Disneyland - rok po otwarciu
KRAINA PRZYGÓD
GŁOS WALTA DISNEYA
Park wiele dla mnie znaczy. To projekt bezterminowy.
Mogę go rozwijać bez końca.
Mogę go rozbudowywać, dopóki będę miał na to pieniądze.
Czułem, że przez całą swoją karierę,
zamiast omawiać pomysły,
po prostu się za nie brałem i je prezentowałem.
Ludzie w tym kraju zobaczą i usłyszą
nową przygodę w rozrywce.
Wkrótce pojawi się na scenie amerykańskiej pod nazwą Disneyland.
Disneyland - rok przed otwarciem
Walt Disney to największy kreatywny geniusz w show-biznesie.
Wprowadził nowe pomysły do kin
i dał rozrywkę milionom ludzi.
- Niezły wstęp... - Zasługujesz na to.
I to mnie martwi, wiesz?
Podejmując największe wyzwanie w życiu,
Walt Disney zaczął budować miejsce, którego świat nie mógł sobie wyobrazić.
DYREKTOR ARTYSTYCZNY
Walt był przekonany, że jeśli to ma się udać,
będzie potrzebował funduszy.
W tym celu był gotów wyprodukować seriale telewizyjne.
Teraz spróbuje szczęścia w telewizji kablowej.
HISTORIA Disneylandu
Jestem pewien, że nasze treści wpłyną tak samo
na widzów w domu jak w kinie.
Zapewniam, że podchodzimy do tego poważnie
i nie traktujemy tego projektu po macoszemu.
Traktujemy to priorytetowo.
Walt zatrudnił kamerzystów, by sfilmować swoją ryzykowną misję.
Większość materiału nigdy nie została pokazana.
Na działce o powierzchni 97 hektarów, niedaleko miasta Anaheim,
zaczęliśmy budowę Disneylandu.
TWÓRCZYNI MAKIETY
Gdy Walt opisał park, wiedziałam, że to zły pomysł.
Komu będzie się chciało jechać 50-64 km?
Otwarcie parku wyznaczono na połowę lata 1955 roku.
Nie skończylibyśmy na czas
bez współpracy całego zespołu.
PISARZ
Większość Hollywood sądziła,
że Disneyland będzie hollywoodzką porażką.
Roy Disney powiedział: „Jak to większość?
Ja tak myślałem”.
Chcemy, byście zobaczyli razem z nami,
jak marzenie staje się rzeczywistością.
HISTORIA Disneylandu
Dziesięć miesięcy przed otwarciem
GŁÓWNY PLANISTA
Gdy wybrano miejsce, zrobiło się gorąco,
bo Walt wyznaczył niemożliwy do dotrzymania termin.
Początek lipca 1955 roku.
Nadal nie wiem, jak to zrobili.
PROWADZĄCY PROGRAM TV
Kiedyś mnie spytał:
„Pamiętasz, jak mówiłem o Disneyowskim biznesie
w południowej Kalifornii?”.
Wsiadłem z nim do auta
i udaliśmy się w długą podróż.
Zastanawiałem się, dokąd nas zabiera.
Dotarliśmy do jego gaju pomarańczowego.
Zastrzegł, że to ściśle tajne, co było zrozumiałe.
Nie powiedziałem mu, że według mnie postradał zmysły.
Oto nasz raport z Disneylandu.
W pierwszym programie telewizyjnym pokazaliśmy plan marzenia.
Oto on. A marzeniem jest Disneyland.
Budujemy park niedaleko Anaheim w Kalifornii.
Obiecaliśmy was informować o całym procesie.
To raport z pierwszej ręki. Odwiedźmy Disneyland.
Jednym z naszych fotografów jest Stuart Jewell,
ekspert fotografii poklatkowej.
Nie montujemy aparatów dla zabawy.
Utrwalają kolejne etapy budowy Disneylandu.
Zwykły aparat robi 24 zdjęcia na sekundę.
Ale ten robi jedno co 15 sekund.
To sprawia, że obraz na ekranie wydaje się szybszy.
Disneyland jest podzielony na cztery główne krainy.
To cztery różne światy, z których będą pochodziły nasze seriale.
Kraina Przygód.
Kraina Przyszłości.
Kraina Fantazji.
I Kraina Dzikiego Zachodu.
Już wtedy Walt wiedział, jak chce przemieszczać gości w parku.
