Przyprowadzić powóz!
Co się dzieje, kochanie? Gdzie cię boli? Z drogi!
- Chcę do sypialni! - Jedziesz do szpitala.
A ty?
Wysyłałem żołnierzy pod ostrzał armat,
ale tu nic nie poradzę.
Ty i Dawkins możecie jej pomóc.
Ocalcie ją. Błagam.
Ocalimy. Obiecuję.
- Kto jest najbogatszy w tej kolonii? - Norbert Fagin!
- Kto zarobił 15 000 w jeden dzień? - Norbert Fagin!
- No nie. - Stary draniu.
Uważaj, bo łeb rozbijesz.
To sobie kupię drugi. Albo i dwa.
Masz tylko dokument. Uriah jeszcze ci nie zapłacił.
Dopóki tego nie zrobi, masz równiutkie zero funtów
- na pokrycie rosnącego rachunku. - Przestań jojczyć.
Powiem ci, co teraz.
Kolejka na koszt firmy!
Cuchnący jak rynsztok londyński szczur Szukał w moim peniuarze dziur
Cóż to była za heca Aż słońce dało nur
A ja narobiłem w portki Bo się schlałem jak knur
Dalej!
Lady Fanny!
Matka zaniemogła.
SPRYCIARZ
Hetty, zabrakło morfiny.
Sneed ma w biurze zapas,
ale góra na dwa dni.
Trzeba racjonować leki.
- Tylko Bogu wolno tak decydować. - Dziś i nam.
Sneed.
- Muszę... - Wszędzie śmierć.
Po co to wszystko?
Wszyscy umierają.
Po co?
To nasza praca.
Musisz zatwierdzić ograniczenia.
Najpierw leczymy dzieci.
Wielu odmawia leczenia.
Myślą, że to szpital ich zabija.
Zatem udowodnimy, że szpital pomaga.
Musimy znaleźć lekarstwo.
Jack!
Dawkins, zajmij się lady Jane. Ja dopilnuję reszty.
- Wiem, że była okropna, ale... - To twoja matka.
- Potrzebujemy leku. - Wiem.
Nie zdążamy nawet próbować im pomóc.
A połowa pacjentów odmawia leczenia przez przesądy.
- Ona też odmawia. - Pomóżcie najpierw innym.
Milady, powiem wprost.
Umiera pani.
Może pani skonać w domowym zaciszu
albo dać przykład mieszkańcom.
Proszę pokazać, że to bezpieczne.
A jeśli się nie uda?
Umrze pani.
Teraz to i tak panią czeka, więc to szansa.
Na ocalenie siebie i miasta.
Po co ja dywaguję ze skazańcem?
Bo jestem też świetnym lekarzem.
A pani – moją pacjentką.
Dobrze.
Dostanie pani najlepsze łóżko z widokiem na wschód słońca.
Belle?
Muszę pilnie pomówić z profesorem.
- W środku. - Dziękuję.
Potrzebuję wszelkich informacji o cholerze, nawet niejasnych.
Morfina, kalomel, co jeszcze pomaga?
W Londynie upuszczano krwi.
Po co, skoro już tracą płyny?
Żeby krew lepiej płynęła i nie tworzyły się skrzepy przy sercu.
Jest jeszcze napar z łobody. Alinta przyniosła go z Łokcia.
Pomaga tym, którzy zdołają nie zwymiotować.
Wszyscy macie rację. Częściowo.
Jak wygląda upuszczona krew?
Zaprezentuję.
Hetty, podwiń rękaw.
Oczywiście.
Nietypowa barwa.
Krew jest zbyt ciemna i gęsta. Czegoś jej brakuje.
- Dowiedzmy się czego. - I znajdziemy lekarstwo.
- Mogę pomóc. - Sprawdź ciężar właściwy surowicy.
Dowiemy się, czego brakuje.
Profesorze!
Panie wybaczą. Profesorze!
Profesorze!
- Przepraszam. - To nic takiego.
Mieszkam z Faginem.
Proszę.
Tu pani skończyła?
List do Rzymian, rozdział szósty, werset 26.
„Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć”.
Dlaczego tak dobrze mnie traktujesz?
Jestem pani lekarzem.
- Chcesz czegoś. - Nie.
Mojej córki.
Wybrała inspektora.
