- Co o niej sądzisz? - Zielona.
- Odwiozłeś ją? - Nie. Została.
Rozumiem. Dobra robota.
Jeśli to wszystko, to idę.
Lenny Lines dzwoniła.
Zadręczasz ją, żeby cię przyjęła.
Chcesz być cynglem?
Mam do zaoferowania więcej niż to, co teraz robię.
Ma zlecenie. Mówi, że byś się nadał.
- Pytała, czy jesteś godny zaufania. - I co?
Powiem ci to samo.
Nikt nie wie, czy to potrafi, póki nie spróbuje.
- Wtedy szybko się dowiaduje. - Chce mnie zatrudnić?
Ale stracisz posadę u mnie.
Ja nie zatrudniam zabójców. Nie moja branża.
Na pewno tego chcesz, Sam?
Idź.
Uwaga, gracze.
Informujemy, że pierwsza gra rozpocznie się za pięć minut.
Przygotujmy się na bingo.
Proszę.
Zamknij drzwi, bo karaluchy uciekną.
Usiądź.
Jesteś trochę chudy.
Reed mówi, że można ci ufać.
Jak mniemam, masz to we krwi.
No dobrze, cel.
Mężczyzna.
Oszukiwał pewnych ludzi.
Postępował wbrew kodeksowi, a w tej branży kodeks to świętość, rozumiesz?
Nie rozumiesz, ale może to do ciebie dotrze.
W każdym razie facet przekroczył granicę.
Musi zginąć. Musi.
Będzie w tej chińskiej restauracji we wtorek o 20.
Stolik w rogu.
Przyjdzie sam.
Nie robiłeś wcześniej czegoś takiego, prawda?
Nie.
To na pewno wielkie wydarzenie.
Poradzę sobie.
Zobaczymy.
Załatwione?
Załatwione.
Trudniej już nie będzie.
Mam ci pokazać podstawy.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Chcą, żebyś umiała kogoś skrzywdzić albo zabić.
Żebyś potrafiła ocenić sytuację pod kątem zagrożenia,
zauważyć, że ktoś zaatakuje, i zdecydować, czy lepiej walczyć, czy uciekać.
Masz wykorzystywać otoczenie,
żeby zabijać, okaleczać, chwytać i krzywdzić innych.
- I ty to potrafisz? - Tak.
Pan złota rączka?
- Już nim nie jestem. - No i fajnie.
Czyli nauczysz mnie, jak zostać zimnokrwistą morderczynią?
Kochana, na pewno spróbuję.
- Nie wiem, jak to robisz. - Co?
Pijesz jak załamany kapitan rosyjskiej łodzi podwodnej.
Spędziłam weekend z żonami Torysów. Daj mi się zabawić.
Wiesz, że nie musisz tego robić?
Jak zostałeś…? Jak na siebie mówisz?
- Cyngiel. - Cyngiel, no tak.
Jak nim zostałeś? Miałeś kiepskiego doradcę zawodowego?
To rodzinny fach.
Tata się nim zajmował.
Miał nawet status legendy.
Szukasz jego aprobaty.
- Ja swojego nie znałam. - Ja też nie.
Nie był szczególnie… zaangażowany.
Ale kiedy czuję zapach oleju do broni,
skóry, nikotyny
i rdzy, tata wydaje się…
blisko.
No tak.
Strzelba Prousta.
Nie mogłabym zabijać zawodowo.
To nie tak, jak myślisz.
Mordujesz ludzi, więc chyba jednak dobrze myślę.
Zawsze zabijałem, żeby świat był lepszy.
- Spadam. Idziesz ze mną? - Zostanę.
- Skończę to pić. - Dobra.
Ucieszyłem się, że napisałeś. Nie spodziewałem się.
No tak.
Z początku nie chciałem, ale…
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Miło pana znów widzieć. - Panią też.
Często tu bywasz?
Tak.
Lubię to miejsce.
Rozumiem. Mogę od razu się do czegoś przyznać?
Jasne.
Nie chciałbym cię urazić,
ale zapisałem cię w telefonie jako „Ciacho z pubu, świetna fryzura”.
A ja ciebie jako „Wysportowany gość z palarni?”.
- Sam? - Tak.
Michael?
Tak.
