W poprzednich odcinkach:
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
To sobowtór Katherine.
W środku tego naszyjnika jest werbena.
To ochrona przed przemianą.
Miłość do Katherine nie była prawdziwa.
Sprowadzę ją.
Pod kościołem jest grobowiec.
Katherine jest tam dzięki zaklęciu, które ją chroni.
- Cześć Jenna. - Logan.
- Kim jesteś? - Znajomym Jenny.
Jestem Alaric Saltzman i uczę historii.
Banister mi to pokazał - jestem wiedźmą.
- Jego twarz... - Wszystko w porządku?
Co się dzieje?
Powiem jej prawdę.
Myślisz, że sprowadziłeś zło do mojego życia. Ono już tam było.
-To co innego. -Wiem, czego chcę.
Nigdy wcześniej nie byłam w Twoim pokoju.
Ten pokój jest pełen wspomnień, które warte są zachowania.
Mówi Stefan.
Zdjęcie musiało cię zdziwić, ale wszystko wyjaśnię.
Muszę.
Zadzwoń.
Jak tam?
Utknęłaś.
Pas się zaciął.
Wyciągnę cię. Połóż ręce na dachu.
Gotowa?
Jesteś cała?
Możesz stanąć? Połamałaś się?
Nie zemdlej.
Elena, patrz na mnie. Skup się.
Wyglądam jak ona.
Co?
Idziemy.
PAMIĘTNIKI WAMPIRÓW
Znalazłem.
Po latach poszukiwań.
Stał przede mną.
Byłem przerażony.
Patrząc mu w oczy, wsadziłem kołek prosto w serce.
Miałem rację z Mystic Falls.
Tu jest zło.
Czuję je.
Wszędzie.
- Nie ma siódmej. - Pośpisz jeszcze sześć godzin.
Nie znoszę rannych ptaszków.
Wrócę późno.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Dzień dobry.
Gdzie jesteśmy?
W Georgii.
Poważnie, gdzie jesteśmy?
Poważnie - w Georgii.
Jak się czujesz?
Nie połamałaś się. Sprawdziłem.
Mój wóz. Tam ktoś był.
Potrąciłam go. Wstał. Ale kto to był?
- Też chciałbym wiedzieć. - Gdzie mój telefon?
Muszę wracać. Nikt nie wie, gdzie jestem.
Zatrzymaj się.
Zatrzymaj samochód!
Wolę cię, kiedy śpisz.
Nic mi nie jest.
- Muszę wracać. - Nie cofajmy się.
Czemu to robisz? Nie mogę być w Georgii.
Rozbiłam samochód. Muszę wracać.
To porwanie.
Nie dramatyzuj.
To nie jest śmieszne. Nie jadę do Georgii.
Już tu jesteś. Bez czarodziejskiego naszyjnika.
Sprawię, że będziesz bardziej zgodna.
Co chcesz udowodnić?
To mój telefon.
Twój chłopak.
Telefon Eleny.
Gdzie ona jest? Co z nią?
Elena? Jest tutaj.
Cała i zdrowa.
Chcę z nią mówić.
Chce porozmawiać.
Niestety ona z tobą nie.
Jeśli ją tkniesz...
Miłego dnia życzę. Pa pa.
-Nikt nie wie, gdzie jestem. Wracajmy. - Zaraz będziemy na miejscu.
- Czyli gdzie? - Pod Atlantą.
Nie chcesz wracać.
Gdzie się spieszysz? Odsapnij.
Problemy nie znikną.
Zrób sobie pięć minut przerwy.
A czy będę z tobą bezpieczna?
Obiecaj, że nie zawładniesz moim umysłem.
Mogę ci ufać?
Wsiadaj.
Panie Saltzman.
Jeremy.
Szukam pierścienia. Zdjąłem go w sali gimnastycznej i zniknął.
Nieładnie gubić rodzinne pamiątki.
Jak dodatkowa praca?
Mystic Falls w czasach Wojny Secesyjnej.
- Punkt widzenia? - Moja rodzina.
Znalazłem dziennik przodka z dziewiętnastego wieku.
Gilbertowie należeli do założycieli miasta.
Nieźle.
