Sebelum ini dalam The Vampire Diaries.
Selama lebih daripada satu abad, saya hidup dalam rahsia hingga kini.
Saya tahu risikonya, tapi saya perlu mengenali dia.
Elena, dia seiras dengan Katherine.
- Awak apa? - Saya seorang puntianak.
Saya berusia 17 tahun sejak tahun 1864.
Saya janji akan simpan rahsia, tapi saya tak boleh bersama awak.
- Lima mayat dihisap darah. - Mereka sudah kembali.
- Helo, kawan. - Damon.
Dia sedang berubah.
- Berubah menjadi apa? - Puntianak.
Vicki. Apa awak buat?
Kenapa semua orang perlu mati?
- Boleh awak buat dia lupa? - Biar saya lakukannya.
- Apa yang awak nak dia tahu? - Vicki sudah pergi dari sini.
Dia akan rindukannya, tapi dia tahu itu yang terbaik.
Damon?
Lexi?
- Hai. - Apa awak buat di sini?
Kenapa awak tanya begitu?
Saya rindukan awak.
Selamat hari jadi.
Tidak! Berhenti.
Saya tak tahu. Kalau ada orang gila tembak saya dengan peluru kayu...
saya pasti sudah lari bertempiaran.
Kenapa wartawan berita yang memburu puntianak?
Entahlah. Saya tak tahu siapa yang tahu tentang kita.
Lelaki itu tahu. Mungkin ada yang lain.
Alang-alang awak di sini, tolong berhati-hati.
Kenapa nak berada di sini?
Saya akan pergi ke New York hujung minggu ini.
Bon Jovi di Madison Square Garden. Wanted: Dead or Live.
Lagu tema kita.
Tentu seronok.
Hei, awak rasa dia akan ingat kita?
Hujung minggu itu memang gila, bukan?
Kita boleh buat dia ingat kita.
Ayuh! Apa yang membuatkan awak tinggal di sini?
Saya sudah cakap. Nama dia Elena.
Harap-harap dia lebih baik daripada gadis sebelum ini...
yang buat awak tak keruan.
Awak tak kenal Katherine.
Kalau saya tahu, saya akan belasah dia. Tak guna.
Bercakap tentang itu...
Mana Damon?
Menimbulkan kesengsaraan di suatu tempat.
Hei, awak baik saja seorang diri di sini?
Saya nak uruskan sesuatu.
Bukannya saya boleh ke mana-mana.
Awak dan Damon saja yang ada cincin siang hari.
Saya ada cincin mood tahun 1975. Mahu tukar?
Tak boleh begitu dan awak sendiri tahu.
Ya.
Hei, Lex. Saya gembira awak datang ke sini.
Apa kita nak buat untuk hari jadi awak?
Bukan setiap hari seorang lelaki berusia 162 tahun.
- Yakah? - Ya.
- Vicki cakap dia nak ke mana? - Dia tak cakap.
Dia beritahu abangnya ke mana dia pergi?
Dia tak cakap apa-apa kepada saya.
Dia beritahu Jeremy dia akan tinggalkan bandar.
Ada sesiapa yang saya boleh jumpa...
mungkin tahu apa-apa sebelum dia ke luar bandar?
Stefan Salvatore mungkin tahu.
Dia datang untuk berjumpa, tapi Vicki enggan.
- Apa yang dia buat di sana? - Saya cuba bantu dia.
Saya tahu Elena yang risau tentang adiknya.
Adiknya keluar dengan Vicki dan dia ada masalah dadah.
Saya pun cuba membantu.
Jadi, awak masuk campur sebab Elena suruh?
Saya minta bantuan Stefan.
Saya fikir dengan membantu Vicki, dia bantu adik saya.
Bagaimana kelakuan dia beberapa hari sebelum dia pergi?
Naik dan turun.
Sangat mencurigakan. Dia macam baru puas berparti.
Ada tanda-tanda keganasan atau kekasaran?
Seingat saya tak.
- Tidak. - Tidak.
Awak percaya Vicki betul-betul sudah tinggalkan bandar ini?
- Ya. - Ya.
Ya.
Saya akan rindukan dia, tapi saya rasa itu yang terbaik.
Saya cuma nak tolong dia, Matt. Itu saja.
- Kita jumpa di kereta. - Okey.
Awak okey?
Saya rasa syerif tak syak apa-apa.
Jeremy langsung tak ingat apa-apa.
Dia hanya tahu seperti yang Damon katakan.
