Mamy go.
Ostygł już?
Tak sądzę. Nie żyje.
Pański osąd to za mało.
To Ryan O'Donnell.
Okrada dyliżanse.
Szukałem go od kilku tygodni.
Potwierdzam, że nie żyje.
Sprawdź płaszcz.
Po co? Zabójca wyświadczył nam przysługę.
Do roboty, sierżancie.
Jest i przyczyna zgonu.
Kawał nożyska.
Po co sprawca go pociął, a potem pozszywał?
Ta sprawa jest jak cebula, Bramwell.
Rozbiorę ją warstwa po warstwie.
To dopiero początek.
Jestem trepem! Będę strzelał!
Zabierz ciało do kostnicy.
SPRYCIARZ
A dziękuję, chętnie.
Pyszna cebulka, smakuje jak dziczyzna. Po co ludzie żrą jabłka?
Pojęcia nie mam.
Pamiętasz marynowane ozory z karkóweczką?
Tak.
Jak to ma mi pomóc?
Nie tobie, tylko mnie. W zakupach.
Mam jednakowoż pewną koncepcję, którą wyjawię,
gdy już sprawunki doniesiesz.
- Pomógłbyś. - Nie mogę. Czyrak na tyłku doskwiera.
Wedle których zasad anatomii
czyrak na dupie przeszkadza w dźwiganiu?
Wedle zasad Fagina.
- Może spojrzę? - Obejdzie się.
Posypuję solą.
Po co?
Widzisz?
Mówiłem, że mam plan.
To nie plan, tylko sędzia Micawber.
Powtórzże z łaski swojej młodemu Jackowi, co mówiłeś mnie.
Wyrok może cofnąć
jedynie Tajna Rada Królewska w Londynie.
- Nie zrobią tego. - Ależ zrobią.
Posmarujemy im te sprawiedliwe łapki. Poszukamy kogoś u władzy,
ale i odpowiednio chciwego.
- Choćby księcia Shrewsbury. - Belle zwie go wujaszkiem Dickiem.
Wujaszek ma niezbędne podejrzane koneksje z Radą.
Ile wyniesie łapówka?
Piętnaście tysięcy. Plus, minus.
Piętnaście?
Mości książę taką sumką dysponuje.
Do tego 5000 funtów na nasze niespodziewane koszty i wydatki.
Nie powinienem tego słuchać.
A i owszem. Sio.
Dziękuję.
- Przecież nie okradnę księcia. - Czym jest tytuł w Port Victory?
To nasz świat, nie jego.
Jeśli się uda, historia zapamięta nas jako Fagina i jego syna,
największych kanciarzy świata.
A ja będę wolny?
Wolniusieńki, tak.
Konkrety.
Ziemia.
- Ziemia? - Ziemia.
Sprzedamy mu ziemię, której nie mamy, a on nie znajdzie.
Potem przekupimy go jego własnymi pieniędzmi,
a pięć tysiączków wpadnie przy okazji.
Co to za ziemia?
Oto nasze bieżące lokum.
Na skraju tej ziemi.
Spójrz, jaki areał się marnuje.
Powiemy mu, że to nasz nietknięty raj,
po czym go sprzedamy.
Sprzedamy fałszywą kolonię?
- A i owszem. - No tak.
Chryste, myślałem, że raz wymyśliłeś coś z sensem.
Skończ biadolić.
Dlatego współpracujemy.
- Ja snuję wizję, a ty... - Sensowny plan.
Niech ci będzie.
Pamiętasz tego bankiera z Londynu?
Wyszczerzona podmianka.
Właśnie.
Znajdziemy jakiegoś ćwierćeleganta i opowiemy mu o tej ziemi.
I tak od jednego do drugiego, coraz bardziej eleganckiego,
- aż dotrzemy do... - Wujaszka.
Tak.
Potrzebujemy tylko podrzędnego snoba.
- Na zdrowie. - Dziękuję.
Jesteś, Dickie.
Znalazłeś moje małe sanktuarium.
Pasuje mi, nieprawdaż?
Szlafrok czy fotel?
Skarbie, słychać cię w salonie.
Wezwijmy medyka.
Nonsens. Ledwo mnie w nosie łaskocze.
Przy poprzednim biurku miałem prawdziwy tron,
ale ten fotel ma swój rustykalny urok.
Wezmę te tabele z powrotem.
Pomyślałem, że wyręczę cię w co bardziej żmudnej pracy, Edders.