- Cześć Stefan. - Cześć.
Dawno cię nie widziałem. Jak się masz?
Dobrze.
- Wracasz do szkoły? - Nie.
Przyszedłem spotkać się z tobą.
Pomożesz mi?
Z czarem.
Wiem, że Elenie to nie przeszkadza
i miło, że mi pomogłeś, ale nie będę się w to bawić.
Rozumiem, ale potrzebuję pomocy.
Elena jest z Damonem.
Mam jej naszyjnik. Może dzięki niemu się z nią połączysz.
Sprawdź, czy wszystko w porządku.
- Skąd wiesz, że tak potrafię? - Znałem parę czarownic.
- Jestem nowa. - Nie szkodzi.
Spróbuj.
Nic się nie dzieje. Nie widzę żadnego obrazu.
Powiedz, czy ktoś się patrzy.
- Co? -Coś jest nie tak.
- Z Eleną? - Ze mną.
Dzieje się ze mną coś złego.
Muszę iść. Przepraszam, nie mogę ci pomóc.
Gdzie mój samochód?
Na poboczu. Nikt go nie ruszy.
A ten człowiek na drodze?
- Czy on...? - Tak sądzę.
Nie znasz go?
Gdybym go nie spotkał, nie znałbym go.
Nie mamy swoich klubów.
Gdzie jesteśmy? Przywiozłeś mnie do baru?
Nie wpuszczą mnie. Jestem za młoda.
Wpuszczą.
Nie. Niemożliwe.
Damon!
Mój kochany.
Słuchajcie wszyscy!
Za faceta, który złamał mi serce,
zdruzgotał duszę, zniszczył życie
i pogrzebał wszelkie szanse na szczęście.
Wypijmy.
Jak cię przemienił?
Wcale. Spotykam się z jego...
Nie jesteś nasza? Przegwizdane.
Ale miłej zabawy.
Skąd się znacie?
Z uczelni.
Studiowałeś?
Bywałem w kampusie.
Dwadzieścia lat temu, kiedy byłam na pierwszym roku
poznałam tego przystojniaka i się zakochałam.
Powierzył mi swoją tajemnicę.
Pokochałam go jeszcze mocniej,
bo sama miałam sekret, który chciałam komuś powierzyć.
Jest czarownicą.
- Odmieniłeś mój świat. - Poruszyłem go.
Prawda, że jest świetny w łóżku?
Ale zbyt szybko odchodzi.
Czego chcesz?
Przepraszam. Książka się zaklinowała, więc pociągnęłam.
Wszystko gra?
- Anna. - Jeremy.
Nareszcie.
Dzień dobry.
Co się stało?
Straciłam moc. Nic nie umiem zrobić.
W księgach nie ma wskazówek.
Spokojnie. Powiedz, co się stało.
Nie mogę.
- Mamy przed sobą tajemnice? - Przepraszam. Obiecałam milczeć.
Pomóż mi.
Tutaj nie znajdziesz pomocy.
Blokada jest w tobie.
Musisz się oczyścić.
Z czego?
A czego się boisz?
Jenna, przepraszam.
Gdzie jesteś? Czemu nie zadzwoniłaś?
Byłam zmęczona. Zasnęłam u Bonnie.
Poszłam prosto do szkoły.
- Wszystko w porządku? - Jak to ze Stefanem.
Na pewno można inaczej.
Znowu Katherine.
Skąd wiesz, że żyje?
Wprowadź mnie do grobowca, a się przekonamy.
Pomogłam ci tam wejść 20 lat temu.
Trzy kroki: kometa, kryształ, zaklęcie.
Jest kłopot z pozycją drugą. Nie mam kryształu.
Inaczej się nie da. To zaklęcie Emily.
A gdyby nowe zaklęcie i nowy kryształ zastąpiły tamto?
Nie da się.
Do grobu nie ma wstępu.
Czy jest tutaj ktoś?
- Elena, to ty? - Tak.
- Gdzie jesteś? - Skłamałeś.
Wytłumaczę się.
Nie skłamałeś?
Powiedz, gdzie jesteś.
Co mnie łączy z Katherine?
Nie wiem.
