grób.
Pieczęć trzyma Katherine w tym grobie.
Sprowadzę ją z powrotem.
Nie ma jej tu!
Wiedziałeś, że jej tu nie ma.
Wiedziała gdzie jesteś i miała to gdzieś.
Przestraszył mnie pan.
Jaki dziś dzień?
Sobota.
A rok?
2010.
Dobrze się pan czuje?
Jak się pan nazywa?
- Harper. - Skąd pan się tu wziął?
Co to za strój?
Wydaje się pan być miły.
- Przepraszam. - Za co?
PAMIĘTNIKI WAMPIRÓW
Bonnie, co u ciebie? Jak się trzymasz?
Tęsknimy. Nie daj się zwariować.
Wracaj szybko.
Co tu robisz? Jest zimno.
Myślę, piszę.
Pogrzeb babci Bonnie przypomniał mi o rodzicach.
Zastanawiałam się. Mówiłaś, że zbadałaś sprawę adopcji.
Czego się dowiedziałaś?
Twój tata przechowywał dokumentację medyczną, karty pacjentów...
To zapiski z nocy twoich narodzin.
Pacjentka i data urodzenia.
- Isobel Peterson. - Prawdziwe nazwisko?
Ciężarnej nastolatki? Raczej nie.
Ale imię - może. Skąd Peterson?
Najlepsza koleżanka?
Szukałam rówieśników Isobel o nazwisku Peterson mieszkających w okolicy.
Znalazłam troje. Dwóch mężczyzn i jedną kobietę, Trudie.
- Zamieszkała w Grove Hill w Wirginii. - Niedaleko.
Zobacz.
Isobel.
Była czirliderką.
Trudie nadal tam mieszka.
To jej adres.
A Isobel?
Nic o niej nie znalazłam.
Jest coś jeszcze.
Żona Ricka Saltzmana pochodziła z tych okolic.
Miała na imię Isobel.
Czekaj - miała?
Umarła.
Żona Alarica mogła być twoją matką?
To niemożliwe, prawda?
To byłby szalony zbieg okoliczności.
Mam adres jej przyjaciółki, Trudie.
- Chcesz z nią porozmawiać? - Nie wiem.
Jeśli to jedna i ta sama osoba,
moja matka biologiczna nie żyje.
Nie wiem, czy bym to zniosła.
Czy Jenna mówiła coś o żonie Alarica?
Jak umarła?
Została zamordowana, sprawy nie wyjaśniono.
Wiedziałeś?
Tej nocy, kiedy zaatakował mnie w szkole,
powiedział coś o jej śmierci.
Nie... To niemożliwe.
Takie przypadki się nie zdarzają.
Jeśli się zdecydujesz na rozmowę z jej przyjaciółką, pojadę z tobą.
Nie wiem, co zrobię.
Muszę się spotkać z Damonem.
- Jak on się czuje? - Radzi sobie...
po swojemu.
Jak smakuję?
Lepiej niż twoje koleżanki,
ale im nie mów, bo będą zazdrosne.
Przyszedł nudziarz.
Witaj.
Pogadamy?
Bez panienek.
Mów przy nich.
Potrafią dochować tajemnicy.
Martwisz się o mnie. Miło.
Wszystko OK. Dlaczego miałoby nie być.
145 lat miałem jeden cel: wejść do grobu.
Zrealizowałem go. Katherine tam co prawda nie było...
Ale jestem wolny. Nie mam planu.
Mogę robić, co tylko zechcę.
Tego się właśnie obawiam.
Wyluzuj. Nikogo nie zabiłem.
- A dziewczyny? - Obudzą się w akademiku z bólem głowy.
Pomyślą, że to kac. Jak zwykle.
Nie przyszedłeś mnie pocieszać.
Napij się i wal, bracie.
Przed laty znałeś kobietę.
Isobel. Mieszkała w Duke.
Chcesz gadać o babkach z przeszłości?
- Zabiłeś ją. - I co?
Pamiętasz coś na jej temat?
- Igła w stogu siana. - Skup się, to ważne.
Nic już nie jest ważne.
Miło było,
ale w ramach żałoby wykorzystam parę kobiet, rozumiesz.
To pa, jak mówią dziewczęta.
- Co? - To mnie nudzi.
Mamy cały dom dla siebie.
Właściwie garsonierę.
Może zajmiemy się tym, co się robi w garsonierze?
Na przykład tym?
