-Jest tam kto? -Bądź cicho.
Elvis, sam bądź cicho.
-Kim jesteś? Czego chcesz? -On... Mi nie powiedział.
O Boże.
Bryan, synu... To dlatego, że nie jesteś czwórkowym uczniem.
Dobra, kolego. Kocham....
Gramy ludzie. Z życiem. Widzę cię. Gotowy?
Hej, Frank. Dobra...
To coś dla mnie.
Uśmiech, robota czeka.
Nie ma dokumentów. Tylko to było w kieszeniach.
-Wybrał zły dom. -Bo właściciel domu to Jim Brass.
Tak jak z Drew Careyem?
Jim Brass kierował Kryminalistyką. Był kapitanem. To legenda.
Tak. Prawdziwa masakra. Przydałaby mi się twoja pomoc.
Świetnie. Dziękuję.
Pytają, czy znajdą w domu więcej broni?
Broni? Tak, kilka sztuk. Ale policja jest w tym dobra. Znajdą je.
Dobra.
Jim Brass. Trzy na dziesięć.
Wstawię ocenę - cztery plus.
Jestem na pół ślepy. Pięć minus?
Maxine Roby. Poznaliśmy się jak Willows odeszła.
Kierujesz laboratorium.
Jestem z Allie Rajan, z CSI. Jest świetna.
To zaszczyt pana poznać.
Dodaję ci roboty, ale to on zaczął.
Ponoć stary z ciebie twardziel.
Miałem okazję narobić sobie wrogów.
Któryś go nasłał?
Tak. Ale to wszystko co się udało wycisnąć z Tajemniczego Gościa.
Szef go tu przywiózł. Nie ma auta.
Nie ma wehikułu czasu.
Czemu dzieciak miał stare banknoty?
Duże nominały kursują jakieś sześć lat.
-To z połowy lat 90. -Naprawdę?
Zrobisz coś dla mnie?
Odczytasz numery seryjne tych banknotów? Ostatnie pięć?
Tak, "2565A, 2566A, 25..."
Wszystkie są blisko siebie.
O Boże. Szczęściarz.
-To nie przypadek. -Nie, tak się nazywa.
Nazywa się Szczęściarz i jest porywaczem. Czterokrotnym.
Przysyłał nam liściki z podpisem "Szczęściarz".
Ostatniej kobiety nigdy nie znaleźliśmy. Jego też nie.
Nie rozumiem. Szczęściarz dostawał miliony.
To było dawno temu. Czemu nie odpuścić?
Wygrywający grają dalej.
Gdyby można było odejść, to tego miasta by nie było.
LOMBARD YATESA
Jesteśmy na siebie skazani.
Pozostali zajęli się Jimem.
Folsom.
Folsom. Wszystko gra? Nie ruszyłeś się od dziesięciu minut.
Mniej szczegółów, dłuższe szukanie.
Więc trochę tu pobędziemy.
To ponoć przez pośpiech. Stopił się cały lombard.
Zaczęło się przy drzwiach. I się rozprzestrzeniło.
Użyto wybielacza. Był środek przyśpieszający.
-Stawiam na naftę. -Forsa faceta przepadła.
Włamanie i zabójstwo? Danny Yates. Lombard Yatesa.
Racja - mniejsza widoczność. Zero rany wlotowej?
Nie. Kula weszła przez lewe oko i wyszła przez potylicę.
Nie wiadomo, jaki kaliber.
-Nie! -Daj jej chwilę.
Czy to Danny? To jej brat. Szukają go od rana.
Kto to zrobił?
Joshua, podobno złapałeś grubą rybę.
Zrobił ognisko, ale chyba mamy narzędzie.
Chyba?
W sklepie już była broń. Podrzucił?
-Dobre dla zmyłki. -Poradzisz sobie.
Tak. Zaraz się tym zajmę.
ECLIPSE
-Piękny widok, co? -Nie zaczynaj, staruszku.
Chyba trochę za późno na to.
