EL PASO, TEKSAS 1877 ROK
Witaj, przyjacielu.
Coś ci podać?
Na razie nie.
Joe Grant, zgadza się?
Tak.
Słyszałem, że kogoś szukasz.
Zgadza się.
Ładny rewolwer, Joe.
Mogę obejrzeć?
Dzięki.
Ślicznotka.
Powiedz...
jak zwą tego człeka?
Różnie.
William H. Bonney, Kid Antrim...
i Billy Kid.
Wiesz, jak wygląda?
Podobno ubiera się cokolwiek śmiesznie.
Śmiesznie?
To znaczy... niespotykanie.
Posłuchaj, Joe.
Nic ci nigdy nie zrobiłem.
I nie chcę tego zmienić.
- Nie masz szans. - Proszę, Joe.
Wierz mi, nie chcę cię zabić.
Nadal masz szansę, żeby ujść z życiem.
Wykorzystaj ją.
Masz mnie za głupca?
Co słychać, młody?
Niewiele, Bryan!
- Powoli! - Wybacz, Joseph.
NOWY JORK SZEŚĆ LAT WCZEŚNIEJ
Witam, pani Lam.
Jest!
Wszystkiego najlepszego, Billy.
Proszę, synu. To dla ciebie.
Dziękuję, ojcze. Gdzie matka?
- Tutaj. - Sto lat, Billy.
Dziękuję, Joe.
Każdego dnia uwielbiam ciebie i to, kim jesteś, Billy.
Dziś nie jest inaczej.
Paddy, udało ci się znaleźć pracę?
Nie.
Podobno niejaki Roth zatrudnia ludzi w dokach.
Każdy o tym słyszał, Paddy. Ci nie znaczy, że to prawda.
Musi coś być.
W końcu to wielkie i zatłoczone miasto.
Jezu.
Szukam od jakiegoś czasu.
Prawda jest taka, że są niechętni imigrantom.
- Nawet Irlandczykom. - Przestań, Frank.
- Zapomniałeś, jak było w ojczyźnie? - Nigdy, Mary.
Ale tu jest tak samo.
Władza postanowiła, że miasto jest pełne i mamy ruszyć dalej.
Nie widzicie tego?
Spójrzcie.
Na ulicy znalazłem to ogłoszenie.
Podobno jest praca na zachodzie.
"Kraina możliwości.
Poszukiwani zdrowi mężczyźni i kobiety,
którzy chcą ciężko pracować i odnieść w życiu sukces".
Sam nie wiem.
Czego nie wiesz, Paddy?
W Nowym Jorku nie brak naszych rodaków.
Nie wiemy, jacy ludzie żyją na zachodzie.
Paddy, postaw ostatniego dolara, że gdziekolwiek to jest,
Irlandczyk już tam jest!
Śpisz?
Nie.
Nie mogę.
Frank mówił, że on i Mary są prawie zdecydowani na wyjazd.
Porzucili tu nadzieję.
Dokąd jadą?
Nie wiem.
Chyba do jakiegoś Kansas.
Powinniśmy jechać z nimi?
Znasz moje zdanie, Kathleen.
Tak, ale moglibyśmy ciężko pracować i oszczędzać,
kupić mały domek.
Może zmienić go w pensjonat i restaurację.
Pat? O czym myślisz?
Płaczesz?
- Tak. - Paddy...
Posłuchaj, Patricku McCarty.
Mamy polegnąć na pierwszej przeszkodzie?
Bóg będzie miał nas w opiece.
Przybyliśmy tu, żeby zacząć nowe życie.
Może miało to nastąpić właśnie w Kansas.
Co robisz, ojcze?
Nie wiem, czy to zabierać.
Przecież nie wrócimy.
Czemu chcesz to zostawić?
Racja.
Nie chciałbym go zgubić.
Nie wiem, czy wyjeżdżamy na zawsze.
Może uda się wkrótce wrócić.
Nie podoba mi się, że wszystko porzucamy.
Ja tak nie myślę.
Po prostu ruszamy w podróż.
