Es Eleanor?
Si, e que?
Son Williams.
Sóache Kent e Williams?
Ah, si.
Que tes por enriba?
É Kent.
É…
Síntoo.
Dixo que contactaches con ela,
que buscabas compañeira.
Si, pero tíñate a ti, así que nada.
É que…
traballo mellor en parella.
Con alguén que me cubra as costas
e comprobe os recunchos.
- Ten sentido. - Si.
Por que buscabas compañeira?
Síntome soa.
Vas pasar ou non?
Si.
- Move o cu, anda! - Espera!
- Eleanor! - Estouno buscando!
- É que gardaches todo! - Perdoa por ordenar.
Isto non está ordenado, nena.
Metiches todo nun armario
e agora teño que sacar toda a túa merda para chegar á miña.
Velaquí está.
Puta Reed. Por que faría isto?
Cal é o plan?
Despistalos e logo trazar un plan.
- Que pasa? - Vannos atacar.
- Que fago eu? - Métete na bañeira.
- Ábrolle á auga? - Ai, si.
Acende unhas candeas tamén.
Tenta que non che disparen.
- Como? - Es relixiosa?
Pois non.
É bo momento para empezar. Parola un pouco co de arriba.
- Ti que dis? - Estamos fodidas. Ti?
Cando apareciches, debín mandarte por onde viñeches.
Merda.
- Hai que saír. - Saír?
Sae!
Valo deixar aí? É un bo coche.
Si.
- Vamos! - Merda.
Nunca coñecemos a ninguén de todo.
Nunca.
- Non debín dicir nada. Síntoo. - Xa.
- Non quero que che faga dano. - Non, agradézocho.
Pero… o meu matrimonio é cousa miña,
así que non te preocupes por iso.
Pero preocúpome.
Por ti.
O primeiro ministro. Falas ti con el?
Diga.
Si, agora vou.
Marcho. Veu o novo embaixador chinés.
Desculpe.
- Como chegamos a Alex Clark? - A través de Trent.
- En serio? - Se tes a Kai-Ming, virá.
- E terás a Alex. - É Williams.
Ese imbécil está namorado dela.
É Williams. Ola.
- Temos un problema. - Que pasa?
Que estamos fodidas.
É a calma antes da tormenta. Hai bárbaros na porta.
Descubriron que temos a Kai-Ming.
Ah, Lenny.
Se están con Kai-Ming, os Clark van por elas. Están fodidas.
Williams, protéxea, si?
- Vamos. - Que non morra!
Imos para aí.
Que dixeron?
- Estamos fodidas. - Fantástico.
Eleanor, é mellor que…
Pase o que pase, miremos cada unha polo seu cu.
Si? Así son as cousas.
Son negocios.
Calma e prudencia.
- Si. - Si, só son negocios.
Aí veñen!
Ei!
A onde, amigo?
A onde queiras, meu, pero irás a pé.
Ei.
Merda!
Hostia!
Cago na hostia, que pasa agora?
Merda!
- Deus! - Carallo!
- Igual chegamos tarde. - Non. Que raio fas?
Por favor, meu.
Quedade aquí.
- Vounas sacar de aí. - Hostia.
Merda.
Son os Clark.
- Tes unha arma? - Para min, non para ti.
Merda! Non hai tempo.
- Boas, John. - Ola.
Embaixador Hang, este é Wallace Webb,
ministro de defensa.
Les Mullery, director xeral dos Servizos Secretos.
O axente Perryman, tamén do MI5, e Mitch Porter, que…
Xefe da unidade da CIA. Xa o sei.
Hai unhas horas, a embaixada dos EUA sufriu un ataque.
Feriron un garda e desapareceu un empregado.
O home desaparecido é Cole Atwood.
Coñecerao porque o acusaron falsamente do asasinato do seu predecesor.
Alguén o levou.
Foron vostedes.
É unha neglixencia perder un dos seus espías.
Non é espía. É empregado da axencia, un auxiliar do Goberno.
É axente da CIA.
Axiña o saberá todo o mundo.
Deixaremos claro
que consideramos as accións dos Estados Unidos e o Reino Unido
un acto bélico.
Ofrecémoslles unha solución para que non aumentase a tensión.
Embaixador, a súa proposta
de que o Reino Unido lles adxudique pezas clave dos contratos militares
é inaceptábel.
E que recibimos pola morte do embaixador?
Unha desculpa?
Matárono no seu territorio, primeiro ministro.
