Ty jesteś Eleanor?
A nawet jeśli?
Ja jestem Williams.
Ta od Kent.
A, dobra.
Czym jesteś upaprana?
To Kent.
Przykro mi.
Mówiła, że chciałaś kiedyś zostać jej partnerką.
Miała ciebie. Nie skorzystała.
Ja lepiej pracuję w parze. Lubię mieć wsparcie,
drugą parę oczu. To ma więcej sensu.
Dlaczego szukałaś partnerki?
Bywam samotna.
Wchodzisz czy jak?
Chętnie.
-Eleanor, rusz dupę! -Chwila.
Szukam, ale wszystko mi przekładasz!
Wybacz, że lubię porządek!
Tylko wszystko upychasz po szafkach, a teraz muszę się przekopać
przez twój syf, żeby znaleźć swój syf. Mam!
Jebana Reed. Dlaczego to zrobiła?
Mamy plan?
Taki, żeby ich zgubić, i potem opracować plan.
Co się dzieje?
Nalot.
Co mam robić?
Połóż się w wannie.
Nalać wody?
I zrób sobie kąpiel z pianką. Schowaj się, to może cię nie zastrzelą.
-Nie zastrzelą? -Jesteś religijna?
Nie bardzo.
Skuś się jednak na szybką rozmowę z Najwyższym.
-Jak myślisz? -Mamy przejebane. A ty?
Myślę, że jak do mnie przyszłaś, powinnam cię wypierdolić.
Szlag.
Wysiadamy.
Co?
Wysiadamy!
Na pewno chcesz go zostawić? To spoko fura.
Szybko!
Nie można kogoś poznać do końca. To niemożliwe.
Nie powinnam nic mówić. Przepraszam.
Ale nie chcę, żebyś cierpiał.
Doceniam to, ale moje małżeństwo to moja sprawa. Nie zajmuj się tym.
A jednak.
Martwię się.
Premier. Chcesz z nim pogadać?
Panie premierze?
Już jadę.
Przyjechał nowy chiński ambasador.
Przepraszam.
-Jak dotrzemy do Alex Clark? -Dorwiemy Trenta.
Naprawdę?
Zjawi się, bo macie Kai-Ming. I ściągnie Alex.
Dzwoni Williams.
Ten smutny fiutek się w niej podkochuje.
Williams!
Coś tu jest.
-To znaczy? -Mamy przesrane. Ogólnie cisza przed
burzą. Barbarzyńcy u bram. Chyba ktoś już wie, że mamy Kai-Ming.
Lenny!
Clarkowie przyjechali po Kai-Ming. Mają przesrane.
Williams, ona ma przeżyć.
Ona musi przeżyć!
Jedziemy do was.
Co powiedzieli?
Zgadzają się. Mamy przejebane.
Cudownie.
Posłuchaj. Nie wiem, jak będzie, ale chyba lepiej,
jak każda zadba tylko o siebie. Jak to w robocie.
Bez emocji?
Bez.
Bo to tylko robota.
Wchodzą.
Dokąd?
Gdziekolwiek, mój słodki. Ale ty pójdziesz pieszo.
Co się tam odpierdala?
Szlag.
Jezu!
Chyba się spóźniliśmy.
-Co ty robisz? Koleś? -Zostańcie. Muszę je wydostać.
Chryste!
Kurwa.
Clarkowie.
-Masz gnata? -Dla siebie, ale nie dla ciebie.
Mało czasu.
-Cześć, John. -Sir?
Ambasadorze Hang, Wallace Webb, minister obrony, Les Mullery, Dyrektor Generalny
służb specjalnych, oficer Perryman z MI5 i Mitch Porter, który…
Szef oddziału CIA. Wiem.
Kilka godzin temu doszło do ataku na amerykańską
ambasadę. Zraniono strażnika, po czym zaginął pracownik.
Niejaki Cole Atwood.
To jego oskarżono bezpodstawnie o zamordowanie
pana poprzednika. Wiemy, że to wy go porwaliście.
Nierozsądnie, że zgubiliście szpiega.
Atwood nie jest szpiegiem, tylko zwykłym pracownikiem rządowym.
To agent CIA. Niedługo wszyscy się o tym dowiedzą.
Podkreślimy,
że uważamy działalność Stanów i Wielkiej Brytanii za podżeganie do wojny.
Proponowaliśmy pokojowe wyjście z tej sytuacji.
Nie wchodzi w grę, żeby Zjednoczone Królestwo składało
u was zamówienia dla wojska.
