Trzeba się upewnić, że lady Mumby dostała zaproszenia.
I wypatrywać tych, co wyglądają jak z teatru.
A to dlaczego?
Zatrudniłam na wieczór aktorów.
Po przemowach odegrają sceny z Romea i Julii.
Przecudnie.
To konieczne?
Tak. Mieli się zjawić dawno.
Zepsują nam cały bal.
Przydałyby się zmiany.
„Intrygująca rozrywka”? Czyli co?
Polka quadrille. Krzyk mody wśród Słowian.
Nie wiem, czy tutejsza elita
nadąża za trendami Europy Wschodniej.
Dlatego narysowałam instruktaż.
Aż zbyt jasny.
Cały poranek jesteś nieznośna.
Wiem, że wolałabyś oddawać się horrorom w kostnicy,
ale choć spróbuj być jak dama.
Dla mnie. Tylko dziś.
Dobrze.
Spróbuję.
Dla ciebie.
A jutro znów możesz być... sobą.
Wspaniale.
Opowiedz mi o tym tańcu.
To coś jak taniec w cztery pary, ale szybszy.
Trzeba się mocno imać partnera. Oj, mocno.
Z kim chcesz zatańczyć?
- Z Phineasem. - Kolejna miłość?
Tak, ale z nim to co innego.
Czasami aż mam ochotę go schrupać.
Dlatego musi być idealnie.
- Proszę cię... - Rozumiem.
Poszukam kogoś dla ciebie.
- Ależ... - Dzień dobry.
Inspektorze.
Moja siostra szuka partnera na bal.
- Wcale nie. - To zwyczajna dama.
Chyba pan się wybiera?
Oczywiście.
Ale obawiam się, że nie tańczę.
No tak, laska. Szkoda.
Owszem.
Wracam do poszukiwań aktorów.
- Do zobaczenia. - Zaczekaj!
- Mogę prosić na słówko? - Oczywiście.
Jakie?
„Skalpel”.
SPRYCIARZ
Znalazłem to na potencjalnym miejscu zbrodni.
Co z tego?
Rozpoznaje go pani?
To nie mój.
Oczywiście.
Pani nie wolno operować.
Ale ktoś go używał w powozie pani ojca.
Ktoś, kto ma dostęp do narzędzi
i dopuszcza się operowania
poza murami szpitala i granicami prawa.
Ktoś o nim zapomniał w pośpiechu. I o plamie krwi tuż obok.
Czy gubernator wyraził zgodę na przeszukanie jego własności?
To w ramach śledztwa.
Ten powóz podarowała mu królowa.
Ubliża mi pan, sugerując,
że ojciec miałby okaleczać ofiary w darze od Jej Wysokości.
Nie taki był mój cel.
Co się panu stało w palec?
Skaleczyłem się skalpelem.
Co za zbieg okoliczności. Akurat wtedy, gdy znalazł pan plamę krwi.
Wątpi pani w moje zdolności?
Przeciwnie, jestem pewna ich poziomu.
Proszę uważać, żeby się nie wdało zakażenie.
Jejku, udzieliłam panu porady.
Zechce mnie pan skuć?
Jak często ujawniają się objawy?
Różnie. Ostatnio cztery razy w tygodniu.
Czy w życiu panienki zaszły jakieś zmiany?
Niedawno straciłam męża.
Moje kondolencje.
To Cassandra znalazła ciało ojca.
Zemdlała i uderzyła się w głowę. Od tamtej pory ataki są częstsze.
Mogę?
Jak się objawiają te ataki?
Upadkiem, drgawkami?
Czy z ust leci jej piana?
Nie. Ma wizje.
Wizje?
Widuję smutnego chłopca.
Przywitaj się, Smutasku.
On tu jest?
Przy oknie.
Brzuszek go boli. Dlatego jest smutny.
Jak wygląda?
Jest drobniutki.
Ma marynarskie wdzianko.
Tak się cieszyła na dzisiejszy bal u gubernatora.
Będzie mogła iść?
Dojrzewa i histeryzuje. To tyle.