Terima kasih.
Saya tak boleh teruskan, Stefan.
Setiap kali saya melihat Matt atau Jeremy...
saya hanya ingat yang Vicki takkan kembali.
Mereka takkan tahu sebabnya.
Orang akan cedera dan mati di sekeliling awak...
Ini sudah melampau.
Apa kata kita pergi ke tempat lain dan bincangkan?
Tidak.
Stefan, awak perlu jauhkan diri daripada saya.
Helo, Lexi.
- Kejutan yang tak dijangka. - "Kejutan tak dijangka"?
Saya rasa abang yang salah kembali ke sekolah tinggi.
- Berapa lama awak di sini? - Hanya untuk hari jadi Stefan.
Awak datang bukan semata-mata untuk jumpa saya?
Sudahlah, Damon.
Selepas seabad, akhirnya saya sedar kematian tak bermakna tanpa awak.
Cubalah.
Kenapa awak berkasar terhadap saya?
Awak sudah jumpa awak? Awak bukan orang yang baik.
- Sebab saya seorang puntianak. - Awak tak baik.
Ajar saya untuk jadi baik.
- Saya lebih tua dan kuat. - Maafkan saya.
Jangan rosakkan masa saya dengan Stefan.
Saya akan sakiti awak.
- Awak tahu saya boleh buat. - Ya.
Awak nak balik?
Ayah tak suka saya tinggal di sini terlalu lama.
Sebab dia rindukan awak atau tak percayakan nenek?
Masalah ayah awak, dia kekurangan imaginasi.
Dia fikir nenek akan mempengaruhi awak dengan sihir.
- Betul. - Dia sentiasa betul.
Itu masalah dia yang lain.
Awak perlu memakainya.
Saya mesti pulangkan kepada Caroline. Bukan milik saya.
Ya, milik nenek moyang awak. Sekarang milik awak.
Emily ialah nenek moyang kamu. Kenapa nenek tak pakai?
Kalung itu tak cari nenek, tapi awak. Melindungi awak.
Tangkal ahli sihir amat berkuasa.
Jangan beri kepada sesiapa.
Okey.
Saya harap kalung ini lebih cantik.
- Awak bermuram. - Awak pun sama.
Saya boleh bermuram. Saya ditinggalkan kekasih.
Logan tak guna.
Awak tak dapat e-mel yang berbunyi...
"Saya akan tinggalkan bandar. Jumpa lagi."
Boleh jangan terlalu bising?
- Kenapa? Apa yang awak buat? - Kerja sekolah.
- Sejak bila awak buat kerja sekolah? - Saya mesti siapkan.
Saya sudah ketinggalan dan ada kuiz esok, jadi...
Apa pendapat awak? Makhluk asing?
Macam penyalin.
Dia boleh dengar suara kamu.
Ya?
Suruh dia masuk.
En. Salvatore. Masuklah.
- Boleh tolong tutup pintu? - Baiklah.
Pn. Lockwood kata pak cik awak berada di luar bandar.
Ya, tapi saya sudah cakap dengan Zach.
Dia beritahu saya jika saya boleh sampaikan kepada awak.
- Vervain. - Itu saja bekalan yang ada sekarang.
Saya harap mencukupi.
Tak ramai.
Keluarga pengasas, beberapa pegawai rasmi.
Termasuk timbalan syerif awak. Betul?
Ya.
- Adakah kita semakin hampir? - Saya rasa kami silap.
Kita selalu percaya yang puntianak hanya boleh keluar dalam kegelapan.
Macam mana kalau sudah berubah?
- Bolehkah? - Tiada kemungkinan lain.
Kita perlu pertimbangkan puntianak mungkin berjalan pada siang hari.
Betul-betul di depan kita.
Jadi, apa langkah seterusnya?
Kami periksa orang yang baru pindah sejak kematian terjadi.
Sepatutnya jumpa beberapa suspek.
Saya akan buat apa-apa saja untuk membantu.
Awak sudah bangun?
Tidak.
- Tidak. - Kenapa tak telefon saya semula?
Maafkan saya.
Awak nak baring selama-lamanya?
Ya.
Ke tepi.
Saya betul-betul risau.
Apa yang berlaku?
Saya sudah penat berfikir dan berbual.
Boleh beri ringkasan supaya saya dapat membantu?
Saya dan Stefan sudah berpisah.
Saya bersimpati.
Awak tak apa-apa? Betul, soalan bodoh.
