Nie możemy podać panu szczegółów,
ale szykujemy się do katastrofy,
która, w niedalekiej przyszłości, może spowodować wyginięcie ludzkości.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Wiem, że to brzmi niedorzecznie,
ale wiecie, kiedy przestanie?
Za mniej niż dekadę,
kiedy tsunami zatopi całe wschodnie wybrzeże USA.
Marsha, podejdziesz?
Xavier zabiera mnie na spacer.
Po ogłoszeniu protokołu
nagra pan przemowę i zejdzie pod ziemię.
Lecimy dalej, gdy tylko otrzymamy wieści o najlepszej trasie do bazy w Andrews.
To już czas, żebyś postawił się żonie.
Wycieczki do Atlanty zrobiły się ryzykowne.
Moja żona nie słucha mnie od 20 lat.
Będziemy musieli ją stamtąd odebrać.
Nie jedź.
Kocham cię, skarbie.
Do zobaczenia za 10 dni.
Twoja żona żyje.
Jeśli skończysz z tymi bzdurami,
pomogę ci ją znaleźć.
A teraz, Bill Roberts, prosto z ONZ.
28 PAŹDZIERNIKA, 1962
Kurtyna zostanie podniesiona w ostatnim akcie
dwutygodniowego dramatu, jakim był Kryzys kubański.
Ambasador Adlai Stevenson przemówił do Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Ta uchwała powołuje się na środek przejściowy,
z Artykułu 40 statutu,
wzywający do natychmiastowego rozbrojenia i wycofania się z Kuby
wszystkich rakiet i broni ofensywnych.
Przywódcy na całym świecie radują się z pokojowego rozwiązania...
Nie wiedziałam, czy wrócisz.
Dostaliśmy informacje godzinę temu.
Sowiecka łódź podwodna wyładowana bombami nie miała kontaktu z Moskwą.
Ta, która zawróciła?
Podobno otrzymali rozkazy, by wystrzelić wszystkie rakiety.
Kapitan zdecydował inaczej
na własną rękę.
Jezu.
To się powtórzy, Miriam.
To nieuniknione.
A jeśli następnym razem za sterami będzie niewłaściwa osoba?
Jeśli niewłaściwa osoba nie zawróci?
Jesteś zmęczony.
Chodź do łóżka.
Dzisiaj już nie uratujesz świata.
Dobrze.
Odcinek 7: Ten dzień
Słyszałeś, co powiedziałam?
- Twoja żona żyje. - Gówno prawda.
Nie igraj ze mną.
- To prawda. - Wszystko zostało zniszczone.
- Na zewnątrz jest nuklearna zima. - Też tak myśleliśmy.
Ekspedycja, ta czwórka, która nie wróciła.
Nie zginęli przez klimat.
Zginęli, bo prowadzili do bunkra ocalałą,
a kazałam im tego nie robić.
To otworzyłoby puszkę Pandory, więc musiałam się ich pozbyć.
Brzmię, jakbym była złoczyńcą z Bonda, co?
Nie jestem potworem.
Ciekawe, że ludzie przysięgający, że nie są potworami, zazwyczaj nimi są.
Podczas ekspedycji rozstawiono przekaźniki,
żeby móc utrzymać z nimi komunikację.
Przekaźniki nadal są aktywne, a ja nasłuchiwałam.
Nazywam się Cameron Middleton z Zanesville, Ohio.
Jeśli Carla lub Joseph Middleton to słyszą...
powiedzcie im, że idę w stronę bunkrów w Kolorado.
Szukam bezpiecznej drogi przez Kolorado.
Zachodnie Kansas jest napromieniowane.
Zakładamy społeczność na południe od Paso Robles.
Jeśli nas słyszysz, kilkoro z nas planuje rozbić obóz...
Ludzie przeżyli...
i szukają nas. Wierzę, że twoja żona jest wśród nich.
Przestań.
Nawet się nie waż. Była w Atlancie. To było bezpośrednie trafienie.
Nie przeżyłaby.
Prezydent zrobił coś tego dnia.
- Coś, o czym nie wiesz. - Bzdura. Byłem przy nim.
Byłem przy nim przez ten cały, straszny dzień.
Nie wiesz o wszystkim.
Byłem tam!
Byłem tam.
To dalsza relacja z sytuacji, która zaczęła się na Antarktydzie
i powoduje niebywałe zniszczenia i chaos na całym globie.
Oto, co już wiemy.
Nieco ponad trzy godziny temu,
zjawisko nazywane przez naukowców mega kalderą, albo superwulkanem,
wysadziło pokrywę lodową Antarktydy,
wyrzucając miliony ton pyłu do atmosfery.
Siła eksplozji zniszczyła znaczną część pokrywy lodowej,
w jednej chwili topiąc tryliony litrów wody
i powodując tsunami, które zmierza na północ
z prędkością 300 kilometrów na godzinę.
Co najbardziej niepokojące, według doniesień
fala sięga stu metrów wysokości.
W bezprecedensowym ruchu Narodowa Agencja Oceanów i Atmosfery
zmobilizowała wszystkie obszary przybrzeżne USA do czuwania.
Tsunami uderzy w ląd w Key West za dwie godziny,
a w stolicę, za pięć.