Ja podejrzewam epilepsję.
Epilepsję? Objawy nie pasują, nie ma ataków.
Te wizje to ataki.
Straciła ojca.
Domaga się uwagi, a ty dałeś jej się nabrać.
Uderzenie w głowę mogło pogorszyć jej stan.
Wizje to również objaw.
Bujda, Dawkins.
To uraz mózgu, Sneed.
A może to prawdziwe wizje?
Co za dyrdymały.
Belle wiedziałaby, co robić.
Nie ma jej tu ani nie jest lekarzem.
Ale ja jestem.
I nie widzę potrzeby leczenia.
Cassandra może iść na bal.
To dobrze zrobi obojgu.
Mylisz się, Sneed.
A ty masz na głowie wyrok.
Pomóż panu Gougerowi z zatwardzeniem.
Nie może się wypróżnić od tygodnia.
W porządku, profesorze?
Tak.
Dziękuję, Dawkins.
TARG
Czołem.
Nie doczekałem się rano kanapki z burakiem i sardynkami.
Chrzanić twoje kanapki.
Prosto w serduszko.
Co ci rybka z burakiem zawiniła?
Nic.
Ale właśnie pomogłem człowiekowi się wypróżnić.
Mnie też kiedyś pomożesz.
Powątpiewam.
Zwolnij. Dokąd tak ci spieszno?
Mam wiadomość dla Belle.
- Nie masz. - Dlaczego?
Bo to jak podawanie śmierci kosy.
Musi mi doradzić w sprawie zaburzeń mózgu.
Zaraz ja cię o nie przyprawię,
jeśli sobie jej nie odpuścisz. Mamy ważniejsze sprawy.
Jakie?
Znalazłem snoba,
który aż się poci na myśl o naszej ziemi,
ale bank nie wypłaci mu środków na zaliczkę
bez przedstawienia aktu własności.
Duża ta zaliczka?
Pięćset funtów.
Niech to. Skąd wziąć akt?
Flashy już coś tam kombinuje,
ale to raczej nie przejdzie.
Rzuć okiem.
- Ale prędko. - Oczywiście.
Co to ma być?
Akt własności.
„Akt” pisze się przez jedno „A”.
Aakt wuasności
Nie w Walii.
Nie jesteśmy w Walii.
Co to ma być?
- Drzewko marchewkowe. - Chędożony...
Nikt w to nie uwierzy.
Dziecko to narysowało?
Ty nawet nie umiesz pisać.
Piszę lepiej, niż ty rysujesz.
- No to pisz. - Spokojnie, Flashy.
Masz wiele talentów, ale to nie jest jeden z nich.
Nie podoba mi się to.
Ty też, Tim?
Mówię o planie Fagina.
- A co z nim? - Mało nam ukradłeś?
Jeszcze zmyśloną ziemię chcesz ukraść?
To nie kradzież, to blef.
Tobie nienależny.
Timmy!
Musimy mu pokazać prawdziwy akt.
Jak żeś w rowie jakiegoś nie upchnął,
- to nie wiem, skąd go wziąć. - Z domu gubernatora.
Rusz głową, nie międzynożem.
- Ruszam. - A jednak.
Dziś tam nie wejdziesz. Jest bal.
Czyli wydarzenie pełne snobistycznych elit.
Daruj sobie, Fagin.
Sama tam zwykle przemycam córki, żeby kogoś poznały,
ale tym razem bez zaproszenia nie wejdziesz.
Chrzanić to. Idziemy.
Nie pozwolę ci się zbliżyć do domu damulki.
Albo poproś kata, żeby załatwił sprawę tu i teraz.
- Przestań. - Nie!
Przed nami trudne zadanie.
Gubernator reprezentuje królową.
Nikt nie wejdzie bez zaproszenia.
W okolicy czai się zabójca.
Nie możemy zostawić mieszkańców bez ochrony.
Podzielicie się.
Bramwell,
nie zostawiaj Łokcia bez opieki.
Tak jest.
Pan uda się na bal?
Tak. Zgodnie z protokołem.