GŁOS DICKA IRVINE’A GŁ. DYR. ARTYSTYCZNEGO
Bardzo mu zależało, żeby połączyć wszystkie pomysły.
To pomagało zgrać jego koncept.
A na tamtą chwilę był on luźny, płynny i chaotyczny.
PROJEKTANT
Roy nie cierpiał długów.
Walt wręcz przeciwnie, bo byliśmy zadłużeni po uszy.
Trzeba było ślepej wiary,
by podążać za pomysłem Walta,
bo miał problemy z bankami, które nie podzielały jego entuzjazmu.
Zawsze był zagubiony.
Nie miał nic, prócz przeczucia,
że to się może udać.
PROJEKTANT
Nie było łatwo przekonać ludzi, że to będzie sukces.
Wielu wątpiło w ten pomysł.
W końcu projekt nabrał tempa
i nic nie mogło go zatrzymać.
A jeśli się nie uda?
Jeśli ludziom się nie spodoba? A jeśli park jest za daleko?
Co, jeśli pójdą raz i już nie wrócą?
Ale to problem Walta. Jeśli mu się nie uda, to jego problem.
Siedem miesięcy przed otwarciem
Można tam pojechać samochodem.
To przyjemna 50-minutowa podróż przez miasto.
Ale zróbmy to inaczej.
Wzbijmy się w powietrze. Polećmy helikopterem.
PROJEKTANT OGRODÓW
Żeby wziąć gości za rękę
i zabrać na wyprawę przez pustkowie Missouri,
Walt nie potrzebował wieżowca,
konstrukcji wsporczej
czy węzła drogowego na autostradzie.
Wybudowano nasyp, który pełnił funkcję bariery akustycznej.
W środku był świat Walta.
Nasyp pełni ważną funkcję z punktu widzenia krajobrazu.
PODRÓŻ PRZEZ DŻUNGLĘ
Walt nie chciał małych drzew. Chciał ogromne.
Mówił, że drzewa nie mają skali.
Chciał zrobić istny pokaz.
Nie dawał spokoju Billowi Evansowi, bo chciał większe i lepsze drzewa.
Nie zamierzał czekać pięciu lat,
aż krajobraz zharmonizuje się z architekturą.
Mogliśmy działać, dopóki mieliśmy na to fundusze.
Oczekiwano bujnej roślinności mimo ograniczonego budżetu.
A on był bardzo skromny.
Naszkicowałem, gdzie będą nasypy,
gdzie rozłożyć głazy i posadzić drzewa.
Ale bez wymiarów.
Zdałem się na intuicję.
KRAINA PRZYSZŁOŚCI
Przy takiej intensywności i ciężkim sprzęcie
od czasu do czasu coś musi się nie udać.
Ale operatorzy podchodzą do tego ze spokojem.
Na szczęście nie było poważnych wypadków.
A to początek Głównej Ulicy,
połączenia małych miasteczek Ameryki z przełomu wieku.
Tutaj można przejechać się wozem konnym
i podziwiać stary ratusz, operę i remizę.
Jeśli przejedziesz całą trasę, dotrzesz do Centrum Disneylandu,
gdzie teraz stoi wieża z aparatem.
Pięć miesięcy przed otwarciem
ZAMEK ŚPIĄCEJ KRÓLEWNY
KIEROWNIK BUDOWY
Na początku budżet wynosił 4,5 miliona dolarów.
W sierpniu siedem milionów.
A w grudniu 11 milionów.
Wiosną nie wiadomo.
KSIĘGOWY
Gdy wydano 17 milionów, zabrakło gotówki i mogło dojść do zamknięcia budowy.
Takie są skutki
szybkiego tworzenia czegoś tak wyjątkowego jak Disneyland.
Nie inwestuję w rancza. Nic tu nie mam.
Mam dom. To wszystko.
Ale na to wyłożyłem własne pieniądze.
Wziąłem kredyt pod zastaw polisy, którą opłacam od 30 lat.
Walt i ja chodziliśmy wokół fundamentów
stacji kolejowej i przejścia podziemnego do Disneylandu.
Nagle powiedział do Dicka Irvine’a:
„Gdy Joe skończy wydawać kasę na te przekopki,
nie zostanie nam nic na park”.
Naprawdę martwił się tą sytuacją.