- Xavierze? - Do chaosu i zamętu przyczynia się...
Słyszałeś? Dotrze tu za pięć godzin.
Xavierze.
- Dlatego tu jesteście? - Mówi doktor Teri...
Dlaczego stoicie na straży drzwi do gabinetu?
Proszę mnie nie pytać. To mój trzeci dzień.
Nie zawsze tak jest?
Wykonujemy rozkazy. Nie wiemy nic więcej.
To jest Melbourne?
Rodzina Nancy tam mieszka.
Szkoła Ashbridge.
Potrzebuję 20 sekund.
Denise, to znowu Xavier Collins. Dzwonię, żeby...
Jesteśmy zajęci.
Wiem. Chciałem się upewnić, że James i Presley
są z Jeremym Bradfordem.
- Rozmawialiśmy już o tym. - Wiem.
Przepraszam, ale ktoś po nich przyjedzie.
Oddajcie im telefony, żebyśmy mogli rozmawiać.
- Są problemy z zasięgiem. - Do widzenia.
Szlag!
Co niepokojące...
Xavier, powiedz mi. Co wiesz?
Gabinet się zbiera, ruszają z jakimś planem
i słyszałam słowo „Wersal”.
Powiedziałbym ci.
Czy powinnam odebrać Edwarda z przedszkola?
Ma problemy ze zdrowiem.
Porozmawiaj z nim.
Pracuję dla prezydenta od czasów jego kampanii do Senatu.
- Edward nie może zostać sam. - Porozmawiam z nim.
Powiem ci, czego się dowiem.
Z drogi. Wiceprezydent idzie.
Ściśle tajne!
- Przepraszam. - Panie wiceprezydencie,
- Potrzebuję porozmawiać z prezydentem... - Żartujesz?
Straciliśmy kontakt z Rosją. Kompletnie.
Dziękuję, Henry. Wiemy. Usiądź proszę.
Oddychaj, może łyknij walium.
Szefowie sztabów właśnie o tym mówili.
- Generale Curtleigh. - Tak jest.
Jak powiedział wiceprezydent, Rosja nie odbiera czerwonej linii.
Próbujemy potwierdzić, czy zamach stanu Svobody się udał.
Wygląda na to, że tak.
CIA może to potwierdzić.
Potwierdzono mobilizację wojsk na chińskiej granicy,
wzdłuż rzek Argun i Amur oraz zachodniej Mongolii.
Wygląda na to, że szykują się na zajęcie ziemi.
Skoro nie znamy wszystkich, poza przywódcą grupy Svoboda...
Cherkin, nieprzewidywalny, bezwzględny.
O czym chciałem powiedzieć.
Szefowie sztabów sugerują przejście w stan gotowości obronnej.
Dzięki temu siły powietrzne mogą ruszyć w 15 minut.
Chryste. Dobrze, coś jeszcze?
Rada Bezpieczeństwa ONZ zbiera się za dwie godziny.
- Kraje NATO proszą o kontakt. - Słucham?
Za dwie godziny stracimy Florydę!
Powiedziałem to kiedyś w trakcie wyborów.
Dobra.
Jak bardzo źle jest?
Wiem, że jest źle, ale szczerze, czy to koniec?
To już koniec?
Połowa przywódców uważa, że to koniec świata.
Brytyjscy konserwatyści mówią,
że wulkan jest za daleko, żeby im zaszkodzić.
Żyją na wyspie.
To oczywiste, że im zaszkodzi.
Wygląda na to, że to koniec.
Szykowaliśmy się na to.
Co z Australią?
Ktoś ma kontakt z Melbourne? U mnie cisza.
Melbourne przepadło.
Przykro mi, Henry.
Cała rodzina Nancy.
Sydney również.
Wszystkie nadmorskie miasta.
Nowa Zelandia przepadła.
Argentyna, poza obszarami górskimi, również.
Chile, Południowa Afryka. Kontynuować?
- Musimy podjąć decyzję. - Gdzie są kujony?
Naukowcy, dalej. Co wy na to?
Miały być znaki ostrzegawcze.
Tygodnie przed samym zdarzeniem. Co się stało?
Myśleliśmy, że będą jakieś poszlaki,
ale wszystko stało się szybciej niż najgorszy scenariusz w naszym modelu.
- Serio? - Obliczenia sugerowały
dziesięć dni od aktywności sejsmicznej do wybuchu, ale minęły minuty.
To właściwa decyzja.
Ogłoście stan gotowości.
Po kolei. Tak czy nie dla Wersalu.
Szefowie sztabów. Departament bezpieczeństwa.
Znacie swoje tytuły. Tak czy nie?
Tak.
Dobrze.
Ogłaszam protokół wersalski.
Wielka fala obecnie zbliża się do Indonezji...
Wkrótce przejdzie przez południowe wybrzeże Indii.
Doktorze Louge, kiedy, pana zdaniem, się zatrzyma?
Kiedy skończy.
Gdy po dotarciu do bieguna północnego wróci z powrotem do Antarktydy
i tak jeszcze z tuzin razy.
Wszystko poniżej 100 metrów ponad poziomem morza zostanie zalane.
- Nie patrzycie na to właściwie. - Boże...
To nie jest fala. Pokrywa lodowa Antarktydy...
