W poprzednim odcinku...
Przez ponad wiek żyłem w ukryciu.
Do teraz. Znam ryzyko.
- Ale muszę ją poznać. - Jestem Elena.
- Stefan. - Wiem.
Damon. Brat Stefana.
Nie mówił, że ma brata.
Czy bycie przy niej sprawia
że żyjesz?
Mówił mi o twojej byłej.
- Złamała ci serce. - To było dawno.
Dam ci numer i maila Eleny.
Jakie masz plany?
To już moja sprawa.
Miałam nadzieję, że znów się spotkamy.
Dzień dobry.
Proszę, nie.
Nie rób tego.
Zostaw mnie.
Mogło być zupełnie inaczej.
PAMIĘTNIKI WAMPIRÓW
Mówię tylko zwolnij tempo.
Sama mnie zachęcałaś.
Przyhamuj.
- Zmieniłaś zdanie? - Nie.
Jesteś wreszcie wolna. Spotykaj się z wieloma facetami.
Nie jestem taka.
Co przede mną ukrywasz?
- To głupie. - Powiedz.
Przypadkiem dotknęłam Stefana i dziwnie się poczułam.
Tyle?
- Poczułam coś złego. - Znowu te czary?
Martwię się. Jestem zaniepokojona chłopakiem mojej przyjaciółki.
I za to cię kocham.
Ale czuję się wspaniale.
Miałam trudny rok,
a teraz wszystko wraca do normy.
Także dzięki Stefanowi.
Wymiatam. Mam dwa bilety na sobotę. Idziesz?
Baw się dobrze z Tylerem.
Nie bądź taki. Chodź ze mną.
Wszyscy się dowiedzą, że dajesz ćpunowi.
Czekaj. Już wiedzą.
To już przeszłość. Zostańmy kumplami.
Chodziło o dragi?
- Sypiałaś ze mną, żeby mieć prochy? - Spadaj.
Jeśli istnieje inny powód, chętnie go poznam.
Cześć.
Poszukam Caroline. Nie odbiera telefonu. Na razie
Bonnie, zaczekaj.
Nie lubi mnie za bardzo.
Bo cię nie zna.
Jest moją przyjaciółką. Z czasem się do ciebie przekona.
Elena z nowym chłopakiem.
Co oni robią?
Idą i idą...
Do zachodzącego słońca.
- Dupek. - Sterczysz jak troll ogrodowy.
Krasnal.
Wiem, co zrobimy. Jesteś dziś wolny?
Kolacja u mnie o ósmej. Ty, ja i Bonnie.
Spędzicie razem wieczór i zobaczy, że jesteś super.
Misja wykonana.
Co mam zrobić? Ona już wybrała.
Przekonaj ją, że źle.
Co robisz? Ty, nie.
Nie wiedziałam, że grasz.
Kiedyś grałem. Dawno.
Może zapisz się do drużyny.
Raczej nie.
Nie lubisz futbolu?
Kocham go. To piękny sport.
Ale w tym przypadku futbol nie kocha mnie.
Widziałaś Tylera, wiesz co czuje Matt.
Nie znają cię. Jesteś dla nich zagadką.
Zdobądź jakichś przyjaciół.
Powiedziała ta, która pisze pamiętnik na cmentarzu.
To nie cała ja...
Nie znasz mojego drugiego wcielenia.
Wszędzie było mnie pełno.
Chciałbym to zobaczyć. Kiedy to nastąpi?
Wkrótce. Pracuję nad tym.
Druga Wojna Światowa skończyła się...
Kto wie?
Panno Wan?
W czterdziestym piątym.
Nasza drużyna ssie. Przydasz się.
Pearl Harbor.
Jestem samotnikiem.
Panno Gilbert?
Pearl Harbor?
Siódmy grudnia czterdziestego pierwszego.
Dziękuję, panno Gilbert.
Nie ma za co.
Doskonale. Upadek muru berlińskiego?
Osiemdziesiąty dziewiąty. Jestem dobry w datach.
Tak. Jak dobry?
