PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Pójdziesz z nami, morderco!
Zaczekajcie.
- Ruchy! - Nie!
Bandzior!
Zostawcie go!
Nie chcę umierać. Nie zabiłem Gainesa.
- Na szubienicę z nim. - Nie!
Belle, zaczekaj! Nie możesz chodzić po Łokciu Diabła!
Znam świadka, który może go ocalić!
Spokój!
Przepraszam! Z drogi!
Ostrożnie, panienko.
ŁOKIEĆ DIABŁA
Szukam praczki, panny Linnet!
Jeśli jej nie znajdę, doktor Jack zawiśnie!
To ja.
Gainesa zastrzeliła kobieta, sama żem widziała.
- Dlaczego pani nie mówiła? - Mówiłam, wyście nie słuchali.
Belle!
Powieszą go jednak dzisiaj!
O Boże. Nie!
To Jack!
Doktorze!
Właź. Pora na spotkanie ze Stwórcą.
Z drogi!
Przerwać to! Jack!
Nie! Przerwijcie to!
Nie możecie!
Wysłuchajcie mnie!
Co oni ci zrobili?
O nie.
Znaleźć lekarza!
SPRYCIARZ
- Dzięki. - Ojcowski obowiązek.
- Po co przyspieszyli egzekucję? - Nie wiem.
- Nie oglądaj się za nią. - Z drogi!
Kapitan Fettiplace przygotował łódź.
Zeskoczysz z ostatniego pachoła, kapitan cię zgarnie
i wsadzi na statek płynący do Londynu.
- Nie zostawię Belle. - Ona cię zostawiła.
Naprawdę nie pisała ani nic?
Naprawdę. Leć.
Ja muszę coś jeszcze buchnąć tu i tam.
Leć i nie patrz za siebie.
Nie patrz.
Uwaga!
Nie może wskoczyć do wody!
- Ruchy! - Tam pobiegł!
Dalej.
- Nie zrobiłem tego! - Stul dziób!
Inspektor Boxer z Londynu.
Zastąpię kapitana Gainesa.
Proszę zabrać skazanego.
Na pomoc! Rekin go użarł! Lekarza!
Jestem chirurgiem. Pomogę mu.
Proszę mu nie wierzyć.
- Nie. - Chwileczkę.
Służyłem w marynarce jako porucznik.
Słowo oficera, że nie ucieknę.
On bez pomocy się wykrwawi.
- Ratunku! - Lekarza!
Słowo oficera.
- Moja noga! - Przepuśćcie mnie.
- Wyjdziesz z tego. - Przejście.
- Dajcie jakąś szmatę. - Boże.
Nie przeżyje.
Musi jechać do szpitala. Zajmę się nim po drodze.
- Sprowadź wóz. - Wszystko będzie dobrze.
Uwaga!
Wio!
Szybko, wykrwawi się.
Jack?
Zapraszam serdecznie!
Opowiadałem ci, jak ja i Dickie...
Tak.
- Nie dałaś mi skończyć. - I tak znam tę historię.
W tych okolicznościach mogłabyś okazać wyrozumiałość.
Jakich okolicznościach?
Przez ciebie musi na nas czekać. Po miesiącach na morzu.
Poradzi sobie.
Szybko, musi trafić na stół.
Boże drogi, Belle?
Zatamujcie krwotok. Niech ktoś mu poda morfinę.
Dzięki.
Przywieźli ugryzionego przez rekina.
Dłonie mam tylko dwie.
Ja pójdę.
Połóżmy go na stole.
Wszystko będzie dobrze. Dzięki, Hetty.
- Cieszę się, że cię nie powiesili. - Jeszcze.
Proszę. Oddychaj.
- Z drogi. - Nie radzę.
To córka gubernatora. Wścibska.
Błagam, to bardzo ważne.
Przepuścić ją.
- A to za co? - Myślałam, że nie żyjesz.