Moja rodzina będzie dzwonić, przełącz ich do mnie.
- Tak jest. - Mogę na sekundę?
Ruszamy z Wersalem.
Ryan, za mną.
Kiedy się zatrzyma, wtedy będzie koniec.
Od lat krążą plotki, że miliarderzy z USA budują kompleks bunkrów...
Zdejmują obrazy?
O co chodzi z tym Wersalem? Co mam robić?
Znasz swoje zadanie. Ja pilnuje Żbika, a ty mnie.
- Panie prezydencie. - Muszę zdjąć krawat.
Jest zbyt radosny.
Czytałem gdzieś, że krawaty wzięły się
od serbskich najemników z 1600 roku, czy coś w tę mańkę.
Wykonuj swoje obowiązki.
Dobra, dajcie niebieski.
To uspokajający kolor.
Teri Nadal na lotnisku w Atlancie.
Dobra, co dalej? Przegadajmy to.
Nagra pan przemowę.
Następnie zejdziemy do bunkra, a potem wsiądziemy do Air Force One.
Nie wiem, co dalej.
Idziemy gdzieś?
Czy mogę ba słowo?
Jasne.
Przenosimy się do Rebecki w Dżakarcie,
gdzie lada moment uderzy fala.
- Czy mam rację? - Zgadza się, Bob.
Nie widzicie tego, ale fala, która jest za światłami miasta,
cofnęła się ponad pięć kilometrów w stronę morza.
Czy jesteś tam bezpieczna?
Jesteśmy na dwudziestopiętrowym budynku na północnym brzegu, więc...
Żyjesz?
Nie wiem, czy to słyszycie.
Uderzyła w nas wysokociśnieniowa fala dźwiękowa,
która poprzedza tsunami i zakłóca ruch lotniczy
na całej południowej...
To dosyć bolesne i...
Co?
Co się dzieje?
Co to jest?
O Boże! Odsuń się od krawędzi!
Odsuń się od krawędzi!
Odsuń się!
Straciliśmy ją?
- Boże. - Straciliśmy Rebeccę.
Nawiąż połączenie.
- Co to było? - Tato, co się dzieje?
Przenoszą nas do osobnego pokoju.
Z synem prezydenta.
Jest z tobą James?
- Tak. - Dobrze. Nie spuszczaj z niego wzroku.
Rozumiesz? To nie są żarty.
Trzymaj go za rękę i nie trać z oczu Jeremy'ego Bradforda.
- Obiecaj mi. - Obiecuję.
Gdzie jest mama?
- Pracuję nad tym. - Tato, ludzie są przerażeni.
Pani Johnson spadła ze schodów. Źle z nią.
Posłuchaj mnie.
Mają plan, nic się nam nie stanie.
Zabiorą was na lotnisko. Ja już tam będę, mama też.
Cholera.
Mają plan?
Jakie lotnisko? Co wiesz?
Rozmawiałeś z Calem?
Trochę. Niedługo ci powiem, dobrze? Ryan!
- Xavier. - Ryan!
- Xavier. - Skup się, chłopie.
- Pilnuj drzwi. - ...skala problemu jest znacznie większa...
„Zachowajcie spokój. Strach wyprzedza falę”.
Dobra.
- To nie nazbyt optymistyczne? - Mamy ich uspokoić.
Jakbyśmy ostrzegali przed burzą śnieżną.
Kiedy emisja?
Nagranie odtworzą dopiero po ewakuacji do Andrews.
Przekonam media, że to na żywo.
Sam nie wiem.
Musimy trzymać się planu.
Trzeba uspokoić ludzi.
Dobrze.
„Siła i wytrzymałość” się powtarza.
- To wiąże puentę. - Poważnie? Dzisiaj?
- Dobra. - Chodź.
Jak szybko to przepiszesz?
Widziałeś tę cholerną falę?
Co z moją rodziną?
Właśnie ruszają do Andrews.
Dobra.
Słuchajcie!
Ludzie!
Opuśćcie pokój.
Proszę o pośpiech.
Będę gotowy za dwie minuty.
Dobra, ludzie, dwie minuty.
...zachowanie spokoju, to obecnie najważniejsze...
Co za bzdury.
Zdejmij buty.
To pierwsze, co do ciebie powiedziałem,
gdy spotkaliśmy się w tym biurze i zdjąłeś je.
Urocze.
Napijesz się?
Jakbyśmy odgrywali tamten dzień.
Teri wciąż jest w Atlancie.
- Czeka na lot. - Jezu.
Ale właśnie się dowiedziałem, że wszystkie loty są uziemione,
bo anteny telefoniczne są przeciążone.
Nie da się dodzwonić.
Nie wiem, co się dzieje od dziesięciu minut.
- Spokojnie. - A teraz ona tam utknęła.
Powiedziałeś, że zorganizujesz jej lot...
Agencie Collins, spokojnie.
Gdzie są twoje dzieci?
W szkole, chyba z twoim synem.
Czyli tam, gdzie powinny.
Odbiorą je z innymi dziećmi.
Zobaczysz je w samolocie.
A Teri?
Dobra, załatwmy to.
Magia.
Porozmawiaj z generałem Curtleighem. Dostarczy ją.
Dziękuję.