Pozazdrościć.
Oby smakował panu szampan, gdy my będziemy raczyć się błotem.
Wyjścia masz dwa, sierżancie.
Albo cofniesz swoje słowa,
albo zostaniesz zdegradowany
i zesłany na Ziemię van Diemena.
Ponoć więźniowie czasem zjadają się tam nawzajem.
Ale może wolisz wyspę
od swoich pieprzonych obowiązków!
- Wycofuję. - I?
Wycofuję, panie inspektorze.
Do roboty, Bramwell.
Mamy kolejne ciało z niebieskimi szwami.
Weź więcej ludzi.
Tak jest.
To pandan.
Żeby mogła zasnąć.
To bardzo szlachetne.
Chcę zobaczyć ciało.
Dziękuję.
I już. W porządku?
To ci pomoże.
Weź tę maść i wieczorem posmaruj ponownie.
Postaraj się nie brudzić ręki.
No to sio.
Dzień dobry.
Martwią mnie pani częste wizyty w Łokciu Diabła.
Z troski.
Może i wystawiam się na widok,
ale dzięki temu mieszkańcy czują się chronieni.
W nocy zginęła tu młoda kobieta.
Bardzo mi przykro.
Ale to nie wszystko.
Straciłem bliską osobę w takim miejscu.
Nie chcę, by to się powtórzyło.
Stąd ta żałobna czerń.
Przypominasz mi ją.
Ona też uwielbiała pomagać i lekceważyła niebezpieczeństwo.
Wybacz mi, ale chcę cię chronić.
Współczuję panu.
Ale ochrony nie potrzebuję.
A balon na gorące powietrze?
Możemy wlecieć na teren posiadłości.
Nie.
Moglibyśmy się kapkę rzucać w oczy,
lądując balonem wśród róż gubernatora.
Możesz udawać trupa.
Wniesiemy cię w trumnie.
Podziwiam pomyślunek,
ale sztywniaków tam nie brakuje.
Poza tym... nie.
Ja w trumnie? W życiu.
To jak tam wejdziemy?
My nijak. Ty nigdzie nie wchodzisz.
Służka!
Wikt dla znużonych wędrowców, migiem.
Nazwij mnie służką raz jeszcze,
a zrobię sobie z twoich jaj kolczyki.
Rozumiesz?
Przećwiczmy scenę z balkonem.
To przeklęty zaścianek,
ale gubernator żąda.
O tak.
Romeo i Julia!
Akt drugi, scena druga.
Co to w oknie błysnęło zarazem?
I wykonuję piruet.
- Co za tłumoki. - Ale nie za szybko.
- Nie. - Tańcz.
Rozwiązanie samo do nas przyszło.
Dziś w Romea i Julię
wcielą się...
Flashy i Aputi.
- Że co? - Co?
Słuchajcie.
Gwizdniemy im kostiumy,
wy je włożycie, wejdziecie tam i mnie wpuścicie.
Potem poszukacie jakiegoś aktu,
a ja urobię jeszcze paru podpitych snobów. Proste.
A gdzie w tym ja?
W domu.
Nie znam Szekspira.
Nie musisz. To przebranie.
Zwiniecie się, zanim powiecie: „Być
albo
nie być”. Jakieś pytania?
A to nie było pytanie?
- Co? - Idę i już.
Nie ma szans, mości książę z szajki.
Pomyśl, Faginie.
Nie buchniesz im ciuchów z pleców.
Trzeba ich uśpić. Potrzebujesz lekarza.
Ja ich tłuc nie będę.
To się nie godzi.
Dobra, ale odurzysz ich na zewnątrz
i wiejesz.
Nie zbliżaj się do panny trzpiotki,
bo połowa konstabli będzie tam na ciebie czyhać
ze stryczkiem w ręku.
Jasne.
Rozumiem.
Na pewno?
Nie jestem głupcem, Faginie.
To zbyt niebezpieczne, żebym tam szedł.
Te żałosne, tchórzliwe jęczydupy snują się po okolicy,
wysysając krew biedakom,
którzy chcą tylko uczciwie coś ukraść.