Saya sedar saya tiada semasa awak paling memerlukan saya.
Saya teruk.
Awak nak tebus kesalahan?
Buat saya lupakannya.
Ingat, awak yang minta.
Hei.
- Sabar. - Okey.
Saya nak awak bersumpah.
Minggu yang teruk untuk perkara begitu.
Sumpah sebab saya tak sepatutnya tunjuk kepada awak.
Okey, saya sumpah.
Okey. Tiada tingkap terbuka, bukan?
- Betul. - Tiada kipas...
tiada penyaman udara...
Tiada. Apa yang awak buat?
Nenek baru tunjuk kepada saya. Awak pasti sukakannya.
Awak sudah sedia?
Bonnie, apa yang berlaku?
Betul, Elena. Semua yang nenek katakan.
Mustahil dan ia benar.
Saya ahli sihir.
Saya percayakan awak.
Dengar sini, budak kurungan bawah tanah.
Saya sudah tak nak jadi hamba awak lagi.
Awak sakiti saya dan dungu kalau awak fikir...
Oh, Tuhan. Ke mana awak pergi?
- Gembira bertemu awak. - Lebih baik.
Awak akan anjurkan parti di Grill malam ini.
Kenapa bukan awak?
Kerana Stefan dan kawan baik dia takkan datang.
Saya perlukan ramai orang. Jemput semua.
Kenapa saya adakan parti ini?
Sebab awak akan bantu saya selesaikan masalah puntianak di pekan ini.
Saya nak semula kristal saya.
- Ada pada Bonnie. - Saya tahu.
Ambil daripada dia.
Jadi, Elena. Saya pasti dia akan sedar nanti.
- Awak sudah berasmara? - Tidak.
Seks selalunya berkesan.
Awak pasti buat dia tertawan dan terus jadi milik awak selamanya.
Ya, tapi ini bukan soal seks atau keinginan...
atau apa-apa helah lain.
Dia perlulah mahu bersama saya. Kehendak sendiri.
Bunyinya sangat matang dan dewasa.
Saya bukannya semakin tua.
- Nak sedikit? - Tak, terima kasih.
Bertenang. Saya tak bunuh sesiapa.
Teman flebotomi saya, dia pembekal saya.
Jangan menghakimi, okey?
Saya sudah cuba diet haiwan. Bertahan tiga minggu saja.
Tak penting.
Sebab kalau saya mula lagi, saya tak tahu kalau...
Awak boleh berhenti.
- Lexi, saya takkan hakimi awak. - Saya cemburu.
Saya tak macam awak. Malah menyukai hedonisme.
Apa kita nak buat malam ini?
Kelakar awak patut tanya.
Saya tak tanya awak.
Ada sebuah parti di Grill. Awak akan sukakannya.
Jamuan, pelayan lapuk. Semua kawan Stefan.
Saya tak nak parti hari jadi.
Bukan untuk awak. Sekadar parti.
Tiada sesiapa akan tahu hari ini hari jadi awak.
- Caroline mahu anjurkan. - Jauhkan diri daripada Caroline.
Kami berkawan, tak apa.
Penting untuk orang tengok kita keluar seperti orang normal.
Kita perlu bergaul.
Saya lebih suka saya punya pada 98.6.
Marilah.
Boleh?
Pelik, bukan?
Selepas bergurau tentang psikik, saya memang ahli sihir.
Awak tak fikir saya pelik sekarang, bukan?
Sudah tentu tidak.
Bonnie, cuma saya tak faham.
Kalau nenek awak minta rahsiakan, kenapa beritahu saya?
Awak kawan baik saya. Saya tak boleh berahsia.
Saya hampir siap.
Tak sangka awak rasa kita patut menghadirinya.
Bukannya saya suruh awak keluar tengah hari tanpa cincin awak.
Ini parti.
Parti yang Damon nak kita hadiri.
Persoalannya, kenapa? Saya rasa dia ada muslihat.
Siapa peduli?
Apa yang dia boleh buat...
di depan semua orang di tempat awam itu?
Dia tahu cara untuk tak menonjolkan diri, percayalah.
Okey, dia akan jaga perangai.
Marilah. Satu hari setahun saya dapat awak.
Satu hari yang awak tak bermuram dan asyik dengan perasaan sendiri.
- Hari jadi saya. - Hari ini hari saya.
Lelaki yang lompat berbogel di dalam air pancut Trevi...
dan mabuk di obor Patung Liberty?
Lelaki itu boleh berehat daripada asyik risau malam ini...
dan pergi ke parti yang mengarut.
Jangan merungut lagi dan pergi bersiap.
Baiklah.
Pintu terbuka, masuklah!
Oh, Tuhan.
Bagaimana...
- Siapa? - Saya Elena.
- Awak siapa? - Lexi.
Kawan kepada Stefan.
- Dia ada di sini? - Dia sedang mandi.
- Awak nak tunggu? - Tidak.
Saya akan beritahu dia yang awak datang.
Tak apa.
- Awak sudah hilang akal? - Apa yang awak cakap?
Saya baru jumpa Elena.
Awak perlu jelaskan.
Awak mengalami gangguan emosi yang serius.
Tak, bukan begitu. Dia bukan Katherine.
Mereka pasti ada kaitan sebab sungguh seiras.
- Entahlah. - Awak tak tahu?
- Mungkin saya tak nak tahu.
Saya tak nak kaitkan Elena dengan Katherine.
Ya, memang betul. Rupa mereka memang serupa.
Katherine dan Elena mungkin nampak sama di luar...
tapi mereka sangat berbeza.
Elena bukan perengus berdendam?
Tidak. Elena...
Elena mesra dan dia...
Dia baik, penyayang dan tak pentingkan diri.
Dia ikhlas.
Secara jujur, apabila saya bersama dia...
saya lupa diri saya yang sebenar.
Oh, Tuhan.
Awak cintakan dia.
Ya, benar.
- Parti yang hebat, bukan? - Baguslah awak fikir begitu.
Awak sedang berseronok?
- Awak bawa kalung itu? - Tidak.
Jadi, saya tak seronok.
- Mana abang saya? - Dia kata akan jumpa saya di sini.
Boleh saya belikan awak...
Hei.
Apa awak buat di sini?
Lexi kata awak datang dan nampak marah.
Betul. Gadis bertuala itu.
Tuala?
Tidak.
Bukan begitu. Tak, dia bukan muda.
Lexi berumur 350 tahun.
Maksud awak, dia...
Dia kawan lama saya.
Tiada apa-apa yang romantik langsung.
Okey, dia asyik renung saya. Aneh betul.
Saya pernah cerita tentang awak.
Banyak kali.
Mungkin dia rasa macam kenal awak.
Kenapa awak datang tadi?
Saya...
Saya tersilap.
- Elena, cakaplah. - Tak boleh.
Stefan, saya tak boleh dan itulah masalahnya.
Saya simpan semua rahsia daripada semua orang.
Saya tak boleh beritahu kawan baik. Awak tahu betapa sukar?
Rasa macam saya perlu bercakap dengan seseorang...
tapi saya hanya boleh bercakap dengan awak.
Saya nak awak tahu yang saya sentiasa ada untuk awak.
Awak boleh beritahu saya apa-apa saja, okey?
Terima kasih kerana datang.
Hei. Awak nak tumpang pergi ke Grill malam ini?
- Awak mahu ke parti Caroline? - Lexi paksa saya.
Malah, ini hari jadi saya.
Yakah?
- Selamat hari jadi. - Terima kasih.
Sebenarnya, saya...
Saya tak rasa nak keluar.
Okey.
Selamat malam.
Bonnie! Dah lama saya cari awak.
Saya betul-betul minta maaf, saya tak patut buruk siku.
Namun, saya perlukan kalung kristal saya semula.
Kenapa? Awak cakap tak suka.
Saya nampak awak memakainya dan sedar kehebatannya.
Saya ada tiga pakaian sesuai untuknya.
Saya tak boleh pulangkan.
Okey, saya tak nak beritahu awak.
Namun, saya kawan awak.
Semasa awak pakai, awak nampak gemuk.
Saya sudah cakap.
Sebab saya kawan awak, jadi...
Maafkan saya, Caroline. Tak boleh.
Tak boleh, Bonnie? Kalung itu saya punya.
- Awak kata ia milik Damon. - Sebenarnya...
Dia yang mahukannya kembali.
Tidak.
Mungkin. Cuma...
Awak pakai baju poliester?
Awak betul-betul nak tarik daripada leher saya?
Kenapa dengan awak?
Matt.
Dengar dulu. Tolonglah.
Saya cuma nak bantu Vicki.
Saya pernah lalui situasi serupa.
Saya benar-benar minta maaf.
Jangan takut. Ini bukan kali pertama dia lari.
