OWOCE I WARZYWA
Denerwujesz się?
Pewnie fajnie mieć dwóch absztyfikantów.
Nie rozumiem.
Nie wygłupiaj się.
Co odpowiesz na oświadczyny inspektora?
To nie oświadczyny.
Nie mam pojęcia.
Nie zastanawiałam się.
Przeciwnie.
Dokąd jedziesz, że prowadzisz po drodze przesłuchanie?
Po kokardy.
Tak powiedziałaś mamie. A naprawdę?
Nie twoja sprawa.
Cofnąć się.
Belle, nie powinnaś tu być.
To cholera?
Tak. W Łokciu.
SPRYCIARZ
KOT I DUDY
Książę wspominał, że wmanewrował go pan w zakup ziemi,
gdy był pijany.
FAGIN I SYN
Nikogo w nic nie wmanewrowuję.
Zwłaszcza książąt.
Ale żeby Jego Wielmożność kłamał?
Pewnie się pomylił.
Sprzedaję ziemię samej śmietance.
Sir Gideon Hawkes, Elizabeth Maxwell.
- Elizabeth Maxwell? - Tak.
Sama elita. Najuczciwsi.
Mości książę nie miał prawa rozporządzać tą kwotą.
To środki Kompanii przeznaczone na inny cel,
który musimy rychło zrealizować.
Nalegam na ich jak najszybszy zwrot.
O nie. Umowa to umowa.
A środki już się rozeszły.
Człowiek interesu, szanuję.
Potrzebuję jednak gotówki
lub głowy na tacy,
aby moim pracodawcom zgadzały się liczby.
Nie będzie to moja głowa.
Mało prawdopodobne.
Może księcia?
Choć to skomplikowane.
Albo pańska.
Będzie prościej.
Nie.
Nie podoba mi się ten wybór.
Nie musimy skakać sobie do gardeł.
Coś czuję, żeśmy z jednej gliny.
O tak.
Obaj mamy skromne korzenie.
Obaj wypełzliśmy z rynsztoka, by dosięgnąć gwiazd.
Owszem.
Nie szukajmy zatem wrogów wśród przyjaciół.
Wspomniał pan,
że Kompania czegoś potrzebuje.
Może zdołam pomóc?
W geście dobrej woli.
Co to takiego?
Zakład produkcji saletry.
Saletry?
Trzeba było mówić.
Zna pan taki?
Ja taki mam.
Właśnie go kończą wyposażać.
Książę mógł spytać.
Ale takim jak my nie ufają.
Sam pan rozumie.
Snob nigdy by nie pomyślał, że Norbert Fagin z Clerkenwell Green
mógłby produkować saletrę.
Skromnych się lekceważy.
I owszem.
I na tym się traci. Mogę panu mówić po imieniu?
Oczywiście. Na kiedy mogę mieć towar?
- Na koniec miesiąca. - Na jutro.
Jeśli przydzielę najlepszych ludzi, może się udać.
Ale czasu nie ma,
a towar jest cenny.
Potrzebowałbym 50% zaliczki
oraz 15 000 funtów na własne wydatki.
Niemożliwe.
No nic. Miło się gawędziło.
Chwileczkę.
Zgoda.
Zatem na jutro.
Albo wrócę po głowę.
Oczywiście.
O co chodziło?
Co to saletra?
Przyprawa jakaś czy ki czort?
Potrzebujemy nocników i terpentyny.
Oczywiście.
- Przynieś kalomel. - Tak jest.
Jesteś bardziej narażona.
Musisz stąd iść.
Nie wyjdę i dobrze o tym wiesz.
Zabraniasz mi ryzykować,
a sama to robisz.
Robiliśmy to w Londynie w 1832 i się udało.
Tak, ale kwarantanna...
Kwarantanna?
Chcecie ich zamknąć na Łokciu,
pozbawionych opieki medycznej?
Nie tutaj. Chodźcie.