Podaj rok. Ustawa o prawach obywatelskich.
Sześćdziesiąty czwarty.
- Zabójstwo Kennedy'ego. - Sześćdziesiąty trzeci.
- Martin Luther King. - Sześćdziesiąty ósmy.
- Lincoln. - Tysiąc osiemset sześćdziesiąt piąty.
- Roe przeciw Wade? - Siedemdziesiąty trzeci.
- Sprawa Browna? - Pięćdziesiąty czwarty.
- Bitwa pod Gettysburgiem. - Tysiąc osiemset sześćdziesiąty trzeci.
- Wojna w Korei. - Pięćdziesiąty - pięćdziesiąty trzeci.
Skończyła się w pięćdziesiątym drugim.
W pięćdziesiątym trzecim.
Sprawdźcie.
Szybko.
Tysiąc dziewięćset pięćdziesiąty trzeci.
Skąd to wszystko wiedziałeś?
Rozwiązuję krzyżówki. Mówiłem, jestem samotnikiem.
Dobrze!
Lockwood, jesteś w czymś dobry?
Bo ani w historii.
Ani w obronie.
Jeszcze raz.
O Boże, jesteś!
Nie mogę tyle się smucić
Jeśli mam żyć normalnie, muszę działać.
Zapraszam na kolację.
Ty, ja i Stefan.
- Daj mu szansę. - Dziś nie mogę.
Widziałaś Caroline? Wysłałam sto sms-ów.
Nie zmieniaj tematu. Przychodzisz.
Dobrze. Przyjdę.
Nabór przeprowadzaliśmy wiosną.
- Jeszcze mnie tu nie było. - Więc nie ma cię w drużynie.
Rozumiem, że marnie zaczęliśmy.
Przepraszam.
Grałem już w futbol.
Jestem niezły.
Nie zapytam, kto zdobył puchar w siedemdziesiątym pierwszym.
Puchar...
Zrozumiałem.
Chcę patrzeć, jak obrywasz.
Idź po strój.
Idź, zanim się rozmyślę.
Jeszcze raz.
Najpierw moja dziewczyna, teraz drużyna?
Masz okazję, stary.
Futbol to sport kontaktowy. Czasem ktoś ucierpi.
Serio, gdzie jest Caroline?
Zniknęła? To nie jej styl.
Spróbuj jeszcze raz.
To ten tajemniczy gość.
Wcale nie tajemniczy. Damon Salvatore.
Salvatore? Jak Stefan?
Zdobyłam drugiego brata.
Wybaczcie spóźnienie.
Byłam zajęta. Powtórzmy układ.
Elena, może dziś sobie popatrzysz?
Dalej! Jeszcze raz.
Na miejsca.
Niestety, ale jest dobry.
Trzeba go szturchnąć.
Nie może wejść na boisko i zgrywać ważniaka.
Zajmę się tym.
Jeszcze raz.
Witaj w drużynie.
Przeżyjesz, Salvatore?
- Tak. - Wstawaj.
Mój błąd.
Jak eliminacje? Wszedłeś do drużyny?
Pięknie wyrażasz siebie z użyciem licznych przymiotników.
Co tu robisz?
Przyszedłem przeprosić.
Zastanowiłem się...
Zacznijmy od początku.
Przekreślmy przeszłość.
Jesteś moim bratem.
Jak pragniesz żyć po ludzku, szczęśliwie
to tego ci życzę.
Może i mnie się uda.
Nauczę się być żywym-nieżywym.
Może jest nadzieja dla nas obu.
Nie musi tak być.
Pewnie, że musi.
Widziałem dziś Elenę. Na treningu cheerleaderek.
Wyglądała uroczo w tych króciutkich szortach.
Nawet się nie zbliżyłem.
Mam własną cheerleaderkę.
No właśnie. Lecę. Mam randkę.
Pocę się. Trzymaj kciuki.
Wytłumacz. Wczoraj oglądałam telewizję. Przerwa na reklamy.
Dali reklamę telefonu, facet z dziewczyną.