Jak często rozmawiamy? Nic nie mówiłeś?
Co? Masz lek na Dystrofię Fuchsa?
-Ludziom na tobie zależy. -Aż chcą mnie zabić.
Z San Diego jedzie się sześć godzin. Mi zajęło pięć.
Przynajmniej Sara wróciła do Vegas.
Catherine jest gotowa.
Przyszłaby tu, gdyby mogła.
Ma wnuka w Dublinie. Jaką wymówkę ma twój mąż?
Zbiera meduzy w Zatoce Panamskiej.
Zbieranie meduz. To jest na liście.
Z jego łodzi nie ma lotów.
Uwierz mi, sprawdzałam. Ten ptak to twój jedyny pomocnik?
Elvis? Nie drgnąłby dla mnie skrzydłem.
Opiekuje się mną sprzątaczka, Mierta.
Wiesz, nadal widzę.
Różne rzeczy, kształty....
Mogę jeździć na harleyu w weekendy.
-Nie wiem, czy żartujesz. -Dobrze.
-Chyba schudłeś. -Wczoraj nie jadłem kolacji.
Myślisz, że Szczęściarz powrócił.
Zidentyfikowali już faceta?
Nie. Poznałem nowych. Są świetni.
Nie znam ich. Czułbym się lepiej, gdybyś tu była.
Jak to ma wyglądać?
Daj spokój, Saro. Damy radę...
Nie zaprosiłem cię tu, żebyś pomagała mi pakować skarpetki.
KLUCZOWY ŚWIADEK DAVID HODGES
Mam spotkanie. Pogadamy później. Muszę lecieć.
-Hej, Sara Sidle? -Tak.
-Maxine Roby. Miło mi -Dzięki za zaproszenie.
Dzięki za odrzucenie tej pracy. Chodź.
Spodoba ci się nowe laboratorium.
Miałam tak samo, gdy przybyłam tu dwa lata temu.
Wtedy jeszcze pachniało nowością.
-Alkohol etylowy. Te zmiany... -Tak.
Jim uważa, że od razu to ogarniesz.
Już rozmawialiście? Wybacz.
Przestań. Podoba mi się pomysł, że będziesz zaraz obok.
Zawsze brakuje nam ludzi. Piszesz się?
-Miałam pytać. -Dobrze.
Poruszyłam ten temat.
Jesteś na bieżąco, więc masz już zezwolenie.
Jedna rzecz - nie ruszymy bez zgody szeryfa.
Myślałaś, że dojdzie do bójki?
-W sumie. -Nie. Zbieraj się, siostro.
To ty?
Tak. Doktorat z genetyki i rozwalone kolano.
-I miły eks-mąż. -Co wiesz o napastniku?
Sporo. Lubił noże. Dźgał nimi ludzi.
Włamywał się do domów, żeby ich zadźgać. Zakładam,
że odcisków, śladów zębów i DNA nie było w systemie.
-Ale jego gotówkę już tak. -Jim miał rację?
Gotówka była częścią okupu dla niejakiego "Szczęściarza".
A więc to jego szukacie.
Szkic z 1996 roku. Sąsiadka ostatniej porwanej kobiety...
Ledwo go widziała. Potem było o nim cicho.
"Kelsea Webb, 24 lata. Zrobione 20 sierpnia 1996 roku".
Rany. Mamy ją.
Jim Brass to dopiero początek.
"Jim Brass to dopiero początek".
To chyba dobra wiadomość.
Sprawdź tętnicę szyjną.
Ktokolwiek ją zabił, to nie zrobił tego przez odcięcie głowy.
Pewnie usunęli ją dla nas. Gładka krawędź.
Gdyby to było odcięcie, to tkanka by się skurczyła.
Zachowano ją w tlenku wapnia.
Niczym jedna z moich szkolnych prac.
-Poezja? -Archeologia i kryminalistyka.
Allie pomaga nam przy wysuszonych zwłokach.