Sen compensación,
non teremos máis remedio que contraatacar.
Cabaleiros.
Non debiamos… Non debiamos estar aquí, hostia!
Non vos adestran para isto na CIA?
- Ai, Deus. - Cago en tal! Sam!
Que carallo vos pasa coas ventás?
- Entra! Veña. - Sube!
- Kai-Ming? - Téñena.
- Merda! - E a Eleanor. Dálle!
Precisamos esa gravadora.
Entendes?
Precisámola.
- Que pasou? - Asaltáronnos.
Entraron polas ventás, polo tellado, polas portas.
Por todas as partes, coma nas túas festas.
Kai-Ming está morta?
Non o sei. Estaba no baño e Eleanor foi ver se estaba ben.
Cando cheguei eu, xa non estaban.
Había un buraco enorme na parede, sangue… Non o sei. Creo que me deron.
Voute deixar nun hospital.
Se tal, déixame no cárcere xa.
Temos que ir a algures.
Sam?
- Que? - Á casa de Michael?
- Non. - Veña.
Nin de broma.
Son eu.
Ola.
Michael.
- Non. Nin de broma, Sam. - Por favor.
- Podedes sacar os zapatos? - Si.
- Sacade os zapatos. - Si.
Os zapatos.
Sei que isto é o último que querías. Síntoo moitísimo.
Quen son?
Ese é Cole.
É… axente da CIA.
Axente da CIA?
Pendente de confirmación. Igual deserta. Non está claro.
- A loura é Williams. - Xa. É da CIA?
Non, ela…
Sicario? Ou sicaria?
Sicario. Vale para os dous xéneros.
Dixen que podías vir ti, non toda a tropa de foraxidos.
Xa o sei. Síntoo. Cando recibín a mensaxe, sentinme…
Que?
Feliz.
E…
- Non viría se non estivese desesperado. - Que romántico!
"As chamas engolen unha propiedade de Londres. Tiroteo."
Fostes vós?
Non.
A miña filla dorme no cuarto do lado.
Sexa o que for, non o podedes traer aquí.
Non nos seguiron.
Vinte no xornal hai un tempo e pensei:
"Eu vin esa muller matando alguén na rúa."
- "Moi ben lle vai." - Sen iso, estarías morto.
Michael, prometo que aquí non virá ninguén.
A túa filla está segura.
Pénsao antes de prometer o que non podes cumprir.
Prometo que a filla está segura.
Está morrendo?
Non, estou estupenda.
Disparáronlle, pero evita o tema.
- Non quero montar cristos. - Vale.
Vin nunha película poñerlle compresas na ferida dun disparo, para o sangue…
A miña amiga Faz deixou algunhas.
De momento, tráeme vendas e auga quente.
Se me dá por coserme cunha compresa, xa cho direi.
De acordo.
TALLER
Son os Clark.
- Temos as túas amigas. - Ola!
Por agora están vivas,
pero isto pode cambiar en calquera momento.
Que queredes?
O que sempre quixemos.
Unha gravadora que levaron do piso da filla do embaixador
a noite que morreu.
Xa che dixen que non a teño.
Non sabemos se podemos confiar en ti.
Para quedarmos tranquilos, se non a entregaches mañá a mediodía,
mataremos todas as túas amigas de xeito tan extremadamente cruel
que a maneira de morreren elas perseguirate ata o día que ti morras.
Non temos a puta gravadora esa.
Iso saberémolo mañá.
Tráea ao 177 de Park Walk, Borough Market.
Entrégalla a un dos meus socios e as túas amigas marcharán ilesas.
Queremos rematar con todo isto dunha vez, sexa cal sexa o resultado, Helen Webb.
Sabes onde estará a puta gravadora?
Non está no piso de Jason.
E tampouco está na de Maggie e Phillip, pero agachárona en algures.
Temos que volver sobre os seus pasos, pero por onde comezamos?
Non imos atopar a gravadora a tempo para mañá.
Se non vexo a Alex Clark, matarán a Kai-Ming e Eleanor,
e nunca descubrirei o de Jason.
Temos que levala á reunión.
Cole, podes contactar con Trent?
Non quero ser egoísta, pero…
que saco eu?
A ver…
Farei todo o que poida
para que non lle fagan mal á túa familia, pero tes que ter algo en conta.
Se non dás contactado con Trent, non te precisamos.
Se non te precisamos,
dígolle a Sam que te leve a Hampstead Heath
e che meta un tiro na caluga.