Nieodebrane połączenia
...nad chińską przestrzenią powietrzną.
Cześć, tu dr Teri Rogers-Collins.
- Co z dymem w powietrzu? - Pracujemy nad tym.
Potrzebujemy potwierdzenia.
- Generale? - Jestem zajęty.
Prezydent polecił mi porozmawiać z panem.
Byle szybko.
Moja żona czeka na lot.
Prezydent mówi, że może pan ją tu dostarczyć.
- Mam nadzieję... - Szczegóły, proszę.
Gdzie?
Lotnisko w Atlancie.
- Jest na liście wersalskiej? - Tak.
Dobbins BRL.
- Idź z nim. - Dziękuję.
Ma dojechać do bazy w Dobbins.
To 40 kilometrów od Hartsfield-Jackson.
- Ma samochód? - Nie wiem.
- Jak się nazywa? - Teri Rogers-Collins.
Dostanie przepustkę.
Transport odlatuje za godzinę i 15 minut.
- Spieszcie się. - Dziękuję.
Proszę dodać przepustkę w Dobbins.
Usiądźcie.
Najkrótsza droga: dwie godziny i trzy minuty.
To za długo.
Niech Tompkins zmieni mnie przy drzwiach.
- Czego potrzeba? - Dowodzisz.
Prezydent nagrywa. Zaraz wracam.
Nagrywamy.
Drodzy Amerykanie,
bez wątpienia wiecie
o katastrofie na wschodniej półkuli.
I choć zdjęcia są niepokojące,
nie panikujcie.
Fala przemieszcza się szybko, ale strach szybciej.
Przed nami trudne chwile.
Obawiamy się, że zniszczenia będą rozległe.
Doniesienia z Francji sugerują,
że bunkier może ukrywać się w wysokich Alpach.
Ale szaleństwo.
Siostra dostała to tydzień temu.
- Nie wiedziałem, co... - Garcia.
Dasz wiarę, X?
Po co ci Tompkins, potrzebuję jej.
Znajdź mi najkrótszą drogę do Dobbins z Hartsfield-Jackson.
- Drogi są zawalone. - Dla Teri. Próbuje się przedostać.
Robi się.
Jedź do Dobbins BRL, wysyłam szczegóły.
- Tu dr Teri Rogers-Collins. - Szefie.
- Co masz? - Niech jedzie szóstką do Marietty,
tylko nie autostradami. Dotrze w 45 minut.
Jesteś najlepszy.
Oddaj mi Tompkins.
- Koordynuje helikoptery. - Jasne.
Stany Zjednoczone przetrwały w przeszłości wiele trudów
i zawsze wychodziliśmy z tego silniejsi.
To nie będzie wyjątek.
Gdy opadnie pył po tym tragicznym dniu, ruszymy naprzód.
Niosąc światło wytrwałości, w tym czasem ponurym świecie.
Dziękuję i niech Bóg was pobłogosławi.
Cięcie.
Zdejmijcie to ze mnie.
Wychodźcie z pokoju! Już!
Niech Bóg was błogosławi.
Mamy potwierdzenie o rakietach przechwytujących,
ustawianych wzdłuż granicy rosyjsko-chińskiej.
Studiowałem literaturę angielską.
Rosja i Chiny ostrzeliwują się zarówno na ziemi, jak i na lądzie.
Według doniesień oba kraje szykują broń nuklearną.
Spodziewaliśmy się tego.
Rządy zaczną zabezpieczać zasoby.
Dobrze.
Fala się wzburza i opada.
Tak jest.
Do tego wybuchły dwie bazy lotnicze w Holandii,
ostrzelane zwyczajnymi rakietami.
- Przez kogo? - Nie wiemy.
Ale Holandia należy do NATO, mogą powołać się na Artykuł Piąty.
Sugerujemy przejście w drugą fazę obronną i przyśpieszyć ewakuację do Andrews.
Od ponad dwóch lat wykrywano tam aktywność sejsmiczną.
Wszystko przez ciągłą emisję dwutlenku węgla.
Czyli to ludzie stworzyli wulkany?
Rosnące temperatury na świecie zmniejszyły masę lodu na Antarktydzie.
Z historii wiemy,
że nasze działania spowodowały pęknięcie czapy lodowej.
Więc tak, powiedziałbym, że odegraliśmy w tym, kurwa, rolę.
Proszę nie przeklinać. Takie słowa nie są konieczne.
Takie słowa nie są konieczne, Bob?
Masz rację, zaczekajmy na prawdziwą tragedię z „kurwa”, „gówno” i „dupa”.
Wie pan, panie Markley, pieniądze pana koncernu naftowego
- będą nic nie warte. - Teri.
- Dzięki Bogu. Próbowałam... - Gdzie jesteś?
Pod lotniskiem. Idziemy na piechotę.
Posłuchaj mnie.
Musisz dostać się do bazy rezerw lotniczych Dobbins.
- Dobrze, ale nie mam... - Posłuchaj.
Wysłałem ci mapę.
Jedź szóstką do piątki, a potem do Marietty, jasne?
Nie jedź autostradą. Mają twoje dane. Samolot czeka.
Masz ponad godzinę. Powtórz mi wszystko.
Szóstką do piątki i do Marietty.