Cholera nie może dotrzeć do miasta.
Nikt nie wie, jak się przenosi i co ją wywołuje.
Nie da się uzasadnić kwarantanny.
Nie będę się tłumaczyć kobiecie
z hobby zamiast wykształcenia.
Biedota tarza się w brudzie.
Cuchnące wyziewy z dołów kloacznych i rzeźni
zanieczyszczają glebę i naznaczają powietrze odorem.
Morowe powietrze.
Nie udowodni pan, że odór przenosi cholerę. To teoria.
Lancet wspiera tę teorię, milady.
Przecież nie czytam, to nie wiedziałam.
Lancet uważa morowe powietrze jedynie za teorię.
Niemniej popiera ją główny lekarz Londynu
i większość medyków.
Cholera atakuje trzewia.
Gdyby przenosiła się przez odór,
zajmowałaby płuca. Ci ludzie wymiotują i defekują.
Prędzej coś zjedli.
Nie możesz wprowadzić kwarantanny.
To błąd.
Ci ludzie są trujący.
Ich smród roznosi choróbsko.
To ludzie.
Dorastałem w takim miejscu jak Łokieć Diabła.
Tam są dzieci.
Ludzie, którym należy pomóc.
A my chcemy ich wykończyć jak szczury
przez teorię jakiegoś snoba!
- Musimy podjąć decyzję. - Nie.
Ja muszę ją podjąć.
Milady, doktorze, dziękuję za opinię.
Jako główny chirurg muszę jednak chronić ludzi.
Pozostało mi podążać za opinią większości.
Poproszę gubernatora o kwarantannę.
Chryste.
- Pójdę do gubernatora. - Ja także.
Powiem mu, że to absurd.
Saletra.
To jakaś sól czy roślina?
Ktokolwiek?
Z żalem przyznam,
że zmagam się z dość natrętnym dylematem.
Skąd mam wiedzieć, co produkować,
skoro nikt nie słyszał o saletrze?
A niech mnie pokręci, wiem!
- Co? - Czym jest saletra.
Myślałam, że to jakiś pirat,
ale wujaszek Dickie o nim mówił.
Wspaniale. Spytaj go.
Cóż, wujaszek jest na mnie zły,
bo pomogłam go okraść.
Fanny, ty byś jajka kurom opchnęła, a co dopiero wujaszka przekonać.
Leć.
Cholera spustoszyła Londyn.
Jeśli jej nie opanujemy,
rozleje się na całe miasto.
Kwarantanna to skrajne działanie.
Właśnie. Musimy znaleźć przyczynę,
zanim zamkniemy ludzi bez pomocy.
Jeśli profesor ma rację, zginie więcej osób.
Nie tylko ja.
Zgodzą się ze mną badania oraz większość zacnych mężów z branży.
Czy to nieprawda?
Nie, co nie znaczy, że się nie mylą.
A ty?
Mamy słuchać twoich... Jak to nazwać?
Domysłów? Wyskoków?
Nie porzucajmy chorych rodaków tylko dlatego,
że są ubodzy.
Jesteś uprzedzona.
To nieetyczne.
Znalazła się etyczna.
Wydaj rozkaz, Edmundzie.
Kierując się wiedzą medyczną, zamkniemy Łokieć.
Jako środek zaradczy
do czasu poznania przyczyny choroby.
Affrey, zarządzono kwarantannę Łokcia.
Przekaż rozkazy.
Oczywiście.
Belle, ty zostaniesz w domu. Nie narażaj się w szpitalu.
Nie ma mowy.
Co się tam dzieje?
Jakaś plaga wśród biedoty.
Przyszłaś znów mnie wycyckać?
Nie. Chciałam przeprosić.
Miałeś rację co do pana Fagina i jego bandy zbirów, stryju.
Powinnam była cię posłuchać.
Przepraszam.
Głupio mi teraz.
Każdy popełnia błędy.
Ja też mogłem być zbyt oschły.