W końcu się na tym znam.
To bardzo miłe.
Tu jest błąd.
Widzę, że interesują cię zapasy saletry w naszej kolonii.
Wiele rzeczy mnie ciekawi.
Wspaniały dzień na krokieta.
Zdecydowanie.
Zagrasz z nami?
Gdy skoryguję tabele.
Intercostales interni. Intercostales...
Niech to.
„Triangularis sterni”.
Przepytaj mnie z mięśni tułowia, ale nie po kolei.
Mowy nie ma.
Proszę. Nada się?
Doskonały, dziękuję.
Pałam wręcz przesadną sympatią wobec uboższych.
Wiem, z tego słyniesz.
Ale Łokieć Diabła to siedlisko zła.
Niebezpieczne miejsce, cuchnąca klientela...
- Dlatego potrzebują pomocy. - Nie masz pomagać.
- Nie wolno ci operować... - W szpitalu.
Nie operuję. Rozdaję tylko maść i bandaże.
- Jak wolontariuszka. - Matka się nie zgodzi.
Stąd podwójne dno kosza. Dziękuję.
- Nie słuchasz mnie. - To prawda.
Fanny, albo zacznę pomagać, albo oszaleję.
- Profilaktyka może pomóc... - Kocham cię,
ale to nie przyniesie ci niczego dobrego.
Uważaj.
- Zawsze uważam. - Przeciwnie.
I jak?
Nijak. Darius trzymał tam skarby,
ale tego nie otworzymy.
A co powiesz na negocjacje butem?
To ładna szafa.
Polerowałem ją. Nie chcę jej zniszczyć.
No tak.
Wiadomo, żeś delikatnym kwiatuszkiem,
ale zapomnij o tym i ruszaj.
Faginie!
DŁUŻNICY
O tak.
Mamy naszych snobów.
„Tarquin, osiem funtów. Barnabas, jedenaście”.
Bez nazwisk, cholera jasna.
A ty czemuś się przebrał za konia?
W skrzyni było.
No tak.
Darius.
Trafił nam się kawał drania.
Ma obsesję na punkcie kucyków.
Dopiero teraz się dowiaduję?
Coś wspaniałego.
Pomożecie mi poznać sekrety wszystkich łatwowiernych snobów.
A ja wezmę Dariusa na spowiedź.
- Wiedźma! - Ona lata!
Wiedźma!
Czarownica!
Wiedźma!
To wiedźma!
- Czarownica! - Dość!
Sio!
Nic złego nie zrobiłam.
Wiem przecież.
Wszystko dobrze?
Weź moją apaszkę.
Proszę.
Mogę cię zbadać?
Chcę pomóc. Studiuję medycynę.
Byłam już w szpitalu.
Konował stwierdził, że to nic.
Spławił mnie jak szczyny rzeką.
Cały doktor Sneed.
Boli cię?
Gardło mnie pali jak nie wiem.
Mogę zerknąć?
Proszę ze mną.
UWAGA – OSPA!
Obawiam się, że to chłoniak węzłów chłonnych.
Często bywa niezłośliwy, ale bolące gardło...
Mów wprost.
Może być złośliwy.
To rak.
Idź do doktora Dawkinsa. Tylko i wyłącznie.
Powiedz, że ja cię przysłałam.
Ale będzie musiał to wyciąć.
Wyciąć?
A jeśli się nie zgodzę?
Umrzesz.
Niedługo.
Bez obaw.
Jesteś zdrowa jak koń, pani.
Poza tym.
A teraz spokojnie.
- Spróbuję usunąć... - Profesorze.
- Proszę zaczekać. - Tak?
Dość cięcia.
Arogancki gnojek.
Szpital jest przepełniony.
Prowadziłem go, jak ty jeszcze trupa nie widziałeś.
A potem zacząłeś chlać.
Został z ciebie trzeźwy wrak.
Dawkins wrócił.
Nie będziesz już musiał operować.
Chcecie się mnie pozbyć?
Czego w przymusowej emeryturze nie zrozumiałeś?
Pomyślę.
Jack, ktoś do ciebie.
Doktor Dawkins?
Lady Belle mnie przysyła. Mówi, że to...
Chłoniak węzłów chłonnych.
- Trzeba ją operować. - Nie. Musi stąd iść.
To niezłośliwy nowotwór.
Nie zgodzę się.
A ja mam to gdzieś.
Jeszcze raz podważ moją opinię przy pacjencie,
a każę cię wychłostać.