É certo iso?
Máis ben a Richmond Park, pero busca o puto tipo ese, vale?
Quen é?
Todo ben?
Este non me vai falar máis, non?
Dixécheslle o que fas?
Si.
Eu díxenllo a Jason.
- Helen! - Xa o sei.
- Que lle dixeches? - Algo vago.
- Vago? - Opaco, sabes? Eu…
Díxenlle que eu non era quen el pensaba que era
e que Helen Webb non existía.
Iso non parece moi opaco.
Eu…
díxenlle o que precisaba dicirlle.
Que traballas para unha organización
que rouba segredos do goberno para o que el traballa.
Si.
E que dixo? Como reaccionou?
Dixo que
me quería
e que nada que eu dixese cambiaría iso.
É unha boa reacción.
Si.
Morreu unha semana despois.
Teño que descubrir por que.
E teño que descubrir quen era el.
Merda. Marie. Perdoa, é a canguro. Un segundo.
Ola, Marie. Que tal todo?
Sam. Wallace non está na casa. Os nenos… Teño que marchar.
Fai o que tes que facer.
Escoita,
busca a Trent.
É a única maneira de chegar a Alex Clark.
- Vale. - Reed estará doente. Vixía a Cole.
De acordo.
- Chao. - Bo Nadal, Marie.
Bo Nadal, Marie!
Ei, Marie. Perdoa.
Tranquila.
- Pensei que Wallace viría antes. - En serio, tranquila.
Deus.
Están na cociña. Os nenos dixeron algo do pudin de Nadal.
Merda! Si, non. Vaia, iso era hoxe.
- Grazas, es un sol. - De nada.
El parecía algo distraído. Espero que non sexa nada.
Si, todo ben. Grazas.
- Ben. - Bo Nadal.
- Bo Nadal. Adeus. - Adeus.
- Xa lle botamos a laranxa? - Si.
- Pasas? - Si.
- Limón. Non lle botamos o limón. - Ola!
- Ola, mamá! - Ola! Que facedes?
- O pudin. - Ala!
- Pide o desexo de Nadal. - Aínda podo?
- Xusto a tempo. - Tes que pensalo, non dicilo.
Vale, si. Ten que ser secreto.
Ben. Ola!
Aí está. Ola. Onde estiveches?
Facendo a compra de Nadal. E ti?
Tivemos un problema na embaixada dos EUA…
Veña, esprémeo.
Ah, vale. É mellor escusa ca a miña compra.
Está todo ben? Parece serio.
Non, tivemos unha xunta urxente.
Pensei que estabas aquí…
Mamá, pide un desexo.
- Tes que remexer. - Xa remexo.
- E tamén tes que pechar os ollos. - Pecho os ollos.
Non parece delicioso?
- Pódoche contar un segredo? - O que queiras.
Igual despois non che gusto tanto.
Oíches falar dunha Pomba Negra?
Pedíchelo?
Veña, rapaces, é tardísimo. É hora de ir para a cama.
- Vas…? - Que desexo pediches?
Non cho digo, é un segredo.
Preparádevos para ir para a cama. Eu subo agora.
- Vale. - Para!
Que pasou na embaixada, logo? Que ocorre?
Que compraches?
Que?
- A compra de Nadal. - Pois…
é un regalo para ti. Non cho podo dicir.
Que pasa?
Pensas en cando nos coñecemos?
- Si, ás veces. - Eu moitas veces.
Penso moito niso. Doulle voltas na cabeza.
Penso en cando te erguiches, te vestiches e… saíches
e fuches ata o ascensor.
Canto te afastaches do hotel?
- E que importa iso? - Importa.
- Quero saber que pensabas. - Que pensaba?
Pois, seguramente pensaba:
"Non teño cartos para un taxi e son as 3:00."
- Si? - Si.
Non…
Pensaba que…
non quería marchar, quería quedar.
Es feliz?
Comigo? Connosco?
Si, Wallace. Que pasa?
Sei que… seguramente te decepciono en moitos sentidos.
- Ti non me decepcionas. - Xa.
O teu erro de sempre. Sempre fas iso.
Dis que non hai problemas, pero ninguén é perfecto.
Ninguén o sabe todo dos demais, non?
Ti fas coma se todo fose perfecto, coma se fósemos perfectos, pero…
é mentira, non? Unha mentira imposíbel.
A quen lla contas? A min, a ti ou…?
É o que eu sinto.
Quéresme contar algo?
De que?