Może.
Czy ja wiem? To ciekawy program.
- Nie na mojej kanapie. - Mamo, cześć.
Jakoś głupio mi być nagrodą na loterii.
W tym mieście zbiórka dobroczynna to element pańszczyzny.
Poza tym jesteś kawalerem. Do wzięcia.
- Nie wierzę, że to zrobię. - Co?
Popsuję chwilę, ale muszę.
Elena odkryła, że została adoptowana.
Szuka biologicznej matki.
- Miała na imię Isobel. - Jak moja żona?
- Isobel nie miała dziecka. - Na pewno?
- A zanim się poznaliście? - Nie.
To matka Eleny.
Nigdy mi nie powiedziała.
Lepiej już pójdę.
Trudie Peterson?
- Tak. - Nazywam się Elena Gilbert.
Chciałabym porozmawiać o Isobel Flemming.
Dawno straciłyśmy kontakt.
Skąd ją znasz?
Myślę...
Wie pani, czy miała dziecko, które oddała do adopcji?
Jesteś jej córką.
Napijesz się herbaty?
Kuchnia jest tam.
Nie planowałam wizyty.
Stłukłam światło stopu.
Przypomniałam sobie swoją naukę jazdy.
Mama zawsze mnie ostrzegała przed martwym punktem.
Pomyślałam o mamie... Zdobyłam pani adres.
- Przepraszam za najście. - Nie szkodzi.
Choć jestem zaskoczona.
- Od lat nie myślałam o Isobel. - Kiedy się ostatnio widziałyście?
Jakieś 17 lat temu.
Była z tobą w ciąży.
Utrzymywałyśmy kontakt, ale się urwał.
Nie wie pani, co się z nią stało?
Jakiś czas była na Florydzie. Sama. Nie miała lekko.
Wie pani może, kto jest moim ojcem?
Nigdy się nie przyznała.
W końcu stanęła na nogi. Poszła na studia, dostała stypendium.
- Dokąd pojechała? - Gdzieś do Karoliny Północnej.
Chyba do Duke.
Bystra dziewczyna.
Czajnik.
Jest tutaj
Gdzie się podziewałaś?
To tu, to tam. Nie umiem zagrzać miejsca.
- Znasz Pete'a. - Nie.
Nigdy u nas nie był.
Blondyna to nowy nabytek? Przepraszam, że ją wystraszyłam.
Nie jest "nabytkiem".
To "ta jedyna"?
Raczej nie, ale możliwe.
Bez kitu, córka Lezzie Forbes?!
Mamo, przestań.
Proszę lód.
- Miałaś wieści od Vic? - Nie, ale się nie przejmuj.
Zawsze wraca, kiedy czegoś potrzebuje.
- Też tak robiłam. - Teraz też?
- Nie. - Po co przyjechałaś?
Potrzebuję pretekstu, żeby wrócić?
Usiądź. Zjedz ze mną.
Powiedz, co mnie ominęło.
Dzięki, że przyszedłeś. Jest sprawa.
Jenna ci powiedziała? Więc to prawda.
- Isobel to biologiczna matką Eleny. - Co wie Elena?
- O twojej żonie? - O tobie, o twoim bracie.
Wie, czym jestem i że wiesz o wampirach.
A o Damonie i Isobel?
Najpierw chciałem mieć pewność.
- Obiecałeś mi pomóc. - Podpytałem Damona.
- Nie pamięta. - Spytaj znowu.
Jest rozchwiany.
Zamordował moja żonę, pożywił się nią.
Kiedy nie był rozchwiany?
- Nie napieraj. - Dlaczego?
Żeby nie umrzeć?
Jakoś sobie poradzę, ale teraz proszę, żebyś odpuścił.
Tak powiedziałeś Elenie? Żeby odpuściła?
Jej do tego nie mieszaj.
Chcę wiedzieć, co się stało.
Ty chyba też.
Potrzebuję czegoś więcej. Zdjęcia, które pokazałbym Damonowi.
- Która jest? - Chwileczkę.
Możesz dokończyć rano?
- Lubię pracować w nocy. - A ja lubię spać.
Z tobą.
Dobra.
Co to? Doktorat?
Tkwię w trójkącie z tobą i twoim komputerem.
Powiedz przynajmniej, co robisz.
Natknęłam się na ciekawe informacje o miasteczku w Wirginii.
Na uboczu, odizolowane, spokojne.