Ale pieniądze to już nie mój kłopot.
Pan Heep się tym zajmuje.
Trudne te teksty. Musisz być bardzo mądry.
A i owszem, jestem.
A co to ta saletra? Przyprawa?
Nie, moja droga.
To nietoperze odchody, rozpuszczone i zmieszane z popiołem.
Po co?
Do wyrobu azotanu potasu.
Ten zmieszany z siarką i węglem robi...
- Fajerwerki? - Nie, proch.
Do wysadzania wrogów Korony.
Chyba że ci zapłacą więcej, bo wtedy oni go kupią.
Tak czy siak, wojny wygrywamy my.
Rety.
- Cudownie. - I intratnie.
Byłoby tak,
gdybym wciąż miał 20 000 funtów
na otworzenie fabryki.
Jejku.
Tak mi przykro.
Przeze mnie przegramy wojnę?
Moja droga.
Już dobrze.
Kto nie przegrał wojenki czy dwóch?
Podziwiam cię, Fanny.
Przyznanie się do błędu to oznaka dojrzałości.
Dziękuję.
Doceniam lekcję, stryjku. Będę nad sobą pracować.
Inspektorze.
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Popełniłem poważny błąd.
Inspektorze.
Chodzi o Łokieć.
Wybuchła epidemia cholery. Wydano nakaz kwarantanny.
UWAGA KWARANTANNA
Tak nie można. Ludzi trzeba chronić, nie potępiać.
Gubernator kazał, to zamykamy.
Panowie, opuszczamy obszar.
Błagam, moja córka potrzebuje lekarza.
- Dalej. - Błagam!
- Nie. - Nie zostawiajcie nas.
Pomóżcie nam!
Ktoś musi zostać, bo się zbuntują.
Śmiało.
- Musisz mi pomóc. - Mam 15 pacjentów.
Potrzebuję drugiego talentu.
Czyli można być przestępcą, gdy panience pasuje.
Muszę się dostać na Łokieć i znaleźć przyczynę epidemii.
To możliwe, ale nie. To zbyt niebezpieczne.
Przestań. Nie jestem delikatna.
Jeśli to złapiesz, rozsadzi ci aortę.
- Nie twoja sprawa. - Moja.
Tylko na tobie mi zależy. Jeśli coś ci się stanie...
Zaczynamy upuszczanie krwi.
Podczas ostatniej epidemii to pomogło.
Nie. Znajdę przyczynę.
Jeśli tam pójdziesz,
uznam cię za zarażoną. Już tu nie wrócisz.
Ja też idę.
Nie. Potrzebuję cię.
Opóźniamy tylko nieuniknione.
Belle ma rację. Lekarze są potrzebni tam,
żeby znaleźć przyczynę i ocalić ludzi.
To niepoważne i tchórzliwe.
Wy się nazywacie lekarzami?
- I co? - To nie przyprawa.
To składnik prochu.
Powiedziałbym ci, ale mnie nie raczyłeś spytać.
Odchody nietoperzy doskonale wybuchają.
Wszystkie kraje chcą je kupić, bo każdy toczy jakąś wojnę.
Cudownie, prawda?
Buchnęłam Dickiemu schemat
urządzenia do produkcji.
Fanny.
Twój przestępczy umysł jaśnieje jak gwiazda zaranna.
PRODUKCJA SALETRY
Słuchajcie.
Od dziś spółka Fagin i Syn zajmuje się produkcją saletry.
Spieszcie się, bo jutro musimy mieć towar.
Jutro? A ty co, paliłeś jakiś syf?
Ja raz paliłam włosy, ale w żałobie.
- Ile to trwa? - Trzy miesiące.
Że co? Nie mam tyle.
Facet łeb mi urżnie.
No to pobawimy się w udawanie.
Chętnie, ale może nie teraz.
Nie. Będziemy udawać, że mamy fabrykę.
To się może udać.
