W poprzednich odcinkach:
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
Elena jest sobowtórem Katherine.
Nasza miłość do Katherine była fikcją.
Nie dla mnie, sprowadzę ją z powrotem.
Pod kościołem jest grób.
Jest chroniony pieczęcią. Jak go otworzyć?
- Dziennik. - Gdzie jest?
Sprawdź dziennik Johnathana Gilberta.
Księga była Emily, tak?
Jej potrzebujesz do zdjęcia zaklęcia?
Pomogę ci.
Nie możesz beze mnie żyć, co?
Twoje oko.
- Gdzie ona jest? - Kto?
Anna.
Lepiej nie.
Nie próbuj uciekać.
Nie ruszaj się.
Rozumiesz?
Rozumiem.
Nakłoniłem ją. Jak mnie uczyłaś.
A werbena? Ona chodzi z wampirem.
- Czego chcesz? - Nieważne.
Bonnie?
PAMIĘTNIKI WAMPIRÓW
Anna porwała Elenę.
Zrozumiałem te 600 wiadomości od ciebie.
Szukałem jej całą noc.
A jeśli twoja krew jest jeszcze w niej?
Znowu ją zobaczysz.
Co wiesz?
Gdzie mieszka Anna? Powiedz, gdzie ją znajdę.
Nie.
Możesz już iść.
Nienawidzę cię, odkąd pamiętam.
Może kiedyś było inaczej,
ale twoje wybory zatarły w tobie wszelkie dobro.
Wiem, że masz powody mnie nienawidzić.
Ode mnie się zaczęło.
To przeze mnie odebrano ci Katherine.
Przepraszam.
Przeprosiny przyjęte.
Proszę, powiedz, co wiesz.
Chodzi o Elenę. Jeśli coś wiesz, powiedz.
Powiem szczerze:
mam nadzieję, że umrze.
Żyjesz!
Moja głowa.
Ben jest...
Oni słyszą.
Jestem głupia.
Nabrał wszystkich.
Co tu robimy?
To musi mieć związek z księgą czarów Emily.
Może posłużyć do otwarcia grobu.
Czemu nic o tym nie wiem?
Liczyłam, że do tego nie dojdzie.
Do czego?
Potrzebują czarownicy,
by złamać czar i wypuścić wampiry.
Nic z tego.
Tracisz czas.
Nie pomogę ci.
Dlatego ona tu jest. Zmotywuje cię.
Nie powinnaś być tak zdesperowana.
Zbyt łatwo było cię zdobyć.
Chce z tobą porozmawiać.
Elena Gilbert.
Prawdziwy sobowtór Katherine.
Salvatorowie pewnie szaleją.
- Kim jesteś? - Anna.
Brat ci nie mówił?
Chodzę z nim.
Dziesięć beczek. Będzie zabawa.
- Duke funduje. - To kretyn.
Z dziesięcioma beczkami piwa. Mój nowy najlepszy kumpel.
- Masz problem, Gilbert? - Żadnego, Lockwood.
- Nie wydaje mi się. - Nie masz dość?
- Czego? - Siebie.
Śmiej się.
Gdzie Elena? Cały dzień wysyłam SMS-y.
Poszła gdzieś ze Stefanem.
Jak będę miała chłopaka, to na pewno nie będę tak znikać.
- Kim jest Duke? - Chodził do naszej szkoły.
Urządza imprezę zawsze, gdy przyjeżdża z Duke.
- Duke chodzi do Duke? - Ma na imię Bob.
Jest pacanem, ale stawia piwo.
Przyjdź.
Raczej nie.
Będą wszyscy.
Nawet ciche odludki.
Przemyśl to.
Przygotowałam mowę.
Spisałam to i przećwiczyłam. Gotowy?
Na mowę?
Tytuł "Pocałowałeś mnie i nie chcę, żeby było dziwnie".
- To rodzaj prewencji. - Prewencji?
Na wypadek wątpliwości, żalu...
- Mogę już mówić? - Proszę.
Uważasz, że się nam nie uda.
Wiedz, że tu i teraz proponuję ci wyjście.
- Klauzulę ewakuacyjną. - Dlaczego?
Nie chcę definiować tego, co jest między nami.
Gdybyś chciał skorzystać z wyjścia, daj znać.
Nie trzeba, ale dziękuję.
Do zobaczenia u Duke'a.
- Szukam Bonnie. - Nie ma jej.
- Kiedy wróci? - Nigdy.
Taka niechęć, a prawie mnie nie znasz?
Skąd ten tupet, by prosić o coś wiedźmę Bennett?
- Co ja zrobiłem? - Duchy mówią, moja wnuczka też.
Nie jesteś naszym przyjacielem. Wynoś się.
Wyjdź i to powtórz.