Byliśmy wtedy nieźle najebani.
- Zupa wonton? - Tak.
- Dziękuję. - Zupa z kurczakiem.
Smacznego.
Dziękujemy.
- Czym się zajmujesz? - Ubezpieczeniami.
Fajnie.
- No wiesz… - Nie, nie.
- Podpuszczam cię tylko. - To znaczy…
Lubię tę robotę.
Dużo podróżuję.
Mówiłem, że nie spodziewałem się wiadomości do ciebie,
a ty, że nie zamierzałeś pisać, ale… I dalej nie dokończyłeś.
Powiedz.
Twoje oczy.
Oczy?
Ciągle je widziałem.
Kiedy zamykałem swoje.
To było…
miłe.
Kiedy zamykam oczy, nie zawsze…
widzę miłe rzeczy.
Chciałem cię znowu zobaczyć.
Żeby mieć pewność, że nie wymyśliłem sobie tych oczu.
I co?
Wymyśliłeś je sobie?
Bardzo dobrze.
Mów. Co to za chłopak? Jak ma na imię? Czym się zajmuje?
Michael.
Jest artystą.
Jakim?
Abstrakcyjnym. Maluje i takie tam.
Maluje i takie tam?
Tak.
Czemu nie?
Ty i artysta.
- Serio? - Dobrze by ci to zrobiło.
- Przydałoby ci się nieco kultury. - Spadaj!
Co ostatnio czytałeś?
Coś Zadie Smith. W komnatach Wolf Hall?
Dziesięć lat nie czytałeś. Co mówiłeś o pracy?
- Że robię w ubezpieczeniach. - A wiesz coś o nich?
Wiem, że artysta nie będzie pytał.
Sprytnie.
- Jutro ta sama pora? - Nie mogę.
Bo…
wyjeżdżam na weekend.
Dokąd cię zabiera?
Rodzina Wallace’a ma domek letniskowy na wyspie Skye.
Poważna sprawa.
Spakuj sweter.
- A przyszły tydzień? - Też wyjeżdżam.
Awansowali go.
Jedzie do Waszyngtonu i chce mnie zabrać.
No dobrze…
- Daj znać, kiedy będziesz wolna. - Dam.
- Trzymaj się. - Do zobaczenia, Sam.
- Niech wam się dobrze mieszka. - Dzięki.
Piękne mieszkanie.
Wspaniałe.
Drobiazg od nas.
Dziękuję.
Najpierw otwórz.
Dzbanek z filtrem Brity. To porządna firma.
Dzbanek z filtrem.
Woda w tej okolicy ma dużo kamienia.
Trzeba było mnie spytać, zanim tu zamieszkałeś.
O, arancini!
Nie przejmuj się nim.
Wspaniałe mieszkanie. Proszę.
To, żeby upamiętnić was.
Dziękuję.
Zadbam o to, żeby się nie udławił.
- Weźmiesz je? - Tak.
…wciąż jeszcze kilka mandatów,
ale Konserwatyści przekroczyli linię mety
i oficjalnie wygrali wybory.
Niemal na pewno zyskają większość absolutną.
Na podstawie zliczonych już głosów możemy powiedzieć…
- Sam, drzwi. - Tak, już idę.
- Co mam z tym zrobić? - Woda z kranu lepiej dzięki temu smakuje.
- Moja kranówa jest w porządku. - Tak…
Moja też.
Co to za goście?
Bracia Newmanowie. Nowa organizacja.
Zapuszczają korzenie na południu rzeki.
Ktoś chce ich wyeliminować.
To raczej łatwa robota.
Co drugi weekend przyjeżdżają od matki z Croydon.
Dostaniesz szczegóły.
Jest też czwarty. Hector.
Nie mam zdjęcia.
Jego też załatw.
Nie chcę tego.
To prezent.
No tak.
Przepraszam. Coś się stało z moim autem.
Nie wiem dokładnie co, ale nie mogę…
W każdym fachu obowiązuje jakiś kodeks.
Zawsze możesz coś zrobić właściwie
albo niewłaściwie.
Czy zabijanie nie jest złe?
Nigdy nie zabiłem nikogo, kto na to nie zasłużył.
Zawsze zabijałem, żeby świat był lepszy.