Panie i panowie, zapraszamy! Zostało kilka miejsc!
...gdzie spełniają się marzenia!
Trochę dalej.
- Popilnujesz bagaży, Frank? - Jasne.
Paddy?
Jedzie pan na Zachód?
Tak, do Coffeyville w Kansas.
Wóz kosztuje 100 $.
Są nas dwie rodziny. Potrzebujemy dwóch.
Może dobijemy targu?
- Żartuje pan? - Proszę.
- Nie mam pieniędzy. - Przykro mi.
- Proszę się przesunąć. - A ja o krztynę dobrego serca!
Paddy, jest ich więcej.
Ile będzie nas kosztować przejazd do Coffeyville?
To będzie 350 $.
- Nie mam tyle. - 350!
Oferujemy bezpieczną i komfortową podróż na zachód!
Niektórzy mówią, że niegrzecznie się gapić.
Ale nie ja.
Zastanawiałem się nad zatrudnieniem jednookiego woźnicy.
I słusznie.
Co na to twój kolega?
Nic nie powie. Jest niemową.
To pozwala uniknąć komplikacji.
Widzi mnie pan?
Wystarczająco dobrze, by wiedzieć,
że nie stać cię na woźniców, z którymi rozmawiają twoi rodzice.
Chcemy jechać do Coffeyville.
- Zna pan to miejsce? - Tak.
Jakie są pana warunki?
Policzę wam 75$, młodzieńcze.
To uczciwa cena. Nikogo nie oszukuję.
Moje wozy są styrane prawie tak mocno, jak ja,
ale nas dowiozą.
- Dziękuję. - To dla mnie przyjemność.
Jedziemy do Coffeyville w Kansas.
To sześć tygodni drogi.
- Nie teraz, Billy. - Znalazłem woźnicę.
Chce tylko 75 $.
Cholerni szarlatani!
- To bez sensu! - Paddy.
- Nie do wiary. - Billy znalazł transport.
Proszę. Ostatnia szansa.
- Gdzie on jest? - Tam.
Chodźmy.
- Syn mówi, że chce pan 75 $. - Ma rację.
Cena zawiera...
ochronę.
Pojedziemy z innymi.
Potrzebujemy dwóch wozów.
Mamy ledwo po 50 $.
Nic ponadto.
Proszę posłuchać...
Niech będzie. Dwa wozy.
Po 50 $.
Bez ochrony.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Spokojnie.
Ostrożnie.
Czego szukasz, Moss?
Wszystkiego.
Wypatruję czegoś dziwnego...
albo smugi dymu na horyzoncie.
Śladów kopyt na szlaku.
Podróżowanie na zachód to niebezpieczny interes.
Nie ma sensu zaprzeczać. Stwierdzam fakt.
Mamo?
Czy to miejsce przypomina Irlandię?
Może trochę.
W Irlandii dużo pada, dlatego wszystko jest takie zielone.
W zasadzie...
w Donegal mawia się,
że jeśli nie widać gór, to pada.
A gdy je widać, to ma padać!
Śpij już.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna,
bądź przy mnie teraz i w godzinę śmierci naszej, amen.
Amen.
Wiesz, że wszystko będzie dobrze, Billy?
Obiecuję. Wszystko będzie dobrze.
Billy!
- Trzymaj się! - Bierz konie!
- Paddy! - Muszę ratować walizki!
Nic więcej nie mamy!
Paddy!
Nie, Billy! Pomóż mu!
- Billy! - Mamo!
- Trzymaj się! - Pomóż mu, Moss!
Paddy!
- Idę po niego! - Frank, nie!
Paddy!
Żyje?
Jesteś cały.
Tak jest.
Rozejrzyjmy się.
Chodźcie.
- Co się dzieje? - Koniokrady.
Zostań tu. Reszta też!
Zablokujcie drogi ucieczki!
- Nie mogę siedzieć bezczynnie! - Nie wiesz, co robisz.
- Frank... - Poradzę sobie.
Co robisz?
Na ziemię!
Nie wstawajcie, chłopcy!