Cóż, czyń honory.
Ma długiego siekacza.
Nie musisz czekać na DNA. Uzębienie się zgadza.
Oto Kelsea Webb. Powiadomię rodziców, że znaleziono ich córkę.
Lepszy uśmiech od Szczęściarza.
Brass będzie zdruzgotany. Wciąż się obwinia.
Czemu?
Szczęściarz dostał okupy za zwrócenie trzech ofiar.
Brass się przygotował przy czwartej. Ten go zwęszył i zniknął.
Może dlatego wini Brassa. Stracił przez niego kilka milionów.
Ludzie zabijają za mniej. Napisał: "Brass to dopiero początek".
Nie wiem, co planuje,
ale facet wczoraj zmienił dyscyplinę.
Chętnie poznam jego kolegę z drużyny.
Ten od noży. Zacznę tam?
Pomogę ci. Musimy zbadać ubranie napastnika.
To nie wszystko. Upuścił głowę. Tkanka jest...
Zgnieciona.
Gdzieś między dekapitacją
a pudłem głowa uderzyła w pokrytą tym czymś powierzchnię.
-Przeprowadzimy testy. -Świetnie.
Hej! Zapraszam do mojego biura. Tego prawdziwego.
Dziękuję. Jesteś z laboratorium?
Właściwie z Evanston w Illinois. Dalej, Koty.
Ale genetyka i fenotypowanie to moja specjalność.
-A ty? -Analiza materiałów i pierwiastków.
-Przynajmniej kiedyś. -Tak? A teraz?
Unikam komarów w różnych zakątkach świata.
Szkoda, że Brass tak nabałaganił.
Myślałam, że napastnik otarł się o szefa.
Uścisnął dłoń. Nie dowiemy się.
Trochę więcej wiary.
Koszula jest przemoczona. A jeśli krew maskuje inne DNA?
Bałabym się, gdyby nie mój nowy przyjaciel.
Zajmujemy się teraz Masywnym Równoległym Sekwencjonowaniem.
-To nowa generacja analizy DNA. -Nowy wspaniały świat.
CODIS wciąż trwa kilka dni?
Mam nadzieję, że Szczęściarz zmieni nazwisko.
Pan to pewnie doktor Ramirez.
Przykro mi, nie mam czasu na nowych ludzi.
-Jestem Sara Sidle. -Jasne.
Ostatniemu gościowi, który tu pracował,
spodobałyby się te przekroje wieńcowe.
To mózg napastnika Brassa?
Mów mi Hugo. Dr Robbins mnie szkolił.
Wyobrażam sobie, że nadal mnie obserwuje.
On żyje - jest na emeryturze.
Po prostu rzadko mnie tu odwiedzają....
Czego szukasz w ciele modzelowatym? Motywu?
Powodu do zabicia gliny?
-Po części. -Jest tam dużo kamienia nazębnego.
Podczas autopsji zauważyłem marskość wątroby
i krwiaka ucha.
Czyli zapaśnik, typu MMA? Ma ucho zapaśnika i CTE.
Leczył się alkoholem.
Chroniczna encefalopatia pourazowa.
Wahania nastroju. Zakłopotanie. Gwałtowne wybuchy.
Zabójstwa na zlecenie.
Nie chcę ugo usprawiedliwiać.
Ależ oczywiście. Miał niezdrowy mózg.
Tatuaże równie dobrze mogły reklamować swoje usługi.
W tym jest coś dziwnego. Myślę, że miało coś ukryć.
Dobra robota. Nie mam wprawy w kwestii tatuaży,
ale starsza część wygląda na więzienną.
Powinniśmy się tym podzielić z RTCC, prawda?
Mam w tym wprawę, zgadzam się.
Trochę maluję. Mówili ci na górze?
-Zawartość żołądka? -Granat. Pełno go było w nim.
To gorsze niż nie wiedzieć, kim jest Chuck Woolery.
To był Drew Carey.