Zdążymy, jeśli zaczniemy teraz.
Flashy.
Ponoć mi nie ufasz.
Groziłeś, że mnie wysadzisz!
Pora splunąć na dłonie i uścisnąć je na zgodę.
- Potrzebuję kadzi. - No to leć.
A ty bądź milszy!
A kiedy nie byłem, głąbie kapuściany?
Rotty.
Kiedy ostatnim razem ci pomogłam,
nic nie zarobiłam i naraziłam się Kompanii.
Straciliśmy 20 000 funtów,
ale Uriahowi bardzo zależy.
No i albo nawiążemy współpracę,
albo stracę głowę.
Zastanowię się.
Tak czy siak, skorzystam.
To było chłodne. Nawet jak na ciebie.
Wiesz co?
Jak już znajdziesz chwilkę za tym zaszczanym barem,
daj mi znać. Tymczasem szukaj kadzi, Flashy.
„Proszę”.
Proszę spieprzać po kadź.
W porządku?
Tak. A ty?
Też.
W porządku.
- Cieszę się, że robię to z tobą. - Skaczesz w wir plagi?
Jesteś pewna, że nie zarazimy się przez powietrze?
Dość pewna. To nielogiczne.
Jeśli się mylisz,
już stamtąd nie wrócimy.
Zatem trzymajmy kciuki.
W szpitalu mówiłeś...
Naprawdę dorastałeś w takim miejscu?
Tak. W gorszym.
Przykro mi.
Niepotrzebnie. To nie twoja wina.
Innego świata nie znam. Życie jak życie.
Nie było łatwo.
Snoby nam nie ułatwiały.
Byliśmy popychadłami. Nie dawali nam zarobić.
Gonili nas z ulic za żebractwo.
Nikt nam pracy nie dawał, więc musieliśmy kraść.
Już wiem, dlaczego tak naturalnie przychodzi ci łamanie prawa.
Sama to robisz.
- Co? - Nic. Tylko...
Gdzieś tu leży sporawa sztaba platyny.
- Na litość, Jack! - Co?
To wy?
Rozumiem łamanie nieuczciwych praw,
- ale chciwość... - Nie.
- Zrobiłem do dla ciebie. - Nie potrzebuję platyny.
Możesz potrzebować.
Boję się...
Boję się, że twoja aorta nie wytrzyma.
Tim niemal opracował galwanokauter,
który mógłby cię uratować.
- Ale potrzebujemy... - Platyny.
Przepraszam, że wmieszałem w to Fanny,
ale gdy chodzi o ciebie, nie myślę logicznie.
Też tak mam.
Dokąd dalej?
Po kiego się tak wściekają, skoro ja tu łba nadstawiam,
a jeszcze im daję działkę?
Rotty jest zła,
bo nadużył pan jej gościnności.
- Nadużyłem? - A Flashbang potrzebuje bliskości.
- Co? - Chce się liczyć.
- Liczy się. - Chce wdzięczności.
Czyli Kompania Wschodnioindyjska
czeka z tacą na moją łepetynę, a ja mam wszystko rzucić,
żeby ugłaskać dwoje kretynów?
Gdy Belle mnie czymś urazi, a uraża często,
przynosi mi kwiaty albo książkę.
Nie chcę ich.
Wolałabym przeprosiny, propozycję przyjaźni.
Proszę być miłym.
Miłym?
Jakie to wszystko przedziwne.
Spróbuję.
Smike, mój drogi, gdy przybędziemy do kwatery,
bądź łaskaw zwrócić powieki ku drodze,
wypatrując pana Heepa. Kłaniam się.
- I jak? - Doprawdy doskonale.
Aż mam ciarki.
Coś musi łączyć te wszystkie zgony.
Jack?
Przepraszam.
Skoro to nie od odoru,
to od czego?
Od żywności, napojów?
Zatrucie arszenikiem.
Gazety pisały o arszeniku w tapetach.
Zapewniam, że ci ludzie nie mają tapet.
Dobrze, jak mają ściany.
Lady Belle.
- Doktorze. - Co pan tu robi, inspektorze?
Prawo stoi po stronie ludu
nawet w kwarantannie.
Zaznaliśmy zatem innego prawa.
Najwyraźniej.
Spisuję zmarłych, by nikogo nie pominięto.
Niemal nikt nie zmarł po stronie z rzeźnią,
ale wielu wokół pubu.
Czyli to niemożliwe, żeby choroba przenosiła się powietrzem.
Musimy znaleźć przyczynę.
Rozejrzę się przy pubie.
My pójdziemy do rzeźnika.
Nie potrzebuję pomocy.
Rozdzielimy się.
Doktorze.
Źle pana oceniłem,
za co przepraszam.
Uściśnie mi pan dłoń?
Uważaj na siebie.
Ty też.
- W porządku? - Tak.
Śniadanie mi zaszkodziło.
O rety.
Może śledzie? Były jakieś kwaśne.
Przyszedł pan Heep z Kompanii Wschodnioindyjskiej.
Ekscelencje wybaczą, że nachodzę wielmożnych.
Do rzeczy, jesteśmy zajęci.
Oczywiście.
To prawda, że zarządzono kwarantannę?
Tak. Mąż zamknął port.
Naprawdę?
Tak. Nie pamiętasz?
Uznałeś, że wskutek zakaźnej choroby
w jego okolicy
lepiej nie narażać nikogo innego.
To prawda. Zamknąłem port.
Z pewnością nie dla Kompanii.
Dziś przybędą trzy okręty.
Jeśli nie wpłyną do portu, nie załaduję prochu,
czym damy przewagę wrogom Korony.
Cóż.
W tych okolicznościach...
Nic się nie zmieni.
Jesteś zdecydowany. Nie dopuszczasz żadnych wyjątków.
Tak.
Zdecydowany.
Zaczekasz jak wszyscy.
Żywią się w tych samych miejscach,
piją to samo piwo, oddychają tym samym.
Połowa ulicy umiera, a druga nie. Dlaczego?
W porządku?
Tak.
Chodzi o Jacka.
Drugi raz nazwałaś go po imieniu.
Czyżby?
Z przyzwyczajenia.
Zatem mam odpowiedź.
Słuchaj głosu serca.
To nie takie proste.
Czasem tak się wydaje.
Ale śmierć nauczyła mnie, że miłość jest prosta.
Nie pozwala się wyjaśnić ani opanować.
Dlatego opłakuje pan żonę od siedmiu lat.
Wciąż kocham ducha.
A ja kocham Jacka.
Żona byłaby z pana dumna.
A ciebie by polubiła.
Gdybym miał pokochać kogoś poza nią...
Prędko, moi drodzy.
Bogactwa z tacy czekają.
- Znam się na tym! - Nie będziesz mi rozkazywać!
To się nazywa rzemiosło.
FAGIN I SYN ZAKŁADY SALETROWE
Mam też śliczne pelerynki.
Dziewczęta powitają w nich pana Heepa.
Wiesz, co robisz?
Wyciskasz ze mnie łzy.
Pomyślałam, że przydadzą się
te podrobione dokumenty fabryki.
Pożyczyłam nawet od ojca pieczęć.
Fajnie?
Absolutnie fajnie!
Ten przekręt może się udać.
Chyba że ta dwójka się pozabija.
Bierz to cholerne pudło!
Nie mów mi, co mam robić.
Nie jestem złodziejką.
Da pan radę. Byle uprzejmie.
No tak.
Nie ma czasu na waśnie.
Harmonia ma być, jasne? Harmonia!
Nie tak.
Gdy Belle i ja się kłóciłyśmy,
niania kazała nam śpiewać na zgodę.
Nauczyć was?
- Nie. - Nie.
Psia dupa. Słuchajcie.
Flashy...
Co ty znowu knujesz, u licha?
To jasne? No dalej.
Tak.
Brawo.
Piosenka była jakby milsza,
pozbawiona łapówki.
Ale sens ten sam.
Boxer.
Po stronie pubu ponoć wszyscy zmarli.
Owszem.
Ale nie w samym pubie.
Myślałem, że to jasne.
- Łączy ich tylko piwo. - To jasne.
- Nie piją wody. - W ogóle?
Mają taką zasadę.
Tamci zamknęli się w pubie, jak ludzie zaczęli ginąć.
Nikogo nie wpuszczają. Dlatego...
Dlatego tamten się wściekł.
Skoro mieszkańcy tej strony żyją,
a piją jedynie piwo...
Cholera jest w wodzie.
Dokładnie.
Skąd taka różnica między stronami ulicy?
Różne źródła wody.
Dowiedzmy się, skąd mają wodę.
Tym razem pójdę z doktorem.
Przypilnuję go.
Zapraszam.
Wyżej.
W lewo. Trochę w prawo.
- Dobra robota. - Jeszcze wyżej.
Będzie naprawdę pięknie, gdy jutro przyjdzie Uriah.
Panie Faginie, miałem mówić, gdy przyjdzie pan Heep.
- Zgadza się. - No to idzie.
Gnojku zakichany, następnym razem od tego zacznij!
Flashy, wywal ten syf i przysyp prochem.
Miał być sztuczny.
Jest, ale musimy coś pokazać. Nie możemy wziąć jednego z twoich cacek?
To moje ulubione.
Nie wątpię. Wiedziałem, że mogę na tobie polegać.
Już, do roboty. Z życiem!
Słownyś.
Uriah!
Co tak wcześnie? Jesteśmy prawie gotowi.
Mogę wypróbować produkt?
Ależ śmiało.
Zajmujemy się saletrą,
ale zawsze mamy pod ręką nieco prochu,
żeby zaprezentować moc.
Gdzie kupujecie siarkę?
Tu i tam.
Za rogiem.
Uriah.
Nie będę zdradzał tajemnic, dopóki nie dobijemy targu.
Żwirowaty.
Ale dobry, ostry w smaku.
Tym się szczycimy.
Chcę zobaczyć, jak wybucha.
Oczywiście. Służę.
Ale gotowi będziemy jutro,
- a wciąż jest dziś. - Jesteście.
Nie chcę urazić rzemiosła,
więc zaprezentuję prawdziwy grzmot.
Jutro grzmotniemy tak, że zwieracze ci puszczą.
- W dobrym sensie. - Dziś albo się wycofuję.
Zatem dziś.
Dasz radę, Flashy?
Zawsze i wszędzie.
Chyba.
Pozyskują wodę ze studni.
Deszczówka. Jak wszędzie po tej stronie.
Mary, laleczka przyszła.
Cześć.
Co tu robisz?
Witaj.
Jestem Belle.
A ja Elsbeth. Mary się nie budzi.
Biedactwo.
Gdzie twoi rodzice?
W domku. Też się nie budzą.
Nie ma zbiornika.
Zatem też ze studni.
Piłaś wodę ze studni?
Nie, Mary ją pije. Mnie nie smakuje.
Mnie mamusia przynosi od pana Coba po drugiej stronie.
Zabiorę cię w bezpieczne miejsce.
Pójdziesz ze mną?
A co z mamusią, tatusiem i Mary?
Wrócimy po nich. Niech się wyśpią.
Chodź.
Jeszcze jedno pytanie.
Chandlerowie brali od pana wodę.
Ktoś jeszcze? Ta informacja nam pomoże.
Tylko oni i profesor.
Profesor?
On tu nie mieszka.
Brata odwiedza. Tam, przy pastwisku.
A dlaczego tu przychodzi?
Nie wiem.
Może ma po drodze.
Zaopatruje się u mnie, to i wodę mu daję.
Jego brat choruje, a moja woda jest smaczniejsza.
Kiedy tu przychodzi?
O dziwnych porach. Nocą.
Gdzie dokładnie mieszka jego brat?
- Czekaj! - Nie ma czasu.
Ci ludzie piją truciznę.
Dokąd idziesz?
Co się stało? Powiedz mi.
Woda ze studni pochodzi z tych tuneli.
- Niedawno je zalano. - Słyszałam.
A ja tam byłem. Woda cuchnęła.
Były w niej ścieki.
A jeśli zanieczyściły wodę?
Cholera jest w kanałach.
Jest wydalana z powrotem do ścieków.
Tak się rozprzestrzenia.
Boże, mój ojciec odkręcił zawór.
Niech to szlag.
Każ ojcu zakręcić zawór.
I znieść kwarantannę,
żeby pomóc tym, którzy przeżyli.
Uciekamy, Elsbeth.
Ernest McGregor?
Tak.
Kto pyta?
Prawo.
Dobrze się pan czuje?
Tak.
Nie wygląda pan najlepiej. Jest pan chory?
Pił pan wodę ze studni?
Nie.
Mam nowotwór.
Brat obiecał, że niedługo mnie zoperuje.
Profesor McGregor?
Jest i przyczyna zgonu.
Po co sprawca go pociął, a potem pozszywał?
Kolejne ciało z niebieskimi szwami.
Zabójca jest chirurgiem.
Ma obsesję.
ŁOKIEĆ DIABŁA
Może operacja się nie powiodła?
Chirurg.
Szwy są okropne.
Co nie wyklucza chirurga, prawda?
On ćwiczy.
Z żalem przyznaję, że całkowicie na tobie polegam.
Nie, obejdzie się.
Jasne. Pewnie.
- Tak sobie pomyślałem... - Nie.
No tak.
W tym zabiorę głowę, jak trzeba będzie.
Sądzę, że sprostamy oczekiwaniom.
Oto nasz główny chemik, doktor Flashford Huk.
Ciekawe nazwisko.
Los zdecydował.
Jeszcze jedno.
Nie, moja droga.
Podpiszę, gdy zobaczę, że saletra działa.
Oczywiście.
Doktorze, prosimy o huk.
- Proszę. - Dziękuję.
Gdzie podpisać?
Zabierz stąd te naczynia.
Spocznij teraz i odejdź
w ramiona kochającego Ojca.
W ramiona kochającego Ojca.
Znaleźliśmy przyczynę cholery.
Co? Gdzie?
W wodzie. W kanałach.
Niemożliwe.
Za kilka godzin mi uwierzysz, jeśli nie umrę.
W takim razie kwarantanna była...
Bez sensu. Owszem.
Przecież badania...
Chciałem dobrze, Jack.
Wiem. Ale...
Pacjenci cię potrzebują.
Claro.
Nakarm ją i odziej. Nie zaraża.
Zostań z nią. Jest przemiła.
Belle. Wszystko dobrze?
Boże drogi.
Cóż to za dziewuszka?
Co to jest?
Uchwyt pompy z Łokcia.
Co? Jak się tam dostałaś?
Wysłuchaj mnie, proszę.
To nie przenosi się powietrzem.
Cholera jest w wodzie. Kanały zawiodły.
Skąd wiesz?
Widziałam zarazę na własne oczy.
Wywodzi się z rur
tłoczących wodę do Łokcia.
Ludzie tam giną.
Przyprowadziłam dziewczynkę. W dobę została sierotą.
Ci ludzie potrzebują lekarzy i pielęgniarek.
Potrzebują waszej pomocy!
Każ ojcu odwołać kwarantannę.
Nie. Cofnij się.
Nie słuchasz mnie. Jestem zdrowa!
Boję się o ciebie, nie o siebie.
Mamo.
Tak.
Twoje usta.
Są sine.
Źle się...
Źle się czuję.
Napisy: Konrad Szabowicz