To co dostaniemy za zamordowanego ambasadora?
Notę z przeprosinami? Zginął na waszej ziemi.
Bez rekompensaty będziemy musieli wziąć odwet.
Panowie?
Nie powinno nas tu być. Ja pierdolę.
Nie miałeś szkolenia w CIA?
Jezu, Sam!
Pojebało cię z tymi oknami?
Właźcie!
Gdzie Kai-Ming?
Mają ją. I Eleanor. Jedź!
Potrzebujemy tego nagrania.
Rozumiesz?
Potrzebujemy go.
Co się tam stało?
Totalny nalot. Przez okna, z dachu i przez drzwi. Byli wszędzie,
jak na jakiejś chorej imprezie.
Kai-Ming nie żyje?
Nie wiem. Była w łazience, a Eleanor do niej poszła.
Jak tam zajrzałam, obie zniknęły.
W ścianie była wielka dziura i dużo krwi.
Chyba mnie postrzelili.
Podrzucę cię do szpitala.
Może od razu do pierdla?
Musimy gdzieś pojechać. Sam?
Sam?
Co?
Michael?
Nie!
Wykluczone.
To ja.
Cześć.
Michael!
-Wykluczone! -Błagam!
Możecie zdjąć buty?
Oczywiście.
Możecie zdjąć buty?
Buty!
Wiem, że nie tego chciałeś i bardzo przepraszam.
Kim są?
-To Cole. Agent CIA. -Agent CIA?
Właściwie może odejdzie. Zobaczymy. Ta blondynka to Williams.
Też z CIA?
Nie. Ona…
Płatna zabójczyni?
Nie musisz być politycznie poprawny.
Zaprosiłem ciebie, nie tę galerię popaprańców.
Wiem i przepraszam. Kiedy przeczytałem wiadomość, poczułem…
Co?
Radość.
Ale…
przyszedłem z desperacji.
Każdy chłopak chce to usłyszeć.
Pożar w Londynie. Słyszano strzały. To wy?
Nie.
Obok śpi moja córka, więc cokolwiek to było,
nie możecie tego przenieść tutaj.
Nie ścigali nas.
Widziałem cię w gazecie i pomyślałem: „kobieta,
która zamordowała na moich oczach człowieka,
całkiem nieźle sobie radzi”.
Inaczej już byś nie żył.
Obiecuję, że nikt tu nie przyjdzie. Twoja córka jest bezpieczna.
Pomyśl, zanim złożysz obietnicę, której nie dotrzymasz.
Twoja córka będzie bezpieczna.
Czy ona umiera?
Spoko, wszystko gra.
-Chyba ją postrzelili, ale niewiele mówi. -Nie lubię robić zamętu.
Widziałem kiedyś w filmie, że ranę postrzałową opatrzono podpaską.
Ostatnio nocowała tu moja znajoma, Faz. Zostawiła kilka.
Wystarczy bandaż i gorąca woda. Jak zamarzę,
żeby polepić się podpaskami, dam znać.
Warszat
Clarkowie.
Mamy wasze znajome. Jeszcze żyją, ale to może się zmienić, w każdej chwili.
Czego chcecie?
Od początku chodziło tylko o jedno.
O nagranie zabrane z mieszkania córki ambasadora w noc, kiedy zginął.
Mówiłam już, że go nie mam.
Nie wiemy, czy można ci ufać. A żeby się upewnić,
jeśli nie oddasz go jutro do południa,
zabijemy wszystkich waszych znajomych w sposób tak absurdalnie okrutny,
że będzie cię to prześladować do dnia twojej własnej śmierci.
Nie mamy tego jebanego nagrania.
Upewnimy się jutro. Przyjdź pod Park Walk sto
siedemdziesiąt siedem. Jeśli oddasz je mojemu człowiekowi,
waszym znajomym nic się nie stanie. Z przyjemnością zakończymy tę sprawę,
bez względu na wynik, Helen Webb.
Wiesz, gdzie jest to jebane nagranie?
Nie u Jasona i raczej nie u Maggie czy Phillipa, ale gdzieś je ukryli.
Trzeba prześledzić ich kroki, ale gdzie zacząć?
Nie znajdziemy nagrania przed jutrem. Jeśli nie spotkam się z Alex Clark,
zabiją Kai-Ming i Eleanor, a ja nie dowiem się prawdy o Jasonie.
Musimy ją ściągnąć. Masz jakiś kontakt z Trentem?
Może nie jestem tu najważniejszy, ale co będę z tego miał?