Myślisz, że uwierzę?
To prawda.
Słuchaj...
- W porządku? - Nie udawaj, że cię to obchodzi.
Jesteś zachwycony.
Tu Bree. Zgadnij, kto przyszedł.
Czy ktoś mnie słyszy?
Czym mogę służyć?
Jestem Stefan, kolega Bonnie.
Podobno ją tu znajdę.
Była. Już jej nie ma.
- Wie pani, dokąd poszła? - Ja nie, ale ty tak.
Słucham?
Kazałam jej zmierzyć się z lękiem.
Dobrze wiesz, czego się bała.
Wiesz, kim jestem.
Podałeś mi dłoń, bo chciałeś, żebym ci zaufała.
A zaufa pani?
Ufam, że zadbasz o jej bezpieczeństwo.
Idź już.
Nie zaproszę cię. Sam rozumiesz dlaczego.
Tu jest historia regionu i stanu.
A wojna secesyjna jest tam.
Czego szukasz?
Lat 60-tych dziewiętnastego wieku. Pracujesz tu?
Nie. Szukasz informacji.
Przygotowuję się do egzaminów.
Pierwsi osadnicy, archiwa, założyciele.
Jaki masz temat?
Strach i histeria towarzyszące wojnie.
Ich wpływ na ówczesnych autorów.
Konkretniej?
Źródła miejscowego folkloru.
Wampiry?
Jeśli łączy nas pokrewieństwo,
może ja także jestem wampirem?
Wampiry się nie rozmnażają.
Choć chętnie próbują.
Katherine musiałaby mieć dziecko, zanim przeszła przemianę.
Stefan chciał, żebym ją zastąpiła?
Nie mnie o to pytaj.
Nie lubisz pikli? Co z Tobą?
-Jak możesz jeść? Przecież jesteś... -Martwy?
Wstrętne słowo.
Dopóki zdrowo się odżywiam
i dostarczam organizmowi krwi,
ciało funkcjonuje, jak należy.
Zgrywasz się.
Czy jest w tym trochę prawdy?
Też się skuszę.
Odsapnę, odprężę się.
I napiję piwa.
Proszę bardzo.
Wampiry nie istnieją.
Mówi się o nich od wojny secesyjnej.
Dziadek opowiadał mi straszne historie.
Znał je od swojego dziadka.
Wampiry to metafora demonów dnia.
- Czyli? - Żołnierzy Unii.
We wspomnieniach jest mowa o demonach, które atakują nocą.
Brzmi jak wampiry.
Alegoryczne.
Mamy do czynienia z symbolicznym przedstawieniem rzeczywistości.
Podczas wojny ludzie nie chcą realizmu.
Pragną baśni, wampirów.
Niegłupi jesteś.
Choć na pierwszy rzut oka tego nie widać.
Ostatnio słabiej kombinowałem, ale odzyskuję formę.
Powodzenia z referatem. Idę do domu.
Pradziadek pokazał mi kiedyś pamiętnik naszego przodka.
Pisał o wampirach.
Nawet wiarygodnie.
- Pamiętnik? - Tak, a co?
Na pewno musisz iść?
Super.
- Zostaw mnie. - To ja.
Stefan? Ziemia się rozstąpiła, wpadłam do środka...
Już dobrze...
- Wyciągnę cię. - Jak?
Zamknij oczy.
Możesz otworzyć.
- Nie chciałem cię przestraszyć. - Skąd wiedziałeś, gdzie jestem?
Domyśliłem się po rozmowie z twoją babcią.
Słyszałam ich.
Tam. Za drzwiami.
Cierpią?
Z początku. Ale już nie. Wyschli z głodu.
- Jeśli dostaną krwi... - Nic z tego.
Nie wyjdą. Emily kazała ci zniszczyć kryształ.
Jesteś bezpieczna.
Gotowi?
Już.
Trzy.
Kup sobie śliniak.
Nie rozdziawiam paszczy jak wąż.
Nieważne. Kolejna rundka?
Powinnaś już leżeć.
Nie jestem pijana. Wytrzymam.
Nie wiesz, gdzie jest pamiętnik?
Dziadek umarł i rzeczy poginęły.