Cztery miesiące przed otwarciem
W Wilmington w Kalifornii
trwały prace nad dwoma lokomotywami parowymi z 1900 roku.
To chyba ostatnie takie modele w Stanach Zjednoczonych.
BRATANEK WALTA
Walt uwielbiał wszelkie miniatury.
Pociągi były dla niego symbolem dzieciństwa.
Z nimi się dorastało.
Walt był osiem lat młodszy od taty.
Był jak dziecko, które bawiło się pociągami.
Dużo jeździli koleją.
Ich wujek był inżynierem.
Obaj często rozmawiali o tym, jaki to dreszcz emocji towarzyszy im,
gdy znajdują się przy tej wielkiej lokomotywie
i widzą wujka.
INŻYNIER MECHANIK
Poznałem pociągi, budując je dla Walta.
Ten, który zbudowaliśmy, jeździł wokół jego domu.
Mieliśmy rysunki tak zwanej Lilly Belle.
Mając rysunki małego pociągu,
zaczęliśmy tworzyć lokomotywy i wagony.
Wystarczyło tylko rozszerzyć
rozstaw szyn ze skali 1:8 do 36 cali.
W studiu modele zostały dopracowane
i jesteśmy już w trakcie konstrukcji prawdziwego pociągu.
Przejażdżka Piotrusia Pana znajdowała się w oddzielnej hali.
Była pełna szyn i wagoników.
Stworzyliśmy spadki i spirale.
To było coś zupełnie nowego.
O ile mi wiadomo, w żadnym parku rozrywki
nie istniała podwieszona kolejka górska.
W Newport budowaliśmy i składaliśmy miniaturowe auta wyścigowe do Autopii.
Będą jeździć po autostradzie Krainy Przyszłości.
Największym problemem
było dopasowanie ich do osób w różnym wieku.
Inżynieria motoryzacji
Żeby było realistycznie,
autostradę będą patrolować miniaturowe radiowozy.
PROJEKTANT POJAZDÓW
Każda praca z Waltem jest inna.
Dopiero gdy zaczynamy, orientujemy się, co mamy zrobić.
Nie mieliśmy kierowników projektu, więc nie potrzebowaliśmy koordynatorów.
Nie było jeszcze kserokopiarki, więc materiały nie były rozpowszechniane.
Wykonywaliśmy tylko swoją pracę.
Waltowi nie przyszło do głowy, że przeciąża ludzi.
Po prostu robiliśmy swoje.
I to kilka rzeczy jednocześnie.
Nie było czasu na obijanie się.
To Walt musiał cię złapać i powiedzieć,
że coś nie wyszło, tak jak chciał. To jego problem.
Wiele osób mówiło: „Jest skończony”.
Gdyby się nie udało, studio też by upadło,
bo wszystkie pieniądze szły na park.
PUBLICYSTA
Mieli duże problemy z otwarciem.
Wykopali koryto Rzek Ameryki, napełnili je wodą,
a gdy rano wrócili, było suche.
Ziemia była piaszczysta, więc woda po prostu zniknęła.
Eksperymentowaliśmy z drogą wodną dla dużej rzeki,
dla Rzek Ameryki.
Najpierw użyliśmy bentonitu.
Był lepki i miał zapewnić wodoszczelność,
ale się nie sprawdził.
DYREKTOR ARTYSTYCZNY
Podczas budowy nie wszystko szło różowo.
Walt zjawiał się w niedzielę rano
i wszystkiemu się przyglądał.
Pewnego dnia kilka razy westchnął, odwrócił się...
i powiedział: „Wiesz co?
Dziś dostałem zestawienia wydatków.
Wydaliśmy nieco ponad połowę pieniędzy,
które mamy na budowę parku.
Niczego tu nie ma
oprócz dziur i sterty ziemi.
Nie ma tu niczego,
na co ludzie wydaliby 15 centów.
Boję się”.
I tak było.
Nie mogłem uwierzyć, że wydaliśmy połowę...
To było mnóstwo pieniędzy,
a nie stworzyliśmy nic, co mogło budzić zainteresowanie.
Usiadł i długo nic nie mówił.
Zrozumiałem, z jaką odpowiedzialnością i zmartwieniem się mierzył.
Ja martwiłem się drobiazgami.
Czy skończymy dane elementy na czas...
Ale to mi nie przyszło do głowy,
bo nic o tym nie wiedziałem.
Ale właśnie to stanowiło problem. Wtedy to zrozumiałem.
W trzeciej hali
zaczęliśmy budowę 30-metrowego amerykańskiego statku rzecznego,
tylnokołowca Marka Twaina.
Ponieważ pokład opadał po obu stronach,
każdą deskę trzeba było osobno przyciąć i dopasować.
Budowa tak dużej łodzi w budynku 80 km od wody
wywołała zdumienie.
Ale w przeciwieństwie do gościa, który utknął z łodzią w piwnicy,
mieliśmy plan.
Prawie wszyscy się nabrali.
Można ją było transportować w częściach.
STATEK RZECZNY MARK TWAIN
Walt od razu wiedział, że to będzie coś innego.
Miał pomysł na rodzinny park rozrywki.
Na początku starzy wyjadacze z branży rozrywkowej
krytykowali nas
za trwonienie pieniędzy
i zbytnią szczegółowość.
TWÓRCA FABUŁ
Przed otwarciem parku odwiedzaliśmy główne lunaparki w kraju oraz producentów,
by sprawdzić, czy są zainteresowani produkcją
naszych projektów.
Prawie wszyscy producenci byli zdania,
że to trudne do wykonania i zalecają kupno ich projektów.
Mieli na sprzedaż typowe atrakcje.
Ale z Waltem to by nie przeszło.
Mieliśmy piękne, ale niepraktyczne rzeczy.
A on o tym wiedział.
Pomysł Disneylandu dojrzewał we mnie latami.
Pojawił się, gdy zabierałem dzieci do parków rozrywki.
Chodziliśmy do nich w każdą sobotę i niedzielę.
Ich matka nie chciała z nami iść, więc szliśmy sami.
Chodziliśmy do zoo i w inne miejsca.
Uwielbiały nasze wspólne wycieczki.
To był najszczęśliwszy okres mojego życia.
CÓRKA WALTA
Całe życie słyszałam, jak mówił o takim parku.
Od piątego roku życia
aż do chwili, gdy miałam 21 lat,
to marzenie rosło.
Od skromnego pomysłu,
który miał być zrealizowany na terenie studia,
do czegoś spektakularnego.
Wszyscy myśleli, że jest szalony.
Jak wtedy, gdy powiedział, że chce zrobić pełnometrażową animację.
Można powiedzieć,
że to był duży eksperyment.
Tak też powstał ten park.
Walt chciał zrobić
coś diametralnie innego od Coney Island.
KRAINA PRZYGÓD
Walt znał park na wylot.
Wiedział, gdzie są wszystkie rury.
Nie zdawał sobie sprawy, i ciężko było mu to pojąć,
że potrzebuje betonu.
Uważał, że może zbudować park tak jak tymczasowy plan filmowy.
Nie przebolał tego, jak dużo cementu użyto
do budowy wodospadu w Krainie Przygód.
W górze rzeki inni robotnicy głowili się, jak stworzyć skały.
Matka Natura tworzy je ot tak,
ale nam nastręczało to trudności.
Miałem codziennie sprawdzać kosztorysy,
ale tego nie robiłem... Oblałem matmę w liceum.
Nie wiedziałem, czy jesteśmy na plusie, czy na minusie,
ale póki nikt nie ostrzegał, że przekraczamy budżet, nic nie mówiłem.
Walt pytał: „Ile już wydałeś?”.
Gdy chciałem sprawdzić kwotę,
on już ją znał.
Trzy miesiące przed otwarciem
Gdy budowano Disneyland, w studiu było mnóstwo ludzi.
Wszyscy pracowali nad szalonym projektem parku rozrywki.
To było szalone, ale też zupełnie naturalne.
WŁASNOŚĆ PRYWATNA – ZAKAZ WSTĘPU
WSTĘP WZBRONIONY
Nie mieliśmy żadnego biura.
Tylko ludzi.
Nie chciało nam się wracać pod koniec dnia do domu,
bo kolejnego dnia i tak trzeba było wrócić.
I tak w kółko.
Przerwanie pracy i powrót do domu nastręczały trudności.
FARMA KNOTT’S BERRY I MIASTO DUCHÓW
Jesteśmy w Disneylandzie.
Tak, jesteśmy w parku,
ale nie zostawiliśmy naszych problemów w studiu.
Skupiamy się na nich wszystkich w jednym miejscu.
Gdy zaczynaliśmy, Walt nie umiał czytać planów.