Zrobię, co mogę,
żeby moi pracodawcy nie skrzywdzili twojej rodziny, ale przemyśl coś
jeszcze. Jeśli nie załatwisz nam Trenta, nie jesteś nam potrzebny.
A w takiej sytuacji Sam wyprowadzi cię
do parku i po prostu strzeli ci w głowę.
Naprawdę?
Jeszcze nie wiem, do którego, ale lepiej znajdź tego chujka.
Kto tam?
I jak?
Więcej się do mnie nie odezwie.
Powiedziałeś mu, co robisz?
Tak.
Ja powiedziałam Jasonowi.
Wiem.
Co mu powiedziałaś?
Nie za wiele.
To znaczy?
Kluczyłam.
Powiedziałam, że jestem kimś innym. I że Helen Webb nie istnieje.
Za bardzo nie kluczyłaś.
Powiedziałam mu to, co musiałam.
Że pracujesz dla firmy, która kradnie sekrety rządu,
dla którego pracował?
Tak.
A on? Jak zareagował?
Powiedział, że mnie kocha i że nic tego nie zmieni.
Jak miło!
Tydzień później już nie żył.
Muszę wiedzieć dlaczego. I kim był.
Kurde, Marie. To moja niania. Chwilka.
Wszystko w porządku?
Wallace'a nie ma w domu. Dzieci… Muszę iść.
Skoro musisz.
Znajdźcie Trenta. Tylko on może nas doprowadzić
do Alex Clark.
Jasne.
Reed jest wściekła. Pilnuj Cole'a.
Jasne.
Cześć!
-Wesołych Świąt, Marie! -Wesołych Świąt!
-Przepraszam cię! -Nie trzeba.
-Myślałam, że Wallace już wrócił. -Nic się nie stało.
Wszyscy są w kuchni.
-Dzieci wspomniały o świątecznym puddingu. -Kurwa, to dziś. Dziękuję, jesteś aniołem.
Drobiazg!
Jest jakiś rozkojarzony. Mam nadzieję, że wszystko gra.
Oczywiście. Dzięki.
-Wesołych Świąt. -Nawzajem.
Dodaliśmy pomarańczę?
Tak.
Rodzynki?
Jeszcze cytryna. Pamiętaliśmy o niej?
Cześć! Uściskajcie mnie! Co robicie?
Pudding!
Pomyśl życzenie.
Zdążę?
Idealnie.
Pomyśl, ale nie mów!
To będzie sekret!
Cześć.
Gdzie się podziewałaś?
Byłam na świątecznych zakupach, a ty?
Mieliśmy kryzys w amerykańskiej ambasadzie. Wyciśnij.
To ważniejsze od zakupów. Wszystko dobrze? Brzmi to poważnie.
Zwołali nagłe zebranie. Myślałem, że jesteś w domu.
Mamo, pomyśl życzenie!
-I zamieszaj. -Mieszam.
Zamknij oczy!
-Oczywiście. -Prawda, że wygląda pysznie?
Zdradzić ci sekret?
Śmiało.
Możesz się do mnie zrazić. Wiesz kim są Black Doves?
Pomyślałaś?
Kochani, już bardzo późno. Kładźcie się spać.
Co sobie pomyślałaś?
To sekret. Szykujcie się, a ja zaraz przyjdę.
Co zaszło w ambasadzie?
Co kupiłaś?
Na zakupach.
Prezent dla ciebie. Nie mogę powiedzieć.
Co się dzieje?
Wspominasz nasze pierwsze spotkanie?
Czasami.
Ja często. Nawet bardzo. Ciągle do niego wracam.
Myślę o tym, jak się ubrałaś i poszłaś do windy.
Wyszłaś daleko z hotelu?
To ważne?
Ważne.
Chcę wiedzieć, co sobie myślałaś.
Pewnie to, że nie mam pieniędzy na taksówkę,
a była trzecia nad ranem.
Nie.
Pomyślałam, że nie chcę wychodzić. Tylko zostać.
Jesteś szczęśliwa?
Ze mną? Razem?
Tak. Co się dzieje?
Wiem, że na pewno często zawodzę.
Nie zawodzisz.
Zawsze popełniasz ten błąd.
Upierasz się, że wszystko gra, ale każdy ma wady.
Nie sposób do końca poznać drugą osobę.
Udajesz, że mamy idealne życie i jesteśmy
idealną parą, ale to kłamstwo. Niemożliwość.
Kogo okłamujesz? Mnie? Siebie? Czy…
Tak to czuję.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Co?
Cokolwiek.
Nie.
Nie uważam, że jesteś idealny.
Nie tworzymy idealnej pary. Ale chcę cię wspierać.
Sprawić, żeby było miło.
Czekasz na kogoś?
Nie.
Perryman.
Mogę wejść, panie ministrze?
Wszystko w porządku?
Tak. Tędy?
Zapraszam.
Dobry wieczór.
Helen, moja żona. Perryman pracuje w MI5.
-Przepraszam za najście. -Nic się nie stało.
W czym mogę pomóc?
Właściwie przyszedłem do pani Webb. To nic wielkiego. Nie wiem,
czy mówił pan żonie…?
-Wie o ambasadzie. -Czyli pewnie pani zgadnie, o co chodzi.
Byłam tam!
-Tak? -Kompletnie zapomniałam, bo robiliśmy
świąteczny pudding. Byłam tam po południu.
Dziś?
-Odwiedzałam Vanessę. Kojarzysz ją? -Powiedziała, że przyszła pani o czwartej
czterdzieści trzy, co zgadza się z księgą wejść. Piłyście kawę, ale wam przerwano.
Ktoś zadzwonił do niej spod zastrzeżonego numeru, twierdząc, że
ona potrzebuje ochrony.
Nie powiedziała mi o tym.
Potem włączył się alarm, a pani wyszła?
Tak.
Jaki był cel tej wizyty?
-My tylko… Mam jakieś kłopoty? -Nie, przepraszam. Ale pani nazwisko
zwróciło uwagę, dlatego wpadłem. Lepiej wyjaśnić wszystko na spokojnie,
w domu. Bez nerwowej atmosfery.
Jasne.
Nie widziałam niczego ciekawego. Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Mamo!
Muszę…
-Jasne. -Mogę?
-Oczywiście. Jeszcze raz przepraszam. -Mamo!
Wesołych Świąt.
Nawzajem.
Odprowadzę cię. Dziękujemy.
Przepraszam.
-Taka praca. -Zgadza się. Na pewno to wyjaśnimy.
Do zobaczenia.
Ludek jest samotny. I zagubiony. Zmarznięty i rozmarzony.
Jest też zmęczony, zamyka oczy. Przeciąga się, kładzie i sen go morzy.
Muszę jeszcze wyjść. Wybacz. Odebrać jeden zaległy prezent.
Idź.
Dzieci śpią.
Kocham cię. Kocham. Od zawsze, beznadziejnie.
Od pierwszego spotkania w hotelu. Od kiedy wróciłaś.
Byłem zajebiście szczęśliwy, że wróciłaś.
Wiem, że nie jestem skomplikowany i że średnio
cię to pociąga. Ale kocham ciebie,
nasz dom, dzieci i wspólne życie.
A trzeba walczyć o to,
co się kocha, prawda?
Nie wrócę późno.
Zastanawiałam się, dlaczego to dziś zrobiłaś.
Mogłaś powiedzieć, że chcesz grozić Atwoodowi.
Niektórzy z wiekiem hardzieją, inni – miękną.
Myślisz, że zmiękłam?
Że wolisz marchewkę od kija.
Pracujesz dla Chińczyków?
Dla tego, kto płaci najwięcej. Jak zawsze.
Właśnie był u mnie agent wywiadu. Pytał, co robiłam w ambasadzie.
Ryzykuję dla was wszystkim, i to od lat, a ciebie nie stać na szczerość.
I chyba Wallace coś podejrzewa.
Oddaj Cole'a.
Dlaczego?
Chińczycy wypowiedzieli na zapas groźby. Jak nie dostaną tego, czego chcą,
mogą je spełnić. A tego naprawdę nie chcemy.
Co wiesz o niejakich Clarkach?
Kryminaliści. Zaczynali tutaj, teraz działają globalnie.
Pozorują legalne interesy, mają kasę i więcej trupów na koncie
niż meksykański kartel. Gnojki, ale nie miałam z nimi do czynienia.
Zabili Jasona, Maggie,
Phillipa, komisarza Yarricka i zapewne
chińskiego ambasadora.
Nie próżnowali.
To oni szukają nagrania.
Może widać na nim, kto zabił ambasadora.
Wiesz, gdzie jest?
Gdybym wiedziała, chciałabyś je zabrać.
Oczywiście.
Co zrobisz w sprawie Clarków?
-Jezu! Podzwonię. -Podzwonisz?
Jeśli zaczniesz współpracować.
To za mało.
-Musi wystarczyć. -Zamordowali Jasona. Ich
najemnik groził moim dzieciom.