Vicki sama macam ibunya.
Saya tak boleh harapkan mereka berdua.
Terima kasih kerana mencuba.
- Mana? - Bonnie enggan beri.
Cabut saja daripada lehernya.
Saya sudah cuba. Saya terkena renjatan.
Tak guna. Kenapa kalung itu buat begitu?
- Saya perlukan kristal itu. - Kenapa awak begini?
Saya layan awak dengan baik dan sanggup buat apa-apa saja.
Kalung bodoh saja.
Tak, awak seorang saja yang bodoh di sini.
Malah berfikiran cetek.
Tak berguna juga.
Okey, saya perlukan sedikit pergerakan kaki.
Ya, saya tak berminat...
memperbodohkan diri sendiri.
- Ayuh. Awak taklah teruk sangat. - Tolong saya.
Beritahu saya jika awak nampak Damon dengan telefonnya.
- Yalah. - Ya.
- Hei. Marilah. - Kita nak ke mana?
- Tiada sesiapa nampak kita di sini. - Saya tak nak keluar.
Marilah.
- Awak dengar apa-apa? - Tak apa.
Tiada sesiapa akan turun ke sini.
Bagus.
Jangan risau sangat.
Stefan tersenyum. Maklumkan kepada media.
Awak tak beri dia banyak sebab untuk gembira kebelakangan ini.
Tak, betul cakap awak. Kasihan Stefan.
Dihukum seumur hidup kerana adiknya.
Tak meletihkan? Asyik jadi baik?
Memuncak apabila dekat si gila.
Aduh. Anggaplah si gila ini terluka perasaannya.
Apa awak buat kepada adik saya?
Saya perlukan soalan tak begitu kabur.
Apa yang awak buat terhadap memori Jeremy tentang Vicki?
Apa lagi yang awak buat kepada dia?
Awak suruh saya hilangkan ingatan taringnya dan...
dan semua perkara jahat.
Awak nak saya hilangkan penderitaannya.
Namun, perangainya berbeza.
Dia nampak baik saja. Malah terlalu baik.
Dia mengulang kaji, tak ambil dadah atau arak.
Awak tak buat apa-apa lagi?
Elena, saya hilangkan penderitaannya.
- Caroline... - Jangan bercakap dengan saya.
Jangan buat begitu. Biar saya jelaskan.
Jelaskan apa, Bonnie? Awak dapat apa yang awak nak.
Sesuatu yang bukan milik awak pun.
Dia pula kata saya berfikiran cetek dan tak berguna.
- Siapa yang cakap begitu? - Siapa lagi?
Awak tahu itu tak benar. Jangan biar dia layan awak begitu.
Ya, macam kawan baik saya layan saya.
Tolong saya.
Oh, Tuhan.
Dua gelas tequila.
Jadikan tiga gelas.
Saya perlu lihat kad pengenalan.
Tak perlu.
- Itu... - Percuma.
Kami belanja.
Terima kasih.
Elena yang terkenal.
Gadis tuala.
Saya pernah dikutuk lagi teruk. Nah.
Saya tak tahu pula kamu boleh minum.
Ya, melegakan keinginan darah. Namun, mabuk teruk.
Saya tak pernah tengok Stefan mabuk.
- Dia selalu nampak... - Tegang?
- Ya. - Ya.
Bukan bersama awak.
Itulah kelebihan mengenali seseorang selama 100 tahun.
Awak boleh jadi diri awak sendiri.
Ya, dia tak boleh bersama saya.
Belum lagi. Langkah pertama adalah dia beritahu awak.
Yang lain datang tepat pada masanya.
Awak nampak begitu pasti.
Cinta hati saya dulu seorang manusia.
Dia lalui perkara yang sama macam awak.
Menafikan, marah dan sebagainya.
Namun akhirnya, cinta betul-betul mengatasi segalanya.
Awak nak minum?
Silakan.
Saya takut.
Namun, awak datang.
Awak tergila-gilakan dia.
Saya faham. Okey, kenapa pula tak suka dia?
Dengar nasihat saya yang sudah lama hidup.
Apabila cinta itu sejati, awak tak boleh lepaskan.
Hei, Lexi.
Gembira bertemu awak.
Saya minum minuman awak. Maaf.
Terima kasih.
Awak tak sepatutnya mendengar.
Saya rasa hebat. Apa-apa sajalah.
Kepung kawasan ini.
Bukan itu saja.
Hei.