Brzydzę się nimi.
Że też komary nie padają trupem,
skosztowawszy twojej krwi.
Wino i ocet żłopiesz jak mało kto.
Stulcie te jadaczki. To oni.
Do dzieła.
Chodź, Aputi.
„Zacóż ciebie Romeo nazwano!”
- Wspaniale. - Dobrze?
- A ja chwycę cię za pierś. - Cofnę się...
Panowie aktorzy?
„Aktorzy”?
Jesteśmy piewcami prawdy, tkaczami snów,
bardami legend.
Tak, jesteśmy aktorami.
Gdzie znajdziemy naszą garderobę?
Garderobę?
Musimy rozgrzać głos i lędźwia, nim wkroczymy na proscenium.
No tak, garderoba. Tędy.
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Miło widzieć.
Gdzie Belle?
Fanny, fiszbina ci wyskoczy.
Spóźniłaś się.
Na piąte z kolei „dobry wieczór”?
- Dobry wieczór. - Na szansę na normalność.
No tak, wybacz.
Staram się.
Kogo jeszcze zaprosiłaś?
Wszystkich możnych z okolicy,
- mniej możnych też. - Uszanowanie.
I inspektora Boxera.
Ale nie wiem, czy jest możny.
- Możny? - Nie jest.
Z czasem odziedziczy tytuł po wuju.
Gdzie Phineas?
Myślisz, że zapomniał?
Chcę, żeby wujek był zadowolony.
To naprawdę zbytek łaski.
Gdzie tam. Czysta radość.
Zupełnie tak, jak staruszek Willy wydukał.
Nie chcę ich tak zostawiać.
Będzie im wygodnie?
Nie sądzę.
Są półnadzy i związani.
Podałem im tyle eteru,
że wyśpią się jak nigdy.
Pewnie tak.
Może dajmy im poduszkę?
Oczywiście. I łóżko z baldachimem.
Przestańcie marudzić i róbcie, po co przyszliście.
Załatwcie mi ten akt. A ty sio, do domu.
Oczywiście.
Powodzenia. Połamania nóg.
Fanny, one wciąż są w żałobie.
Popełniłaś straszne faux pas.
Nienawidzę faux pas!
Ada, jak miło cię widzieć.
Phineas nie przyszedł przez moje faux pas?
- Aktorów też nie ma. - Wszyscy będą.
- Phineasie. - Milady.
Promieniejesz.
Pójdźmy.
Co tak długo?
Sam pobiegaj na obcasach.
- Chodź, Flashy. - Już.
Dzięki. Odwdzięczę się.
Tylko nie daj się zabić, bo Fagin przerobi mnie na zupę.
Jak miło.
- Dobry wieczór. - Zapraszam.
Witajcie.
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Witaj.
Witamy.
Dobry wieczór.
Dobry wieczór. Lady Belle?
Witam, inspektorze.
Dobrze się bawisz?
Niezbyt.
Wolałabym poczytać książkę.
- Jaką? - Ajschylosa.
- Oresteję? - Tak.
- W grece? - A jakże.
Mogę ci towarzyszyć?
Oczywiście.
Lubię przyjęcia.
Raduje mnie widok tak gorącego siostrzeństwa.
Mój cel jest taki sam.
Walka z mrokiem.
Proszę o uwagę.
Pora na specjalny taniec.
Zademonstrujemy polkę quadrille.
Zatańczymy?
Jednak pan tańczy?
Exceptio probat regulam in casibus non exceptis.
Wyjątek potwierdza regułę.
Znam Cycerona.
Belle, potrzebuję czterech par.
Przerwiemy, jeśli będzie za szybko.
Bez obaw.
Choć pewnie wypadłem z wprawy.
Ale unoszenie sobie darujemy.
Doskonale.
To prawdziwa oaza.
Bujne łąki, gęste lasy, błyszczące jeziora.
Jestem przekonany, że na drzewach rosną tam pieniądze.
I ta diabelnie żyzna ziemia!