Zdarzają się tam zagadkowe przypadki śmierci.
Tłumaczy się je atakami zwierząt, ale z ciał wyssana jest cała krew.
Wampiry. Na pewno.
Wezmę czosnek, wodę święconą i może...
Za to cię kocham.
Wierzysz w takie rzeczy.
Do tego stopnia, że piszesz o nich pracę naukową.
Jesteś jak Mulder, tylko ładniejsza i innej płci.
To nie żart.
Śmiejesz się, ale udowodnię to.
A Mulder miał rację.
Przychodzili dla nas na mecze. Drużyna od lat nie wygrała.
Byłyśmy gwiazdami.
Przynajmniej Izzie. Ja byłam wsparciem.
Dziękuję.
Nie tknęłaś herbaty.
- Co to? - Mieszanka ziołowa.
Werbena?
Pani wie.
Co?
Nie zaprosiła mnie pani i podała napar z werbeny.
Pani wie.
Lepiej już idź.
- Co pani przemilczała? - Wyjdź.
Bourbon.
Strzeż się nauczyciela. Nie powinieneś sprawdzać klasówek?
Lepiej się to robi po drinku.
Jak wiele innych rzeczy. Trzeźwość jest dołująca.
Nie wyglądasz na skłonnego do chandry.
Nie znasz mnie.
Nie.
To tylko przeczucie.
- Miłego popołudnia. - Nic z tego.
- Pijesz w środku dnia? - Zalewam robaka.
Mam prośbę.
- Kochałaś kiedyś? - Słucham?
Czy ktoś był dla ciebie tak ważny, że zdołał złamać ci serce?
Miałam męża.
Tak. Geja.
Dla niej to samo.
Klapnij.
Rada Założycieli zbiera pieniądze.
Nagrodami w loterii będą przystojni kawalerowie.
Przydałbyś się.
Tym się zajmujecie, kiedy nie ma...
wampirów? Losujecie kawalerów?
W takich chwilach tęsknię za wampirami.
Jesteś tu bohaterem. Choć ludzie o tym nie wiedzą.
Jesteś też singlem i przystojniakiem.
Pomóż mi.
Carol Lockwood mnie udusi, jeśli nikogo nie znajdę.
Tłum kobiet pragnących się ze mną umówić.
- Brzmi smakowicie. - Dziękuję.
Mam prośbę.
Szukam informacji o kimś. Alaric Saltzman, nauczyciel historii.
Coś mnie w nim niepokoi.
Ciekawe, czy szkoła go sprawdziła.
- Załatwione. - Dziękuję.
- Czym mogę służyć? - Dziękuję za wiadomość.
Proszę.
Nic nie powiedziałam, dotrzymałam słowa.
Ale ona coś wie.
Nie szkodzi. Nie zbliży się do prawdy.
To koniec?
Nie zaproszę pana. Nie wejdzie pan.
Nie jestem wampirem, więc wejdę.
Nie rozumiem. Zrobiłam, co pan kazał.
- Wykonałam zadanie. - A ja wykonam swoje.
- Stefan? - Lepiej: ja.
- Wyglądasz... - Szykownie?
Fantastycznie? Oszałamiająco?
Tragicznie. Wyglądasz tragicznie.
Dlaczego?
Wiesz, że jestem jednym z najbardziej pożądanych kawalerów w mieście?
Jak się czujesz?
Wspaniale.
Co mogę dla ciebie zrobić? Spełniam dziś dobre uczynki.
Mam nowy cel - pomagać ludziom.
Przyszłam po Stefana.
Pomożesz?
Poznałam tożsamość mojej biologicznej matki.
Kogo to obchodzi?
Zostawiła cię, jest do bani.
Stefan. Jesteś.
Potrzebuję większej marynarki.
Spotkasz się z dziewczyną i zaraz nabierasz ciała.
- Nic mu nie jest. - Bo to Damon.
Cierpienie dobrze mu zrobi. Przypomni mu, że ma serce.
Nie łudź się.
Widziałam się z Trudie Peterson.
Wiem, przepraszam. Nie planowałam tego.
I co?
Ma werbenę. Wie o wampirach.
To nie przypadek.
Na pewno.
To żona Alarica.
Isobel. On dał ci zdjęcie?
Wszystkiego, co wie, dowiedział się od niej.
Uważa, że zabił ją wampir.
Alaric może ci o niej wiele powiedzieć,
ale wstrzymaj się z tą rozmową.