- Ale Xavier... - Nie. Żadnych autostrad.
- Nie mam auta. - Ukradnij jakieś.
Xavier, jak...
...mamy nowe wiadomości z Los Angeles.
- Rekordowe i katastrofalne... - O nie.
...trzęsienie ziemi o sile 8,9 uderzyło w metropolię.
Oto zdjęcia zniszczenia na lądzie.
Informacje podają, że autostrada I-10 się zapadła.
Co się dzieje? Jakby świat się rozpadał.
- Wracaj pod drzwi. - ...kazano się ewakuować godziny temu,
- teraz są uwięzieni. - Wracaj do Garcii, dzięki.
Postaramy się dostarczać wieści...
Potrzebuję pomocy.
Wiem, że prezydent ci pomaga
i nie chodzi mi o mnie.
Musisz uratować Edwarda.
Moja siostra przywiezie jego i leki.
Uratuj go.
Obiecaj mi.
...tony popiołu wulkanicznego są wciąż wyrzucane w atmosferę, co spowoduje...
Wszystko będzie dobrze.
- Dziękuję. - To oznacza koniec rolnictwa,
koniec jedzenia i niekończącą się zimę.
- Co będzie potem? - Nie wiem.
Spytaj pieprzone dinozaury.
Z OSTATNIEJ CHWILI
Nadajemy, Bob? Tylko ja zostałem?
Nadajemy i będziemy nadawać.
Tak zdecydowały
dzielne kobiety i mężczyźni tej stacji.
Będziemy nadawać tak długo, jak tylko będziemy mogli.
Oczyść drogę.
Doktorze Louge, badał pan...
- Agent Xavier Collins? - Tak.
Agentka Robinson, dowodzę ewakuacją.
- Ryan Noble. Jestem nowy. - Agencie Collins,
po odeskortowaniu prezydenta do bunkra
resztę ściągniemy na raty.
Czekaj na rozkazy z odprawą do Marine One.
Presley Wiozą nas na lotnisko.
- Zanudzam cię? - Nie.
Odeskortować Żbika do bunkra, reszta na raty, czekać na rozkazy.
Co ze mną?
- Zostań i pilnuj drzwi. - Panie prezydencie.
Tędy.
Chwila.
Sekundę.
Proszę pana.
Musimy ruszać, natychmiast.
Ryan, Rainey, po obwodzie.
Za nim.
- Panie prezydencie, musimy... - Przepraszam.
Nazywasz się Jefferey?
Prezydent wie, jak się nazywam?
Wszyscy wiedzą. Pracujesz tu od dziewięciu kadencji.
Co robisz?
Wypełniam swoje obowiązki.
Ludzie strasznie dzisiaj bałaganią.
Chyba są rozkojarzeni.
A ty nie jesteś?
Kiepsko to wygląda, ale w moim wieku wszystko się już widziało.
Przeżyłem tu jedenasty września, wojnę, pandemię.
Sprawy zawsze wracają do normy.
Panie prezydencie, nalegam.
Zadzwoń do rodziny.
Tym razem jest inaczej.
Z całym szacunkiem, już to słyszałem.
Spotkam się z nimi jutro na urodzinach wnuczki.
Wtedy z nimi porozmawiam.
Dziękuję panu.
Tak nie może być.
- Wracamy. - Nie taki jest plan.
W dupie mam plan. Chcę wystąpić na żywo.
Słucham?
Niezbędne osoby za mną.
- Ryan, Rainey! - Cholera!
Agencie Janusz, ty, zostańcie na stanowiskach.
- Co pan planuje? - Będę szczery.
To nagranie było do dupy, nie puścimy go! Zrozumiano?
Ludzie zasługują na prawdę.
Dajmy im szansę się pożegnać.
Musimy iść.
Sprzęt jest jeszcze rozstawiony?
Tak, ale proszę tego nie robić.
Musimy trzymać się planu.
Musimy zachować spokój. Proszę posłuchać. Cal!
Zabierz łapy i zacznij nagrywać.
Cholera!
Erica, zawiadom sieci.
- Proszę pana? - Tak?
Nie może pan opuścić pokoju, aż nie wrócę. Jasne?
Proszę dopilnować, żeby drzwi do owalnego były zamknięte.
Ryan.
Odbezpiecz broń, bądź w gotowości.
Proszę pana?
Może być gorąco.
Zachowaj spokój. Zaraz wracam.
- Zaraz zaczynają transmisję. - Rainey!
- Jesteś w protokole? - Tak.
- Zakładam, że ty też? - Tak.
No dalej. Odbierz.
Tu dr Teri Rogers...
Mamy jakieś pięć minut, zanim prezydent zacznie gadać.
Zrobi się gorąco?
Już jest gorąco. To będzie pieprzone piekło.
Przestań. Nie potrzebuję tego,
ani światła, ani sprzętu.
Połączcie mnie jak najszybciej.
Poproszę jeszcze o kawę.
Kawa nie zaszkodzi.
Przyjąłem. Może wejść. Wracam za dwie minuty.
Komandor też jest w protokole.
- Kto? - Gość z torbą z kodami.
- A Garcia? - Nie wiem.
Presley Jedziemy na lotnisko. Mam Jamesa,
podzieliłam się z nim batonikiem.