-Zabiłaś go. -Zabiję też jego mocodawców.
Możesz chociaż raz się skupić, kiedy do ciebie mówię?
Nie pokonasz całej rodziny Clarków. Równie dobrze możesz się
spróbować z Mosadem, wielkim bankiem albo MacDonaldem.
Sprawdziłam Jasona.
I?
Miał potwornie zwyczajne i nudne życie.
Póki nie wmieszał się w morderstwo chińskiego dyplomaty.
Co sugerujesz?
To, że MI5 nie odwiedza dziś wszystkich, którzy byli w ambasadzie.
Może Jasona Daviesa nie warto pomścić. A tym bardziej dla niego zginąć.
Co on wiedział o tobie?
Mówiłam, że nic.
Black Doves mają wiele zasad, ale tylko jednej nie wolno złamać.
Nasza organizacja ma pozostać ściśle tajna.
Złamanie tej zasady nie skutkuje zwolnieniem. Tylko śmiercią.
Jutro o wpół do siódmej rano oddasz mi Atwooda na Nabrzeżu Alberta.
Potem znów będziesz Helen Webb, idealną żoną i matką.
A jeśli nie jesteś już w stanie, co poważnie podejrzewam,
to nasza umowa traci ważność.
Pamiętasz naszą pierwszą rozmowę? Wciąż wiem, gdzie są wyjścia i mam plan.
Nadal zwijam dłoń w pięść i mogę uderzyć.
Nie zawsze są wyjścia.
Już próbowałem. Dziękuję.
-Zniknął. -Dzwoń dalej.
-Próbuję! -Jak chuj!
Leki przeciwbólowe. Przeterminowane, ale to lepsze niż nic.
Jest super. Dzięki.
Kurwa.
No co?
Oskarżenia są bardzo poważne. Rząd Chin posądza Amerykanów o działanie na jego
szkodę. Sugeruje się, że amerykański agent miał udział w zamordowaniu
chińskiego ambasadora w Wielkiej Brytanii. Jeszcze nie wiemy, co to znaczy
w skali międzynarodowej, ale wszyscy obserwujemy uważnie Waszyngton i Downing
Street.
Ekstra, trafiłem do telewizji. Wiecie, co to jest? Gówniana wisienka na gównianym
torcie z gównianym lukrem.
Nie myśl o tym. Szukaj Trenta.
Próbuję. Zablokował mnie.
Co teraz? Nie mamy nic. Pani Szpieg utula swoje dzieciaczki,
kiedy tu zaraz wybuchnie trzecia wojna,
a Kai-Ming i Eleanor zostaną obdarte żywcem
ze skóry. A ona ubiera jebaną choinkę.
Ciszej! Moja córka próbuje zasnąć.
Chuj z nią.
-Wystarczy! -Ona potrzebuje lekarza.
Chociaż nie zapłaczę jak umrzesz.
Nic mi nie jest.
A jednak. Idźcie już.
Genialnie. Wielkie dzięki.
-Sam, boli mnie! -Porozmawiam z nim. Zmień jej opatrunek.
Od kiedy to moje zadanie?
Już dobrze?
Zostaniemy tylko do jutra. Znikniemy, zanim Ruby się obudzi.
Wiesz, o której wstają czterolatki?
Nie mam pojęcia.
Znalazłem coś.
Zostawiłeś je w moim wozie.
Pewnie jak jechaliśmy nad morze.
To był fajny weekend.
Tak.
Ostatnie, co powiedziałam Eleaonor, to że łączy nas jedynie praca. Robota.
Zawsze mówię coś głupiego, kiedy widzę kogoś po raz ostatni.
Też bywam samotna.
A ona jest moją partnerką.
Udaję, że to tylko praca.
Ale jakim kosztem?
Człowiek, za jakiego cię miałem.
Którego kochałem.
Chcę wierzyć, że coś z tego była prawdą.
Że znów mógłbyś taki być, jeśli byś zechciał.
Ale musiałbyś mi to udowodnić.
Chcesz tego?
Wybacz.
Kurwa.
Daj mi chwilkę.
Pani Reed?
Najlepiej będzie jak wszyscy zapomnimy, co się wydarzyło dziś wieczorem. Mam dla
ciebie jedno, ostatnie zadanie. Zabij Alex Clark.
Nie mogę.
Sprowadziłam cię, żebyś pomógł mi domknąć tę sprawę. Wiem,
że Helen pragnie wyjaśnień,
ale porwała się na coś zbyt wielkiego i trzeba ją chronić. Ją i Black Doves.