Nie jest to najlepsze miejsce na praktykę lekarską.
Praktykuję jedynie dobroć, jak Pan Bóg przykazał.
Nie czytał pan Biblii?
Czytałem. Po grecku i hebrajsku.
Miejscami po aramejsku.
Aby poznać księgę, trzeba ją przeczytać w oryginale.
- Platon? - Sokrates.
I Platon.
Po co policjantowi martwe języki?
Nie zawsze służyłem.
Po studiach w Cambridge pracowałem jako prawnik. Chciałem więcej.
Badać zwłoki i czytywać martwych filozofów?
To pozwala mi zapomnieć o horrorach tej pracy.
Świat się zmienia, mądrość filozofów nie.
To prawdziwa nieśmiertelność.
Nie wierzy pan w Boga?
Już nie.
Pani pozwoli.
Śmiało.
Dziękuję.
Mogę panią odprowadzić?
Nie, dziękuję.
Poradzę sobie.
Zastanówmy się chwilę nad największą prawdą zbawienia.
Mało kto z nas nagrzeszył więcej niż nowy wikariusz Darius Cracksworth.
Szukał schronienia w kościele, gdy życie pełne grzechu
ściągnęło na niego zagładę.
Zagubił się na grzęzawiskach rozpusty,
chuci, kradzieży, lichwy...
Coś przegapiłem?
- Nie, przeciwnie. - W porządku.
Odnalazł jednak drogę do Boga.
Na dowód zbawienia
udzieli wam komunii.
- Ciało Chrystusa. - Amen.
Ciało...
Chrystusa.
Świętą księgę by ojciec z łaski swojej pobłogosławił?
To moja książka!
Niegdyś.
Teraz należy do mnie. Jak wszystko, co miałeś.
Mam tu listę dłużników. Same imiona.
„Tarquin, Barnabas, Wilfred”.
Jak mniemam, żaden z jaśniepanów nie stronił od kart,
a tyś ten fakt spieniężył.
- Chrzań się. - Ta pasja pobożnego człowieka.
Będzie po dobroci
czy wolisz się kopać z koniem?
Podaj mi jedno nazwisko naiwnego snoba i jesteśmy kwita.
Na razie.
Henry Manners.
I żeś pan na własne oczy ten raj widział?
A jakże. Ma dusza tego nie zapomni.
Te bujne doliny, szlachetne knieje.
Gleba złotem brzemienna. Zapewne.
Zapewne dowody, typu akty czy też mapy, pan posiada?
Dowody? Przelanie tej wizji na papier byłoby świętokradztwem,
a szansę na zakup własnego Edenu ma pan tylko jedną.
SKLEP WIELOBRANŻOWY
Zaciekawiło mnie to, lecz nie mogę
zaryzykować kapitału na podstawie słów człeka o tak wyjątkowej aparycji.
Przyjmę to jako komplement.
Pana wybór.
Pokraka chędożona.
Wybaczcie, podagra.
Pani Bloom uczy mnie ceramiki. Mówi, że mam talent.
Ma oko do talentu.
Mnie ciekawi to.
To tylko pusty wazon.
Z chęcią go napełnię.
Wspaniały pomysł.
Idziemy?
Edders, twoje życie aż kipi spokojem i rodzinną sielanką.
Niemal ci zazdroszczę.
Wspaniałe uderzenie.
Ja pływam po niespokojnych wodach dyplomacji.
- Sprawy wagi państwowej... - Czyżby?
Żonę którego ambasadora ostatnio zbałamuciłeś?
Cudownie okrutna riposta.
Motyla noga!
Dla ciebie, tatku. Zdrowiej.
To przemiłe...
- Na zdrowie. - Przepraszam. Miło z twojej strony.
Tym samym wygrywam.
- Wybacz, Edfordshire. - Nie szkodzi.
Tak już mam. Gdy czegoś chcę,
muszę to zdobyć.
Za wszelką cenę.
Cudowna woń.
Nic ci nie jest, kochanie?
- Co? - Boże drogi.
- Wieźcie go do szpitala. - Chyba muszę do szpitala.
- Nie stój tak, Phineasie. - Chwyć mnie.
Mogę w czymś pomóc?
Przepraszam.
Pozwoliłem sobie obejrzeć jedno z ciał.
Ależ proszę.
Chciałem podziękować za pomoc z Dawkinsem.
- Znajomy? - Nie do końca.
To skomplikowane.