- Dlaczego? - Wiem, że proszę o wiele,
ale posłuchasz mnie?
Zapraszam do zakupu losów.
Dochód przeznaczamy na doroczne obchody Dnia Założyciela.
Dobrze wyglądasz.
- Jestem zażenowany i spięty. - Do twarzy ci.
Przepraszam za tamto.
Byłem w szoku.
Wybacz, że tak wyskoczyłam.
Uznałam, że musisz wiedzieć.
Możliwe, że powinieneś porozmawiać z Eleną.
Chętnie się dowie, jaka była Isobel.
Albo nie. Nie ma przymusu.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Przynajmniej w tej chwili.
- Gdzie twoja dziewczyna? - Poszła do Grilla.
Chcę z tobą pogadać.
To ta kobieta z Karoliny Północnej, Isobel.
- Pamiętasz ją? - Kto pyta?
- Ja. - Kto jeszcze?
- Zabiłeś ją? - Nie znam jej.
Idziesz? Panie czekają.
Podrywało go już ze 35 kobiet, działa na panie jak lep.
- Imponujące. - Raczej żenujące.
Dzień dobry, pani Donovan.
- Dawno się nie widziałyśmy. - Co słychać?
Po staremu.
Matty mówił, że mu złamałaś serce. Żartuję.
Już się pocieszył.
Proszę. Ile to będzie?
Byle nie dostać trójki.
Umawiałam się z nim w szkole. Słaby pod każdym względem.
Zaplanowałem wspaniałą randkę. Romantyczna kolacja.
- Ustronne miejsce w lesie... - Chyba kupię los.
Prowadzisz loterię, możesz sfałszować wynik.
Przepraszam.
Sprawdziłam historyka. Chcesz wiedzieć?
- Jak wypadł? - Parę mandatów.
Parę lat temu jego żona zaginęła w Karolinie Północnej.
W Karolinie?
Nazywała się jakoś?
Isobel.
Czym się zajmuje kawaler numer trzy?
Jestem hydraulikiem.
Cudownie.
Hydraulików nigdy za wielu.
Numer cztery, Alaric Saltzman.
- Czym się zajmujesz? - Jestem nauczycielem.
Uroda i umysł w jednym, co za gratka.
- Czego uczysz? - Historii.
Powiedz coś nadzwyczajnego o Mystic Falls.
Najciekawsze historie opowie szczęśliwej pani.
Na koniec Damon Salvatore.
Niewiele o tobie wiemy.
- Trudno mnie opisać w paru zdaniach. - Masz jakieś hobby, lubisz podróże?
Do LA, Nowego Jorku.
Parę lat temu byłem w Karolinie Północnej, na uczelni Duke.
Alaric tam studiował.
Chodziła tam twoja żona.
Kiedyś poszedłem z nią na drinka. Świetna dziewczyna.
Była...
pyszna.
- W porządku? - Muszę się przewietrzyć.
Damon był wampirem, który ją zabił?
Nie wiem, ciała nie znaleziono.
Chciałem ci powiedzieć,
ale chciałem dowiedzieć się więcej.
A mnie było go żal!
Myślałam, że historia z Katherine go odmieni. Idiotka.
Nie wie, że to ma związek z tobą.
Rozważałem konfrontację, ale jest w złej formie.
Czemu go chronisz?
Bo nie tylko ty liczysz, że się zmieni.
Ten człowiek.
- Widziałam go pod domem Trudie. - Wracaj do środka.
Kawalera numer trzy
dostaje 3-7-4-5-8.
Kelly Donovan. Uroczo.
Baw się dobrze.
Gratuluję, pani Donovan.
Przestań się tak starać.
Jesteś sztuczna. Jak twoja matka.
Z niezrozumiałych względów Matt na to poszedł, ale ja nie.
Nie lubię cię.
Powiedz hydraulikowi, że czekam przy barze.
Spokojnie. Kup los.
Przyjemnie było znęcać się nad Saltzmanem?
A ja myślałam, że jednak jesteś coś wart.
Coś mi umknęło?
Zapomniałam ci coś powiedzieć o mojej biologicznej matce.
Miała na imię Isobel.
Proszę.
Powspominaj.
Odwiozę cię.
Mam wiadomość.
- Kim pan jest? - Nie szukaj.
Czego?
Ona nie chce cię znać, ani z tobą rozmawiać.
Nie szukaj, rozumiesz?