- Zostawiłaś mnie. - Próbowałam wszystkiego.
- Podwiążę tętnice. - Ja mam zwinniejsze dłonie.
A ja szczuplejsze palce.
Dobrze.
Jak się wydostałeś?
Dzięki Faginowi.
- To Jack! - Jack!
Zaatakowano nas!
- Kto do nas strzela? - Padnij!
- Na miejsca! - Znaleźć sprawcę!
Jesteś pewien?
I ktoś zawisnął za ciebie?
Zabił cztery osoby.
Ugotował je.
Po prostu wolał szybką śmierć od zesłania.
Byłeś niewinny.
Wszystko zepsułeś.
Jak mamy być razem, skoro zostałeś przestępcą?
Masz więcej żyć niż kot, Dawkins. Co tu mamy?
Znaczne uszkodzenia kończyny dolnej.
- Usuniemy uszkodzone tkanki... - Nie. Zszywamy go.
- Przecież rana jest brudna. - Zasada Huntera.
- Czyszczenie szkodzi bardziej. - Bzdura.
Musimy oczyścić ranę.
Fenol spowolni infekcję, a reszta wypłynie z ropą.
- Wszystko masz w książkach. - Nie.
- To go zabije. - Przestań.
Dobry Boże.
Moja droga.
Doktorze, proszę słuchać pana doktora.
Nowy Gaines?
Tak jest. Inspektor Henry Boxer, policja stołeczna.
- Proszę go zabrać. - Jack jest niewinny.
- Już to słyszeliśmy. - Udowodnię to.
Mam świadka.
Należy przeanalizować nowe dowody.
Nie przy nim.
Będziemy podważać wyroki przez każdą byle praczkę?
To też człowiek. I ma oczy. Po co miałaby kłamać?
Proszę, ojcze.
Ja go kocham.
Zważywszy na zaistniałe okoliczności...
Nawet jeśli nikogo nie zabił, to uciekł z transportu.
Za to również grozi szubienica, prawda?
Owszem. A prawo musi traktować wszystkich sprawiedliwie.
To jakiś absurd. Dość.
Nie możecie go powiesić.
Mam zbyt dużo pracy.
Potrzebuję go tu, inaczej będzie umierać więcej osób.
Martwy nam nie pomoże.
Dostrzegam pewną możliwość.
Jaką?
Czasami dopuszcza się zwolnienie warunkowe,
jeśli skazany jest potrzebny społeczeństwu.
A jest.
Musi zamieszkać z krewnym, moralnym wzorem.
Ma wuja. Pana Fagina.
Bramwell wspominał, że pan Fagin ostrzegł nas o możliwości ucieczki.
Dlatego przyspieszono egzekucję.
Tak, to uczciwy człowiek. Altruista.
Powiedz mu, co myślę.
Dwa lata pracy w szpitalu pod nadzorem Sneeda.
Zamieszka z panem Faginem. Inspektor za niego odpowie.
Dziękuję, mamo. Inspektorze.
Kara śmierci zostanie wykonana, jeśli Dawkins złamie warunki.
Nie wolno mu widywać się z moją córką,
która z kolei nie będzie pojawiać się w szpitalu ani operować.
- Spokojnie... - To potwornie niesprawiedliwe.
Takie są warunki.
Nieprawdaż?
No cóż...
- Tak. - Tak.
No dobrze.
To jakaś farsa. W całej kolonii nie ma lepszego chirurga.
Ocaliłem waszą córkę. Wykonałem ten zabieg jako pierwszy.
A wy odwróciliście się do mnie plecami. Wszystko mi odebraliście.
Za to, że znam się na robocie?
Czy za to, że pokochałem jedną z was
i pomyślałem, że mogę być jej godzien?
Jack.
Idź do pana Fagina i wróć za godzinę.
Zabieraj łapska.
Pot cieknie mi po plecach na sam dół, Phineasie.
Przykro mi, panie.