On leci do Paryża, wraca. Robią zdjęcie.
Ciągle to puszczają.
Dziś mam bzika na punkcie liczb.
Widzę ósemkę, czternastkę i dwudziestkę dwójkę.
To jest dziwne.
Może zagraj na loterii.
- Rozmawiałaś z babcią? - Powie, że jestem czarownicą.
Nie chcę. A ty?
Też nie.
Miska nikogo nie oszuka.
Gdzie łyżki?
W szufladzie po lewej.
- Byłaś w tej kuchni tysiąc razy. - Tak, to przez to.
Przyszedł. Nie denerwuj się. Bądź uroczą sobą.
Świeczki urodzinowe.
Tanner cię wymęczył?
Przyjął mnie do drużyny, chyba się popisałem.
Żałuj, że go nie widziałaś.
Tyler rzucił w niego piłką...
Słyszałam.
Opowiedz Stefanowi o swojej rodzinie.
Mieszkam z tatą. Rozwód.
Nie, o czarownicach.
Rodzina Bonnie pochodzi od czarownic.
- Super. - Nie powiedziałabym.
To na pewno ciekawe.
Podobno celtyccy druidzi przyjechali tu na początku XIX wieku.
Moja rodzina jest z Salem.
Czarownice z Salem?
Super.
Naprawdę? Dlaczego?
Wiedźmy z Salem to przykład indywidualizmu i nonkonformizmu.
Owszem.
Ciekawe, kto to.
Niespodzianka.
Bonnie mówiła o kolacji, przynieśliśmy deser.
Nie macie nic przeciwko?
- Co tu robisz? - Czekam na zaproszenie.
- Wejdź. - Nie może...
Nie może zostać.
Właź.
Właśnie kończymy.
Nie ma problemu. Wejdź.
Masz piękny dom.
Dziękuję.
Nie do wiary, że Tanner przyjął cię do drużyny.
Tyler pewnie się piekli. Ale dobrze, próbuj.
Zawsze powtarzam: trzeba się angażować.
Nie można czekać. Trzeba zdobywać świat
Elenie poszło gorzej.
Nie byłaś na obozie. Mamy nowy układ.
Nadrobi.
Może stanie z tyłu?
Nie wyglądasz na cheerleaderkę.
Od śmierci rodziców przycichła.
Kiedyś była zabawniejsza.
Mówię to z ubolewaniem.
Przykro mi. Wiem, co znaczy stracić oboje rodziców.
Stefan i ja byliśmy świadkami śmierci wszystkich, których kochaliśmy.
Nie mówmy o tym.
Racja. Przepraszam.
Niepotrzebnie o niej wspominałem.
Nie rób tego. Pracuję.
Do zobaczenia.
To moja siostra i kocham ją,
ale czasem przychodzi mi to z trudem.
Dla mnie to całkiem łatwe.
Pobij mnie, żeby jej zaimponować. Brawo.
Nie muszę jej imponować.
Już wygrałem.
- Nie żyjesz. - Doprawdy? Udowodnij, bo wciąż stoję.
- Kiedy cię znów zobaczę... - Kiedy ja cię znów zobaczę.
Co robisz, Vick?
Jeszcze jedna.
Dziękuję.
Niezły chwyt.
Lubię cię.
Jesteś wesoła.
Przy tobie Stefan znów się uśmiecha, a od dawna tego nie widziałem.
Wcześniej mówiłeś o Katherine?
Jak umarła?
W pożarze.
Kiedy?
Mam wrażenie, jakby to było wczoraj.
Jaka była?
Piękna.
Podobna do ciebie.
A czasem skomplikowana, samolubna,
niemiła, ale seksowna i uwodzicielska.
Który z was spotykał się z nią pierwszy?
Domyśliłaś się.
Spytaj Stefana.
Jego odpowiedź będzie różna od mojej.
Rzuć cheerleaderki.
Dlaczego tak mówisz?
Na treningu wyglądłaś żałośnie.
Widziałeś?
Kiedyś to uwielbiałam.