Żyje? To znaczy...
- On jest pod wpływem perswazji. - Rozumiesz?
Skończyłem.
Chodźmy.
Trzy-siedem-sześć-cztery-dziewięć.
- To ja. - Gratuluję.
Kawaler numer pięć, Damon Salvatore.
Trzy-siedem-pięć-pięć-dwa.
Coś takiego! Trzy-siedem-pięć-pięć-dwa.
Ja.
Gdzie on się podział?
Odezwę się później.
Daj już spokój z tymi wampirami.
Poszukiwania, wyjazdy stały się obsesją.
- To dla mnie ważne. - Dlaczego? Wyjaśnij.
Muszę zrozumieć.
Po co to wszystko?
Nie chcesz dzieci. Prawie nie bywasz w domu.
- Chcę żyć jak ludzie. - Może ja nie chcę.
Może pragnę czegoś więcej.
Jesteśmy w domu.
Jeszcze nie chciałam wychodzić.
Jesteś kochany, Matty.
Przepraszam.
Długo mnie nie było.
Dlaczego wróciłaś?
Pete...
odszedł. To moja wina.
Jak zwykle.
Nieprawda, mamo. To nie twoja wina.
Tylko ty mi zostałeś.
Nie opuszczaj mnie.
Nie zamierzam.
Naprawdę jesteś taki głupi?
Chyba tak.
Odłóż kołek.
- Co za odwaga. - Gdzie Isobel?
Co jej zrobiłeś?
Mam powiedzieć, że ją zabiłem? Tego chcesz?
- Wiesz, co się stało. - Widziałem, jak się nią karmisz.
Owszem i nie kłamałem...
była pyszna.
Myślisz, że co się stało?
Nie domyślasz się? Nie brałeś tego pod uwagę?
Przemieniłem ją.
- Dlaczego? - Przyszła do mnie.
Szukała wampirów. Miała w sobie coś.
Spodobała mi się. Była niezwykła.
Przemieniłeś ją, bo ci się podobała?
Dlatego się z nią przespałem. Przemieniłem ją, bo mnie błagała.
Ale to także wiedziałeś.
Pewnie w domu nie była szczęśliwa.
W ogóle nie była szczęśliwa. Ani z tobą.
Szkoda. Jesteśmy podobni.
Obaj porzuceni przez ukochane kobiety.
Miłość to syf.
Trafiłem w płuco?
Popatrzę, jak umierasz.
Co się stało?
Co mu zrobiłeś?
Zaatakował mnie.
Powiedziałem mu prawdę. Żona go nie chciała.
Nie moja wina, że tego nie udźwignął.
A ty zniosłeś prawdę o Katherine?
Radzę sobie.
Wiesz co?
Isobel sama do mnie przyszła...
Jeśli jest spokrewniona z Eleną,
to jest spokrewniona z Katherine.
Może Katherine ją do mnie przysłała.
Przestań. Nie brnij w to.
To nie przypadek, że Isobel mnie szukała.
Zajmij się tym.
Co się stało?
Damon cię przemienił?
Nie.
Zaatakowałem go.
A on mnie dźgnął.
Musisz mieć w sobie krew wampira.
Nie.
To co innego.
Isobel.
Kolejna niespodzianka.
Mam poczucie winy, że nic ci nie kupuję.
Otwórz.
Co za wielki klejnot.
Wiem, dziwaczny.
Mów ludziom, że to rodzinny spadek.
Skąd go wzięłaś?
Gdybym powiedziała, wyśmiałbyś mnie.
Przysięgnij, że zawsze będziesz go nosić.
Ochroni cię przed wszystkim, co zagrozi ci w nocy.
Pierścień, który przepędza demony?
Uznaj go za dowód mej miłości i uczuć.
I przeprosiny za moje szaleństwo.
- Jesteś szalona. - Samolubna i obsesyjna,
w dodatku jestem okropną żoną,
ale i tak mnie kochasz.
Tak.
Ten pierścień mnie ochronił.
Niemożliwe.
Wiem.
Jakiś problem?
Znalazłeś ją?
Co się dzieje?
Isobel?
Pearl.
To Harper.
Dobrze, że nas znalazłeś.
Pani Gibbons, to mój przyjaciel.
Może wejść?
Przyjaciele Pearl są moimi przyjaciółmi.
Zapraszam.
Annabelle, zamknij drzwi. przyjaciółmi.