Algunha cousa?
Non.
Mira,
non creo que sexas perfecto.
Creme,
nin creo que nós sexamos perfectos, pero…
intento axudar.
Intento facer a cousa agradábel.
Esperas a alguén?
Non.
- Perryman. - Ministro.
Perdoe, podo pasar?
- Pase. - Grazas.
- Todo ben? - Si. É por aquí?
Si, pase.
- Boa noite. - Ola.
Esta é Helen, a muller. Helen, o axente Perryman.
É do MI5.
- Desculpe a molestia. - Tranquilo.
Podo axudalo?
Queriamos falar coa Sra. Webb. Non é nada polo que alarmarse.
Non é nada. Non sei se falou coa Sra. Webb sobre…
Mencioneille o da embaixada.
Ben. Entón, xa imaxina por que estou aquí, Helen.
Eu estaba alí.
- Si. - Como?
Perdoa, pasóuseme por completo.
Estabamos facendo o pudin e a canguro…
- Si, estiven alí esta tarde. - Hoxe?
Si, fun visitar a Vanessa. Lembras? É…
Dixo que vostede entrou ás 16:43. Comprobamos o rexistro de visitas.
Interrompéronlles o café.
Ela colleu unha chamada dun número imposíbel de rastrexar,
pero seica era para falar da súa seguridade.
Xa. Non dixo de que se trataba.
Logo saltou a alarma e vostede marchou.
Si.
Por que foi ver a Sra. Robinson?
Pois só estabamos…
- Perdoe, isto é…? - Claro que non, perdoe.
Obviamente, o seu nome fixo saltar algunha alarma.
Entón, pensei en pasar pola súa casa,
de xeito informal, tranquilo e amigábel.
- Para aclaralo. - Claro.
Pois creo que non vin nada que lle poida resultar útil. Síntoo.
- De acordo, está ben. - Mamá!
Teño que…
- Claro. - Podo?
Claro. E desculpe de novo a molestia.
- Mamá! - Claro.
- Bo Nadal. - Igualmente.
- Acompáñoo. Grazas por vir. - Nada. Desculpe.
- Non, é o seu traballo… - Traballo feito.
Xa descubriremos o que pasou, de acordo?
Ata logo.
"O Home de Pau está só. O Home de Pau está perdido.
O Home de Pau está conxelado e cuberto de xeo.
O Home de Pau está cansado, péchanselle os ollos.
Estírase e bocexa e déitase a durmir."
Wallace,
teño que saír. Desculpa.
- Teño que recoller un regalo. - De acordo.
Os nenos xa dormen.
Quérote.
Sempre te quixen.
Desesperadamente. Desde que nos coñecemos no hotel.
Desde que volviches. Foi un alivio da hostia que volveses.
Sei que non son un home complicado e iso non che parece atractivo.
Pero eu quérote.
E adoro a nosa casa, os nosos fillos e a nosa vida.
Adoro todo.
E hai que loitar polo que se quere, non?
Non veño tarde.
Tentei entender
por que farías o que fixeches hoxe.
Se querías ameazar a Cole Atwood,
por que non mo dixeches?
Ao envellecer, algúns fanse duros e outros brandos.
Fíxenme branda?
Creo que te sentes máis cómoda coa cenoria ca co pau.
Traballas para os chineses?
Traballamos para o mellor puxador, coma sempre.
Un axente do MI5 acaba de vir á miña casa.
Preguntoume que facía na embaixada.
Arrisco todo por ti. Levo anos arriscando todo.
E non me dis a verdade.
E agora Wallace sospeita algo.
- Tes que entregar a Cole. - Por que?
Os chineses están acurralados. Están lanzando ameazas.
Se non logran o que queren, igual empezan a cumprilas,
e nós non queremos que aconteza iso.
Que sabes dunha organización chamada os Clark?
É un conglomerado criminal.
Comezou aquí e expandiuse internacionalmente.
Aspiracións de lexitimidade.
Petos de axentes de bolsa, mortos de cártel mexicano.
Si, son xente desagradábel.
Nunca tratei con eles.
Mataron a Jason,
a Maggie, Phillip, o inspector Yarrick e posibelmente o embaixador chinés.
Semana moi ocupada.
Son os que buscan a gravadora esa.
Pensamos que proba quen matou o embaixador Chen.
Sabes onde está?
Se o soubese, quereríala ti.
Pois claro.
- Que vas facer cos Clark? - Farei unhas chamadas.