Ruszajmy.
Panie prezydencie, praca dla pana to był zaszczyt.
Z wzajemnością, John.
Nie jadłem lepszych hamburgerów.
Wchodzimy za 30 sekund.
Za niecałą minutę rozpocznie się obwieszczenie prezydenta.
Przepraszam.
Zostało mniej niż 40 minut...
To dla mnie?
Nikt nie wchodzi.
...helikoptery unoszą się nad południowym trawnikiem,
a nad samą stolicą zauważono samoloty typu F-22 Raptor.
Będziemy na żywo za trzy...
Drodzy Amerykanie.
Wiem, że jesteście świadomi sytuacji.
Chcę wam powiedzieć prawdę.
Nasza symulacja...
pokazuje nieuchronną, ogólnoświatową katastrofę, w tym również u nas.
Mówię wam to, byście mogli podjąć decyzję,
gdzie chcecie teraz być...
i z kim chcecie być.
To stanowisko, które objąłem...
Nie pragnąłem go.
I nie zawsze je lubiłem.
Ale dzięki niemu...
miałem kontakt z ludźmi w całym kraju.
I zrozumiałem jedną rzecz.
Że pomimo całej obrzydliwości tego świata...
pomimo naszego skupienia na absurdzie
i konflikcie...
Pomimo tego...
Wy...
wy...
jesteście z natury przyzwoici.
Kochacie swoje rodziny, swoich rodziców, swoje dzieci.
Tędy.
Mam nadzieję, że i teraz znajdziemy tę przyzwoitość i miłość.
Pozwolę sobie powiedzieć
wszystkim oglądającym,
którzy mieli ze mną do czynienia osobiście.
Zbyt wielu, by wymienić.
Kocham was.
Z Bogiem. I powodzenia.
Koniec.
Ruchy!
Zaczynamy.
Za mną.
Jaką nadzieję ma ludzkość na przeżycie?
- Przepraszam. - Chwila.
Przepraszam was wszystkich.
Panie prezydencie, moja siostra jest z Edwardem. Są przy bramie.
- Pójdę po niego. - Marsha.
Pracuję dla ciebie od początku.
Powiedziałeś mi, że wszystko będzie dobrze.
Chciałbym powiedzieć coś, co załagodzi sytuację.
Nie zapewnię wam ochrony.
Możecie zostać tu, jeśli chcecie. Ale to nie pomoże.
Wracajcie do domów.
- A wy? - Odsunąć się.
- Od jak dawna wiedziałeś? - Ludzie, prawda jest taka,
prosimy tych, którzy się zgodzą,
by pilnowali Białego Domu podczas ewakuacji.
- Pomóżcie w ewakuacji. - Idziemy.
Ale na razie waszym zadaniem jest zabezpieczyć prezydenta.
- Gdzie jesteś? - Co z nami, Todd?
Co z nami wszystkimi?
- Odsunąć się! - Spokojnie.
Musicie się uspokoić, jasne?
- Idziemy z nim, już! - Dobrze.
Nie zatrzymujcie się.
Tym korytarzem, wszyscy.
Obiecałeś mi.
Marsha.
Krew mojego dziecka będzie...
Nie mogłem nic zrobić. Zrozum.
- Przykro mi. - Obiecałeś.
Mieliście...
Nie.
Ruchy.
Idziemy.
Szlag.
Teri Połączenie przerwane
Zapomnijcie o grupach. Pakujemy Żbika.
Do środka. Szybko.
Pojedziemy następną.
Osłaniaj ich.
Stać! Nie zmuszajcie mnie do strzału!
- Dzięki Cal, to było coś. - Pieprz się.
To była słuszna decyzja.
Jeszcze z tego nie wyszliśmy.
Marine One oberwał i odleciał.
- Od kogo oberwał? - Nie wiem.
Ludzie wdzierają się na trawnik.
Grupa uderzeniowa już czeka.
Wchodzicie do pierwszego śmigłowca i natychmiast odlatujecie.
Ja wrócę po resztę.
Nie czekajcie na nas.
Ruchy!
Bądźcie gotowi do strzału. Marsz!
Ryan, potrzymaj.
SŁUŻBY SPECJALNE
Proszę to założyć.
Dobrze.
Stać.
Gotów?
Tak.
Otwórzcie drzwi.
Ruchy!
Zatrzymać ich!
- Biegiem! - Torba z kodami!
Cholera.
Mamy to.
Gotowy do startu.
Stój.
- Nie. - Nie ma miejsca.
Twoje rozkazy to zostać tu.
Nie, lecę z wami.
Nie możesz.
- Lecę z wami! - Ryan.
Co do chuja!
Nie strzeliłby!
Rób, co do ciebie kurwa należy, agencie!
Lećcie! Już! Dajcie wylądować drugiemu helikopterowi!
W górę! Podnieś tę machinę. Ruchy!
Kongres i sędziowie do dwójki.
Gabinet, szefowie sztabów i reszta do jedynki.
Sprawdźcie swój przydział, ludzie.
Presley Jesteśmy w samolocie, mamy nie ma.
Ruchy! Idziemy!
Teri Dobbins BRL
Teri Dzwoni...
- Agencie Collins! - Chodźmy.