Niemniej jest tu niezbędny.
- Jeśli mogę pomóc... - Może pan.
Proszę obejrzeć to ciało.
Muszę wiedzieć, czy rana istniała wcześniej,
czy stanowi przyczynę zgonu.
Zabiła go.
Proszę wyjaśnić.
Nie ma plam opadowych.
Po śmierci krew spływa do najniżej położonych części ciała.
Powstają sinoczerwone plamy. Tu ich nie ma, więc ofiara się wykrwawiła.
Zważywszy na fakt, że to jedyna rana...
- Wykrwawił się na śmierć? - Tak.
Wstrząs też zrobił swoje.
Po co zatem zszyto tę ranę?
To już pytanie do śledczych.
Może operacja się nie powiodła?
Chirurg.
Na pewno żaden stąd.
Szwy są okropne.
Co nie wyklucza chirurga, prawda?
Nie, nie wyklucza.
Dlaczego chirurg miałby tak źle zszyć pacjenta?
Może przez zmęczenie?
Każdy lekarz jest zmęczony.
Raczej mu przerwano albo się spieszył.
Nic dziwnego, skoro operował na ulicy.
Dziękuję.
Nie zapomniał pan o czymś?
No tak, dziękuję.
Nie mogłam jej dłużej powstrzymać.
Chwileczkę!
Proszę zaczekać.
Umrze pani bez operacji.
Pański przełożony mówi co innego.
Uważam, że się myli. Lady Belle też tak sądzi,
a lepszego medyka nie znam.
Nie wrócę do szpitala.
A po co komu szpital?
Proszę mi pozwolić sobie pomóc.
- Potrzebuję fenolu. - Tak jest.
Gdzie ten przeklęty eter?
Zrobisz to, gdy Sneed będzie operował, ale nie tutaj.
Znajdź czyste miejsce na uboczu.
- Pójdę do Fagina. - Czyste, mówię.
- Doktorze. - Spieszę się.
- Gdzie pan był zeszłej nocy? - Tutaj. Operowałem.
- Ktoś to potwierdzi? - Pewnie tak. Było późno.
Mogę zapoznać się z kartą pacjenta?
Nie wypisuję ich.
Pracuje pan nieoficjalnie?
Moja praca mówi sama za siebie.
Widziałem pana z pacjentem poza szpitalem.
Operuje pan czasem na ulicy?
Tylko jeśli to konieczne.
- Proszę mnie przepuścić. - Gdy tylko skończę przesłuchanie.
Używa pan niebieskich szwów?
Nie mam pojęcia.
Ważne, żeby krew przez nie nie ciekła. A teraz przepraszam.
Dziękuję.
Coś ty sobie zrobił, głuptasie?
Ile w pasie?
To uciśnięty nerw i zapewne złamane żebro.
A że nie słyszy, zapewne pękła też błona bębenkowa.
Dobry Boże.
Obejdzie się bez szpitala. To prosty zabieg.
Dla wykwalifikowanego lekarza.
- To przez kwiaty? - Co?
Nie, to przez wujaszka.
Tak, igraszka.
Jego wizyty bardzo tatę stresują.
Stres objawia się czkawką, kaszlem, tikami.
- Absurd. - Tym razem kichaniem.
Nie z kinalem. Z uchem.
No i plecy mnie bolą. I to...
- Żebro! - Właśnie, żebro.
Prędzej, woźnica!
Ale nie będzie bolało?
Dzięki eterowi nie będzie.
Już dobrze, tato.
Chodź, skarbie.
Już niedaleko.
Idziemy.
Czyste miejsce na uboczu?
- Jak sytuacja? - Przyjęłam gubernatora.
To nic poważnego.
Dokończ, zajmę się nim.
Mowy nie ma.
Przecież ten człowiek umrze.
Ty dokończ, a ja pójdę po profesora.
Leć po Dawkinsa.
- Nie ma go. - A gdzie jest?
Pojęcia nie mam. Ty miałeś go pilnować.
Plecy to prosty zabieg, żebra należy obwiązać bandażem,
a ucho zagoi się samo, wystarczy nie ruszać.
- Nie jesteś lekarką. - Poza Dawkinsem
mam tu najlepsze kwalifikacje.
Dość!
Niepotrzebnie cię tu zabrałam. Wracaj do powozu.
- To jakiś absurd, mamo. - Rób, co mówię!
Albo koniec ze wspieraniem twojego doktorowania.
Przykro mi, tato.