- Unhas chamadas? - Se ti colaboras.
- Non chega. - Terá que chegar.
Mataron a Jason.
Mandáronme un á casa ameazar os meus fillos.
- E ti matáchelo. - E matarei a quen o mandou.
Escóitame. Usa as orellas e o cerebro e escoita o que che quero dicir.
Non podes derrubar unha organización coma os Clark.
É coma ir polo Mossad, o HSBC ou o McDonalds.
A xente da cima está ben protexida.
Eu investiguei a Jason.
- E que? - Vida aburrida,
boa de rastrexar e que non facía saltar alarmas.
Ata verse envolto no asasinato dun diplomático chinés.
Que queres dicir?
Non creo que o MI5 se presentase nas casas de todos os que pasaron pola embaixada.
Igual non pagaba a pena vingar a Jason Davis,
e moito menos morrer por el.
Que sabía Jason de ti, Helen?
Xa cho dixen. Nada.
Hai moitas regras nas Pombas Negras,
pero sobre todo hai unha que non se pode infrinxir.
A regra de manter o carácter sagrado e secreto da organización.
Infrinxir esa regra non se castiga co desterro nin a expulsión.
Castígase coa morte.
Vasme entregar a Cole Atwood mañá ás 6:30 en Albert Embankment.
Logo volves facer o que mellor fas,
Helen Webb, ser esposa e nai.
Se non dás feito iso, e eu xa empezo a dubidar de que deas,
entón o noso acordo queda invalidado.
Lembras a nosa primeira conversa?
Sigo sabendo todas as saídas.
Sigo tendo un plan.
E sigo tendo a man no peto co puño pechado, listo para golpear.
Non sempre hai saídas, Helen.
Si, intenteino.
De acordo, grazas.
- Levan días sen velo. - Chama a outro.
- Inténtoo. - Si, inténtalo de moito carallo.
Son calmantes. Están caducados, pero é mellor ca nada.
Si, non, isto é perfecto.
- Hostia! - Que?
Son acusacións serias?
Son acusacións moi serias.
O goberno chinés acusa os estadounidenses dunha operación de espionaxe.
Ao parecer, China cre
que un axente dos EUA está implicado no asasinato do embaixador no Reino Unido.
O que isto significa de acordo coas leis internacionais non está claro,
pero o que sabemos
é que as miradas estarán postas en Washington e en Downing Street
e nas reaccións…
Si, ese son eu.
Estupendo. Saio na tele.
Sabes que é iso?
A puta guinda de merda sobre a puta merda do puto pastel.
- Non penses niso. Chama a Trent. - Estouno intentando. Bloqueoume.
Que imos facer, logo? Non temos nada.
E a superespía acochando os nenos mentres estala a III Guerra Mundial?
Van esfolar vivas a Kai-Ming e Eleanor!
Mañá mentres as torturan vai decorar a árbore?
Fala baixo. A filla quere durmir.
Que vaia ao carallo!
Basta!
Precisa un médico. Non é que me importe que morras.
- Hostia! - Estou ben.
Non estás ben, non. Ningún estades ben. Tedes que marchar.
Moi ben. Moitas grazas.
- Sam, dóeme. - Vou falar con el.
Ti cámbialle a venda.
Que? Desculpa, teño que facer eu iso?
Estás ben?
Precisamos quedar unha noite. Marchamos antes de espertar Ruby.
A que hora espertan as nenas de catro anos?
Non teño nin idea.
Atopei
algo.
Deixáchelo no meu coche.
- Debe ser de cando fomos en coche ao mar. - Si.
Unha boa fin de semana.
Si.
É o último que lle dixen a Eleanor.
Díxenlle que eran só negocios.
O noso.
Só negocios.
Dáseme ben dicir o que non se debe a última vez que vexo alguén.
Eu tamén estou moi soa, sabes?
E ela é a miña compañeira.
Non poden ser só negocios.
Con todo o que custa.
O home que pensaba que eras daquela,
o home que amei…
Quero pensar que algo daquilo era real.
Que aínda podías ser aquel home
se quixeses.
Pero terías que demostrarmo.
Non hai outra.
En serio queres isto?
Perd…
Merda!
Perdoa, un minuto.
Sra. Reed?
Samuel, é mellor para todas as partes
deixar de lado os desafortunados acontecementos de hoxe.
Preciso que me fagas un último traballo.
- Mata a Alex Clark. - Non podo.
Para iso te trouxen, para arranxar e rematar con isto dunha vez.