Było wspaniale. W tym roku jest inaczej.
Nic nie ma znaczenia.
Nie poddawaj się. Idź naprzód. Ułoży się.
Coś znów byłoby ważne.
Chyba.
Ale mnie wydaje się to nierealne.
Przykro mi...
...z powodu Katherine.
Ty też ją straciłeś.
Pomóc?
Czemu nie?
Matt się stara, ale mu ciężko.
Zrozum, znali się od piaskownicy.
Ładny szal.
Nowy.
Pokaż.
Mogłabyś go zdjąć?
- Nie. - Dlaczego?
Wszystko gra?
Wiem tylko, że nie mogę.
O czym gadacie?
O szalu.
Pomóż dziewczynom w kuchni.
Wyglądam, jakbym zmywała?
Dla mnie.
Raczej nie.
Sprawdź, czy Elenie trzeba pomóc.
Sprawdzę, czy Elenie trzeba pomóc.
To człowiek.
Nie jest zabawką.
Nie dla twojej rozrywki, albo żebyś mógł się karmić.
Właśnie, że tak. Jak wszystkie.
Są tym, kim zechcę. Mam je w kieszeni.
Zabawiłeś się. Wykorzystałeś ją, dotarłeś do Eleny...
A teraz odejdź.
No to mamy problem,
bo zostałem zaproszony.
Wrócę jutro i pojutrze
i zrobię z twoją małą cheerleaderką, co mi się spodoba.
Bo dla mnie to jest normalne.
Nie było źle, bawiłam się super
Chociaż ty.
Twój brat wcale nie jest tak zły, jak opowiadasz.
W moim bracie musiała pozostać odrobina człowieczeństwa .
Mam nadzieję.
Ale jak sprawić, by ją dostrzegł?
Jak mam chronić Elenę?
Fajnie wyglądasz.
Nie jesteś cheerleaderką?
Odeszłam, jestem słaba.
Nieprawda.
Doświadczyłaś straty, zmieniłaś się.
Ale patrz naprzód, zacznij od nowa.
Nie uznaj mojego gestu za przedwczesny.
Chciałbym ci to dać.
Śliczny.
Mam go, odkąd pamiętam
i nigdy nie chciałem nikomu ofiarować. Aż do teraz.
Chciałbym, żebyś go nosiła.
Na szczęście.
Pachnie różą?
Jakimś ziołem.
Ładnie, nie?
Dziękuję, że mnie namówiłaś na eliminacje do drużyny.
Cieszę się.
Jesteśmy kwita. Ja odchodzę, ty zaczynasz.
Pracujemy. Będzie dobrze.
Nie jesteś w stroju, bo?
Powiedzmy sobie szczerze.
W przeszłości inne drużyny pokonywały nas na naszym boisku.
Ale to się zmieni.
Mamy w ataku nowy talent.
I powiem wam, dawno nie widziałem takiego zawodnika.
Powitajmy Stefana Salvatore.
Tak nie można. Dopiero przyjechał.
Wszystkim kibicom, którzy czekają na zwycięstwo, powiem jedno.
Drużyna łaknie krwi.
- Co się stało? - Nic.
To Jeremy?
Zostaw go.
Co cię to obchodzi?
Nie martw się.
Dostaniesz ją, kiedy skończę.
Przestań.
On leży!
Jeremy, nie!
Co cię napadło? Pokaż się.
- Nic mi nie jest. - Śmierdzisz.
Zostaw.
O Boże, twoja ręka.
- Wszystko w porządku. - Boli?
Pokaż. Głęboka rana?
Ale widziałam.
Nie trafił. To nie moja krew.
Widzisz? Jestem cały.
Nie, widziałam. Zraniłeś się szkłem.
Wszystko gra.
Zaraz zaczynamy.
Do zobaczenia po meczu.
Kiwa się, trzymaj prosto.
- Gdzie byłaś? - Mam pytanie.
Oczekuję poważnej odpowiedzi.
Jasne.
Miałaś przeczucie. Kiedy dotknęłaś Stefana.