Ja nie jestem Bonnie.
Nie zadzieraj ze mną.
- Bonnie nie otworzy grobu. - Otworzy.
Chcesz wypuścić Katherine?
Nikt nie chce jej oglądać.
Prócz Damona, tego zakochanego głupka.
Więc o co chodzi?
A może o kogo?
Tam jest moja matka.
Katherine bawiła się obydwoma braćmi Salvatore.
Gdy ją złapano, wpadła też moja matka.
Widziałam, jak Gilbert ją zabiera.
Przykro mi.
Naprawdę ci przykro.
Zamiast łączyć się w żalu osieroconych córek,
przydaj się na coś.
- Czyli? - Przekonaj ich.
Twój?
- Elena, co z tobą? - Nic jej nie jest.
I nie będzie, jeśli masz księgę.
- Mogę ją mieć. - Więc ma ją twój brat.
A ja mam czarownicę.
Jeden z was spotka się ze mną na rynku,
by omówić warunki współpracy.
Płaszcz się dalej. Albo nie.
Mam to gdzieś.
Wychodzę.
Pilnuj ich.
Perswazja nie zadziała. Zastosuj przemoc.
Jasne, zrozumiałem.
Siad.
Więc ty jesteś kluczem. Dosłownie.
Kluczem, który otwiera drzwi.
Jak długo jesteś czarownicą?
Masz coś do picia?
Coś proponujesz?
Na szafce stoi woda.
Mogę łyka?
Wracaj i zamknij drzwi.
- Nie skrzywdź jej. - Nie zmuszaj mnie.
Zamknij.
- Gdzie wczoraj zniknęłaś? - Musiałam wyjść.
- Siostra nie przekazała? - Nie widziałem jej.
- Muszę lecieć. - Chcesz iść na imprezę?
Jeden kretyn urządza, będzie śmiesznie, więc może...
Dojrzałeś, żeby się ze mną umówić?
Dawno nie imprezowałem. Nie chcę być odludkiem.
Lubię cię, jesteś zabawna.
A przy tym niezwykła, to też mi się podoba.
Chodź ze mną na imprezę.
W lesie, przy starym cmentarzu.
Tam?
Brzmi nieźle. Do zobaczenia.
Super.
To randka czy plan wykończenia wszystkich Gilbertów?
Impreza. Przy starym cmentarzu.
Uroczo. Mnóstwo ciałek dla głodnych wampirów.
Mówiłem, że działam sam.
Ja też.
Ale tobie brakuje czarownicy, a mnie księgi.
Więc jak?
Stefan ci nie daruje.
Przez Elenę.
Zmartwi się, jeśli ją zabiję,
kiedy nie dostanę czego chcę.
Kiedy chcesz to zrobić?
Jakby znów był 1864.
Salvatorowie są żałośni, gdy w grę wchodzą kobiety.
Dzisiaj, po zachodzie słońca.
W kościele.
Czarownice nie żyją wiecznie.
Są śmiertelne.
Tak.
No to kiszka.
Wyjdźcie na zewnątrz.
Po zachodzie słońca opuść miasto.
Jeśli cię jeszcze zobaczę, zabiję.
Skąd wiedziałaś?
Wiele rzeczy wzmaga moc czarownicy.
Troska, złość.
Kiedy Stefan powiedział, że cię zabrali, poczułam je obie.
Proste zaklęcie lokalizujące.
Przepraszam za wszystko.
Pożałują tego co planują.
- Co teraz? - Zostaniecie tutaj.
Areszt domowy? Nie.
Na zewnątrz was nie ochronię.
Ochronimy się same.
Pozwólmy mu odzyskać Katherine.
Jeśli dopnie swego, może to się skończy.
- Nie zasłużył na pomoc. - Mamy inne wyjście?
Problemy wampirów zagrażają czarownicom.
I chociaż nie chcemy brać w tym udziału,
otworzę grób.
Wyciągniesz dziewczynę brata, a pozostałych zniszczysz ogniem.
I to będzie koniec.
A jak przekonamy Damona?
- Już raz się zgodził. - Ale oszukaliśmy go. Jest zły.
Czuje się zraniony. To co innego.
Wiem, co muszę zrobić.
To chyba żart.
Stefan tu był.
Zamilcz. Nie gadaj.
Bez czarownicy nie mamy Damona ani księgi.
Damon się nie podda.
Jakoś tam wejdzie.
Musimy przy tym być.
Trzeba zmienić zamki.
- Jak uciekłaś? - Przyszedł Stefan.
Braciszek. Dzielny rycerz.
Bonnie Ci pomoże.
Wątpię.
Nie przeproszę za to,
że wzięliśmy księgę bez ciebie, bo nie żałuję.
- Przynajmniej jesteś szczera. - Chronię tych, których kocham.