Awak nampak makhluk yang lakukannya?
Beritahu saya segala-galanya.
- Hai. - Hei.
Awak datang.
Saya tak boleh terlepas hari jadi ke-100 awak.
Hei.
Saya tergelincir.
- Saya tergelincir. - Mabuk teruk?
Pelayan bar yang baik, tapi tak kacak...
melayan saya dengan sangat baik malam ini.
Tak macam orang lain.
Adakah itu kentang kerinting?
Kopi untuk dia.
Malam yang teruk, bukan?
Paling teruk.
Saya berfikiran dangkal?
Adakah itu soalan helah?
Saya tak berniat begitu. Saya nak lebih mendalam.
Saya nak betul-betul mendalam.
Jangan kecil hati, awak tak mahir hal itu.
Betul juga.
Saya berfikiran cetek.
Saya lebih teruk daripada berfikiran cetek.
Macam kolam kanak-kanak.
Bukan. Awak tak begitu.
- Boleh saya balik? - Ya.
- Okey. - Biar saya hantar. Marilah.
Awak okey. Dia tak apa-apa.
- Jangan bergerak. Okey? - Baiklah.
"Syerif"
- Apa yang berlaku? Dia okey? - Macam awak peduli.
- Dia mabuk? - Mabuk teruk.
Ada arak dihidangkan kepada awak?
Biar saya hantar dia balik.
Dalam laluan saya. Saya tak minum.
Terima kasih, Matt.
- Kita akan bincang kemudian. - Saya tak sabar.
Jangan biarkan sesiapa keluar.
Baiklah. Minuman tadi rasuah. Saya nak awak jawab soalan.
Apa yang awak buat di Mystic Falls sebenarnya?
Sudah cuba rasa kekacang manis ini? Menang anugerah.
Jangan mengarut.
Okey.
Saya ada rancangan besar.
Rancangan apa?
Kalau saya beritahu, tak jadi rancangan besar.
Tengok sekeliling. Beritahu saya kalau nampak sesiapa.
Apa yang awak buat?
Terima kasih untuk vervain itu. Saya minta diri dulu.
Oh, Tuhan.
Ada apa?
Tolong ke tepi.
Tumpang lalu.
Tak boleh keluar ikut sini.
Oh, Tuhan.
Kenapa?
Sebahagian daripada rancangan.
Awak okey?
Terima kasih.
- Masukkan ke dalam kereta. - Ya.
- Saya periksa ID semua orang. - Nampaknya bukan semua.
Mahirnya awak kendalikan pancang itu.
Tindakan refleks. Mungkin sebab adrenalina.
- Akhirnya, mimpi ngeri ini berakhir. - Ya.
Dapat peluang bertuah dengan saksi itu.
Tanpa dia, awak takkan dapat kenal pasti puntianak itu.
Sangat bertuah.
Terima kasih sekali lagi.
Sama-sama.
- Awak akan baik saja? - Tidak.
Awak pernah rasa tiada orang di dunia ini yang mencintai awak?
Hidup boleh jadi agak sukar.
Saya cuma harap...
Apa?
Kalaulah kehidupan ini...
berbeza.
Ya, saya pun sama.
Tolonglah.
Jangan tinggalkan saya keseorangan.
- Stefan. - Dia bunuh Lexi.
Dia bunuh Zach, Tanner dan dia mengubah Vicki.
- Saya perlu bunuh dia. - Tak, awak tak boleh buat begitu.
Kenapa awak nak selamatkan dia, Elena?
Dia takkan berubah. Awak tak nampak lagi?
Dia takkan berubah!
Saya bukan selamatkan dia, saya nak selamatkan awak.
Awak tak tahu kesannya pada awak.
- Tolonglah, Stefan. - Ke mana saja saya pergi...
kesakitan dan kematian mengikut.
Damon ikut saya. Tidak lagi.
Stefan, tolonglah. Cakap saja dengan saya.
Biar saya teman awak. Cakaplah dengan saya.
Tidak.
Awak memang patut jauhkan diri daripada saya.
Saya sudah kata akan uruskannya.
Ayuh, saya buat untuk awak. Mereka takkan dapat jejaki kita.
Awak tak pernah buat apa-apa kecuali untuk diri sendiri.
Awak tersasar.
Tak. Awak pernah selamatkan saya. Saya pula tak korbankan awak.
Kita seri.
Sekarang kita sudah selesai.
Ia datang. ta sudah selesai.