Chodzi o to, że Brass to twarz z Rushmore dla policji.
Powinnnaś się wstydzić. Wstydzę się ciebie.
Skoro taki z ciebie historyk,
to opowiedz mi o Sarze Sidle.
-Żartujesz. -Znam to nazwisko, Chris.
Nie jestem w stanie jej rozgryźć.
Awansowała, by przejąć laboratorium w Las Vegas,
a gdy byli gotowi dać jej klucze, to ona po prostu odeszła.
To żadna tajemnica. Pamiętasz Davida Hodgesa?
Sól i pieprz, śmieszek? Powiedział mi, że Sara i Gil Grissom byli
pechowym duetem przed Folsomem i...
Przestań!
-I co? Odeszła dla faceta? -Serce nie sługa.
Mówiłaś, że zawsze myślałaś, że wrócisz do Bombaju
po studiach, a potem się zakochałaś...
W Donuts Donuts i Carrie Underwood, tak?
Dziwne. To są drożdże.
-Gil? -Hej, Sara. Szukałaś mnie?
Allie prosiła, żebym ci to dała.
To drożdże piwne. Żółty proszek na policzku Kelsei.
Jeśli był na ziemi, przy wykopaniu,
to albo pędził bimber...
Izba ma listę.
Rafinerie, browary. Mogę sprawdzić.
Co tu masz?
Joshuę Folsoma i resztki ze spalonego lombardu.
Syna zastrzelono, a lokal spalono.
Ciekawe, jak gorąco tu było.
Łuski i kule nie odparowały.
Przynajmniej byłyby stopione, prawda?
Zabójca posprzątał po sobie i spalił miejsce zbrodni?
Wybielił je i wytarł.
Na szkle też nie ma częściowych odcisków.
Witamy w 2021. Pełno tu ostrożnych kryminalistów.
Czasem trafiają się kretyni, ale nie tym razem.
Podoba mi się brak zmian.
Często pracujemy przy spalonych miejscach zbrodni.
Przydaje się czysta karta.
Tydzień temu było akwarium. Ryby z piankowego rdzenia.
Właściwie to delfiny Popoto. Ssaki.
Większy z niego entuzjasta, niż na to wygląda.
Tak wyglądał lombard w czasie strzelaniny.
Biedny dzieciak dostał w oko, co?
Tak.
Zabójca podszedł do lady. I bum.
Kierunek rany wylotowej świadczy o kalibrze .22, ale to domysły.
Stopiona broń...
To zabójcy, którzy po sobie sprzątali?
Może. Nie wiedziałem, co jeszcze zostawili.
Dziwne, że ich nie wzięli.
Bronie są warte dwa razy więcej
niż reszta zabranych rzeczy.
To był napad czy tylko upozorowanie?
Może wewnątrz poszło nie tak.
Ofiara, Danny Yates, był aresztowany za włamania.
Tak, ale od kilku lat się nie wychylał.
-Nie obstawiasz słabszych? -Mój słodki Folsomie.
Znam takie dzielnice, jak ta, z której pochodzi Danny.
To szalka samozagłady.
Nie każdy młody gniewny mężczyzna oznacza kłopoty.
Dobrze, poślę mojego, by z tobą zamieszkał.
Zły moment na drinka?
Raczej łatwopalny. Rany. Co to?
Mark mnie wystraszył. Poprosił, żebym z nim zamieszkała.
Rany. To... Gratulacje.
Nie wiedziałem, że jesteście... Świetnie.
Idziemy ze znajomymi to uczcić. Będzie fajnie.
Chciałbym pójść z tobą, ale moja broń już się ugotowała.
Lubisz dobrze wysmażone?
To dopiero przy 1370 stopniach Celsjusza.
To w ogóle nie ma sensu.
Zgadzam się.
Próbuję ustalić, jak się stopiły.
To kolt z najdelikatniejszego stopu.
Utrzymał się dłużej niż typowy pożar budynku.
Więc stopiono go przed pożarem?