Popytam.
Dziwne, że nasi przodkowie pisali pamiętniki.
Opierali się na rzeczywistości cząstkowej?
Stosowali metaforę.
Mój przodek pisał opowiadania.
Dlatego pociąga cię fikcja.
Dlatego, że 50 razy widziałem
"Straconych chłopców" i "Blisko ciemności".
To filmy?
Nie znam ich.
Urządźmy wampiryczny wieczór z horrorami.
Może.
Zabrzmiało, jak "mowy nie ma".
Bywam nachalna.
Nie zrozum mnie źle.
Niedawno zakończyłem pewien związek.
Jeszcze dla mnie za wcześnie.
Jasne. Luz.
Bądźmy kumplami.
Muszę już iść.
Miło było cię poznać.
Jenna. Czekaj. Głośno tu.
Gdzie jesteś? Wszystko gra?
Tak. W porządku.
Czekaj. Nie słyszę.
Gdzie dziewczyna?
Gdzieś tu była...
Damon, nie!
Kim jesteś?
Super.
- Nie masz pojęcia. - O co ci chodzi?
Zabił moją dziewczynę.
Co ona ci zrobiła? No co?!
- Nic. - Nie rozumiem.
Odwiedzała Stefana, a Damon ją zabił.
Mówisz o Lexi? Opowiadała o tobie. Że jesteś człowiekiem.
Byłem.
Odmieniła cię?
Jeśli chcesz być z kimś wiecznie, musisz żyć wiecznie.
Kochała cię.
Powiedziała, że nie uciekniesz od prawdziwego uczucia.
Ty nie będziesz musiała tego robić.
Proszę nie krzywdź go.
Uznaj to za przysługę.
Lexi cię kochała.
Była dobra, więc ty taki jesteś.
Bądź lepszy od niego. Nie rób tego.
Błagam.
Dziękuję.
Nie zrobiłem tego dla ciebie.
Patrzcie, kto wrócił.
Zamienię dwa słowa z twoim kolegą.
Dzięki.
Doceniam twoją pomoc, Stefanie.
Proszę uprzejmie, Sheilo.
Nie sądziłam, że pamiętasz.
Październik sześćdziesiątego dziewiątego.
Byłam nastolatką.
Przewodniczyłaś jedynej pikiecie antywojennej
w okolicy Mystic Falls.
Kiedy przemawiałaś, ludzie słuchali jak zahipnotyzowani.
- Ja też. - Aż pojawiły się gliny.
Zaryzykowałeś.
Dałeś się przejrzeć.
Twoja rodzina od dawna zna moją tajemnicę.
Wiedziałem, że mogę ci zaufać,
jeśli uznasz mnie za godnego twojego zaufania.
Bonnie wie?
Tak.
Zrozum, że nasza lojalność dalej nie sięgnie.
Jeśli w mieście się dowiedzą, wszystkim nam będzie trudno.
Muszę chronić swoich.
Wiem.
Rozumiemy się.
Dobranoc.
Dobranoc, Sheilo.
Wyjeżdżamy, chciałem się pożegnać.
Miło było cię widzieć.
A buziak?
Jestem przesiąknięta werbeną.
Wsypałam do wszystkich napojów.
Czemu to mówisz?
Przyjaźniłam się z Lexi.
Jak mogłeś?
Grób da się otworzyć.
- Kłamiesz. - Księga czarów Emily.
Sprawdź, jak zamknęła grób,
a dowiesz się, jak to odwrócić i go otworzyć.
Gdzie księga?
Nie wiesz.
Mówię prawdę.
Wierzę ci, moja miła Bree.
Dlatego niemal żałuję.
Czemu zabrałeś mnie z sobą?
Jesteś nawet sympatyczna.
Więcej wiary w siebie.
Poważnie?
Spotkałem cię na drodze - damę w potrzebie.
Wiedziałem, że to wkurzy Stefana. I...
jesteś nawet sympatyczna.
Bywam zabawniejsza.
Sprawdziłaś się.
Uratowałam ci życie.
- Wiem. - Pamiętaj o tym.
Mogłeś mi powiedzieć.
Chciałem.
Miałeś nie kłamać.