Nigdy by się do tego nie przyznał.
Ale próbowaliśmy go oszukiwać,
więc szybko się nauczył,
a nawet był w tym lepszy od nas. Miał lepsze wyczucie proporcji niż my,
bo wiedział dokładnie, czego chce
na podstawie miniaturowej Głównej Ulicy.
Myślę, że wykorzystaliśmy z 10% planów.
Nowe powstawały na bieżąco.
Walt był przekonany,
że jeśli goście zobaczą
dobry gust, jakość i design,
podświadomie nie będą oceniać parku
pod kątem zagospodarowania terenu czy też architektury,
ale podświadomie będą odróżniać dobre od złego.
ARCHITEKTKA KRAJOBRAZU
Angażowali wielu architektów krajobrazu do różnych projektów.
Walt Disney obawiał się, że przez tę mnogość ludzi
projekt nie wypali. Wtedy pojawiłam się ja.
Rozrysowałam plan Głównej Ulicy i Centrum.
Zwołano zebranie dyrektorów artystycznych.
Walt też był obecny. Wszyscy zatwierdzili projekt.
Roy Disney powiedział: „Nie zawracaj mu głowy.
Z problemami przychodź do nas. Daj mu pomarzyć”.
Przychodził co sobotę.
Spotykaliśmy się z dyrektorami artystycznymi,
a on nam mówił, co mamy zrobić.
Chciał, żebyśmy zaczynali w poniedziałek rano.
Nie chciał dopiero wtedy snuć planów.
Często w weekendy
pracowałam nad szkicami do północy.
Walt miał krótki lont
i miał swoje wymagania.
Oczekiwał, że wszyscy zrobią to, co on.
Dwa miesiące przed otwarciem
W Disneylandzie mieliśmy duże problemy.
Dwóch lub trzech głównych asystentów doradzało mi,
by pod żadnym pozorem nie otwierać w lipcu.
By przełożyć to na wrzesień.
Nie zgodziliśmy się.
Ludzie wiedzieli, że park otwiera się w lipcu.
Gdybyśmy czekali do września z naszymi problemami finansowymi,
moglibyśmy marnie skończyć.
Ten projekt wiele nas nauczył.
Najbardziej podobało mi się to,
że bez zawahania po prostu robiliśmy swoje.
Miesiąc przed otwarciem
W całym studiu
młotki i piły ustąpiły miejsca farbie i pędzlom.
Otwarcie było blisko.
Pośpiech, malowanie, kampania. Zrobiło się poważnie.
Zawsze jest jakaś presja.
To chyba część natury show-biznesu.
Część to korzystanie z okazji,
a część to dobre wyczucie czasu.
Walt, będąc człowiekiem intuicyjnym,
wyczuł, że to był dobry moment.
Wywarł na nas presję i dowieźliśmy temat.
Jednego się baliśmy.
Co zrobić z Krainą Przyszłości?
Musiała istnieć.
Nie mogliśmy powiedzieć, że jej nie chcemy. Tak się natrudziliśmy.
Pewnego dnia pojechałem do Disneylandu z Waltem.
Zapytał, czy wiem, co najgorszego mogłoby nas spotkać.
Nie wiedziałem, o czym mówi.
Chodziło mu o bankructwo.
Faktycznie to byłaby tragedia.
Ale Walt powiedział:
„Pięć razy w życiu zbankrutowałem. Raz więcej nie zaszkodzi”.
Jeśli zespół cię wspiera i wszyscy macie te same cele,
to projekt staje się czymś więcej.
Wiadomo, że tak to działa.
Rodzi się entuzjazm, mamy coś wspólnego.
A absurdy zaczynają was po prostu bawić.
Ale zwykle wszystko zmienia się dzięki obustronnemu działaniu,
którego nie doświadczysz w pojedynkę.
Walt był mistrzem w tworzeniu takiej atmosfery.
Tu, na brzegu, natrafiamy na królestwo istot żyjących na równinach Serengeti.
Najwyższa ze wszystkich jest żyrafa.
Stworzenie tych zwierząt wymaga wspólnego wysiłku
najlepszych projektantów, rzeźbiarzy i mechaników.
Postanowiłem jako pierwszy
przepłynąć się łodzią, gdy przejażdżka będzie gotowa.
Chciałem sprawdzić, czy goście zmokną...
bo wpadł mi do głowy pomysł, żeby popłynąć za wodospad.