Nie musi się już pani mną kłopotać.
- To dlaczego... - Jestem lekarzem.
A pani zachorowała.
To co dla mnie masz?
Fagin sfingował wybuch tym.
Podstępna szuja, wiedziałem, że coś knuje...
Najpierw szmal.
Bierz.
Zapchlony Judaszku.
Nie sądziłem, że moja skromna osoba zazna gościny u księcia.
Gdyby mama mnie widziała.
Moje okręty muszą wpłynąć do portu.
Niech Wasza Miłość przekona brata i jego żonę do jego otwarcia.
To nie takie proste.
Są uparci jak osły. Nie zrobią tego,
dopóki epidemia cholery nie minie.
Proszę coś wymyślić.
Muszę załadować saletrę od pana Fagina.
Po co? Nie ma żadnej saletry.
Fagin sfingował wybuch.
Pański dostawca to oszust.
To stawia mnie w dość niezręcznej sytuacji, milordzie.
Kompania obwini mnie za opóźnienie w dostawie prochu
dla naszych dzielnych chłopców.
Albo otworzysz port,
żebym mógł opuścić to siedlisko zła, grzechu i występku,
albo pójdę po moją tacę na czyjąś głowę.
Oczywiście.
Tak.
A czego chce Kościół?
Chcę głowy Fagina.
Z chęcią osobiście mu ją odrąbię.
Duchowny miałby zabić?
W imię przebaczenia grzechów.
Mam nadzieję, że wśród nich będzie zabójstewko.
Kochanie, podasz mi więcej poduszek?
Oczywiście.
- Janey. - Wyjdź.
Chętnie.
Gdy tylko otworzysz port.
Nie mogę, dopóki trwa epidemia.
Obawiam się, że musisz.
Inaczej wyznam Belle prawdę.
Krew jest zbyt gęsta.
Czego w niej brakuje?
Dasz radę.
- Przeszukaliście szpital? - Tak.
Nie opuścił budynku.
Nasi ludzie są wszędzie.
Chyba że...
Od teraz dowodzi Bramwell. Pomóżcie pielęgniarkom z ciałami.
Tak jest.
Fanny, złotko.
Lubisz swojego stryja?
Nie. To źle?
Nie.
Musisz mi pomóc sporządzić pewien dokument.
Okropnie się czuję.
Jak my wszyscy, Smike.
Ale nie pij tyle w tym wieku. Góra parę piwek.
Masz, wszamaj placek.
Od razu ci zmysły otrzeźwi.
Powiedziałem Dariusowi, że wybuch był fałszywy.
- Poważnie? - Przepraszam.
Zapłacił ci?
Tak.
Czyli dbałeś o siebie. To żaden wstyd.
Zawsze mówiłem, że masz potencjał.
Choć mnie przysparza to nie lada tarapatów.
Nie chciałem źle, ale oni chcą cię zabić.
No tak.
Przyznam, że to pewna niedogodność.
Oddawaj placek.
I weź się w garść, marudo.
Idą tu.
- Tyłem! - W mordę.
Gdzie Norbert Fagin?
Rozdzielić się!
- Czekaj, Flashy! - Biegiem!
- Mam kolkę. - Prędko!
Kłuje jak zła.
Fagin?
Fagin!
Mam cię, gnojku.
A teraz poszukamy Fagina.
Ledwo wyczuwalny.
Powiedz,
gdy będę bliska śmierci.
Już pani jest.
Muszę zobaczyć Belle.
Gdzie te pieprzone wyniki?
Tutaj. Grawimetryczne badanie krwi metodą Hermana i Jaenichena
wykazało podwyższoną gęstość.
Analiza przeprowadzona metodą O’Shaughnessy’ego wykazała niedobory
- chlorku sodu i wodorowęglanów. - Prościej.
- Potrzebuje soli i wody. - Sól fizjologiczna.
- Zwróci ją. - Wiemy, czego trzeba,
ale nie wiemy, jak to podać.
Może w jakiś sposób podamy sól bezpośrednio za przełyk?
Nie ma czasu.
Podamy sól do krwi.
- Dożylnie? - Tak.
Nie. Nie bez powodu tak się nie robi.
Zawartość wody w krwi będzie zbyt duża. Dojdzie do wstrząsu.
To jej ostatnia szansa.