Xavier!
Muszę jej pomóc.
Chodź, twoje dzieci są na pokładzie.
Jest sama.
Nie wiem, gdzie jest. Nie wiem z kim.
To sytuacja bez wyjścia.
Przepraszam.
Nie wsiądę do samolotu bez niej.
Xavier, spójrz na mnie.
Twoje dzieci cię potrzebują.
Ja cię potrzebuję.
Chodźmy.
Od kiedy wiedziałeś, że nie wróci na czas?
Powiedziałeś, że jest w Atlancie.
Była tam, bo nie wiedziała, co nas czeka.
- Dlaczego mi nie powiedziałeś? - Próbowałem.
- Sugerowałeś! - Próbowałem.
Tak? Owijałeś w bawełnę. Nie było pośpiechu.
Nie wiedzieliśmy, jak szybko się zaogni.
- Jasne, ale twoja rodzina tu jest. - Nie.
Uważaj.
Nie puściłbym jej.
Przygotował się.
Ludzie by się przygotowali.
Ale zamiast tego, pogrywałeś sobie.
- Robiłem co mogłem. - Co mogłeś?
- Sytuacja bez wyjścia. - Niby jesteś dzielny,
bo powiedziałeś nam, że świat się kończy dziesięć minut temu?
Powinieneś powiedzieć nam dziesięć lat temu.
- To nie moja wina. - Zobacz do czego doprowadziłeś!
Dość!
Jeśli nie chcesz wsiąść
to jest koło ośmiu miliardów ludzi, którzy zajmą twoje miejsce.
Twoja żona zginie
i musisz to przyjąć do wiadomości.
I musisz zadbać o swoje dzieci, bo właśnie straciły matkę.
Proszę pana.
Musimy ruszać.
Idziesz, czy nie?
Nie wiem, co mam zrobić.
Wiesz.
Każdy z was otrzymał ulotkę z informacjami
i opaskę, która jest zakodowana pod was.
Odlatujemy do Kolorado lada chwila.
Tata!
- Myśleliśmy, że nie zdążysz. - Już jestem.
Wstań. Dzięki.
Gdzie mama?
- Chodź tu. - Wszystko dobrze?
Gdzie jest mama?
Panie i panowie, trzymajcie się.
Za chwilę zderzymy się z wysokociśnieniową falą dźwiękową.
Siądź w fotelu, chłopie. Zapnij pasy.
- Boże. - Trzymaj się. Zostań tu.
- Trzymajcie się. - Tato, boję się.
Co się dzieje.
Wszystko dobrze.
Co z nami będzie?
Jestem z wami.
- Co to było? - Co się dzieje?
Jeden z samolotów spadł.
Przepraszam.
Powiedziano mi...
że to przebije się na komórkę.
Możesz użyć łącznika.
Potrzebują pana na górze.
Szefowie sztabów.
Drugi samolot spadł przez falę ciśnieniową.
Byli tam sędziowie, kongres, Todd.
Generale, co nowego?
Tak, jak przewidywaliśmy, odpalono kilka głowic nuklearnych.
Jedną w stronę Indii, druga zdaje się lecieć w stronę Denver, Kolorado.
Celują w nas?
- Nie wiemy. - Nie wiecie?
Nasze sieci wywiadowcze są w rozsypce.
Wiemy tylko, że lecą w waszą stronę.
Odnotowano też dwa wybuchy nuklearne na granicy Mongolii.
Zaczęło się.
Szefowie sztabów zgadzają się, że powinniśmy odpalić nasz arsenał.
Chryste, w kogo?
We wszystkie mocarstwa nuklearne.
Musimy zapobiec atakom skierowanym na bunkier.
To nasza jedyna szansa.
To opinia obecnych.
A co myślą pozostali?
Nie próbujemy się oszczędzić.
Nie dolecimy do bunkra. Odnieśliśmy poważne uszkodzenia.
Będziemy lądowali w St. Louis.
Panie prezydencie, to nie jest prosta decyzja.
Erupcja zniszczy sieci dostaw i produkcję rolną.
Wszystkie kraje posiadające wojsko to rozumieją.
Będą się bronić przeciw potencjalnym atakom,
wiedząc, że my postąpimy tak samo.
Musi pan odpalić arsenał.
Gdy chmury dymu zakryją niebo, możemy nie mieć takiej możliwości.
Proszę wprowadzić kod
i odpalamy.
Przyjąłem.
Powodzenia, panowie.
Potrzebuję chwili w biurze.
Kiedy załoga przeprowadzała tysiące symulacji
ich wynik zawsze był ten sam.
Tak? Jaki?
Wybuch superwulkanu na Antarktydzie wywoła wojnę nuklearną.
Cudownie.
Wiesz,
gdy zostałem prezydentem,
pierwszą rzeczą, o jaką spytałem, były sekrety.
Kosmici,
kto zabił Kennedy'ego, Wielka Stopa... i nic.
Były jakieś drobiazgi, nic poważnego.
Byłem taki zawiedziony.
Ale potem...
dostałem wykład o tym gościu.
Torba z kodami nuklearnymi.
Urządzenie, które pozwala dowódcy
na samodzielne odpalenie całego amerykańskiego arsenału nuklearnego.
To nie żaden dwuosobowy system.