Zapomnij, co mówiłam. Polubiłam go.
Co to było? Widziałaś coś?
Niejasno, jak obraz.
Tak jak dziś widzę te liczby.
Osiem, czternaście, dwadzieścia dwa.
Dotknęłam go i coś poczułam:
wibrację, chłód i...
I co?
Śmierć.
Tak wyobrażam sobie śmierć.
Co tu robisz?
Ukrywam się przed Caroline.
- Dlaczego? - Muszę odsapnąć.
Mówi więcej, niż dam radę słuchać.
Może to znak.
Jest bardzo młoda.
Niewiele młodsza od ciebie.
Jakoś nie widzę perspektyw.
Oszalałbym przez nią.
Bywa irytująca,
ale się z nią przyjaźnię i wiele dla mnie znaczy.
Jasne. Wybacz, jeśli wprawiłem cię w zakłopotanie.
Nie chciałem.
Chciałeś.
Inaczej nie bawiłbyś się w dwuznaczności.
Masz rację.
Mam inne intencje, tak jak i ty.
Widzę.
- Pragniesz mnie. - Słucham?
Działam na ciebie. Pociągam cię.
Myślisz o mnie, gdy nie chcesz.
Pewnie ci się śniłem.
A teraz chcesz mnie pocałować.
Zgłupiałeś? Nie wiem, w co się bawisz, ale
nie biorę w tym udziału.
Cokolwiek zdarzyło się w przeszłości, zrozum jedno:
nie jestem Katherine.
- Możesz grać? - Tak.
Obroniłeś Jeremy'ego.
Biedny chłopak. Trzeba nad nim czuwać.
Wiem.
Na treningu byłem palantem.
Miałeś powody.
Żadna wymówka.
Powodzenia. Dobrze, że z nami grasz.
Cudnie.
Stefan wstępuje do drużyny, zdobywa przyjaciela. Brawo.
Nie dziś. Skończyłem z tobą.
Fajna sztuczka z Eleną.
Niech zgadnę: werbena w wisiorku. Byłem zaskoczony.
Dawno nikt nie oparł się mojej potrzebie.
Skąd ją miałeś?
To ważne?
Uwiodę ją w staromodny sposób.
Albo po prostu zjem.
Nie zrobisz jej krzywdy.
W głębi serca jej współczujesz.
Martwiłem się, że nie pozostała w tobie ani krztyna człowieczeństwa,
że stałeś się potworem, którego udajesz.
- Nie udaję. - To mnie zabij.
Kuszące.
Nie. Mogłeś to zrobić, a jednak istnieję, żyję.
Ty też. Wciąż mnie prześladujesz.
Po stu czterdziestu pięciu latach.
Katherine nie żyje.
Nienawidzisz mnie, bo ją kochałeś
i dręczysz mnie, bo nadal ją kochasz.
A to, bracie, jest człowieczeństwo.
Salvatore!
Co jest? Mecz się zaczyna.
Człowieczeństwo?
Więc co to jest?
Każdy, zawsze i wszędzie.
Tanner zniknął. Za dużo wypił.
Nie odzywaj się.
- Co cię uwiera? - Ty.
Wszystkich napadasz.
Mam dość. Co chciałeś udowodnić?
Dlaczego walnąłeś tego nowego?
Czepiasz się mej siostry,
brata mojej przyjaciółki.
Ona cię rzuciła.
Poważnie? Chcesz mnie bić?
Jesteśmy w jednej drużynie.
Przegiąłeś.
Pomocy!
Nie chodziło tylko o dragi.
Jakie zwierzę wyszłoby z lasu i zaatakowało
człowieka w środku miasta?
Nie wiem.
Skaleczyłeś się. Widziałam.
Będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Tylko to się liczy.
Myślałem, że jest nadzieja,
że w głębi duszy Damon pozostał człowiekiem.
Ale myliłem się.
Nie ma w nim już nic ludzkiego.
Żadnego dobra, łagodności, miłości.
Tylko potwór.