Mówić prawdę.
Prawdę zniosę.
Nawet tą, że jesteś wampirem.
Że masz brata wampira.
I że moja przyjaciółka jest czarownicą.
Mogę przyjąć, że świat kryje więcej tajemnic, niż przypuszczałam.
Ale to?
Kłamstwa nie zniosę.
Czym dla ciebie jestem?
Kim jestem?
Nie Katherine.
Jej przeciwieństwem.
Kiedy to zobaczyłeś?
Zanim mnie pocałowałeś?
Zanim poszliśmy do łóżka?
Zanim cię poznałem.
Pierwszy dzień szkoły.
Spotkaliśmy się.
Ale nie po raz pierwszy.
Więc kiedy?
Dwudziestego trzeciego maja 2009 roku.
To było...
W dniu, kiedy wóz twoich rodziców spadł z mostu.
Byłeś tam?
Wracam tu co parę lat.
Zobaczyć Zacha i dom.
Ostatniej wiosny byłem w lesie przy moście.
Usłyszałem wypadek.
Wszystko.
Byłem szybki, ale nie wystarczająco.
Wóz już tonął.
Twój tata był przytomny.
Dotarłem do niego,
ale nie pozwolił sobie pomóc,
dopóki nie wyciągnąłem ciebie.
Kiedy ocknęłam się w szpitalu, nikt nie umiał powiedzieć,
jak wydostałam się z wozu.
Mówili, że to cud.
Wróciłem po nich, za późno.
Nie zdołałem ich uratować.
Kiedy cię wyciągnąłem,
spojrzałem na twoją twarz. Wyglądałaś jak Katherine.
Nie mogłem uwierzyć.
Przez wiele miesięcy przekonywałem się, że nie jesteś nią.
Obserwowałem cię.
Dowiedziałem się o tobie wszystkiego.
Zobaczyłem, że w niczym jej nie przypominasz.
Chciałem odejść, ale nie mogłem.
Najpierw musiałem cię poznać.
Żałuję, że ci nie powiedziałem.
Chciałem.
Ale byłaś taka smutna...
Dlaczego wyglądam jak ona?
Wiele przeszłaś.
Czemu wyglądam jak ona?
Dlaczego? Co ukrywasz?
Nie widziałem w tym sensu.
Nazywasz się Gilbert, jej nazwisko to Pierce.
Ale byłyście tak podobne...
Poznałem prawdę.
Zostałaś adoptowana.
Tu jesteś.
Nie znam cię, więc nie pytaj, czemu to zrobiłam.
Po prostu czasem...
Ok, często chcę mieć rację, więc wygooglowałam i...
Co to jest?
Dowód.
Nie rozumiem.
Cofnęłam się do roku czterdziestego drugiego.
Przez cały czas w okolicy powtarzają się ataki zwierząt na ludzi.
Ciągle.
W sześćdziesiątym drugim znaleziono pięć ciał.
W pięćdziesiątym trzecim zginęły cztery osoby.
W siedemdziesiątym czwartym - trzy.
W tym roku - pięć.
Wszystkie aatakowane. Pozbawione krwi, jakby zostały wyssane.
Jak się dowiedziałeś?
Ze świadectwa urodzenia.
Elena Gilbert, szpital w Mystic Falls.
Nie ma wzmianki, że twoja mama została przyjęta.
Ani że była w ciąży.
Co jeszcze wiesz?
Musiałbym sprawdzić rodzinę Pierce'ów, a nie mogłem.
Gdyby ktoś się dowiedział, że wypytuję o Katherine...
To nie ma znaczenia. Kocham cię.
Ustanawiam niewiele zasad.
I zakładam, że mówisz prawdę. Gdzie byłaś? Czemu skłamałaś?
Miałyśmy być z sobą szczere.
Nie mów mi o kłamstwach.
Porozmawiamy.
Nic nie zrobiłam.
Więc spytam.
Zostałam adoptowana?
Zakładam, że mówisz prawdę.
Jak mogłaś to ukryć?
Miałyśmy być z sobą szczere.
Miałam Ci nie mówić.
Nie chcę tego słuchać.
Burbona.
Kocham cię.