Załatwione?
Tak.
Załatwione.
Mój niezawodny Sam.
Cześć.
Zastanawiałem się, gdzie jesteś.
Spróbujesz?
Gorące.
Czegoś brakuje. Może kostki bulionowej? Nie wiem.
Soli? Soliłeś?
Cholera! Zapomniałem.
Poszedłem do Veroniki zobaczyć jej dziecko.
Te malutkie stópki! Aż miałem ochotę je schrupać!
Ale przyprawiłeś je?
Wszystko dobrze?
Tak.
Chcesz otworzyć wino?
- I o to chodziło. - Tak?
- Mogę potem schrupać twoje stópki. - Fuj! Spadaj!
I co? Nie żyje?
- Hectora tam nie było. - Rozczarowujesz mnie.
- Może ci się wymknął? - Nie. Ktoś wcześniej zaatakował magazyn.
Widziałem nagranie jego ucieczki. Gdzie mógł się zaszyć?
Jeśli się przestraszył, pewnie ukrywa się w Peckham.
Sprowadził swoich chłopców, zamknął się i zrobił twierdzę.
- Co to znaczy? - To znaczy, że musisz zatrudnić ludzi.
Martwiłam się, wiesz? Kiedy cię poznałam.
Z tyłu głowy słyszałam głosik: „Niezły, ale może nie ma tego »czegoś«”.
A potem mnie zaskoczyłeś,
zaliczyłeś test i wszyscy się podekscytowaliśmy.
Ale powinnam była posłuchać tego głosu, bo teraz widzę, że masz dobre serce.
A dobre serce i krew na rękach to kiepskie połączenie.
Dokończ robotę, Sam.
Zabij Hectora.
Wtedy będziemy kwita i wszystko będzie, jak należy.
Fajnie by było, nie?
Nie jestem tym, kim myślisz.
Nie ma znaczenia, kim jesteś.
Ani co zrobiłaś.
Wyjedźmy razem.
Z twoimi dziećmi.
Zaczniemy od nowa.
Zbudujemy coś prawdziwego.
- Nie grają pasterzy? - Zmienili im role.
Rozumiem. To wspaniale.
Trzej królowie to większa rola.
No nie wiem. Chyba wciąż drugoplanowa.
- Tak? - Jak impreza upamiętniająca?
W porządku.
Zdaje się, że Jason był dość skryty.
Nie pracował z nami jakoś długo, więc nikt go za dobrze nie znał.
- Okropna sprawa, tak czy siak. - Tak.
Jasełka zaczynają się o 13. Spotkamy się przy wejściu?
Nie.
Zajmij nam dobre miejsca. Spóźnię się pięć minut.
Nie wpuszczą cię po rozpoczęciu.
Niby dlaczego? Nie wystawiają Equusa, Hels.
- Wpuszczą mnie. - Bądź na pewno.
- Będę. - Dobrze?
- Ładnie wyglądasz. - Dzięki.
- Na razie. - Cześć.
- Potrzebujesz naszej pomocy? - Tak.
Mamy ci pomóc zabić Hectora Newmana?
- Tak. - Niby dlaczego?
Bo obowiązuje nas kodeks.
Potrzebuję was, żeby zrobić coś dobrego.
- I nie mam nikogo innego. - Będzie niebezpiecznie?
Bardzo. Chodzi o uzbrojonych gangsterów, którzy spodziewają się ataku.
Procentowe prawdopodobieństwo sukcesu wynosi 20:80.
- Co? - To nie procent, tylko ułamek.
Proporcja. I to słaba.
Mam rację? Proporcja?
- Nie wiem. - Chuj wie.
To będzie jebana masakra.
Wysadźmy jego chałupę. Mam wyrzutnię rakiet.
- Od kiedy? - Od zeszłego Bożego Narodzenia.
Dobra, po pierwsze,
nie ma szans, żeby mała odpaliła wyrzutnię w Peckham.
Po drugie, muszę stamtąd kogoś wyciągnąć.
- Kogo? - Kobietę.
- Jaką? - Ładną?
- Słucham? Co to ma do rzeczy? - Chcę sobie wyobrazić.
Nie mogę wam o niej nic powiedzieć.