Ktoś zrobił Salvadora Dali, nim zapalili zapałki.
Lepiej się dowiem dlaczego.
Pani władzo, gdzie jest Circus Circus?
Północny kraniec alei. Szybko. Czas do łóżka.
WYŚCIGI I SPORTY PĄCZKI
Szczęściarz znów uderza.
To się wiąże. Fisher był na miejscu zbrodni u Brassa.
Mamy portret Szczęściarza. Szukamy świadków.
Nasz gość węszył i wpadła mu w oko?
Sprawdzamy monitoring. Na razie nic.
-Jakieś postępy? -Ciekawostka.
Głowa od Szczęściarza. Kelsea Webb.
Jej policzek pokryły drożdże piwne.
-Przeszukujemy destylarnie. -Dość naciągane.
Tak, ale właśnie dostałam telefon.
Jest jedna destylarnia. Może się uda.
Destylarnia obok stoiska z owocami. Mam nadzieję, że to przypadek.
Ten, co chciał zabić Brassa, nie zasługuje na taki posiłek.
Jesteś inna, niż sobie wyobrażałem.
Oczekiwałem raczej poszarganego przez pogodę kapitana morskiego.
Dzięki. Ten zamek wygląda na nowy.
Ktoś używał tego miejsca bez pozwolenia. Gotowa?
Tak. Na tyle, na ile mogę. Szeryf mnie nie upoważnił.
Możesz zostać w samochodzie.
Albo nie.
Mam tu coś.
To mogą być drożdże z policzka Kelsei Webb.
Tak.
Skąd wiadomo, że nie stopiły się od ognia?
Nauka. Chce pan dłuższej odpowiedzi?
To nasza broń. Wystawiliśmy ją na sprzedaż.
Odsprzedawał je pan. Może użyto je do przestępstw.
Może to powód ich zniszczenia.
I śmierci pańskiego syna.
-Danny był przestępcą? -Nikogo o nic nie oskarżam.
Sprzedajemy czystą broń.
Musi pan też kontaktować się z ATF.
Mógłbym się nimi zająć osobiście,
ale może sprawdzi pan numery seryjne, które znalazłem.
Znalazł pan numery w tym bałaganie?
Są głęboko osadzone.
Na górze było kilka w lepszym stanie.
Czy podczas pracy widziałaś coś podejrzanego?
A może Danny to zrobił? Dla sztuki?
To ma sens. Chciał być rzeźbiarzem.
Dobił targu na ten słup totemiczny.
To by było w jego stylu.
Podpalić towar, żeby coś pokazać.
Przy sprzedaży ciągle gadał o kontroli broni.
-Tak? -Nie tak go wychowałem.
Był normalnym dzieckiem. Lubił polować.
Prawił morału, kiedy wytrzeźwiał
i chodził na zajęcia plastyczne.
Znalazł pan coś?
Kilka numerów jest czystych.
Częściowo - nie wiadomo.
Dzięki za tą próbę.
Biedna Kelsea.
Pani Rajan, pora zabłysnąć. Jak pani myśli?
Bo będzie ciężko. Możemy spróbować nawodnić organy,
ale nie wiem, czy została dźgnięta czy uduszona.
Zanurzmy się w sosie Allie.
-Sól, gliceryna, azotany. -Dobra jesteś.
Może kiedyś.
Jak to jest, przestać i...
Pyta, czy żałujesz, że odeszłaś.
Przepraszam.
Nie żałuję. Kocham tę pracę. Robiłam to przez 20 lat.
Chciałam być z mężem. Czekała nas przygoda.
Okazało się, że nie mogę być w dwóch miejscach na raz.
Pijcie, oskrzeliki. Jak tu nie kochać płuc?
Zawsze pierwze do tycia.
Ale nie zawsze był tu ten otwór.
Rozcięta tkanka płucna. Rana postrzałowa?
Zgadnij, kto się chował za T8?
Nie pomyślałbym, żeby sprawdzić tył kręgosłupu.
Dorwijmy go.
Jak to? To nie Szczęściarz?
Nie nasłał na ciebie zabójcy i nie porwał Fisher.
Kelseę Webb zastrzelono przy pomocy Beretty M9, a wiemy to,
bo użyto jej do innego morderstwa, w październiku 1996 roku,
a sprawę rozwiązano.
Szczęściarz zabił swoją dziewczynę za nieudaną grę w oczko.
-Nazywał się Ellis Vikner. -Nazywał?
Zmarł w więzieniu 2 lata temu.
Przynajmniej rodzina Kelsei ma spokój.
Nawet po śmierci zachowuje się jak drań.
Zostawił kasę psycholowi atakującego gliny.
Przykro mi, Saro. Myślałam, że wiemy, kogo szukamy.
Wiesz, że to jest w tym najgorsze. Nic nie mamy.
Max. Miałem do ciebie dzwonić.
Jedź na Fremont Street.
Znaleźli coś, gdzie porwano Fisher.
-Usłyszałem w radiu. -Porywacz zostawił wizytówkę?
Kelnerka myślała, że dał jej fałszywy napiwek.
Odciski się rozmazały, ale...
Nieważne. Przynieś mi wszystko, czego dotykał.
Rachunek powie, kto porwał Fisher.
Tak jest.
Twoje biedne nerki.
Ciężko patrzeć jak się niszczy organy.
Niektóre dowody muszą zginąć, żeby inni mogły żyć.
Wolę DNA od bezwartościowych odciskó palców.
Dużo ich. Równie dobrze możesz szorować toaletę.
Bawełna, len i papierowe pieniądze są jak gąbka.
Kolekcja Szczęściarza długo nie była tknięta więc dużo starego DNA
ulegnie zniszczeniu, a jedyny nabłonek zostanie na sprawcy
i kelnerce od napiwka.
Jestem sceptyczna co do dokumentów, ale to ciekawe.
Kiedyś spłonęłabyś za bycie wiedźmą.
Muszę wracać do sprawy lombardu. Mam teorię.
-Nie za to nam płacą, Joshua. -Dowody. Wiem. Nadchodzą.
-Nie wróciłaś wczoraj do domu. -Nie mów o tym Folsomowi.
Chyba nie tęsknisz za zarwanymi nocami.
-Masz synka. -Tak, ale Brian ma 20 lat.
Dawno się tak do mnie nie uśmiechnął.
Chodź, coś ci pokażę.
Porównałam DNA gościa od kasy.
Nie nadaje się, ale mamy SNIPS.
-Snips? -Polimorfizm jednego nukleotydu.
Twierdzi, że podejrzany to biały mężczyzna.
Ma niebieskie oczy i jest niski.
Nie brakuje ich,
ale populacja ogólna to inna historia.
Sądzimy, że Bill Dwyer uprowadził oficer Fisher.
Jezu, oby nie. Seryjny gwałciciel?
Pracowałam nad tym z Brassem w 2010 roku.
Technik, David Hodges, zrobił analizę
gleby, która go obciążyła.
-Więc jest motyw? -Nie tylko.
Przejrzeliśmy akta współwięźniów,
szukając kogoś kto wiedział o kryjówce.
Dwyer ma taki sam fenotyp jak tam sprawca,
który zajmował się kasą.
-Fenotyp? -Niebieskooki diabeł.
Wyszedł w maju. Miał być w ośrodku resocjalizacji.
Nie było go od ponad miesiąca.
Pasuje. Musimy go znaleźć i z czymś powiązać.
Destylarnia, forsa, ciało Kelsei Webb.
Wyślę list gończy.
Oby oficer Fisher żyła i było cicho o sprawie.
Bo jeśli Dwyer coś zauważy...
Chyba uwielbiałeś klocki Lego.
Przesuń się o 15 centymetrów w lewo.
Strzelec nie mógł tam być, gdy zabił Danny'ego.
Była dziura w czaszce.
Wygląda na ranę postrzałową?
Myśleliśmy, że strzelił Danny'emu
w twarz, a kula weszła przez oko i wyszła tyłem głowy.
To nie jedyne wytłumaczenie
na dziurę w potylicy.
Drewniana śruba bez czubka spowodowałaby szarpaną ranę...
i nie wyszłaby drugą stroną.
A więc strzała?
Dlatego nie ma kul ani łusek.
Zabójca po nie nie przyszedł. Nie było ich tu.
Strzała spłonęła na popiół.
Nie myślałem o strzale z tyłu.
Ja też nie, dopóki tu
nie przyszedłem i nie odkryłem, że jest tu wąski kąt nachylenia z H6.
Nie spędzilibyśmy nad tą częścią zbyt dużo czasu,
ale oto jest...
Kusze. Mamy narzędzie zbrodni.
To, co z niej zostało.
To strzemię i łuk. Reszta jest przypalona.
-Cała rodzina tak poluje? -To nie oni.
Na pewno?
Zabójca zostawił wskazówkę, jak pozbył się reszty.
Zobacz, co jeszcze było w H-6.
Za szerokie na odcisk buta.
Nie lubię tu być, detektywie Carson.
Może pan pytać gdzieś indziej?
Musicie to zobaczyć.
Co?
Widzicie ślady po butach?
Oto były w miejscu, gdzie zabójca oddał strzał.
Co to jest? Czy oskarża mnie pan...
Danny wiedział, że sprzedajesz nielegalną broń.
Dlatego je przetopił.
Dlatego zastrzeliłaś Danny'ego. Wiem na pewno...
Polałaś miejsce zbrodni wybielaczem i podpaliłaś.
-Nic takiego nie zrobiłam. -Przeszłaś po wybielaczu
rozlanym w drodze do drzwi.
Ogień wypalił podchloryn sodu.
Coś było. Musiałem wiedzieć, gdzie patrzeć.
-To nieprawda. -Powiedz nam, Becky.
-Dlaczego? -Dobrze.
Ręce. Chodź.
Nie musisz oddzwaniać.
Mam nadzieję, że jutro będę miała jakieś wieści.
Tęsknię za tobą.
Sara Sidle... Nie wyglądasz na zaskoczoną moim widokiem.
Nie szukałaś mnie, prawda?
-Co robisz, Bill? -Nic nie robię.
Widzieć cię tu... to chyba przeznaczenie.
Dzwonię do biura.
-Nic ci nie zrobię. -Dział CSI.
Wiem o was wszystko. Wiem, jak mnie zamknęliście.
Podrzucacie dowody, kłamiecie.
Halo?
Ktoś wam da nauczkę.
Kto wie, może stanie się to jutro.
-Gdzie jest Julie Fisher? -Do zobaczenia, Saro.
Jest tam kto?
Z kim mam połączyć?
427, podejrzany udaje się na zachód, w stronę Augden.
C10, podążam. Dajcie wsparcie, szybko.
Uważaj!
NEVADA 3270AQ
Ruchy!
W domu nikogo nie ma. SWAT i reszta - wyjść.
CSI już tu jest.
Obok nic. Sąsiedzi go nie widzieli.
Byli tu. Służbowa broń Julie Fisher. Pełny magazynek.
Aż tak się spieszył?
Znaleźliśmy to w wiadomości od niego.
Nie wziął jej broni.
Korytarz pod domem.
Jest! Pokaż ręce!
Szczęściara.
Nie tknął mnie.
Julie, wszystko będzie dobrze.
Musisz to zobaczyć.
Nikomu ani słowa.
Chyba trochę za wcześnie na to.
Nie mogłem przejrzeć sprawy pana Dwyera.
Panie Wix, oto dowody.
Przyłapaliśmy go. Porwanie, napad.
Byłeś w aucie, którego ślady były tam,
gdzie była Kelsea Webb.