Zróbcie to.
Na pewno?
A byłeś pewny, tnąc moją córkę?
Nie.
Ale to była jedyna szansa na ratunek.
Tak jak teraz.
Zatem kontynuuj.
Ile podasz?
- Z dwa litry? - Mniej więcej.
- Aż tyle? - Ufasz mi?
Tak.
Dwa litry.
Rozpocznij kroplówkę.
Chcę zostać sama z córką.
Muszę ci coś powiedzieć.
Fagin!
Wyłaź, gdziekolwiek jesteś!
Uspokój się.
Rainsford.
Co tu robisz?
Nieważne. Weź naczynia i pomóż mi...
Mój drogi chłopcze.
Chodź, ukoję ten ból.
KOSTNICA
Nie ma księdza.
Nie.
Zatem wyznam grzechy tobie.
- Nie mogę... - Musisz. Dotyczą ciebie.
Słucham zatem.
Gubernator nie jest twoim ojcem.
A kto?
Twój stryj. Dickie.
Dlatego przyjechał?
Poznałam go, gdy miałam 19 lat.
Był taki przystojny.
Omamił mnie czymś, co wzięłam za miłość.
Oświadczył mi się na balu weneckim.
Uległam mu.
Tylko raz.
Spodziewałam się ślubu, ale on wciąż to przedłużał.
Wpadłam w panikę.
Byłam przerażona.
A Dickie popłynął do Cejlonu i już nie wrócił.
Zerwał zaręczyny.
Zostawił mnie upokorzoną,
zbałamuconą, ciężarną.
Mimo tych okropieństw
sama myśl o tobie
w moim łonie dodawała mi sił.
Zanim...
Zanim było widać ciążę,
moja matka wydała mnie za życzliwego,
niczego niepodejrzewającego brata Dickiego.
Ojca.
On wie?
Nie.
Jak mogłaś?
Byłam młoda. Zadurzona.
Jak mogłaś odebrać mi Jacka po tym, co zrobiłaś?
Widziałam, że powtarzasz moje błędy. Chciałam cię chronić.
Nie mogłam pozwolić, by świat tak skrzywdził i ciebie.
Nigdy nie byłam tak szczęśliwa jak z nim.
Proszę cię.
Spróbuj mnie zrozumieć.
Rozumiem.
Teraz cię rozumiem.
Dziękuję.
Kochanie.
Proszę, nigdy nie mów o tym ojcu.
Edmundzie.
- Ukochany. - Cichaj.
Już. Zawsze wiedziałem.
Nie umniejszyło to mojej miłości.
A naszą Belle kocham jak córkę.
Zawsze będę twoją córką.
Zawsze.
Dlaczego jej powiedziałaś po tylu latach?
Co to zmienia?
Dickie mnie szantażował.
Chciałam, by dowiedziała się ode mnie.
- Łeb mu urwę. - Nie.
Zostań ze mną.
Kara go dosięgnie.
Mamo.
Policzki ci różowieją.
Jack!
Jack, udało się!
On gdzieś tu jest. Czuję ten odór.
Wyłaź, Fagin.
Albo rozwalę tego parszywca.
Fagin!
- Musimy mu pomóc. - Nie!
Tylko zarobisz kulkę. Potrzebujemy planu.
Cholera jasna, a to co?
Mój plan.
- Będę cię osłaniać. - Co?
Biegiem!
Flashy!
Trzeba pomóc staruszkowi.
No dalej.
Trzy, dwa,
jeden!
Profesorze! Co robisz?
„Zacząłeś chlać.
Został z ciebie trzeźwy wrak.
Nie będziesz już musiał operować”.
- Pamiętasz? - Przepraszam.
- Bo ja tak. - Wybacz mi.
Ale mam dobre wieści.
Ucieszy cię, jak wprawnie potrafię teraz zoperować brzuch.
- I to bez gorzałki. - Co ty wyprawiasz? Błagam.
Wypuść mnie. Nie jesteś sobą.
Owszem.
Byłem geniuszem.
Gdy zmarł mój syn, przytłoczyła mnie żałoba.
Gdy się przebudziłem, nie byłem już tak sprawny.
A wyście rozcinali pacjentom brzuchy.
Ja nigdy tej sztuki nie opanowałem.
Wystarczyło poprosić. Nauczylibyśmy cię.