- Zapomnieli o nas? - Na to wygląda.
Długo zabawimy na tej dziwacznej ziemi?
Zależy, jak szybko ją... uwiodę.
Mikry jakiś.
Bardzo cię przepraszam za spóźnienie.
Już myślałem, że mnie tu nie chcecie.
- Skąd ten pomysł? - Gdzieżby, Dicketry.
Cudownie znów cię widzieć.
Fanny planuje wyjątkowe powitanie.
A ja mam dla ciebie wyśmienitą marmoladę.
Jak u kuchmistrzyni.
- U kuchmistrzyni? - Tak.
- A pamiętasz, jak wsadziłem jej... - Mysz do czapki?
Tak.
To ci dopiero.
Zaraz wracam.
Posiwiałeś.
- Wydajesz się zmęczona. - Co tu robisz?
- Rodzinę odwiedzam. - Doprawdy?
Pieniądze ci się skończyły?
Myślałam, że tamten tysiąc wystarczy.
Na starość chcę być przy ludziach bliskich memu sercu, Janey.
Dickie.
I jak?
Coś wspaniałego.
Mam tego więcej.
Chodź. Coś ci pokażę.
Rad jestem, że dychasz.
Słyszałem, żeś mi nowym parobkiem,
a martwy parobek mi zbędny.
Po co przyspieszyłeś egzekucję?
Po to. Słyszałem, że ma tu przypłynąć człowiek bogaty tak, że aż kiszki wykręca.
Wykorzystałem twoją ucieczkę i gwizdnąłem mu gotówkę.
Ognicho jedno, a pieczenie dwie.
Żartujesz sobie?
Belle znalazła świadka.
Uniewinniliby mnie, gdybyś się nie wtrącił.
Co takiego?
Do reszty ci na mózg padło?
Z nimi nie wygrasz. A jak wygrasz, to zaraz nagną zasady.
Nie mam nic do stracenia.
Ale żyjesz, nie? Tędy.
Pod twoim butem. I pod butami Sneeda i tego inspektorka.
Jojczysz jak przytrzaśnięta drzwiami mysz.
Mamy większe problemy.
- Jakie? - Takie.
To należy do brata gubernatora.
Właśnie uniknąłem dwóch wyroków. Wstrzymajmy się z trzecim do obiadu.
Myślałem, że zwiejemy za to do Londynu,
ale wolisz zgrywać chojraka.
Ale teraz mamy coś, co jego spięta mość zechce odzyskać.
- To nie mój problem. - Ależ twój.
Przydzielono mi opiekę nad tobą, więc jeśli nie chcesz chłosty,
to będziesz mnie słuchać.
Oto twój nowy dom.
Wskazany przez sąd, napomknę.
Właśnie o takim marzyłem. Darius ci go sprzedał?
Nie. Aputi rozmawiał z nim przy pile do kości.
Postanowił nam oddać nieruchomość.
Czyli zamieszkam w domu wariata,
który chciał odrąbać mi dłonie
i którego okradłeś dzięki moim narzędziom.
Tak też można to ująć.
Tu masz ciuchy.
- Wróci tu, wiesz? - Nie.
Nic już nie zrobi. Ukrywa się,
kradnąc drobne z tacy u ojczulka Crooky'ego.
Pracuje w kościele?
Tylko kradnie.
Ale nie przejmuj się, to chuchro już nam nie zagraża.
Co jest w torbie?
Bez twoich zwinnych paluszków się nie dowiem.
Coś czuję, że to banknoty.
O tak.
Spójrz tylko. Wielkie ryzyko, nagrody brak. Brawo.
Listy.
Nie tego oczekiwałem.
Moment. A jednak tego.
Toż to banknot warty 20 000 funtów.
- Nie chrzań, to list. - Uprawniający posiadacza
do wydania 20 000 sztuk królewskiej mamony na inwestycje.
A jakie ty masz inwestycje?
- Żadne. - No to wspaniały początek.
Póki co. Ale znajdę.
- W porządku, Belle? - Tak.
Belle.
Boję się, że nie dość dokładnie sprawdziliśmy żyłę piszczelową.
Jack nie umie usuwać tkanek.
Nie możesz się z nim spotkać?
Nie. A że Jack kiepsko czyta,
rysuję wszystko, co musi wiedzieć. Tak ratuje ludzi beze mnie.
- Mogę ci jakoś pomóc? - Potrzebne mi zwłoki.
- Tych akurat nie mam. - Szkoda.
Powiedz, co cię trapi.
Pozwolił, bym myślała, że zginął.
- A potem bez słowa uciekł. - Tak mi przykro.
Pisałam przecież, że go wyciągnę.
Przekazałaś panu Faginowi listy?
- Tak, wszystkie. - A Jack przekreślił naszą przyszłość.
Pozwolił mi uwierzyć w egzekucję. Chciał opuścić kolonię.
To wiele mówi.
Będzie dobrze.
Niby jak?
Nie wiem.
Przyniosłam herbatę.
Czego chcesz?
Pomówić o twojej karierze.
Po co? Sama ją zakończyłaś.
Niekoniecznie.
Dawali ci w więzieniu wołowinę z warzywami?
To twoja sprawka?
- Dzięki. - Nie rozczulaj się.
Musiałem o ciebie zadbać, na wypadek gdybyś wyszedł.
Potrzebuję tego na rano.
To z sześć operacji.
Masz się zameldować punktualnie.
Wszystko w porządku?
Zaraz zemdlejesz.
- Prześpij się. - Nie.
Nie ma szans.
Mamy tłok.
A na razie mamy tylko jednego chirurga. Mnie.
A co z profesorem? Źle?
Nie pije, przez co jest z nim gorzej.
Zostawiam mu płatne wizyty, żeby nie musiał ciąć.
- Płatne wizyty? - Majętne wdowy są zadowolone.
Nie o to mi chodzi.
Są dwie kolejki? Dla snobów i dla naprawdę chorych?
Myśl sobie, co chcesz.
Profesor zadłużył szpital.
A ja muszę to jakoś uporządkować.
Za darmo leczymy nagłe przypadki. Pozostali muszą płacić.
Zapraszam wszystkich, których nie stać na wizytę.
Dziękuję.
Przyznaję,
do dziś byłam przekonana, że to jedynie kaprys.
Kaprys? Ja tym żyję.
Widzę.
Dziś pokazałaś, że radzisz sobie doskonale.
Wiem, jakie to uczucie, gdy ktoś tłamsi twój talent.
Nawet tak niekobiecy.
Czego chcesz?
Dawkins cię szkolił, ale nie uczyni cię pierwszą lekarką. Ja natomiast mogę.
To wymaga zmian społecznych, nowych praw, przekonanych komisji.
Tylko my mamy taką władzę.
Oto listy polecające do wszystkich podmiotów,
od Królewskiej Rady Chirurgów po samego premiera.
- Dziękuję. - Jeszcze nie.
Przez te dwa lata będziesz się uczyć.
Będziesz też unikać Dawkinsa.
Wtedy wyślę te listy.
A jak się spotkamy?
On zawiśnie, a listy skończą w kominku.
Nie zostaniesz lekarką.
Ty musisz mieć nad wszystkim kontrolę, prawda?
Ty przy nim tracisz ją nawet nad sobą.
Nie mów tak.
Nie dostrzegasz tego, ale robię to z miłości.
Chcę mieć pewność, że porzucasz socjetę na rzecz trupów
dla siebie, a nie dla niego.
Mam gdzieś socjetę.
I możesz mieć, bo dzięki ojcu masz życie pełne przywilejów.
Inne muszą znaleźć męża.
- Kiedyś wyjdę za mąż. - To dobrze.
Inspektor Boxer to wdowiec.
Ma też wyjątkowo szlachetne korzenie.
- Wyjdę, ale za Jacka. - Obudźże się!
To skazaniec bez grosza przy duszy.
Pomijając skandal, z czego byście żyli?
Nie wiem.
Zauroczenie łatwo pomylić z miłością.
To nie zauroczenie.
Małżeństwo to partnerstwo oparte
o stabilność, komfort i dom.
Czy on może ci to dać?
- Ja dam to jemu. - Nie.
Majątek i tytuł zawdzięczasz tylko ojcu.
Nie masz nic własnego.
A jeśli nie znajdziesz odpowiedniego męża,
jako stara panna
zmuszona będziesz do posłuszeństwa.
W klatce.
Może i tak, ale za to w złotej.
Ma jakiś krwotok.
Możesz go otworzyć?
W zasadzie tak.
Ale to by było niebezpieczne.
Może się wykrwawić.
- Chyba że... - Tak?
W marynarce słyszałem, że Amerykanie dokonują transfuzji.
Choć nigdy tego nie widziałem.
Ale transfuzja mogłaby mu pomóc.
Jak ją przeprowadzić?
Nie wiem.
Potrzebna mi Belle.
Co?
- To zbyt niebezpieczne. - Co wiesz o transfuzji krwi?
O tym chcesz rozmawiać?
O pacjencie? Nie o porannej rozmowie?
Powiedziałaś wprost, że nie chcesz mnie widzieć przez dwa lata.
Walczę o naszą przyszłość.
Pozwoliłaś mi gnić w celi miesiącami.
Nie wpuszczali mnie do ciebie. Robiłam, co mogłam.
Czyli nie wiesz nic o transfuzji?
Blundell próbował jej w 1818 roku.
Doktorowi Lane’owi udało się to w 1840. Ale potrzebujesz ludzkiej krwi.
Doktor Lower wziął owczą, ty też byłbyś w stanie.
- Potrzebujesz aparatu Blundella. - Jak wygląda?
Tim sobie poradzi.
Nie waż się odchodzić.
- Rozkazujesz mi, milady? - Jeśli trzeba.
Transfuzja pomoże,
ale to wciąż nie wystarczy.
Trzeba usunąć źródło krwotoku i oczyścić ranę, by uniknąć infekcji.
Dlatego ta rozłąka jest bez sensu.
Po co w to brniemy?
Żeby cię nie powieszono.
Damy radę, Jack.
To tylko dwa lata.
Potem zostanę lekarką, otworzymy klinikę
i będziemy pracować razem.
Zarobimy na życie.
Nie myślę o przyszłości.
Niemal dziś zginąłem. Całe życie wymykam się śmierci.
Nie mam dwóch lat.
Mam tylko tu i teraz. I teraz cię kocham.
Dlaczego uciekłeś?
Byłam o krok od uniewinnienia cię.
Moi rodzice zobaczyliby, że możemy być małżeństwem.
Pokazałeś, że ich uprzedzenia są słuszne. Ty i Fagin wszystko...
Fagin?
On mnie ocalił od stryczka. Ty mnie zostawiłaś.
Wiedziałeś, że miałam jutro przyjść z odsieczą.
Fagin nie przekazał ci listów?
- Jakich listów? - Pisałam każdego dnia.
Fanny dawała listy Faginowi. Pisałam, że chcę cię uniewinnić.
Niczego mi nie przekazał.
Boże.
Mówił, że mnie porzuciłaś.
Nigdy bym tego nie zrobiła.
Myślałam, że mi nie ufałeś. Że odszedłeś.
Co takiego?
Nigdy.
Nigdy w życiu.
Możemy być razem w tajemnicy?
Nie chcę być twoją kochanką.
Nie chciałbym tego.
To czym bym była?
Ukochaną.
Pomogę ci go ocalić.
Ale dalej niczego nie mogę obiecać.
Kiedy się spotkamy?
Przyślę powóz o 20.
Ruszże mózgownicą, Flashy.
Gdy Dickie się pokapuje, że buchnęliśmy mu torbę...
- Ja nie buchnąłem. - A jednak.
Wcale nie.
Tu się nie zgodzimy.
Bo ja widzę, że w naszym posiadaniu
znajduje się cacko niezbyt legalnego pochodzenia,
które należy migusiem zwrócić.
Ja tam nie wrócę.
Użytecznyś jak tupecik na rybim łbie.
Aputi.
Wydumałeś może, jak oddamy jego sepleniącej mości torbę?
Wybacz, ale muszę pilnie pomóc Jackowi.
A co dokładnie masz zrobić?
Odebrać damulkę trupowozem.
Aputi, twój intelekt poraża.
- Naprawdę? - Nie.
Jeśli się wymknie z domu, jej pokój będzie pusty.
Wejdę nim do posiadłości i zwrócę torebunię. A wy...
- Ale zapłacisz nam niedługo? - Nie kłopocz się.
Twoja obsesja na punkcie pieniędzy bywa doprawdy odpychająca. Za mną.
Jedyna potrzebna mi torba, a ty akurat ją zgubiłeś.
Na pewno się znajdzie, panie.
Znajdzie się?
Cóż to za odpowiedź?
Precz mi z oczu.
Mam w ścianie mysz, już od jakiegoś czasu.
Dickie ma pot, ale w portkach.
To mamy wiele wspólnego.
Gotowa, Belle? Kolacja.
- Ktoś umarł? - Jeszcze nie.
Możesz mnie kryć? Muszę pomóc w operacji.
- Na pewno? - Inaczej pacjent umrze.
Tak też może. Co dalej?
Nie wiem.
To zbyt lekkomyślne. Da się powiesić za pocałunek.
To nawet romantyczne.
No i godne pogardy.
Zawsze będę cię wspierać, ale uważaj na siebie.
Wy dwoje jesteście jak ogień i beczka prochu.
Co ja powiem matce?
Że źle się czuję.
Czołem, damulko.
Nie nazywaj mnie tak.
Dlaczego zataiłeś przed nim listy? Mogłam mu pomóc.
Mogłaś? Przypuszczasz. Od kiedy to znasz się na ucieczkach, laleczko?
O co ci chodzi?
Nie lubię cię.
No to z wzajemnością.
Nie jesteś go godna.
- Ja jego? - O właśnie.
Wyszła z ciebie snobka.
Nie widzisz w nim równego sobie,
a on jest wart trzy razy tyle co ty.
Nie oddam go damulce,
która pójdzie w diabły, jak jej związek zacznie ciążyć.
Ciekawe. Ja nie porzuciłam go w dzieciństwie.
Nie, tylko jako dorosłego, gdy zrobiło się gorąco.
A całej historii nie znasz. Wskakuj do trumny.
Mowy nie ma.
Prędzej sczeznę, niż ci zaufam.
Tylko tak dotrzesz na miejsce. Właź.
Przysłał mnie doktor Jack.
Ocaliłaś mnie kiedyś, pani. Nie dam cię skrzywdzić.
Torba, Flashy.
Fanny.
Gdzie jest Belle?
Wyczerpana. Wypoczywa.
Jakiś czas w Londynie dobrze by jej zrobił.
- Odrobina kultury... - Poradzimy sobie, dziękuję.
Zajrzę do niej.
Jeśli wystąpi taka możliwość.
Mogę ją ugościć po powrocie.
Panie Faginie!
To ja.
- Co pan tu robi? - Mogę to wyjaśnić.
Coś mi tu śmierdzi, ale nie wiem co.
Doszło do pomyłki.
Niechcący zabrałem torbę panienki wuja.
A że łatwo o szybki osąd,
postanowiłem czym prędzej ją zwrócić, choć mi nie po drodze.
To miłe.
Proszę to zanieść do jego pokoju.
Ale jeszcze pomogłaby mi panienka wyjść.
Kolana już nie te.
Żyła piszczelowa.
- Dosięgniesz? - Staram się.
Umiera. Tętno szybkie i urywane.
- Zemdlejesz. - Tylko tak ma szansę.
- Masz? - Próbuję.
Mam. Podwiązuję.
Gotowe.
Tętno stabilne.
Oddech też.
Brawo.
Pani doktor.
Jeszcze nie jestem lekarką.
- Śpi. - Doskonale.
Sen dobrze jej zrobi.
Wciąż liże rany.
Musimy jej pomóc, żeby się nie wytężała.
Gdy byłem w więzieniu,
często śniłem, że twoja operacja się nie powiodła.
Wykrwawiałaś się, a ja nie mogłem ci pomóc.
Gdy się budziłem, koszmar mnie nie opuszczał.
Nie wiedziałem, czy żyjesz.
Żyję.
Dzięki tobie.
Jack.
Proszę cię.
Zostańmy tak jeszcze chwilę.
Nie zginiesz przeze mnie.
Coś wymyślimy.
Będziemy ostrożni.
Zanim cię poznałam, czaiła się we mnie śmierć.
Nie wiedziałam, kiedy uderzy.
A potem zjawiłeś się ty.
Rozjaśniłeś mój świat niczym nocne ognisko.
Dałeś mi życie.
Dzięki tobie mogę marzyć o przyszłości.
Ale pojawił się też nowy lęk.
Własnej śmierci byłabym nieświadoma.
Ale stracić ciebie...
Czekałaby mnie wieczność w mroku.
- Coś wymyślimy. - Nie.
Znam już to uczucie.
Poznałam je, myśląc, że cię powiesili. Nie mogłam tego znieść.
Nie mogę żyć ze świadomością, że mój dotyk może cię zabić.
Kocham cię.
- I zawsze będę. - A ja ciebie.
Ale teraz musimy się pożegnać.
- Na dwa lata. - Proszę, nie.
Nie dbasz o swoje życie.
Nie będę powodem twojej śmierci. Za bardzo cię kocham.
Odpracuj swoje. Uważaj na siebie.
A potem będziemy razem.
Belle.
Proszę cię.
Sprytny! Nie waż się wracać z zaświatów i robić mi awantur.
- Wszystko gra. - Nic tu nie gra, stary kanciarzu.
Zataiłeś przede mną listy. Kłamałeś.
Nie porzuciła mnie.
O to chodzi.
Stań między nami jeszcze raz, a cię potnę.
I to nie z chirurgiczną precyzją.
Gdyby nie ja,
dałbyś się omamić snobistycznym dyrdymałom i zawisnąłbyś jak żyrandol.
Jako ojciec muszę cię chronić przed stryczkiem,
a twoja panienka to do niego prosta droga.
Już nie jest moja. Dzięki tobie i jej matce.
Przeprosiłbym, ale nieszczerze.
- Chcę ci tylko pomóc. - Wbijając mi nóż w plecy?
Sam właśnie groziłeś mi nożem.
Siadaj, napij się, zjedz placek...
Nie chcę żadnego placka! Chcę odzyskać wolność.
Odzyskać Belle.
Zbyt ciężko na to pracowałem,
żebyś wszystko mi schrzanił!
Sprytny.
Domyślam się, że lady Belle dziś z tobą była.
Jeśli zobaczę was razem, wykonam wyrok.
Myślisz, że się ciebie boję?
Każdego dnia ogrywam śmierć.
Do czasu.
Uważałbym na tę nogę.
Źle poskładana kość przetnie żyłę piszczelową,
jeśli znów się złamie.
Wykrwawisz się w mig.
Grozisz mi?
Dobrze radzę jako lekarz.
Napisy: Konrad Szabowicz