Potrzebna mi wasza pomoc. Bo sam nie dam rady i bo…
- W tym fachu obowiązuje kodeks. - I reputacja.
Pomóżcie mi z Hectorem Newmanem, a ją zyskacie.
Będziecie najlepsze.
To w sumie dobry argument.
Nasza stawka.
Zapłacę pół.
Zapłacisz całość.
Zgoda.
No dobra.
Ale nie kumplujemy się. To niczego między nami nie zmieni.
Oczywiście.
Napijmy się podwójnego ginu z tonikiem
i chodźmy zajebać ludzi, tak?
Musimy pogadać o Yarricku.
Wallace mówił, że nie znał Braya, ale to nieprawda.
Phillip przyszedł omówić z nim artykuł na temat nagrania z Yarrickiem,
które miało związek z Chinami.
Jestem pewna, że Elmore Fitch szukał tego samego nagrania.
Wczoraj Wallace oskarżył Yarricka o to, że był zamieszany w śmierć Phillipa.
Phillip Bray przychodzi i mówi, że ma o tobie materiał.
Podobno związany z Chinami. A teraz nie żyje.
Miałeś coś wspólnego z jego śmiercią?
Ukrywasz coś?
Czyli zanim dorwę Kai-Ming,
będę musiał porozmawiać ze Stephenem Yarrickiem.
Zgadza się. Może nam pomóc znaleźć zabójców Jasona.
Ale nie rób mu krzywdy.
Chyba że będziesz musiał.
Był na każdej imprezie urodzinowej moich dzieci.
Jeździliśmy razem na wakacje.
Wspierał Wallace’a na każdym kroku.
Boisz się, że go zastrzelę?
Nasze dzieci chodzą razem do szkoły. Będzie dziś po południu na jasełkach.
Dorwę go tam?
Tak myślę.
Zobacz, czy ci coś powie.
- I zdobądź jego telefon. - Dobrze.
Spójrz.
- Znalazłem Kai-Ming. - Spadajmy! Szybko!
Prawdopodobnie trzymają ją w kryjówce gangu w Peckham.
Jedźmy po nią.
- To zbyt groźne. - Damy radę.
- Nie. - Sam…
Helen.
Miałem cię chronić, a nie wciągać w coraz większe strzelaniny.
Zaplanowałem, jak się tam dostać. Załatwię to.
Ale po mojemu, dobrze?
Wal? Co dziś na siebie włożysz?
Nic. Jakieś domowe ciuchy. O co ci chodzi?
- Wigilia w Ministerstwie Pracy. - Na szczęście mnie nie zaproszono.
To poważne przeoczenie, ale się zreflektowali.
- Jestem ministrem obrony. - Chińczycy się odezwali. Chcą spotkania.
- Ze mną? - Tak, ale nieoficjalnie.
Potrzebne było miejsce, w którym mógłbyś wpaść na nich przypadkiem.
I pomyśleliście o wigilii w Ministerstwie Pracy?
- Nie mieliśmy za dużo czasu. - Nie wątpię.
Pójdzie całe nasze ministerstwo. Weź żonę. Pięć minut rozmowy na boku, i tyle.
Wiemy, o czym chcą rozmawiać?
Załóżmy, że o zmarłym ambasadorze.
Jeśli okaże się, że o szansach Arsenalu na Ligę Mistrzów,
to się miło zaskoczymy.
Poślę po ciebie auto.
Dobrze?
BRAK WOLNYCH POKOI
Stephen, nie ma czasu.
To ktoś z rządu. Muszę odebrać. Będę za dwie minuty.
Wepchnijmy się przed te ślamazary i zajmijmy miejsca z przodu.
Yarrick. Słucham?
Halo?
No dobra…
Nie obracaj się.
Idź przed siebie.
Wejdź tu.
Dalej.
Usiądź.
Siadaj!
Jesteśmy już?
Nie.
Jeszcze bardzo daleko!
Pytałeś mnie już pięć minut temu.
Nie każ mi zawracać wielbłąda.
Cierpliwości.
Spotkanie z nowo narodzonym Jezusem wynagrodzi nam tę podróż.
Mędrcy kontynuowali podróż, nie mogąc doczekać się…
Co było na nagraniu Braya?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Wiesz.