Sam kosztowałem tamtejszych traw. Są przesłodkie,
utuczą zarówno wasze owce,
jak i wasze sakiewki.
To jak, panowie?
Chcemy jedynie zobaczyć akt własności.
Zapewne znajdzie pan tu wielu kupców.
Za to wypijmy.
Na zdrowie.
- Zdrówko. - Doskonale.
Zatańczysz?
W życiu.
Nie daj się prosić.
Kiedyś uwielbiałaś weneckie bale.
Kiedy ostatnio pan tańczył?
Siedem lat temu.
Tańczy pan wyśmienicie.
Trzymaj mnie mocno, Phineasie.
Nigdy się nie puszczę, milady.
Coś pięknego.
Wspaniały taniec.
Inspektorze.
Pułkownik Branson ma kilka pytań
o nawadnianie pastwisk.
Wodą się waść nie kłopocze. Tej nie braknie.
Są tam jeziora, rzeki, strumienie i stawy.
Świnki i kózki mogą się chluptać do utraty tchu.
Będzie im tam przemiło.
Będą niczym gołąb świeżo zroszony deszczem.
Z chęcią bym z waszmościami pogawędził,
ale mam klienta, który nabył właśnie 10 000 akrów.
Panowie wybaczą.
Mówiłem. Trzeba w to szybko wejść.
Będzie dobrze. Oddychaj, niech słowa płyną.
A wy co tu robicie?
Mieliście szukać aktu.
Nie ma jak. Aputi ma tremę.
Wolę zagrać Julię.
Nie wyjdziecie na scenę.
Lecieć po kwity, ale już. Bo mi się snoby o ziemię biją.
Dziękuję za gorące powitanie mojego brata Dickiego w Port Victory.
Szanowni...
Co tu robisz?
W dzieciństwie wiele mnie nauczył,
a ja po dziś dzień kieruję się jego naukami.
Choć długo się nie widzieliśmy,
nie zapomnę, jak w dzieciństwie zabrał mnie
na pokazy rolnicze w Shropshire,
gdzie zaraził mnie miłością do kabaczków.
- Dlatego... - Darujże, Edders.
Proszę.
Panie i panowie,
z niebywałą radością dołączam do waszych kręgów.
Ufam, iż jakoś wiążecie koniec z końcem pod wodzą mego brata.
Lepiej lub gorzej.
Gorzej zapewne.
Teraz macie jednak mnie,
byłego wicekróla,
który w swej pokorze i łasce udzieli bratu wsparcia.
Wypijmy zatem.
Moje zdrowie! Tak?
- Musimy zdobyć ten akt. - Tu jesteście.
Panie i panowie...
Wszędzie was szukam.
Za chwilę wychodzicie na scenę.
Cóż, pani...
- Akt, panie Faginie. - Wkrótce.
...i mojego przyjaciela Dickiego.
Za Dickiego!
Cholera jasna, sam to zrobię.
Bo to jest wspaniały człowiek
- Bo to jest wspaniały człowiek - Bo jam jest wspaniały człowiek
Tak twierdzi każdy z nas
Nie wygłupiaj się.
Co ty robisz?
Dokąd idziesz?
Nie wolno ci się tu bawić.
To niebezpieczne.
Cassandro?
Cassandro!
Co się dzieje?
Ma halucynacje.
Smutasek płacze.
- Co tu robisz? - Przyszedłem do ciebie.
Właśnie o takim ryzyku mówiłam.
Mam pytanie natury medycznej.
Mam gdzieś bale maskowe.
Ja także.
- Nie nabiorę się. - To znaczy?
Co wiesz o epilepsji?
Tyle co wszyscy.
Tej choroby nikt nie rozumie.
Tak jak ja twojego rozgoryczenia.
Coś wywołuje ucisk w jej czaszce,
odkąd uderzyła się w głowę.
To z kolei wzmacnia objawy epilepsji.
Co go wywiera?
Krwotok podtwardówkowy, który należy odsączyć,
- zanim uszkodzi jej mózg. - Skąd krwawi?