Mamy pieniądze za zlecenie na Jima Brassa.
-Mamy jej sporo. -Jakie mamy możliwości?
Możemy nakłonić prokuraturę do korzystnych warunków.
Ale musimy się dowiedzieć, kto go do tego namówił.
Znaleźliśmy list do twojego klienta.
"Zapłać Felipe, weź 25 tysięcy dla siebie
i załóż rękawiczki przy odbiorze głowy".
To było podkreślone.
Na pewno nie miałeś rękawiczek.
Mamy około setki fragmentów.
Trzymałeś się czyjegoś planu.
Kto za tym stoi?
Bądź rozsądny, Bill. Możemy się dogadać.
Właśnie nie. Nie będę donosić.
Lubię osobę, która to napisała.
A wy powinniście czeznąć w piekle.
W liście było, że Brass to dopiero początek.
Chcę wiedzieć, jak się to kończy. Mów.
O tym na końcu. "Magazyn w Spring Valley".
A to? "Musimy tam wejść, zanim wyjedziesz.
Chyba tam to robią". Jacy "oni"?
Skończyliśmy.
Żadnych kamer.
Nie potrzeba. Przed domem jest brama.
Ten z nakazu jest tutaj. Numer 256.
Wynika, że pan Hodges go wynajmuje.
David Hodges, najemca długoterminowy.
Nie podoba mi się to.
Po co mu to? To niczym jego prywatne laboratorium.
Hodges nie wspominał o tym miejscu.
Jenny Carrol, David Bohr, Natalie Davis.
Czemu je zabrał i zostawił je tutaj?
Prywatność. Wiesz, jak to wygląda.
Miał wszystko, by sfałszować wyniki
i zdobyć fałszywe dowody.
Taki był plan. Chcieli, żebyśmy to znaleźli.
To była pułapka. Brass, pieniądze, porwanie, wszystko.
Hodges tego nie zrobił. Nie mógł tego zrobić.
Trudno będzie to udowodnić.
-To nie jest prawdziwe. -Obawiam się, że jest.
Wszystko się zgadza. Akta.
Ziemia z miejsca pochówku Eliego Holta. Buty Thomasa Donovera.
Różne dowody z kilkunastu
naszych starych spraw.
Dlaczego to tu jest?
By wrobić niewinnego człowieka.
Wybacz, ale jest tu z 20 odcisków.
Należą do Davida Hodgesa.
-Nie znasz go. -Ława też nie.
Wybacz. Takie są fakty.
Może po prostu przesadzam,
bo tu wszystkie są czyste.
Ktoś je podrzucił. Ten fragment to facet, dla którego Dwyer pracował
i podpisywał dokumenty.
Zostawił je, bo nie ma dowodów.
Zna się na medycynie sądowej. Wie, co robi.
Znajdźmy go, bo inaczej przyjaciel ma kłopoty.
To nie tylko jego sprawa.
To, co się tu stało i jak to rozwiążemy,
pokaże, czy nasze przekonania są coś warte.
Czy mordercy zostaną w więzieniu, czy nie...
Czy znów są na wolności i zabijają... Albo nie.
Pierwszy pozew. Po raptem trzech dniach.
Będzie ich więcej. Pozew zbiorowy, jak sądzi Max.
-Wszystkie sprawy w magazynie? -Nie wszystkie.
Każdego, którego CSI przymknęło
gdy Hodges pracował w laboratorium.
-Mogą być ich setki. -Tysiące.
Jest precedens. Laboratorium w Bostonie?
W Houston też był skandal.
Max odpierał prokuratora, ale postawią zarzuty Hodgesowi.
Muszą.
Nie pozwolimy mu upaść.
To bardzo miłe. Jaki jest plan?
Nie jesteś tu, by siedzieć z boku.
Co teraz robimy?
To, co zawsze. Podążamy za dowodami.
Oczekujcie scen z następnego odcinka.
Tekst polski: Miłosz Płachta Iyuno