- Znalazł coś i nie żyje. - Nie mam z tym nic wspólnego.
Ale Chiny mają.
- Nie. - Zauważ brak intonacji pytającej.
To nie było pytanie.
Dowiedział się czegoś o tobie. I ambasadorze. Dlatego nie żyje.
Co było na nagraniu, Stephen?
Czego wszyscy szukają?
Szukamy miejsca na nocleg…
Przy okazji: musimy dziś iść na imprezę wigilijną.
- Dziś? - Tak.
Głupie spotkanie. Z Chińczykami.
Tajne. Szybko to załatwię.
- Nie ma miejsca! - Odblokuj i podaj telefon.
No już.
Nie odwracaj się.
Sporo nocnych połączeń z numerem zapisanym jako „Warsztat”.
Jest też SMS do nich z piątej rano 13 grudnia.
Wtedy właśnie zamordowano ambasadora.
Zobaczmy, co napisałeś.
- DAJ ZNAĆ PO SPRAWIE. - ZAŁATWIONE.
„Załatwione”. Co takiego?
- Ambasador? Nie wiem, o czym mówisz. - O morderstwach.
Zawodowych. Drogich.
Ambasador, Phillip Bray, Maggie Jones, Jason Davies.
Wiesz, kto ich zabił. Nie udawaj.
Może zapytam w Warsztacie? Zadzwonić?
Nie rób tego.
Przejrzę każdy numer, kontakt i każdą wiadomość.
Znajdę wszystkie twoje tajemnice. I wszystkie wyjdą na jaw.
Przestań. Proszę.
Dobrze?
Odejdź. Nie wiesz, w co się pakujesz.
No to mnie oświeć. W co jesteś zamieszany?
Nie uwolnisz się od tego, Stephen.
Nie pomogę ci bez nazwiska zleceniodawcy.
Nie możesz mi pomóc.
Zastrzelisz mnie tutaj?
Gdybyś był mądry,
już byś uciekał.
WARSZTAT
- DAJ ZNAĆ PO SPRAWIE. - ZAŁATWIONE.
MAMY TELEFON YARRICKA I WAS ZNAJDZIEMY
CHYBA ŻE MY ZNAJDZIEMY WAS PIERWSI
Czyli właściciel budynku to Hector Newman?
Tak?
Mogłeś go zabić siedem lat temu i nie skorzystałeś z okazji?
Tak.
- No dobra. - Pewnie teraz żałujesz.
- Obowiązuje mnie kodeks moralny. - Jezu, ty i te twoje kodeksy.
W tym fachu kodeks jest wszystkim.
Czyli darowałeś mu życie… żeby zabić go siedem lat później?
Tylko po to, żebyście nie zabiły mojego byłego.
A to tylko dlatego, że ty zabiłeś moją partnerkę.
Ona chciała zabić moją przyjaciółkę.
Ja pierdolę! Zamknijcie się wreszcie!
Zwariować można! Dwoje morderców i sobie moralizują.
Pierwsze zlecenie zrobiłam w wieku 17 lat.
Za dwie stówy zniszczyłam hamulce chłopaka kuzynki.
Wjechał w stację benzynową. Niezły wybuch.
Robię to od lat. Jestem zajebista.
Sam, chcesz pomóc jakiejś lasce
i mówisz, że możemy tam zginąć, tak?
Tak. To tego…
Mnie się to podoba.
I to, że zrobimy coś dobrego.
Potem możemy wrócić do podrzynania sobie gardeł.
Jeśli oczywiście przeżyjemy.
Miło było, prawda?
Zobaczyć dzieci na jasełkach?
- To chyba mój ulubiony element świąt. - Mój też.
- Chodźmy. - Dobrze.
Są moi ludzie. Przyprowadzeni tu na muszce.
Pójdę po alkohol, a ty ich zagrzej do walki.
Dobrze.
Dwa razy czerwone wino.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Proszę.
- Jak…? - Nie powinnam prychać.
- I to tak głośno. - Wybacz.
Napijesz się?
- Nie, dziękuję. - Cześć.
Hels, to Dani. Nie wiem, czy już się znacie.
UROCZE
- Chyba nie. Cześć. - Miło mi.
- Wallace ciągle o tobie mówi! - No nie!