Tylko ja...
i czerwone kody.
Jeśli to wprowadzę, to lawina runie.
Wszyscy wiedzą o tej torbie.
Ale nikt, poza prezydentem, nie wie,
co się stanie...
gdy wprowadzę niebieski kod.
Okazuje się, że po kubańskim kryzysie rakietowym pewien pułkownik
wpadł na pomysł stworzenia przełącznika,
ostatecznego zabezpieczenia.
Połączona sieć impulsów elektromagnetycznych
w satelitach, łodziach podwodnych, rakietach, we wszystkim,
która usmaży każdy układ elektroniczny na Ziemi.
Mikrofalówki, komputery,
nawet ów satelity.
Unieszkodliwiłby też głowice nuklearne,
może nawet te w powietrzu.
To przycisk, który wyłączy świat.
Niestety, jednocześnie cofnąłby planetę o jakieś 500 lat.
Ale to lepsze niż alternatywa...
bo da ludziom szansę.
Naprawdę to rozważasz?
Tu kokpit.
Ile do lądowania?
Dwadzieścia minut.
Dziękuję.
To wystarczająca ilość czasu.
Wyłączenie świata chwilę zajmie.
Wtedy powinniśmy już być bezpieczni.
Ci ludzie i tak zginą.
To bardziej humanitarne, jeśli zginą w wielkim wybuchu,
a nie z głodu w przeciągu roku.
Muszą mieć szansę.
My musimy mieć szansę.
Komunikacja bunkra jest zależna od zewnętrznych odbiorników
dla dobra miasta, żebyśmy wiedzieli, że już jest bezpiecznie.
Będziemy ślepi.
- I narażeni. - Samantho.
Nie odpalę rakiet.
Ale zrobię to.
Przestań.
Przestań, proszę.
Jesteśmy ostatnią nadzieją ludzkości.
Może nie zadziała.
To by było na tyle.
Agencie Rainey.
Jeśli się nie ruszy,
zastrzel ją.
Halo?
Teri, to ja.
Boże. Gdzie jesteś?
A ty?
Nie udało mi się.
Przepraszam.
Próbowałam. Nawet ukradłam auto.
Wszystko dobrze.
Czy dzieci są bezpieczne?
Są bezpieczne. Ja też.
Zabierają nas w bezpieczne miejsce.
Dokąd?
Kolorado.
Gdzieś w Kolorado.
AKTYWACJA PŁASZCZA ELEKTROMAGNETYCZNEGO
Kochanie, posłuchaj. Połączenie może się zerwać.
Powiedz im, że powinni być szczęśliwi, dobrze?
Że mama ich kocha, bez względu na to, czy jest obok, czy nie.
Powiem im, skarbie.
Jesteś tam jeszcze? Xavier?
Jestem tu. Jestem tu.
Xavier.
- Xavier, słyszysz mnie? - Tak.
Boję się, kochanie.
Nie. Jestem z tobą.
Czujesz mnie? Obejmuję cię.
- Ochronię cię, skarbie. - Xavier...
- Ochronię cię. - Dobrze, dobrze.
- Ochronię cię. - Dobrze...
PRZEWIDYWANY CEL ATLANTA, GEORGIA
Teri, słyszysz mnie?
Kocham każdą wspólną chwilę.
Hej, Ter?
Obiecaj mi coś.
- Kocham cię, skarbie. - I ja ciebie.
Ja ciebie też kocham.
Kocham cię najbardziej na świecie, Teri.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Kocham cię.
Bądź dobrym ojcem.
Bądź dla nich dobrym ojcem.
Chyba podziałało.
Uniknęliśmy, po części, holokaustu nuklearnego,
a żaden z pocisków nie uderzył w Atlantę.
Nie możesz mieć pewności.
Ludzie stają na nogi, znajdują sposoby komunikacji.
Nasza grupa szuka innej drogi do Denwer, Col...
...jesteśmy na dużym obszarze pod Atlantą.
Szukam mojego męża, Xaviera Collinsa.
Moich dzieci, Presley i Jamesa.
Zmierzali do schronu w Kolorado.
Powtarzam, nazywam się Teri Rogers-Collins.
Wraz z innymi ocalałymi szukamy naszych bliskich.
Jeśli znacie Xaviera Collinsa,
przekażcie mu, że go kocham.
Gdzie ona jest?
Jak mogę ją znaleźć?
Pozwól, że wykonam szybki telefon...
a potem możesz już do mnie strzelać.
Tu tawerna.
Możesz chcieć sprawdzić, co u twojej córki.
Cześć, Mark.
Tu Xavier, daj mi Presley do telefonu.
Nie ma jej tu.
Co powiedziałeś?
Nie ma jej tu. Nie wiem, co jest grane. Szukałem, ale nie ma jej.
DNA zabójcy Cala...
nie pasuje do nikogo z bunkra.
Wygląda na to, że zabójca jest z zewnątrz.
Co zrobiłaś mojej córce?
Wypuścisz moich ludzi.
Oddasz mój arsenał broni
i znajdziesz zabójcę prezydenta.
Przywrócisz to miejsce do normalności,
jeśli chcesz jeszcze kiedyś zobaczyć córkę albo żonę.
Może jestem potworem.