- Nauczyć mnie? - Tak.
Kpiliście ze mnie!
Ciebie nie mogłem poprosić.
Najchętniej pozbyłbyś się mnie ze szpitala.
Brat mnie potrzebuje.
Trzeba mu wyciąć z brzucha nowotwór.
Pomogę ci.
Wspólnie go zoperujemy.
Nie ufam ci. Muszę to zrobić sam.
- Muszę ćwiczyć. - Proszę cię.
Mam pacjentów! Szpital mnie potrzebuje!
Błagam!
Profesorze!
Otwieraj drzwi!
Proszę!
Kolanko boli?
Pan, inspektorze, też patrzył na mnie z góry.
Nie zauważał mnie. Miał mnie za starego głupca.
Niewartego podejrzeń. To był błąd.
Wyglądasz o wiele lepiej, mamo.
- Dziękuję wam. - Sprytny!
Nie teraz!
Musisz mi pomóc!
Wypad.
- Mam pacjentkę. - Chcą mnie zabić.
- Jak zawsze! - Proszę cię.
Musisz mnie zabić.
Gdzie on jest? Gdzie Fagin?
Drań zwiał.
Dokonamy wymiany. Wasze życie za jego.
- Brzmi uczciwie? - Kompania się zgodzi.
Jakąś głowę muszę zabrać.
Wolałbym pana Fagina, ale ta trójka też się nada.
Wspaniale.
Prowadźcie.
Daj mi coś, co mi serducho spowolni.
- Żebym udał trupa. - Co ty chrzanisz?
Lek jakiś, eliksir magiczny.
- Eliksir? - Wiesz, jak w Romeo i Julii.
Eliksir. Tylko tak pozbędę się Crackswortha
i tego szczającego pępkiem pajaca. Wszystkim im odbiło.
Strzelaninę sobie urządzili.
Nie mam czasu na te durnoty.
Mam tu umierającą lady Jane i epidemię cholery.
Sam próbuję jakoś poprowadzić szpital.
- I mam upozorować twoją śmierć? - Jak mnie nie zabijesz, umrę.
Będę wdzięczny, jak znajdziesz termin,
bo masz u mnie dług.
- Dług? - Owszem.
Gówno mam, nie dług.
Wspieram cię, odkąd znalazłem cię przemarzniętego w śniegu.
Wydarłem cię tamtej nocy śmierci z łap.
Obudziłem się z kociokwikiem i gówniarzem na karku,
a ty mi mówisz, że nie masz czasu,
żeby mi wyświadczyć przysługę? Ty niewdzięczny gnojku.
Jam był jak skała.
Jedyna pewna rzecz w twoim życiu!
Skała? Chyba kamyk w bucie.
Jesteś nieudolnym i chciwym oszustem!
Jedyne, co ci się udało, to zniszczyć moją przyszłość z Belle.
Ale ja już cię nie potrzebuję.
Nie chcę cię.
Janey. Lepiej ci?
Daruj sobie udawaną troskę.
Oto nakaz otwarcia promu oraz promesa wypłaty 20 000 funtów.
Pokwituj, proszę, odbiór.
To przemiłe z twojej strony.
Żegnaj, Janey.
Zapewne już się nie zobaczymy.
Nie wątpię.
Mam nadzieję, że zdechniesz samotny i niekochany.
Łachudro!
Nie waż się zbliżać do mojej żony ani córek.
Nie zamierzam. Pozwoli mi na to 20 000 funtów.
Przyznałeś się do szantażowania oficjela Korony. Mamusi.
Zobowiązałeś się też do opuszczenia kolonii pod groźbą śmierci.
Ty nikczemna wiedźmo! Mówiłaś, że to promesa.
Trzeba było przeczytać.
I nie traktować tak mamusi.
Zabiłam Phineasa i ciebie też zabiję, jeśli jeszcze raz mnie tkniesz.
Oszalałaś.
Wszyscyście oszaleli!
Belle, nie pozwól im mnie tak traktować.
Ręka cała, tato?
Tak. Warto było, słońce.
- Książę zostaje wygnany z kolonii. - Edders?
Proszę go natychmiast wyprowadzić.
Edders.
Edders!
Mówiłeś z serca?
Nie potrzebujesz mnie ani nie chcesz?
Tak.
No cóż.
Wyświadcz mi zatem tę ostatnią przysługę
i już nigdy więcej cię o nic nie poproszę.
Odejdę na zawsze.
Na pewno tego chcesz?
Nie próbowałem tego. Możliwe, że się nie obudzisz.
Albo to, albo łeb na tacy.
Kłuj, waść.
Śmiało!
Żałuję, żeś mi się za gówniarza przypałętał.
Teraz jakoś już nie wiem.
Co tam było napisane?
Żegnaj, Faginie.
Musimy spędzać więcej czasu razem jako rodzina.
I uczcić twój powrót do zdrowia.
Udało się.
Brawo, poruczniku.
Wyleczyliśmy cholerę, Hetty.
Zjemy tort.
Podaj kroplówkę, komu tylko możesz.
Wszystko gotowe. Wiedziałam, że ci się powiedzie.
Upieczemy ten tort razem?
Dobrze nam zrobi kolacja z wielkim pieczonym kurakiem.
- Z przystawkami. - Tak.
Panowie, nie potrzebujecie chirurga w stopniu porucznika?
A i owszem. Nasz łamignat zszedł na cholerę.
Służyłem pod Sewastopolem. Bellerophon.
Kapitan z chęcią pana ugości.
- Kiedy wypływacie? - Z przypływem.
Jack!
Wyjeżdżasz?
Przykro mi, Hetty.
Należę do innego świata niż Belle. Teraz to rozumiem.
Zostań. Potrzebujemy cię.
Czeka mnie tu jedynie cierpienie.
Będę za tobą tęsknić.
A ja za tobą.
Niewiele tu dobra, a ty jesteś jego ostoją.
Wygodnie?
Tak, bardzo wygodnie.
Proszę. Kalomel z wapniem na nudności.
Dziękuję.
Mamo.
Belle.
Przykro mi z powodu tego, co spotkało ciebie i Dawkinsa.
I co?
Za to, co zrobiłam, by trzymać was z dala od siebie.
Dziękuję.
Rozmawiałam z twoim ojcem.
Zważywszy na dokonania doktora dla miasta i mojej ukochanej żony...
Niniejszym udzielam mu ułaskawienia.
Tato. Dziękuję.
Jeśli chcesz z nim być, nie stanę wam na drodze.
Belle.
Nie wiem, czy...
Co za...
Belle Elizabeth Fox, całe życie czekałam na tę chwilę.
Nie wybaczę ci, jeśli zmarnujesz tę okazję.
To prawdziwa miłość.
Boże, Fanny, masz rację.
Gdzie Jack?
- Dołączył do załogi okrętu. - Kiedy? Dlaczego?
Dopiero co. Nie ma co go winić.
To dobry człowiek.
Tylko nie czuje się godzien waszego świata.
Dolphin odpływa z przypływem.
Pędź.
Jeśli gdzieś jest, to tutaj.
Gdzie Fagin?
W poczekalni, ale nie mogę was wpuścić.
Nie ma pulsu.
Poproszę lekarza o akt zgonu.
Przynajmniej nie będę wieźć zakażonego cholerą truchła.
Ale...
I to już?
Jedna strata, jedna śmierć. Bilans się zgadza.
Nic się, kurna, nie zgadza!
To ścierwo zasługuje na karę!
Na pewno pan mu łba nie urżnie?
Trzeba go godnie pochować.
Tak.
„Mam nadzieję, że dzięki temu wy i Rotty odzyskacie wolność.
Do zobaczenia po drugiej stronie.
Wasz stary druh, Norbert Fagin”.
Dobrze, że się pojawiłeś.
Za chwilę wypływamy.
Pomocy, na Boga!
Z drogi!
Przepraszam!
Jack!
Gdzie HMS Dolphin?
- Właśnie wypłynął. - Dokąd?
Do Rio de Janeiro.
Rio de Janeiro?
- Kiedy wypływa kolejny? - Za miesiąc.
Belle?
A to za co?
Zostawiłeś mnie!
Próbowałem.
Ale za bardzo cię kocham.
A ja ciebie, genialny kretynie.
Halo? Jest tam kto?
Miałeś mi pikawę spowolnić, a nie rzucić robalom na pożarcie, idioto!
Sprytny!
Napisy: Konrad Szabowicz