Wallace, możemy na chwilę?
Tak. Przepraszam na sekundkę.
Ładna suknia.
Dziękuję. Ładne skarpetki.
To taki nasz żart w biurze.
To twój?
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Przepraszam. Dziękuję.
DZWONI: WARSZTAT
Kimkolwiek jesteś, masz poważne kłopoty.
Szukasz czegoś, ale podniosłeś kamień, pod którym był wąż.
Jadowity wąż.
Wąż, który ukąsi, jeśli się nie wycofasz.
To była chujowa metafora.
A może powiesz mi, kim jesteś i gdzie cię znaleźć,
to pogadamy o tym twarzą w twarz?
Nie wydaje mi się.
Pozwól, że ci pokażę, z czym masz do czynienia.
Pobudka, Stephen.
Jaka atmosfera?
Lodowata.
Wyjdź.
Chang Hao, chiński poseł.
Pan Webb.
- Jak się pan ma? - To Wu Lin.
Witam.
Prowadzi śledztwo w sprawie śmierci ambasadora.
Bezprawne śledztwo.
Bez zezwolenia ani współpracy policji.
W tej sprawie współpraca z waszą policją nie jest możliwa.
- Dlaczego? - Bo uważamy, że są w nią zamieszani.
Naprawdę? Zamieszani?
Obawiam się, że w tym kraju mamy nad policją większą kontrolę
niż wy w waszej ojczyźnie, panowie.
Co to?
Mieszkanie Kai-Ming Chen.
Godzinę przed odnalezieniem w środku ciała ambasadora.
Mężczyzna, który ucieka, to Cole Atwood.
Chłopak Kai-Ming
i agent CIA.
Sprawdziliśmy monitoring i prześledziliśmy trasę Atwooda
z miejsca zbrodni aż do ambasady USA.
Jak dotąd nie wyszedł.
Mamy dużo materiałów z monitoringu.
Ale kiedy pan Lin szukał nagrań
uchwyconych w pobliżu mieszkania Kai-Ming w czasie zabójstwa, żadnych nie znalazł.
Jak gdyby ktoś usunął wszystkie dowody na to, co się wydarzyło.
Panie Webb, nasz ambasador nie żyje, a jego córka zaginęła.
Wasi sojusznicy dopuścili się aktu agresji.
Wasz rząd pomógł to zatuszować.
To niczego nie dowodzi, panowie.
Jeszcze nie, ale proszę spytać Amerykanów, czy Cole Atwood to agent CIA.
Jeśli zaprzeczą, niech mi pan powie, czy im wierzy.
Dlaczego ja?
Nasz rząd złożył kilka propozycji rozmaitym brytyjskim firmom
w sprawie kontraktów wojskowych pierwszej kategorii.
Jak dotąd propozycje te odrzucano.
Chętnie złożymy je ponownie.
Nie robimy z wami takich interesów.
Dajemy panu szansę,
żeby uniknąć katastrofalnej eskalacji przemocy.
Radzilibyśmy to rozważyć.
Alternatywę także.
Kurwa mać.
Wódkę proszę.
Wszystko dobrze?
Wódka?! To mi się podoba!
Musimy iść.
Tak szybko?
Mam nagłe spotkanie.
Taka nasza dola.
Miło było, Helen.
Przykro mi, że cię zabierają.
- Rozkręcałaś się dopiero. - No coś ty.
Szybko wrócimy i siądę sobie przed telewizorem.
Zamykają się drzwi, otwiera się okno.
Masz rację.
- Chcę się wycofać. - Helen.
Nie próbuj mnie od tego odwieść. Nie uda ci się.
Zmarnowałybyśmy swój czas, a ja muszę co 15 minut sikać,
więc lepiej się pospieszmy.
- Dlaczego teraz? - Dzieci.
- Nie mogą w tym brać udziału. - A Wallace?
- Nie chcę go zranić. - Czemu chcesz go zostawić?
Nie jego. Chcę zostawić was.
Musiałabyś wyjechać. Tutaj byłabyś dla nas niewygodna.
- Mam kryjówkę. - Daleko?
- Nie znajdziesz jej. - Jeśli nie będę szukać.
To twoja decyzja. Pewnie szybko znajdziemy zastępstwo.