Powoli wszystkiemu się przyglądałem.
Rozglądałem się i szukałem prześwitu.
Gdy wpływaliśmy pod wodospad,
spojrzałem na rufę,
a tam siedział Walt.
Serce mi stanęło.
Doszedłem do siebie, dopiero jak wypłynęliśmy spod wodospadu.
Po cichu wszedł na pokład. Nie wiedziałem, że tam jest.
Oto wstępny raport z Disneylandu.
W zeszłym roku w programie
mówiliśmy o naszych planach i nadziejach związanych z Disneylandem.
Kilka miesięcy temu, raportując postęp prac,
pokazaliśmy wam początek budowy.
Wiele osób pisało do nas listy z pytaniami o Disneyland.
W tym tygodniu, na kilka dni przed oficjalnym otwarciem,
chcemy opowiedzieć wam, co się działo,
i podzielić się radością oraz lękami w tym wyścigu z czasem.
W naszym ostatnim raporcie oddaję hołd artystom,
rzemieślnikom i inżynierom,
których nieustający wysiłek pomógł zrealizować to marzenie.
Bez ich wyobraźni i zdolności Disneyland by nie powstał.
Ostatnie dni były szalone.
Widziałem, jak ogrodnicy opryskiwali krzaki i kwiaty farbą,
bo zwiędły.
Zamiast je podlewać, malowali trawę, krzaki i drzewa.
OPERATOR PARKU
Przed otwarciem był strajk hydraulików.
Musieliśmy zdecydować: wodopoje czy toalety.
Nie było czasu na jedno i drugie.
Walt powiedział: „Musimy mieć toalety.
Ludzie mogą pić Colę i Pepsi, ale nie sikać na ulicy”.
WIELKIE OTWARCIE, 1936 R.
DYREKTOR ARTYSTYCZNY
Pod zamkiem ulatniał się gaz,
a wokół fundamentów były widoczne małe niebieskie płomienie.
Wtedy o tym nie wiedziałem, ale...
Paliłem fajkę, jak zwykle, i szedłem z Centrum.
Nagle komendant straży wybiegł i mnie chwycił.
Kazał mi szybko zawrócić.
Zapytał: „Nie wiesz, że jest pożar?”.
Myślał, że wysadzę zamek.
Wszyscy czuli ogromną presję.
Mieszkaliśmy i pracowaliśmy tam od rana do nocy.
Po 48 godzin tygodniowo.
Walt przychodził w soboty. Szliśmy razem na lunch,
a potem wracaliśmy do pracy. Walt nam nie odpuszczał.
Okres przed otwarciem był bardzo nerwowy.
Wtedy mieszkaliśmy w ratuszu, na piętrze.
Ostatnie rysunki wykonaliśmy właśnie tam.
Pracowaliśmy na miejscu.
Nie opuszczała nas panika.
To cud, że tego nie porzuciliśmy
i że w ogóle otwarto Disneyland.
Dwa tygodnie przed otwarciem
Ludzie patrzyli na mnie i mówili:
„Ten facet nie dba o pieniądze”.
To nieprawda. Szanuję pieniądze.
Niektórzy uważają,
że im więcej pieniędzy, tym lepiej.
Ja uważałem, że z pieniędzy należy korzystać.
Nie sądzę, że posiadam coś, z czego mógłbym czerpać korzyści,
poza tworzeniem czegoś innego.
Według Walta ciągle się uczyliśmy.
A ja już nie miałem pieniędzy.
Musiałem pożyczyć pieniądze z ABC, zastawić polisę i obciążyć hipotekę.
Dostawcy powodowali opóźnienia,
dochodziło do awarii i groziły nam strajki.
Ale Walt był odważny. Stawiał na szali wszystko. W tym swoje przekonania.
Ilu ludzi by to zrobiło?
Dziesiątego lipca zrobiliśmy imprezę w Disneylandzie.
Wtedy pierwszy raz pozwolono nam przejechać się pociągiem wokół parku.
Co więcej, tego dnia popłynął statek.
Walt tam mieszkał.
Przychodził wcześnie rano,
żeby zobaczyć, jak idzie praca.
Przed otwarciem...
Kraina Przyszłości nie był gotowa.
Musieliśmy improwizować na poczekaniu.
kosmiczny bar
TWÓRCA MAKIETY
Przed otwarciem Disneylandu panował chaos.
Po obu stronach Krainy Przyszłości stały wielkie budynki,
ale były puste.
Bądźcie z nami przed odbiornikami 17 lipca, w przyszłą niedzielę,
na oficjalnym otwarciu Disneylandu.
W półtorej godziny pokażemy wam większość atrakcji.
Trzy dni przed otwarciem
To tylko niektóre z miejsc, które ABC postanowiło pokazać
podczas największej transmisji na żywo.
To pan Kintner zaproponował panu Disneyowi,
by ABC transmitowało otwarcie Disneylandu.
Pan Disney uważał, że to dobry pomysł.
Po wstępnym planowaniu
ekipa filmowa zaczęła ćwiczyć.
Zbierano sprzęt z całego kraju.
Zgromadzenie 26 000 m kabli, w tym 16 000 m współosiowych,
nie było łatwym zadaniem.
Zebrano 13 hydraulicznych wózków widłowych,
by zbudować specjalne platformy dla kamer
i je na nich zamontować.
Operatorzy wózków mieli szkolenie.
PRÓBY TRANSMISJI
Istniało ryzyko, że nie zatrzymają podnośników na czas
i wyrwą przewody z kamer.
KRAINA DZIKIEGO ZACHODU
Pracowałem wtedy nad Casey Juniorem.
Testowałem go przed otwarciem...
Pokonując pierwsze wzniesienie, wypadł z torów.
Zamknęliśmy kolejkę, żeby dowiedzieć się, co się stało.
Odkryliśmy, że wzdłuż toru nie ma szyny zabezpieczającej,
więc nie mogliśmy otworzyć kolejki.
Ale miałem poprowadzić lokomotywę po torze dla programu.
Przejażdżka Pana Ropucha
Podczas prób
prace nad Disneylandem trwały.
Kolejny mały problem. To asfalt, nie piasek.
Część rzeczy jest skończona,
mimo wielu prac na ostatnią chwilę.
Ludzie i ciężarówki z materiałami
nieustannie w pośpiechu przemierzają uliczki parku.
Próby stanęły w miejscu.
RATUSZ
kraina przyszłości
Tuż przed programem rozpoczęto ostatnie przygotowania.
Kraina Fantazji, Kraina Dzikiego Zachodu,
Kraina Przygód, Główna Ulica, Kraina Przyszłości.
Uwaga. Pięć sekund. Zaczynamy.
Dzień otwarcia
Disneyland
Walta Disneya
Jak się macie? Tu Hank Weaver.
Przez ostatni rok w tym programie
ogłaszano budowę Disneylandu.
Teraz nadszedł czas na jego otwarcie.
Ludzie na całym świecie
przyglądają się tym 65 hektarom w Anaheim w Kalifornii.
Dziś po południu ujrzycie Disneyland, najbardziej bajkowe królestwo,
jeszcze przed światową premierą.
Na początek zabierzmy was do wejścia do Disneylandu
i gospodarza, Arta Linklettera.
Stoję na torach kolejowych
przed stacją Disneylandu i Santa Fe.
Za chwilę nadjedzie sam Walt Disney
specjalnie zmniejszonym wagonem kolejowym.
I jak było?
Dobrze.
Gubernator prowadził do Krainy Dzikiego Zachodu, a potem Fred Gurley.
A teraz przyszła moja kolej.
- Gubernatorze. - Miło cię widzieć, Art.
Gubernator Knight stanu Kalifornia
oraz Walt Disney i pan Gurley, prezes kolei Santa Fe.
Santa Fe i Disneylandu.
Zgadza się.
Napływają tysiące ludzi.
Idą pieszo przez magiczny tunel, bo żadne auto tu nie wjedzie.
Jak w Alicji w Krainie Czarów
po drugiej stronie tunelu prowadzącego do Disneylandu
czeka na ciebie świat z minionej epoki, inna rzeczywistość.
Zegar cofnął się o pół wieku.
To rynek małego amerykańskiego miasteczka.
Rok 1900.
Byłem jednym z przepoconych ludzi, którzy próbowali przejść...
To był labirynt dla szczurów.
Dzień wcześniej wszyscy świętowali na mieście,
więc kilka osób miało kaca.
To nie był najlepszy dzień.
Większość ludzi pamięta otwarcie jako katastrofę.
Przyszło dwa razy więcej osób, niż planowano.
Skończyło się jedzenie. Wszystko poszło nie tak.
Kobiety musiały nosić szpilki i rajstopy w upale
na otwarciu Disneylandu.
To był morderczy dzień.
Ale trzeba przyznać, że pomysł Walta zrobił wrażenie.
Geniuszu się nie krytykuje.
Na Głównej Ulicy zapanował spokój.
Walt Disney odczyta dedykację.
Witam wszystkich przybyłych.
Disneyland to wasza ziemia.
Tu przeżywamy wspomnienia z przeszłości.
To tu młodzi mogą cieszyć się wyzwaniami i obietnicą przyszłości.
Disneyland powstał dla ideałów, marzeń
i faktów, które ukształtowały Amerykę,
z nadzieją, że będzie źródłem radości i inspiracji dla całego świata.
Dziękuję.
To była jedna z najbardziej ekscytujących chwil w moim życiu.
Myślę, że każdy, kto tu dzisiaj był,
będzie się tym szczycił tak, jak ludzie na otwarciu Wieży Eiffela.
Mogę z dumą powiedzieć, że byłem na otwarciu Disneylandu.
To wspaniałe wydarzenie.
RZEŹBIARZ
Nie brakowało nam wiary w to, że to może być coś dobrego.
To inni uważali, że Disneyland nie odniesie sukcesu.
Myślę, że ludzie z działu kreatywnego byli innego zdania.
Walt powiedział: „Chcę, by nasi goście, którzy tu przyjdą, skorzystają z kolejek,
zobaczą to, co stworzyłeś,
po wyjściu mieli mieć uśmiech na twarzy.
To wszystko, o co cię proszę, jako projektanta.
Ma być ładnie, ale też tak, żeby ludzie wychodzili z uśmiechem”.
Piotruś Pan
Prasie nie spodobało się otwarcie.
Taką cenę trzeba zapłacić, by być w hollywoodzkim show-biznesie.
Szukają najmniejszych niedociągnięć.
Czegoś, co można wyolbrzymić.
Przedstawiam państwu uroczą damę i wielką gwiazdę,
którą pan Disney poprosił, by ochrzciła Marka Twaina.
Panie i panowie, Irene Dunne.
- Witaj, Irene. - Jak się masz?
Przechyla się.
To dlatego, że za chwilę odbije od brzegu.
Statek ochrzczony. Od dziś rozpoczyna codzienne rejsy
w górę i w dół rzek świata. To znaczy, Ameryki.
- Dziękuję, panno Dunne. - Miłej podróży.
Ja już państwa muszę opuścić.
A komodor, admirał Joe Fowler, jest już w sterówce.
Chyba szykują się do żeglugi...
Do widzenia, Irene. Miłej podróży.
Jest i gwizdek.
Płyńcie, admirale.
Pa.
Przed pokazem Krainy Przyszłości
odczytam kilka słów.
„Widok na świat wspaniałych idei, które podkreślają dokonanie człowieka.
Krok w przyszłość z wizją, jak będzie ona wyglądać.
Przyszłość oferuje nowe odkrycia naukowe, przygody i ideały.
Era atomowa, wyzwanie kosmosu
i nadzieja na pokojowy i zjednoczony świat”.
Panie i panowie, mam nadzieję,
że te gołębie to zwiastun pokoju w przyszłości.
Myślę, że to sprowadza się do samopoczucia ludzi.
Czują się ze sobą lepiej.
PLAC NA GŁÓWNEJ ULICY
Jeśli dodamy ludziom pewności siebie, że mogą wszystko,
to nie tylko zmniejszy ich strach,
ale uczyni ich lepszymi.
Jest nadzieja.
Przerosłeś dziś Barnuma, Walt. Ale czas na nas.
Wiem, ale chcę podziękować artystom,
pracownikom i wszystkim, dzięki którym spełniło się to marzenie.
Chodźmy zaszaleć do Krainy Fantazji.
- Chodźmy. - Do widzenia.
Mimo wczesnych niepowodzeń,
od otwarcia Disneyland przyjął
ponad 900 milionów gości.
KOLEJKA JEDNOTOROWA
STRAŻ POŻARNA POJAZD NUMER 1
Z dedykacją dla twórców, którzy zbudowali Najszczęśliwsze Miejsce na Ziemi
Napisy: Małgorzata Banaszak