- Co się dzieje? - Diabli wiedzą. Na ziemię!
Co my tu robimy, Kathleen?
Frank?
Już dobrze, Mary.
Już ich nie ma. Dopadliśmy ich.
Frank?
Nie...
W porządku, Billy?
Chyba tak.
Widok pierwszych zwłok zawsze robi wrażenie.
Tego się nie zapomina.
W porządku.
Chyba nadeszła ta chwila.
A teraz...
To nie zabawka.
Myślisz, że go utrzymasz?
Nigdy nie celuj w człowieka,
chyba że zamierzasz go użyć.
Musisz odciągnąć kurek aż do końca.
Dobrze, a teraz celuj.
Gdy jesteś gotowy...
Nie chcę cię zabić.
...delikatnie naciśnij spust.
Nie masz szans.
Jaki był twój ojciec, Moss?
Nie wszystko kończy się tak, jak tego chcemy, Billy.
Jesteśmy na miejscu. Coffeyville!
To jakaś dziura! Nie tak miało być.
- Nie to obiecywali! - Będzie dobrze.
Trzeba przykryć wozy. Zbiera się na burzę.
Spokojnie!
Zabierzmy je do stodoły!
Słyszeliście? Odwiążcie to.
Podnosimy!
Potrzebna pomoc!
- Podnosimy! - Jeszcze czerech!
Podnosimy!
Jeszcze jedna para rąk! Wszyscy później odpoczniecie!
No dalej, pomóżcie.
Pokój kosztuje pięć dolarów za tydzień.
Za mniej nie ma mowy.
Nie stać mnie.
Muszę znaleźć pracę.
Właśnie przyjechaliśmy, a mąż jest chory.
Mogę pomóc w prowadzeniu pensjonatu.
Dobrze gotuję. Mogę sprzątać...
Nie ma mowy. I tak ledwo wiążemy koniec z końcem.
- Mogę... - Myślałaś, że nas wykorzystasz?
Oczywiście, że nie.
Nie mamy dokąd pójść.
Proszę.
Moi chłopcy potrafią pracować. Możemy pomóc.
Zacznijcie słać łóżka.
Ja muszę jechać po zaopatrzenie dla sióstr.
Weź mnie ze sobą, mamo.
- Poradzisz sobie, Joe? - Oczywiście.
Dobrze.
Potrzeba więcej wody!
W porządku?
Proszę powiedzieć...
czy czuje się pan chory, panie McCarty?
Zależy, o co doktor pyta.
Większość ludzi by wiedziała. Mieliby fizyczne objawy.
Jest pan względnie młody.
- W dobrej formie, ale coś... - Nie obchodzi mnie ciało.
A co?
Czuję się chory...
w inny sposób.
Czuję smutek przez większość czasu, a nawet nie wiem dlaczego.
Czasem trudno...
czuć głód czy wstać z łóżka.
Obawiam się, że u pana
rana ma charakter psychiczny, a nie fizyczny.
Nie ma lekarstwa, które mógłbym panu przepisać.
Widziałem już, jak umysł niszczył ciało.
Proszę na to nie pozwolić.
Dziękuję.
W porządku, ojcze?
Ojcze?
Jesteś pewna, że dobrze robisz, Mary?
Tak.
Wracam z Samem do Nowego Jorku. Tak będzie dla nas najlepiej.
- Dopiero przyjechaliśmy. - Wiem.
Nie mogę tu zostać.
Sama nie dam rady.
Oczywiście rozumiem cię.
Ale będę tęsknić, Mary.
Nie myśl, że będę ci współczuć, Kathleen.
Jesteś silna.
Paddy wróci do zdrowia.
Jestem pewna, że mu się poprawi, Kathleen.
Masz, co potrzebne do życia.
Dasz sobie radę, Mary.
Sam również.
Wiem to.
Pomodlę się za was.
Wspaniały z ciebie młodzieniec, Billy.
Naprawdę wspaniały.
A z ciebie wspaniały starzec, Moss.
Naprawdę.