Po rozstaniu będzie łatwym celem.
Zastępstwo?
Myślałaś, że Wallace nie pozna nikogo innego?
Przecież on nie jest panną Havisham. Nowa dziewczyna, nowy związek.
Wallace ma potencjał, by zostać długoterminowym źródłem.
Dlatego owszem, będzie zastępstwo.
Zamykają się drzwi, otwiera się okno, jak mawiam.
Helen!
Miło cię słyszeć.
Mocno jesteś w ciąży?
Sam, co się dzieje?
Wpadłem.
Mam przejebane.
Przyjechali po mnie. Musisz ewakuować Michaela.
Już jadę. Zaczekaj.
Helen, będzie źle.
Zaraz będę.
- Sam, co się dzieje? - Ubierz się.
- Co się dzieje? - Ubierz się.
- Nie. - Ubieraj się!
Musimy porozmawiać. Kto to był? Czemu nas zaatakowali?
Nie zaatakowali nas, tylko mnie.
Posłuchaj mnie teraz. Wszystko będzie dobrze.
Nic ci nie będzie. Ale ubierz się. Reszta się nie liczy.
Wyjdziemy teraz na zewnątrz. Będziesz trzymał się za mną.
Sam…
A teraz zamknij oczy. Trzymaj się.
Idź i zatrzymuj się, kiedy ci powiem.
Zamknij oczy.
Chodź.
Nie wychylaj się. Przed nami schody.
Teraz w dół.
I jeszcze.
Nie wychylaj się.
- Trzymaj się. - Dobrze.
Do tyłu.
Chodź.
Tak.
Dobrze. Za mną. Prawie jesteśmy.
- Więcej stopni. Trzymaj się. - Tak.
Stopnie.
Dobra. Nie wychylaj się. Idź z tyłu.
Nie wychylaj się.
Kurwa!
Jedź!
Kurwa.
Sam…
Michael…
- Nic ci nie jest? - Przykro mi.
Zajmę się tym. Musisz uciekać.
- Halo? - To ja.
Jedno ciało na ulicy
przy Preston Road N1, kilka w mieszkaniu.
Rozumiem.
Trzeba wyciągnąć Sama i zapewnić ochronę jego partnerowi.
Helen, takie rzeczy kosztują.
I są pracochłonne.
Nie mogę udzielić takich usług byle komu.
Nie odejdę. Zapomnij tamtą rozmowę.
Muszę wiedzieć, czy mogę ci ufać.
Możesz. Daję słowo.
Cieszę się, że to słyszę.
Podzwonię. Pogadamy w poniedziałek.
Sam ma szczęście, że cię ma.
Sam miał załamanie i musiał wyjechać.
Ty cierpiałeś i na jakiś czas też wyjechałeś.
Do rodziców.
Zadzwoni do ciebie pani Reed. Rób, co powie. Dzisiejszy dzień zapomnij.
Rozumiesz? Nikomu o tym nie mów. Inaczej nie gwarantuję ci bezpieczeństwa.
Co to będzie?
Dziewczynka i chłopiec.
STEPHEN, EMMA + DZIECIAKI
Wytłumacz to mojej starej. Nie byłoby żadnej dyskusji.
Podoba jej się to, co?
Mogłam jednak wziąć tę wyrzutnię.
Jak ważna jest ta laska w środku?
Obiecałem przyjaciółce, że ją znajdę.
Jest bardzo ważna.
Możesz się jeszcze wycofać.
Mężczyzna.
Oszukiwał pewnych ludzi.
Postępował wbrew kodeksowi.
A w tej branży kodeks to świętość.
Rozumiesz?
Nie rozumiesz, ale może to do ciebie dotrze.
W każdym razie facet przekroczył granicę.
Musi zginąć.
Musi.
Kiedy kogoś zabijasz,
patrzysz mu prosto w oczy.
To najbardziej intymna rzecz, jaką z kimkolwiek zrobisz.
Jesteś zachodzącym słońcem.
Zapadającym zmrokiem.
Ostatnim słowem jego historii.
Więc patrzysz mu w oczy.
Jesteś mu to winien.
Nic więcej.
I jest po wszystkim.
Sam.
Możesz się wycofać.
Nie.
Nie mogę.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz