W poprzednich odcinkach...
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu. Do teraz.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
- Czym ty jesteś? - Wampirem.
Mówiłeś, że nie zabijasz.
Piję krew zwierząt,
ale nie jestem silny jak Damon.
- Cześć bracie. - Damon.
- Stefan wreszcie się przyznał. - Odejdź.
Naszyjnik zawiera zioło, werbenę.
Chroni przed urokiem.
Dochowam tajemnicy,
ale nie mogę z tobą być.
Co to takiego?
Ważny kryształ.
Jesteś medium czy wróżką?
Babcia twierdzi, że wiedźmą.
Dawniej to miasto było pełne wampirów.
Pięć ciał bez krwi.
Oni wrócili.
- Nie chcesz umierać, prawda? - Przekształca się.
- W co? - W wampira.
Nie wiem, co jej jest.
- Będzie dobrze. - Nie!
Damy radę.
Nikogo nie skrzywdzi.
Elena, obiecuję.
- Do zobaczenia. - Na razie, stary.
Cześć, Ty.
- Wszyscy cię szukają. - Wiem.
- Co się stało? - Zimno mi.
Naćpałaś się? Podobno poszłaś w tango.
Chciałabym.
Co się stało w lesie?
Zginęli ludzie. Co widziałaś?
Bardzo się boję.
Już dobrze. Odwiozę cię.
Nie panuję nad tym.
- Nad czym? - Nad głodem.
Nie mogę go zaspokoić.
Coś ty brała?
Jestem taka głodna.
Coś ci przyniosę. Zaczekaj.
Co się tu dzieje? O co chodzi?
- Ani słowa. - Wal się, kolo.
"Kolo"?
- Damon, nie. - Daj spokój, jednego durnia mniej.
Nie krzywdź go.
Zapomnij, co widziałeś.
Nas tu nie było.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Dokąd idziesz?
Na policję. Poszukują Vicki.
Nie idziesz do szkoły?
Żartujesz chyba.
Nie możesz wagarować. Poinformują nas.
Nie rozumiem, co mówisz.
Vicki, wszystko w porządku?
Tak, w porządku.
Przyjadę po ciebie.
Muszę coś przemyśleć.
Nie martw się.
Dlaczego muszę tu siedzieć? Chcę do domu.
Zmieniasz się. Nie powinnaś być sama.
Ani wzmianki o gościu, którego zabiłem.
Tuszują sprawę.
Co to?
To wyjątkowy kompas.
Co z nim robił? Nie jesteś ciekaw?
Jeśli się boisz, że ktoś cię ściga, opuść miasto.
Wszyscy powinniśmy być zaniepokojeni.
Jestem głodna. Macie coś?
- Co to? - To, na co masz ochotę.
Nie okłamuj jej.
Nie tego pragniesz. To namiastka.
- Co to? - Właśnie.
Skunks? Bernardyn? Bambi?
- Spróbuj. - Jest nowa.
Długo na tym nie pociągnie.
Czemu nie mogę pić ludzkiej?
Bo nie możesz polować na ludzi.
Nie musisz zabijać.
Znajdź kogoś,
a potem wymaż mu to z pamięci.
Nie ma pewności, że zdołasz nad sobą panować.
Nauka trwa lata.
Mogłabyś kogoś zabić i cierpieć z tego powodu całe życie,
czyli wiecznie.
Nie słuchaj go. Żyje według wydumanych zasad.
Złap, zjedz, wymaż.
Posłuchaj mnie.
Sami wybieramy swoją drogę.
Wartości i czyny określają, kim jesteśmy.
Dobra, świętoszku,
spadam stąd.
Mogę jeszcze?
- Jest tu Stefan? - Tak.
Gdzie?
Ja też się cieszę, że cię widzę.
Jak możesz być tak zadowolony z siebie po tym, co zrobiłeś?
Jak możesz być tak odważna i głupia,
żeby obrażać wampira?
- Zabiłbyś mnie, gdybyś chciał. - Tak.
- Ale żyję. - Na razie.
- Gdzie jest Stefan? - Na górze.
Z naszą nową adeptką. Rozgość się.
Gdzie Vicki?
Jest na górze.
Co teraz? Mój brat i całe miasto jej szuka.
- Co powiem bratu? - Pracuję nad nią.
Ale to potrwa. Jest żywotna i impulsywna.
Uzależniona.
Nie wiadomo, jak zareaguje.
Wampir z problemami?
Co mam robić?
Nie chcę dłużej kłamać. Co dalej?
Będę nad nią ciągle czuwał.
Jak długo?
Porozmawiamy o tym później.
- Vicki, jak się czujesz? - Jak się czuję?
Kpisz sobie?
Czy nasze babki płonęły na stosach?
Dziewczęta prześladowane w Salem były kompletnie niewinne.
Potrzebujesz czegoś więcej, by schwytać wiedźmę.
Skąd wzięłyśmy się w Mystic Falls?
Nasza rodzina opuściła Salem w roku 1692 i przyjechała tu.
Ukrywały się przez ponad sto lat.
I niech tak pozostanie.
Wszyscy wiedzą, że jesteś wiedźmą
I że to absurd.
Jestem świruską, która wykłada okultyzm na uniwersytecie.
Nikt w niego nie wierzy.
Wszyscy się śmieją.
I dobrze. Nie mogą poznać prawdy.
A czary?
Wykład z historii trwa już dwa dni.
Przejdźmy do tego, co zabawne
To nie zabawa, lecz poważne sprawy.
Musisz to zrozumieć, zanim zaczniesz praktykować.
Spóźnisz się do szkoły.
Nie powinniśmy byli powierzać zegarka Loganowi.
- Ilu ich jest? - Według koronera jeden.
Wnioskuje ze śladu zębów.
Coś nam grozi? Ma zegarek.
Wie, że my wiemy. Będzie nas ścigał?
A w ogóle to "on"? Może "ona"?
Jeśli zna historię miasta, zrozumiał.
Możemy być w niebezpieczeństwie.
- Co mamy robić? - Zachować spokój.
Nie rozgłaszajmy tego.
Znajdźmy go, zanim on znajdzie nas.
Podobno nadal szukają Vicki.
Dzwoniła. Nic jej nie jest.
Super.
Pewnie szalałeś z niepokoju.
Tak.
Chciałem się zaofiarować...
Jeśli mogę coś zrobić...
Dzięki.
Mam dla ciebie kostium. Jest tu.
Poważnie?
Dlaczego nikt się nie cieszy z Halloween?
Wreszcie się zabawimy.
Pobłaznujemy, nie myśląc o Damonie.
Nie dostałaś tego od niego?
Tak. Noś, wyrzuć, wszystko jedno.
Nie chcę go.
A Elena? Za kogo się przebiera?
Byłam z babcią, nie rozmawiałyśmy.
Może jest ze Stefanem.
Jadą do zamku na białym rumaku?
Złość piękności szkodzi.
Kawa nam pomaga.
Kofeina krąży po ciele i je rozgrzewa.
A jeśli zechcę napić się ludzkiej krwi?
Nauczysz się z tym żyć. I zwalczać potrzebę.
Jak program dwunastu kroków.
Pedagog szkolny tego używał.
- To nie dla mnie. - Spróbuj.
Ty wybierasz.
Nigdy nie próbowałeś ludzkiej krwi?
- Od dawna. - Od jak dawna?
Od wielu lat.
Wstydzę się ostatniego występku.
To mi kiedykolwiek przejdzie?
Czuję się jak na kacu.
Światło dzienne mnie wykańcza.
Potrzebuję krwi.
Gdzie łazienka? Chcę siusiu. Czemu chcę siusiu? Jestem martwa.
Przyniosę jej krwi.
Zaraz wracam.
Fałszywy alarm. Dziwnie się czuję.
Nawet fajnie. Ale dziwnie.
- Do kogo dzwonisz? - Do Jeremyego.
Nie możesz się z nim spotkać.
Będę się widywać, z kim zechcę.
- Mogłabyś go skrzywdzić. - Nigdy.
Wiem, że tak myślisz.
Ale nie ryzykuj. Musisz o nim zapomnieć.
Zawsze uważałaś mnie za kogoś gorszego.
Nawet zanim zostałam wampirem.
Mówię tylko, że Jeremy nie będzie brał w tym udziału.
Mówię serio, Vicki.
Bo co?
Coś sobie wyjaśnijmy.
Kiwałaś mojego brata piętnaście lat.
Potem go rzuciłaś.
Kiedy na ciebie patrzę, myślę tylko o tym.
Spotkam się z Jeremym, jak zechcę,
bo mam nowe zabawki.
I bez wahania ukręcę ci łeb.
Jasne?
- Groziła mi. - Przeżywa kryzys.
Wszystkie zmysły funkcjonują w super-tempie.
Źle jej we własnej skórze.
Kiedy się uspokoi?
Godziny, dni, tygodnie?
Nie ma reguły.
A ty ile się uczyłeś?
Jakiś czas. Ale byłem z tym sam.
Trudno się oprzeć krwi, zwłaszcza na początku.
Ciężko rozróżnić uczucia.
Miłość, złość, pożądanie zlewają się w jedno: głód.
Co to znaczy?
Jeremy nie może się z nią spotkać.
Vicki go skrzywdzi.
Albo gorzej.
Nie dopuszczę do tego.
- Muszę już iść. - Elena.
Proszę, więcej nie zniosę.
Co robisz?
Kontempluję najbliższe stulecie.
Czemu to zrobiłeś?
Nudziłem się.
Zrobiłeś mi to z nudów?
Pułapka wieczności.
Teraz ja się nudzę. I myślę tylko o krwi.
Czemu? O co chodzi?
To minie.
Przesiedziałaś cały dzień w domu.
Chodź.
Dokąd?
Twoje życie było żałosne, wieczność - nie musi.
Co robisz?
Trzymałeś ją w pokoju cały dzień. Nie jest Anną Frank.
- Nie pora na to. - Pokażemy jej, o co chodzi.
Kogoś skrzywdzi.
Nie zabieram jej do Disneylandu, tylko do ogrodu.
To zły pomysł.
Pozna zalety wampiryzmu.
Jakie?
Takie.
Jak to zrobiłeś?
Twoja kolej.
Pożyj trochę. Że tak powiem.
Mój błąd.
Vicki?
To ty?
Właź.
Za chwilę.
Wejdź, martwiłem się.
Dobrze. Nic ci nie jest.
Gdzie byłaś?
Nieważne.
Zginęło trzech ludzi.
Gliny cię szukają. Zechcą cię przesłuchać.
- Znają mój adres. - Martwiliśmy się.
Już wróciłam. Odpuść.
Żartujesz?
Szukałem cię jak wariat,
kiedy ty szalałaś na haju i mam odpuścić?
Boli mnie głowa.
Naprawdę?
- Stefan, co tu robisz? - Jest Vicki?
- Mogę się z nią widzieć? - Nie wpuszczaj go.
- Coś ci zrobił? - Nie chcę, żeby wchodził.
Wszystko wyjaśnię. Pozwól.
Nic nie wiem, ale odejdź.
Już. Proszę.
Zadzwoń do mnie. Co się z tobą dzieje?
Zadzwoń, proszę.
Pójdziemy gdzieś? Na bal halloweenowy?
Jasne. Marzę tylko o tym.
Przejmujesz się Vicki. Podobno dzwoniła do Matta.
Nie możesz z nią być.
Zapomnij i pozwól jej odejść.
A co to znaczy "odejść"?
Znam się na tym, jak mało kto.
Nie rozumiesz,
ale uwierz: tak będzie najlepiej.
Po śmierci rodziców czułem się beznadziejnie.
Nic się nie liczyło.
Nagle zaczęły się lepsze chwile.
Vicki brała w nich udział.
Nie rozumiesz,
ale uwierz: rozłąka mi nie pomoże.
SIEDZĘ Z MATTEM. SPOTKAMY SIĘ?
TAK. GDZIE?
W SZKOLE. JEST HALLOWEEN!
Cydr dla pań? Specjalność Lockwoodów.
Rok temu miałam kaca do Święta Dziękczynienia.
Będę pić, aż ktoś mi się spodoba.
Niezły plan.
Ile Martini wypiłaś?
Nie prowokuj.
Nie zaczynaj. Chodźmy. Spóźnimy się na bal.
Idź. Dokończę drinka.
Niech zgadnę.
Daisy Buchanan? Piękna stylizacja.
Znamy się.
Chłopak Caroline Forbes?
Durzyła się we mnie.
Było miło, ale musiałem ją zniechęcić.
- Damon, tak? - Pamięta pani.
Takiej twarzy się nie zapomina.
Jak masz na nazwisko?
Salvatore.
Spokrewniony z Zachem?
To mój wujek.
Skąd go pani zna?
Dobrze się czujesz?
Coś mi wpadło do oka.
Znamy się z Rady Założycieli.
Salvatorowie byli wśród pierwszych osadników.
Tak.
Nie wiedziałem, że jest w Radzie
Niedawno wróciłem, nie znam jego przyjaciół.
Niech do mnie zadzwoni.
Nagrywałam mu się.
Wyjechał.
Chodzi o werbenę?
Wiesz o werbenie?
Jestem Salvatore. Jasne, że wiem.
- Też masz kostium z zeszłego roku? - Nie wiedziałam, że przyjdę.
Ani ja.
A ty się przebrałeś za...
...siebie?
Pokłóciliśmy się.
Ja z Vic także, kiedy tylko wróciła.
Staram się jej nie osaczać, ale ją pilnuję.
Przyszła tu?
Nie da się jej przegapić. Jest wampirem.
Gdzie poszedł Jeremy?
Muszę go znaleźć.
- Śledzisz mnie? - Nie mam wyboru.
Pozwól mi wyjść.
Nie powinnaś tu być.
W tłumie trudniej się opanować.
Czuję się dobrze.
Głowa nie boli? Nie ssie w żołądku?
Nie czujesz irytacji?
A może chciałabyś urwać komuś głowę?
Wiesz, jak to się nazywa? Głód.
Będzie się tylko pogłębiał.
Choćbyś udawała, że nad tobą nie panuje.
Potrzebna pani werbena?