Dbaj o matkę, Billy.
To wyjątkowa kobieta.
Ruszamy.
Kocham cię, Billy.
Ja ciebie też, ojcze.
Nie jest ze mną dobrze.
Gdybym tylko wiedział...
Mówiłem...
poprawi ci się.
Wtedy znajdziesz dobrą pracę i kupimy ładny dom.
Widzisz te gwiazdy, Billy?
Jesteś jak jedna z nich.
Świecisz równie jasno.
Gdy będziesz starszy...
poświęć czas, by w nie spoglądać.
Pamiętaj...
że te jasne gwiazdy na niebie...
odbijają światło, które masz w sobie.
Zatem szuka pani pożyczki, pani McCarty?
Od tego są banki, ale jakie daje pani zabezpieczenie?
W drodze z Nowego Jorku straciliśmy cały dobytek.
Nic nie mam.
Ale umiem ciężko pracować,
a amerykański rząd zachęcał nas do przyjazdu,
obiecując pracę i możliwości.
Pragnę kupić duży dom
i otworzyć restaurację i pensjonat.
Ma pani doświadczenie w prowadzeniu takiej działalności?
Sądziłam, że w nowym świecie każdy ma szansę na nowy początek,
o ile chce ciężko pracować.
A ja chcę poświęcić pracy każdą godzinę, jaką da mi Bóg.
Muszę utrzymać rodzinę. Mam dwójkę dzieci.
Ma pani męża?
Co robi? Dziwne, że nie przyszedł.
Mój mąż...
Mąż...
- choruje. - Nie może pracować?
Jego stan się poprawia. Wkrótce będzie gotowy do pracy.
W Nowym Jorku czytaliśmy ogłoszenia.
Imigrantom płacono za sam przyjazd na zachód.
Takie obietnice składa rząd.
Nic one nie znaczą.
Nie wiem, jak pani pomóc. To bank, nie fundacja charytatywna.
Rząd obiecał nam pomóc! Przyjechaliśmy tutaj...
Nie chcę marnować pani cennego czasu, pani McCarty.
Odłóż moje piór, młodzieńcze!
W tej chwili!
Chodź, mamo.
POKOJE
Muszę ci coś powiedzieć, Patricku.
Wysłuchaj mnie. Nie musisz odpowiadać.
Przyjdzie do ciebie ksiądz, ojciec O'Leary.
Modli się za ciebie.
Najlepszą wiadomością jest to, że jutro Billy zaczyna szkołę.
Czy...
ciebie to nie cieszy?
Witaj, ojcze. Dziękuję za przyjście.
To ojciec O'Leary.
Przyszedł dać pocieszenie.
Bardzo mi przykro, Billy.
Wiedz, że Bóg w swoim nieskończonym miłosierdziu
opiekuje się nami wszystkimi.
Dziękuję, ojcze.
Tato?
Boże wszelkiej pociechy,
w swej nieskończonej miłości i łasce
zmieniasz mrok śmierci w świt nowego życia.
Okaż współczucie swoim wiernym w chwili smutku.
Unieś nas z mroków żalu
ku spokojowi i światłu twojej obecności.
Twój syn, a nasz Pan, Jezus Chrystus,
umierając za nas, pokonał śmierć, a zmartwychwstając, przywrócił życie.
Z niecierpliwością wyjdziemy mu na spotkanie.
A po życiu ziemskim spotkamy się z braćmi i siostrami,
a każda łza zostanie otarta.
Ciebie prosimy, przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Żegnaj, tato.
Wierz mi, nie chcę cię zabić.
Nie masz szans.
Będę obwiniany za śmierć Joego.
Ale widzieliście, jak było.
Nie chciałem go zabić.
Nie miałem powodu.
Poza tym, że chciał mnie zabić dla nagrody.
Nie miałem nic przeciw niemu.
Zadbajcie o godny pochówek.
Ma być ksiądz
i wszystko, co potrzebne, by udał się na tamten świat.
Tyle mam do powiedzenia.
Napisy: Karol Radomski www.plint.com