Nie wiem.
Jeśli z tyłu czaszki, potrzebna jest punkcja.
- Jak z przodu – trepanacja. - A ty dokąd?
Trwa bal!
Od kiedy nam to przeszkadza?
Co chcesz zrobić? Wylosować?
- Nie. - Chodź tutaj.
Najpierw punkcja lędźwiowa, to mała rana.
Jeśli nie pomoże, to trepanacja.
Jesteś lekkomyślny.
Nie masz żadnych dowodów.
Nie wiesz, czy doszło do krwotoku.
Najpierw trzeba się zająć symptomami.
Nie otworzysz jej czaszki przez przeczucie.
Ciebie tak ocaliłem.
Nie, moja operacja była przemyślana.
Dobrze. Ale musisz jej pomóc.
Jeśli nic nie wymyślisz, operujemy.
Czytałam o jakimś leku, który może pomóc na objawy.
Belle, nie ma czasu. Ona może umrzeć.
Od pośpiechu również.
Lecz stójmy.
Co to w oknie zajaśniało zarazem?
To moja pani. Kochanie moje.
Gdyby ona... azaliż.
Inspektorze, moja córka zaginęła.
Szedł za nią jakiś mężczyzna.
Znajdę ją.
Romeo, ach, Romeo.
Romeo! Zacóż ciebie Romeo nazwano!
Azaliż wyrzecz się ojca twego, zamień twoje miano.
Albo mi serce oddaj. Gdy serce twe zyska,
Julija Kapuletów zrzecze się nazwiska. Azaliż.
Wszystko mylą.
Co to za wersja?
I tak jest romantycznie.
Boję się, Phineasie.
Nie mogę na to patrzeć.
Pójdziesz ze mną do składziku?
Pójdę z tobą w ogień.
Bo i cóż jest Montegu?
Nie źrenica czy ręka lub stopa,
lub jakaś tam inna część.
„Zbyt niebezpieczne”.
„Nie jestem głupi”.
Gdzie tam, Sprytny.
Chędożony błazen.
Świętoszkowaty kłamczuch.
Akt własności
Tak!
Tak.
Panienko Cassandro.
Panienko Cassandro!
Jest tu panienka?
To panienka?
Lady Fanny.
Jakbyś duszę przede mną obnażyła.
To nie jest zbyt ekscytujące miejsce.
Toż to najradośniejszy ze światów.
Chodź.
Pokażę ci swoją pasję.
No dobrze.
Usiądź przy kole i się pochyl.
Pokażę ci.
Delikatnie.
Ściskasz i naduszasz.
Delikatnie. Ściśnij.
Dobrze ci idzie.
Bo doskonale mi to tłumaczysz.
Mogę...
Mogę cię pocałować?
Możesz.
Phineasie?
Wszystko w porządku?
Phineasie?
Phineasie!
Na gorącym, brudnym uczynku.
Myśmy tylko wazon lepili.
To mnie rozluźnia.
No cóż.
Śmierć to już szczyt rozluźnienia.
Co skłoniło panienkę do tak parszywej zbrodni?
Co takiego?
Nie! Włosy wkręciły mi się w koło.
Oczywiście.
Rozgniewałaś się.
Przeciwnie.
Kłótnie kochanków często prowadzą do przemocy.
Nie skrzywdziłam go!
Kark sam mu się skręcił?
Tak!
Sąd w to nie uwierzy.
Jeśli ktoś się dowie, panienki kark będzie następny.
Muszę przyznać, że z piórem panience po drodze.
Kaligrafka ze mnie doskonała, przyznaję.
No tak.
Zrobimy tak.
Wykonasz dla mnie kopię tego aktu,
a ja pozbędę się tego gliniastego truchła.
Truchła?
To mój kotek najsłodszy.
Już nie.
Mam podrobić rządowy dokument?
To nielegalne.
Jego kark zgiął się w drugą stronę.
To dopiero nielegalne.
Posłuchaj.
Nie doniosę na ciebie.
Nikt się nie dowie o biednym Phineasie?
Nikt. Przysięgam.
Jaki mam wybór?
Żegnaj, mój książę.
Cudnie. A teraz możemy wracać do swoich zajęć.
Znaczy, złotowłosy nie.
Sprawdź południowe skrzydło.
To powinno jej ulżyć
i dać nam czas na zbadanie jej.
Chryste.
Ktokolwiek tam jest, niech otwiera.
To Boxer.
Znalazł ją pan?
Belle?
Już prawie.
Cassandro!
Kalomel, soda, węglan wapnia, rtęć.
Liczę do trzech i wyważam drzwi!
Pospiesz się.
- Jeden! - Łyżka.
Dwa!
Proszę, wypij.
Trzy!
O co tyle zachodu, inspektorze?
Nic wam nie jest?
Proszę stąd wyjść.
Nie życzę tu sobie mężczyzn.
- Myślałem... - Nie ma tu zabójcy.
Kobiece sprawy.
Proszę.
Wybaczcie.
Lady Belle pomagała mi ze Smutaskiem.
Ale...
Głowa nadal cię boli?
Już mi lepiej.
Gdzie jest Smutasek?
Zniknął.
- Dziękuję. - Tak.
Musi trafić do szpitala na obserwację.
- Pytajcie o siostrę Baggett. - Dziękuję.
Miałaś rację.
A ty się pospieszyłeś.
- Dziękujemy. - Dziękuję.
- To dla was. - Zbytek łaski.
Dziękuję.
- Dobrze nam poszło! - Wspaniale.
Wzruszyłeś mnie tym „Żegnaj, azaliż”.
A ty mnie „przysięgą serca swego”.
Przestańcie na siebie chuchać
i lećcie do sali z ceramiką.
Pozbędziecie się ciała.
Dalej.
Już.
Mogłabym lepiej.
Ręce wciąż mi drżą z żalu.
Ale chyba wystarczy.
Czytaj.
„Akt niniejszy nakłada własność
dwustu akrów doskonałych ziem w sercu Australii centralnej.
Niniejszym poświadczam to ja, gubernator Edmund Fox”.
Brawo, lady Fanny.
Brawo.
Niezłe z ciebie ziółko.
- Co? - Ziółko.
Krętacz.
Blagier. Złodziejaszek. Bajerant. Szelma.
Panienka to mistrzyni zbrodni.
- Doprawdy? - Tak!
Ciało, kradziony akt, fałszerstwo,
a to wszystko podczas wystawnego balu.
Prawdziwy artyzm w zbójeckim fachu.
Naprawdę?
Może to moje prawdziwe powołanie?
O tak.
Miałbym...
Miałbym dla ciebie pracy co niemiara.
Mej wesołej gromadzie przyda się wesoła dama.
Pozwól.
Zaniosę te dokumenty prawowitym właścicielom.
Pan władza się nie martwi. Króliczek przesadził z szampanem.
Dziękuję!
Już lepiej?
Tak.
Dziękuję, profesorze.
Cassandro.
Czy ten smutny przyjaciel wyjawił ci swoje imię?
Radzi pan sobie z dziećmi.
Miałem kiedyś synka.
Krótko.
Przepraszam, nie wiedziałam.
Mówił, że boli go brzuszek, ale ja byłem zajęty pracą.
Następnego ranka
żona znalazła jego ciało.
Zapalenie wyrostka z sepsą.
Jak było mu na imię?
Alfie.
Będę się za niego modlić.
Pomódl się i za mnie.
Belle!
Gdzie jesteś?
Jesteś tam?
Goście pragną się pożegnać.
Jack, musimy iść.
- Belle! - Powieszą cię.
- Zaczekaj. - Jack!
No wysłówże się. Mów.
Nie znam łaciny.
- Co to ma do rzeczy? - Ani greki.
Nie umiem tańczyć jak snob ani nie chcę umieć.
Czy ty jesteś o mnie zazdrosny?
Tak.
Oczywiście, do diabła.
Belle, gdzie jesteś?
Idź już!
Napisy: Konrad Szabowicz