Ty też. Na swój pokręcony sposób.
Trudno to pojąć, ale mamy wspólny cel.
- Nie jestem zainteresowany. - Jesteś. Wczoraj chciałeś współpracować.
Raz mnie nabraliście.
Dlaczego w Atlancie nie użyłeś na mnie perswazji?
Skąd wiesz, że nie?
Nie użyłeś.
Wiem to.
A mogłeś.
Coś nas łączy.
Zrozumienie.
Wiem, że moja zdrada cię zraniła.
Inaczej niż postępek Stefana.
Obiecuję, że pomogę ci odzyskać Katherine.
Chciałbym ci wierzyć.
Teraz spytaj, czy kłamię.
Nie zdołam powstrzymać Anny.
Poradzimy sobie.
W Atlancie dobrze się bawiliśmy, więc nie użyłem perswazji.
Ufam ci.
Obym tego nie żałował.
Impreza Duke'a. Oby nie zbliżali się do kościoła.
Mnie tam nie zależy.
Elena, gdzie byłaś?
Długo by opowiadać.
- Nie mówię do ciebie. - Mówisz.
- Jestem Matt, nie było okazji się poznać. - Widocznie był powód.
Idziemy.
Oczyściłem teren, ustawiłem pochodnie.
Możemy zaczynać.
Co to?
Muszę to mieć do ich zniszczenia.
Damon ją wskrzesi?
Bracie. Wiedźmy. Wszystko w porządku?
Miejmy to już za sobą. Możemy zaczynać?
Chyba tak.
Zaraz wracam.
- Masz jakieś zioło? - Żartujesz sobie?
Za każdym razem zachowujesz się jak palant,
- a teraz chcesz się razem bawić? - Tylko pytam.
- Nie pojmuję. - To impreza.
Lubisz imprezować. Odpuść psychoanalizę.
Już się nie bawię. I na pewno nie z tobą.
Luz.
Stój sobie sam,
wrogu zabawy.
Masz jakichś kumpli?
- Dzięki Bogu. - Głupie powitanie, ale niech będzie.
Co tam?
Nic...
Nic.
Chodź, przejdziemy się.
Powietrze,
ziemia,
ogień.
Woda.
Kranówa?
A co?
Myślałam, że musi być święcona.
- Co to? - Dla Katherine.
Na początek.
Chyba, że twoja laska użyczy jej krwi.
Przyznaj.
Nie możesz się doczekać, aż zniknę.
Nie mogę się doczekać.
Jesteśmy gotowe.
Świetne miejsce.
Lubisz umrzyków?
Jestem dziwna, pamiętasz?
W porządku?
Tak.
- Ktoś mi się przypomniał. - Zmarły?
Nie.
Ktoś, kogo znałem.
Spędziliśmy na imprezie całe 37 minut.
- Nie twoja bajka? - Sam nie wiem, która jest moja.
Zostaniesz częścią mojej nie-bajki?
Chciałabym, ale...
wyjeżdżam.
Co?
Z mamą.
Szkoda.
To chyba pożegnanie.
Chyba tak.
Twoja twarz.
- To nic. - Nie wyglądało jak nic.
Nie musiałeś tak mocno.
Musiałem.
Bierz go i idziemy. Pozna moją matkę.
- Gdzie twoja dziewczyna? - Kto wie?
- Miesiąc miodowy się skończył? - Może.
Mówiłeś, że ci się podoba. Myślałem, że to potrwa dłużej.
Nie chcę się afiszować. A ona bywa namolna.
Dobrze. Wolę, kiedy chodzisz luzem.
To ona.
Jesteś.
Idę po piwo.
Mam kolejną mowę.
Łapanie cię za rękę przy Elenie było głupie.
Ale tam był Damon,
a on zawsze okropnie mnie traktował.
Chciałam pokazać, że teraz mam dobrego faceta.
Żenada.
Wybaczysz mi?
Jasne.
- Co mówią? - To chyba po łacinie.
Raczej nie.
Co się dzieje?
Udało się.
Oczywiście.
Przygotuj stos.
Idę po benzynę.
Gotowa?
Myślałaś, że wejdę tam sam i mnie zamknięcie?
Weźmiesz ją do środka, a zburzę ściany.
I tak zburzysz ściany. Myślisz, że ci wierzę?
- Tak samo, jak ja tobie. - Przestańcie.
Damon chce mieć pewność, że nie zatrzaśniesz drzwi,
kiedy wejdzie do środka.
Pójdę.
Można?
Ciemno tam?
- Kazałem ci odejść. - Przemyślałem to.
Bujaj się.
Bohaterze. Idę po matkę.
Nie pozwolę.
Ben pożre braciszka Eleny.
Powstrzymasz jego albo mnie.
Wybieraj.
Co to?
Czują cię.
Gdzie ona jest?
- Nie wejdziesz. - Przeszkodzisz mi?
- Czemu ją wpuściłaś? - Bo nie wyjdzie.
Jak żadne z nich.
Nie obchodzisz jej.
Zastąpi cię innym.
Trudno. Dostałem, co chciałem.
Życie wieczne?
Jesteś taki głupi?
Słyszałem o tobie.
Nie karmisz się.
Jesteś za słaby, żeby mnie pokonać.
To wszystko, co masz?
Mam jeszcze to.
- Gdzie Elena? - Zabrał ją do środka.
Jeśli wejdziesz, to nie wyjdziesz.
- Jak to? - Nie zdjęłam pieczęci.
- Jedynie otworzyłam drzwi. - Jakiej pieczęci?
Niektóre nie pozwalają wampirom wejść.
Ta nie pozwala im wyjść.
Elena jest człowiekiem, więc może wyjść.
Ale Anna i Katherine nie.
Ani Damon.
- Nie zamierzałaś złamać zaklęcia. - Mówiłam...
bronię swoich.
Elena może wyjść. Tylko to się liczy.
Musisz to naprawdę lubić.
Krzyczysz, drżysz, uciekasz,
a potem wracasz.
Matko!
- Twój chłopak to zrobił. - Jego ojciec.
I Johnathan Gilbert.
Poprzysięgłam, że wskrzesi ją krew któregoś z Gilbertów.
Miałam Jeremy'ego, ale...
Nie możesz go tam zostawić.
- Tak wybrał. - Nie.
- Pokaż, co robić. - Jesteśmy zbyt słabe.
Nawet jeśli zdejmiemy pieczęć,
nie wiemy, czy zdołamy ją ponownie założyć.
Powiedziałaś, że wiele rzeczy wzmaga moc czarownicy.
Pomóż mi.
Albo zrobię to sama.
Proszę, nie.
Puść ją.
Uciekaj!
- Stefan... - Idzie za mną.
Co robisz?
Będzie dobrze. Naprawimy to.
Co?
- Nie mogę wyjść. - Jak to?
Czar nie został zdjęty. Nie możemy ich wypuścić.
Wszedłeś nie wiedząc, czy będziesz mógł wyjść?
Krzyczałaś.
Nie zostawimy go. Obiecaliśmy.
Wiem.
Nawet jeśli złamiemy pieczęć, nie utrzymamy jej długo.
Nie ma jej.
Co?
Nie ma jej!
To działa.
Chciałam tylko odzyskać matkę. Jeremy jest cały. Nietknięty.
Bonnie, nie przestawaj. Niech się pośpieszą.
Stefan, dłużej nie wytrzymają.
- Musimy stąd wyjść. - To bez sensu, zamknęli ją tu.
Jeśli teraz nie wyjdziemy, zostaniemy tu.
- Dlaczego jej nie ma? - Nie warto spędzać tu wieczności.
Nie jest tego warta.
- Nie! - Damon!
Proszę.
- Nie mogę. - Możesz.
To prawda?
Co?
Jesteś taka szczera i otwarta.
Mowa numer trzy.
Zależy mi.
Ale boję się, że się rozmyślisz.
Nie chcę tego popsuć.
Ani ja.
Nic mu nie jest.
Przykro mi.
Pomogę ci.
Nie cackaj się ze mną.
To był potężny czar. Widziałam, ile cię kosztował.
Nic mi nie będzie.
Jak głowa?
Urwał mi się film? Nie wypiłem dużo.
Nic nie pamiętasz?
Jak przez mgłę.
Wiem, jak to wygląda. Przepraszam.
Nie trzeba. Nic nie zrobiłeś.
Muszę na chwilę skoczyć do Bonnie.
Potrzebujesz czegoś?
Nie. Prześpię się.
Jenna jest w domu, niedługo wrócę.
- Wiedziałaś, że Katherine tam nie ma. - Nie pomógłbyś mi.
Czemu ty masz szczęśliwe zakończenie?
Nie pomógłbyś mi.
- Czemu tobie się udało, a mnie nie? - Strażnik w kościele,
ten, który nas zamknął. Obiecała go przemienić.
Szalał za nią.
Rzuciła na niego czar, jak na innych.
Wypuścił ją.
Ostatnio widziałam ją w Chicago w 1983 roku.
Wiedziała, gdzie jesteś.
Nie obchodziło ją to.
Jestem już u Bonnie.
- Wszystko gra? - Tak. Co z Damonem?
Nie wiem.
- Odezwę się później. - Jasne.
Proszę, babciu.
Zbudź się.
Nie oddycha.
Karetkę.
Szybko.
Naprawię to. u.