W samą porę, by ocalić Jego Ekscelencję.
Odkąd nie piję, umysł mam ostry jak brzytwa.
Chętnie, sherry poproszę.
Że też akurat sobie wymyśliła...
Cześć. Mieliśmy się nie widywać.
Wiem.
Drzewiej zabieg taki
stanowiłby nie lada wyzwanie.
Obecnie dysponujemy urządzeniem,
które zdecydowanie to ułatwi.
To na pewno dobry wybór?
Sneeda ani Dawkinsa nie ma, więc tak.
Dawkinsa, którego kazałaś zamknąć za ocalenie Belle?
Cicho bądź.
No dobrze.
- Spokojnie. - Chryste.
- Boże! - Mała sugestia.
- Mam usiąść? - Tak, poproszę.
Bez nerwów.
To oburzające.
Ja mu proponuję ziemię obiecaną...
- Nieistniejącą. - Szczegóły.
W najbardziej ekstrawaganckich szatach z garderoby Dariusa.
- Czerwony cylinder mi się podobał. - Mnie również.
A te snoby i tak patrzą na mnie z góry.
- Musisz im zaimponować. - A nie zaimponowałem?
Wyglądam jak minister skarbu.
- Bandzior może być ministrem? - Oczywiście.
Muszą zobaczyć, że prawdziwy z ciebie snob.
Może tak?
Nie możesz ukraść powozu gubernatora.
Gdzie tam.
Tylko go pożyczymy.
Przejedziemy sobie koło sklepu,
ukłonię się pani Manners i paru snobom,
a potem go odstawimy. Pestka.
Pestka? To samobójstwo!
Nie wolno ci tu być.
Sneed nie pozwoli mi operować w szpitalu. Mam niewiele czasu.
Masz rację, to guz złośliwy. Ona umrze.
Dlatego będę ją operował, z tobą lub bez ciebie.
Ale twoja pomoc na pewno jej nie zaszkodzi.
Oszaleję z tobą.
Wykonasz pierwsze nacięcie?
Przytrzymajcie go.
Korekta nerwu zawsze trochę boli.
- Może podamy eter? - Eter?
Gdzie tam.
Gubernator jest silny jak wół.
Nie da się ukryć.
Jednak...
Eter w tej sytuacji świadczyłby o szalonej wręcz wrażliwości.
Tak, lecz zastanawiam się...
Bez obaw. Jest pan w dobrych rękach.
No dobrze.
Raz, dwa, trzy!
Gdy wykonamy nacięcie, usuniemy guz bez problemu.
DRUKARNIA
- Wracaj tu, łachudro! - Ma potencjał.
Ale już!
Mocno się trzyma.
- Mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy. - Chryste.
- Trzeba go wyciąć. - Nic tu nie widać.
Jak mamy ominąć żyłę szyjną i tętnicę?
Powoli i ostrożnie.
Uda się, jeśli nie będzie się...
Z drogi, małpo zapchlona!
Fagin? Co ty wyprawiasz?
Uwalniam cię!
Bez obaw, wszystko zaplanowałem.
Wymyśl coś innego. Ja i Belle właśnie operujemy.
Przykro mi. Okazja jaśnieje na horyzoncie!
Z drogi, półgłówki jedne!
Ręce wyżej.
A teraz proszę zgiąć. Gotów?
Dlaczego jesteś taka niemiła?
Nie jestem, Richard. Zauważyłbyś.
A taka byłaś rozrywkowa.
Oboje lubiliśmy się rozerwać.
To przeszłość.
Pięknie.
- Zmieniłaś się. - Ty – niestety – ani trochę.
Wszystko w porządku, skarbie?
Znów słyszę.
Sukces!
Nie właź mi pod koła, śmierdzielu!
To jakiś obłęd. Dlaczego Fagin ukradł powóz?
Nie ukradł.
Poprosiłem go o to, żeby nas nie nakryli.
Każ mu się zatrzymać!
Jeśli nas znajdą, wykrwawi się.
Nie usunę guza, gdy wszystko mi tu lata!
Z drogi!
- Mój skalpel! - Mam swój.
Ja to zrobię. Uczyłem się sztuki na statku podczas sztormów. Łatwizna.
- Ty się dobrze bawisz. - W życiu.
Matulu przenajświętsza, no to już nie mam czyraka.
- Kto odpowiada za drogę? - Dość.
Zatrzymaj go, bo ja to zrobię.
Zaczekaj.