Mąż i ja mamy tylko tę, którą zostawili nam jego rodzice.
Zach obiecał dostarczyć więcej.
Często z nim rozmawiam.
Poproszę go.
Ile pani trzeba? Dla ilu osób?
Dla dzieci...
Przyjaciół. Rodziny.
I członków Rady.
Rady?
Zach wie ilu ich jest.
Jestem już spóźniona.
Mąż się zdenerwuje.
Jest pani z nim szczęśliwa?
- Flirtujesz ze mną. - Pani była pierwsza.
Owszem.
Odprowadzę panią do szkoły. Tu nie jest bezpiecznie.
Widziałem z dziesięć wampirów.
Szkoda, że prawdziwych tak nie widać.
Trwają poszukiwania?
Urządziliśmy Bal Założycieli.
Goście zostali wykluczeni z listy podejrzanych.
Reszta tropów prowadzi donikąd.
Muszę już iść.
- Co się stało? - Zgubiłam Jeremyego.
- Martwiłam się. - Co się dzieje?
Wszystko gra.
Mówiłam, żebyś się odczepił.
- Przestań. - Nie daje mi spokoju.
- Zostaw ją. - W porządku.
Wcale nie. O co ci chodzi?
Stefan, ona uciekła.
Próbuję jej pomóc.
- Przestraszyłaś mnie - Wybacz
Gdzie jest Caroline?
Bądź tak miły i mnie o nią nie pytaj.
Lojalna Bonnie.
Nie zbliżaj się do niej.
Skąd to masz?
Od koleżanki.
- Wiesz, że to moje? - Już nie.
Zabawne.
- Oddaj. - Nie oddam.
Tylko Caroline, a ona tobie, jeśli zechce.
A może sobie wezmę.
Martwiłem się o ciebie.
Już dobrze.
Ale muszę uciekać.
Jak to? Dokąd?
Wyjeżdżam. Nie mogę mieszkać z Mattem.
Nic nie rozumie.
Nie możesz wyjechać.
Jedź ze mną.
Już zawsze będziemy razem.
Nie za bardzo się wczuwasz?
Co cię napadło?
Idźcie do środka. Już!
Zabierz go stąd.
- Co? - Potrzebuję pomocy.
- Co ci się stało? - Zrobiłam coś.
Za sprawą naszyjnika.
Skąd go masz?
To element przebrania.
Należał do najpotężniejszych czarownic z naszej rodziny.
Pokażę ci.
Jest.
Emily Bennett.
Twoja pra-pra-pra-prababka.
A to twój naszyjnik.
Idź. Załatwię to.
To twoja wina. Ty to zrobiłeś.
Nie znam wyrzutów sumienia.
Nic się dla mnie nie liczy.
Wokół ciebie umierają ludzie.
Przecież to ma znaczenie. Wiesz to.
Odejdź.
Krwawisz.
Musisz odejść.
Co się stało?
Jakiś pacan oblał mnie sztuczną krwią.
- Idę się umyć. - Nigdzie nie ma Vicki.
Gdzieś mi przepadła.
Nie wiem, gdzie może być.
Więc to mnie czeka?
Niekończąca się zgryzota?
Jesteś dobrym bratem.
Może poszła do domu.
Może.
Gdzie on jest?
W środku.
Rozumiesz, co się dziś stało?
Nie. Nie rozumiem.
Wiem, co widziałem, ale nie rozumiem.
Chciała mnie zabić.
A teraz Vicki nie żyje.
Tak mi przykro.
To boli.
Już dobrze.
Czemu wszyscy mi umierają?
Jak się czujesz?
Chciałem pomóc...
A tymczasem...
Co z nim?
Jest w rozsypce.
Nie chcę, żeby znów to przechodził.
To jeszcze dziecko.
Co mogę zrobić? Jak pomóc?
Sprawisz, że zapomni?
Proszę.
Nie wiem, jak się z tym upora.
Niech zapomni, co się stało.
Nawet jeśli spróbuję, nie wiemy, czy się uda.
Nie karmię się ludźmi,
więc mam mniejszą siłę.
Nie zrobię tego dobrze.
Ja mogę.
Jeśli tego chcesz.
Zrobię to.
Tego chcę.
Co chcesz, żeby wiedział?
Powiedz mu, że Vicki wyjechała.
I nie wróci.
Żeby jej nie szukał
i się o nią nie martwił.
Będzie tęsknił, ale tak jest lepiej.
Część mnie też chciałaby zapomnieć.
Że cię poznałam,
że się dowiedziałam, kim jesteś.
Jeśli tego chcesz...
Tak. Nie chcę tak żyć.
Nie chcę się tak czuć.
Ale nie mogę.
Nie mogę zapomnieć, co do ciebie czuję.
Zrobione. apomnieć, co do ciebie czuję.