Tylko tym powinieneś się zajmować. Dostaniesz adres i pojedziesz tam sam.
Tym sposobem zakończymy tę żałosną sagę.
Jesteśmy umówieni?
Sam?
Tak.
Świetnie. Wysyłam adres. I jeszcze coś.
Jeśli Chińczycy i Amerykanie mają zdjąć palce z guzików atomowych,
potrzebuję Atwooda. Taki jest deal.
Bezdyskusyjny.
Przyślij mi adres.
Williams? Gdzie jest Cole? Mów!
-Nie wiem. -Potrzebujemy go. To ważne.
Wysłano lokalizację
Ja pierdolę.
Muszę iść.
Ostatnie zadanie. Potem z tym skończę.
Wrócę i porozmawiamy. Sami. Na spokojnie.
Pokażę ci, jaki jestem. Słowo.
W odpowiedzi na twoje pytanie. Tak, bardzo tego chcę.
Przyszedłeś mnie zabić?
A jesteś Alex Clark?
Tak.
Więc przyszedłem cię zabić.
Bóg śmieje się z naszych planów.
Proszę, Helen!
Nie przyjdą.
Nie można im już ufać.
Zwłaszcza jej.
Przecież wiesz.
Co to?
Coś, co ci przypomni, że prawda mnie nie przeraża.
Kurwa.
Phillip pisał dla brukowca, Maggie pracowała w sklepie z biżuterią.
Dzień dobry.
Szukam podobnej obrączki.
Mogę?
Przepraszam.
Zamknięte
Gdzie jesteś?
Szukają mikroskopijnej, czarnej cyfrowej kamery z dyskiem.
Chyba mam kłopoty.
Może Jasona Daviesa nie warto pomścić. A tym bardziej dla niego zginąć.
Wpadłam na ostatnie zakupy. Wiesz jak to jest.
Znalazłaś.
To dobrze.
Nawet się cieszę. Martwiło mnie, że jeszcze długo będziemy się czaić.
To by było dość męczące.
Mam jedną uwagę krytyczną. Jesteś troszkę za szybka.
Myślisz?
Esemesy, przyłażenie do domu. To było jakieś…
-Jakie? -Chyba desperackie.
Desperackie?
Reed dała ci zielone światło?
Spuściła mnie ze smyczy, bo już ci nie ufa.
Z resztą, nie ona jedna.
Wspomniałam Wallace'owi o twoim romansie.
Biedak.
Będzie się musiał komuś wypłakać.
Jasne.
Powinnam coś o nim wiedzieć? Co lubi? Chcę być jak najlepsza,
kiedy cię zastąpię.
A dzieci?
Nie przepadam za nimi, ale taka praca!
Jacqueline lubi dinozaury, prawda? A może to Oli?
Poradzimy sobie.
Jacqueline lubi dinozaury. Oli woli statki kosmiczne.
Ale nie musisz tego wiedzieć.
Bo cię zajebię.
Powiem tylko, że szczerze cię podziwiam. Aż mam gęsią skórkę!
Zabijesz mnie?
A powiesz coś o moich dzieciach?
Nie.
Rozsądnie.
Wiesz, że cię nie zabiję. Wciąż jestem Helen Webb,
a ona nie morduje nikogo w Wigilię, w sklepie jubilerskim.
To prezent dla nas obu.
Przekaż Reed, że jeśli chce mnie zastąpić, musi to zrobić osobiście.
Chyba że chcesz dokładkę.
-Napisała do mnie Kai-Ming. -Ja wysłałem esemesa.
Bo?
-Wiem, co dajesz mojej córce. -Tylko to, co chce.
Nie wie, czego chce. Jest uzależniona!
Znam cię, Trencie Clarku. Jak cię jeszcze zobaczę, zabiję!
Ja pierdolę! Kurwa!
Mamo, to ja! Dałem ciała. Po całości.
Trzeba podzwonić. Usuńcie nagrania sprzed budynku.
Kurwa!
Upozorujcie przedawkowanie.
Dzwonię do premiera. Wkurwi się.
Ja pierdolę.
Cześć, tu Helen. Nagraj wiadomość.
Helen, już wiem, że masz nagranie. Pewnie dociera do ciebie,
jak poważna jest nasza sytuacja. Stoimy na krawędzi,
ale można się jeszcze cofnąć i postąpić jak
należy. Wciąż należysz do Black Doves. Pracujesz dla mnie. Pamiętaj o tym.