Rozkazuję ci się zatrzymać!
Ty szyjesz czy ja?
Pan Fagin.
Pan Manners.
Długo tu nie zabawię, jadę posnobić z gubernatorem.
- Suń się, damulko. - To było nieodpowiedzialne.
Musimy wysprzątać i oddać powóz.
- Natychmiast! - Słusznie,
ale mam tu pewną ważną sprawę.
- Wszystko w porządku? - W najlepszym.
Z kuropatwą pan gubernator proponuje? Ależ chętnie.
Dobrze, posprzątam.
Doskonale.
- Podobało się? - Czuję się o wiele lepiej.
Jestem dłużny flaszeczkę, profesorze.
Niedoceniany geniusz.
- Można to tak ująć. - Tak.
Pomogę ci, tato.
Dziękuję.
- Hopsa. - Wskakuj, skarbie.
Tak jest.
Doskonale.
Proszę.
Lady Fanny, dziękuję.
Coś pięknego.
Nie odrzuci cię, jeśli powiem, że masz włosy tak piękne,
że chciałabym je ubić w fajce i zapalić?
To wyjątkowo romantyczne.
A jeśli ja powiem,
że chciałbym założyć sobie twoje włosy na twarz
i patrzeć przez nie w niebo?
Phineasie, kocham cię.
Nie za wcześnie na to? Znamy się od wtorku...
Ja cię kocham od lat.
Ale jak?
Spotkaliśmy się w moich snach.
Nie sądziłem, że jest pan tak blisko z rodziną gubernatora.
Cóż, jego rodzina i moja to praktycznie jeden ród.
- Inwestorów jest wielu? - Owszem.
Więcej, niż zliczysz, chłopie.
Wspaniale.
Zatem chętnie wyłożę środki.
Doskonale.
Ale chcę zobaczyć dokumenty.
Wkrótce.
Cudem pan zdążył. Niewiele tej ziemi zostało.
Podaj mi resztę nazwisk.
Któregoś dnia cię zabiję.
Jeszcze nie teraz, ale zginiesz z mojej ręki.
Często to słyszę.
Koń by się uśmiał. A teraz szykuj nazwiska.
Listę chcę mieć na jutro.
Wypijmy za to, abyśmy się schlali jak świnie.
Jak świnie!
Co to?
A na co to wygląda?
Zaliczka na wolność.
Faginie...
Dziękuję.
Oczywiście wiele przed nami.
Wiem, że rzadko to okazuję tak, jak byś sobie tego życzył,
ale w mym sercu zawsze masz szczególne miejsce.
Żałuję tego,
co się stało między tobą a tą damulką.
Po prostu uważam, że to by się źle dla ciebie skończyło.
Mieliśmy się nie widywać.
Wiem. Nie wolno mi.
Ale musimy porozmawiać o tym, co leży u podstaw naszej relacji.
Myślałem, że leży tam tylko miłość.
Dziś w powozie,
gdy Fagin go prowadził...
Podobało ci się.
Ty nie czułaś ekscytacji?
Nie.
Myślałam, że chcesz tylko przetrwać.
Ale ty ryzykujesz, by coś poczuć.
To nałóg, Jack.
Obawiam się, że też nim dla ciebie jestem.
Skądże, Belle.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Tylko przy tobie czuję się bezpiecznie.
Dlaczego zatem mnie nie posłuchasz? Nie zaczniesz o siebie dbać?
Nie rozumiesz, jak się boję? Jak mam z tobą żyć,
gdy na każdym kroku prowokujesz los?
Tylko wtedy czuję, że żyję.
Gdy świat się wali...
Tylko w tym szaleństwie myślę jasno.
Mówisz, że różnice nas dzielą. To nieprawda.
One nas łączą. Twoja powściągliwość i moja brawura.
Twoja wiedza i moje zwinne dłonie.
W pojedynkę jesteśmy nieźli. We dwoje – genialni.
Nie tylko dla pacjentów.
Przyznaj, że cię to raduje.
Nie słuchasz mnie.
Raduje mnie myśl, że wciąż żyjesz.
Dziś nam się poszczęściło.
Nigdy więcej.
Mówiłem ci.
Zawsze będzie tak odchodzić.
Ale ja zostanę z tobą do końca.
Chodź, chłopcze.
Znalazł coś pan?
Ciekawe, że w powozie wuja doktora Dawkinsa
znalazłem krew i skalpel.
Napisy: Konrad Szabowicz