Helen quere respostas,
pero achegouse de máis a algo demasiado importante.
Hai que protexela. Hai que protexer as Pombas Negras.
Esa é a túa única preocupación.
Vouche dar un enderezo a onde irás só para rematar isto.
E toda esta saga chegará ao seu fin.
Temos trato?
Sam?
- Si. - Moi ben. Mándoche agora o enderezo.
E unha cousa máis.
Para convencer os chineses e os americanos de quitar o dedo do botón vermello,
preciso a Cole Atwood.
É parte do trato.
Innegociábel.
Mándeme o enderezo.
Williams!
Onde vai Cole?
Non…
Precísoo! É moi import…
LOCALIZACIÓN COMPARTIDA
Cago na hostia.
Teño que marchar.
Esta é a última.
Despois, acabouse.
Volverei.
Poderemos falar. Estaremos sós. Teremos tempo.
Demostrareiche quen son. Prométoo.
Ah, e… contestando a túa pregunta,
si.
Si que quero isto.
Viñéchesme matar?
Es Alex Clark?
Si.
Entón, si, vinte matar.
Facemos plans e Deus ri.
Veña, Helen.
Non veñen.
Xa non se pode confiar neles.
Non se pode confiar nela.
Xa o sabes.
De acordo.
Que é?
Algo para lembrarche que a verdade non me asusta.
Hostia!
Phillip era xornalista.
Maggie era dependenta dunha xoiaría.
- Bos días, señora. - Ola.
Busco un anel semellante a un que teño.
- Podo? - Si.
Perdón.
ABERTO
PECHADO
Vamos.
O artigo que buscan é unha cámara estenopeica pequena, negra.
Igual estou en apuros.
Igual non pagaba a pena vingar a Jason Davies,
e moito menos morrer por el.
Vin por unhas cousas de última hora. Xa sabes como é.
Atopáchela.
Boa nova.
Supoño que é mellor así, non?
Non quería ter que seguir mareándonos con iso.
Sería aborrecido, non si?
Se tivese que criticar algo, sería que…
vas demasiado rápido.
- Parécecho? - Si.
Mensaxes, vir á casa. Había algo de…
De que?
Desesperación, supoño.
Desesperación?
Reed deuche permiso, non?
Desatoume a correa, por así dicir.
Xa non confía en ti.
Xa é unha teima, creo.
Faleille a Wallace do teu affaire.
Pobre home.
Vai precisar alguén que o console.
Xa.
Podes botar unha man, contándome cousas del.
Cousas que lle gustan, etc.
Quero facelo ben cando estea dentro.
E os nenos.
Non é que me gusten moito, a verdade, pero é parte do choio, non?
A Jacqueline gústanlle os dinosauros, non? Ou é a Oli?
En fin…
xa nos arranxaremos.
A Jacqueline gústanlle os dinosauros. A Oli, as naves espaciais.
Non precisarás saber iso.
Porque che vou retorcer o pescozo.
Antes, quero dicir que son admiradora túa.
Mira, teño a pel de galiña.
- Vasme matar? - Vas volver falar dos meus fillos?
- Non. - Iso está moi ben.
Sabes que non te vou matar.
Porque son Helen Webb
e Helen Webb non mata nenas a navalladas en xoiarías o día de Noiteboa.
O meu regalo para nós as dúas.
Cando vexas a Reed, dille que, se me quere substituír,
que veña e o faga cara a cara.
A menos que queiras máis.
Ola, Kai-Ming escribiume e dixo…
Mandei eu a mensaxe.
- Por que? - Sei o que lle dás á filla.
- Doulle o que quere. - Non sabe o que quere. É unha adicta!
Coñézote.
Sei quen es, Trent Clark.
Se te volvo ver,
mátote.
Cago na hostia!
Merda. Cago na hostia!
Mamá, si, ola, son eu. Si.
Cagueina. Cagueina moito.
Imos facer unhas chamadas. Desactivade as cámaras de fóra.
Cago na hostia!
Que pareza unha sobredose.
Teño que chamar o primeiro ministro. Vaise poñer doente.
Hostia!
Ola, son Helen. Deixa unha mensaxe.
Helen, seica tes a gravadora.
Igual agora comezas a entender
a magnitude da situación en que todos nos encontramos.
Estamos na cima dun cantil.
Pero hai tempo de dar un paso atrás se fas o correcto.
Aínda es unha Pomba Negra.
E traballas para min.
Non o esquezas.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa