Wszyscy coś straciliśmy po drodze.
Nie straciłem żony. Wiedziałem dokładnie, gdzie była.
Była w innym mieście, gdy to się stało.
Zginęła, bo nie wsadził jej do samolotu.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Widziałem ją tej nocy.
Widziałem ją.
Mam tu wieści ze świata.
Agencie Pace, pozbądź się ich.
Ludzie muszą wiedzieć,
że inni przeżyli.
- Powiem im prawdę. - Nie powiesz.
Najpierw Cal, potem Billy.
To jej sprawka.
Załatwimy ją.
Ciężko będzie załatwić kogokolwiek bez broni.
- Mają tu broń. - W podziemiach pod piwnicą.
Wystarczy wpisać kod.
Datę mojej inauguracji.
Wiem, jak je zdobyć.
Idź po brata.
Spakuj się, najlepiej do plecaka.
Muszę poprosić cię o tę przysługę.
OKŁAMUJĄ WAS
Mój lot będzie o czasie.
Muszę się spakować.
Wezwanie na dywanik do dyrektora
to ostatnie, czego mi trzeba.
Wiem.
Ma kłopoty przez tort?
Tak, przez tonę tortu.
Widziałeś moją niebieską marynarkę? Muszę ją spakować.
Co?
Albo masz problem z moją marynarką, albo ze mną.
Nic nie mówiłem.
Mam pracę w Atlancie.
- Starałam się o to... - Wiem.
Wiem.
Jeśli prezydent cię nie przetrzyma do późna,
może zdążysz dać mi buziaka na do widzenia.
Metro ostatnio jeździ w kratkę.
- Może szybki numerek? - Będę o piątej.
Pan i pani Collins.
W zasadzie, to pan Collins i doktor Rogers-Collins.
Oczywiście.
Wszyscy ósmoklasiści dostali zadanie zbadania problemu,
który ma negatywny wpływ na dzisiejszy świat.
Projekt Presley był zatytułowany „Pokaz nierówności żywnościowej”.
Niesprawiedliwości.
Przepraszam?
Tytuł jej projektu brzmiał: „Pokaz niesprawiedliwości żywnościowej”.
Nie „nierówności”.
Nierówność to wynik krzywdzących niesprawiedliwości.
- To nie to samo. - Tytuł ma znaczenie?
Jej projekt to bzdura.
- Słucham? - O rany.
Dobrze, znamy tytuł. Już dobrze.
Kontynuujmy.
Według nauczyciela,
Presley przydzieliła kolegom z klasy kraj albo klasę społeczną do reprezentowania.
Następnie dała wszystkim po kawałku tortu,
by pokazać ideał globalnego bezpieczeństwa żywnościowego.
Następnie podzieliła tort,
by zilustrować obecny stan niesprawiedliwości żywnościowej.
Zrobiła z Charliego cholernego miliardera.
Zabrała wszystkim tort i wepchnęła jemu.
Zmusiła dzieci reprezentujące biedne kraje do skandowania, by to zjadł.
Zjadł tyle tortu!
No dobrze. Nie musiał go zjadać.
- Chciała coś udowodnić. - To był chory pomysł!
- Moja córka nie jest chora. - Teri.
Jeśli spytasz te dzieci za pięć lat, czyj projekt wywarł...
Nie w tym rzecz.
- To w czym? - Presley otrzyma naganę.
Miała zbadać problem, prawda?
No to zbadała.
Miała coś udowodnić i udowodniła.
Teraz dzieciaki pomyślą dwa razy,
zanim wyrzucą połowę makaronu do śmieci,
- ale wy... - Presley otrzyma surową naganę.
Rozumiemy. Dziękuję.
Charlie wymiotował do kosza na śmieci.
Poniżyła go. Nie chce chodzić do szkoły.
Mam taki pomysł.
Wsadź smarkacza do samochodu i każ mu iść do szkoły. Spróbuj.
Będzie mi mówił, kto jest chory.
Miło cię widzieć, Cliff.
Musisz mnie teraz bardzo kochać.
Ani trochę.
Tak się staraliśmy, żeby ją przyjęli.
Nie możemy wkurzać innych rodziców.
Ci ludzie nazywają się rodzicami?
Ten Charlie to zwykły łobuz.
Jak w 1984 roku. Jak w starym Cobra Kai.
Ten incydent z brudną taśmą?
Z wodą z toalety?
To był ten Charlie?
Myślałem, że Charlie G. jest bałwanem.
Nie, to był ten.
Twoja córka odwinęła świetny projekt
oraz zemstę stulecia.
Nie musiałaś się awanturować.
I tyle.
Czasem awantura to dokładnie to, co musisz zrobić.
Skarbie, kocham cię.
Jesteś najmilszym i najspokojniejszym człowiekiem na świecie.
Ale pewnego dnia ci się przeleje.
Pewnego dnia jakiś pacan zmusi cię do urządzenia awantury.
I powiem ci, że gdy do tego dojdzie,
nie chciałabym być tym po drugiej stronie.
Odcinek 6: Prosiłeś o cuda
Powiedz.
Ile tortu zjadł ten dzieciak, zanim rzygnął?
Przez chwilę wydawało się, że Teri przywali ojcu chłopca.
Może i dobrze, że wyjeżdża.
Znowu do Atlanty?
Tak. Dokonuje w pracy dużych postępów. Jest...
Jest niesamowita.
Cóż, miłego wieczoru, proszę pana.
Collins, zaczekaj.
Tak?
Co powiesz na wycieczkę?
Trochę późno.
Nie chce pan dokończyć pracy?
A co tu kończyć.
Tego się nie naprawi.
Przeprowadź mnie przez protokół wersalski.
Gdzie mam iść, gdy zacznie się gównoburza?
Wiem, że nie znasz szczegółów
dotyczących terminu uderzenia owej gównoburzy,
ale tak logistycznie, którędy mnie wyprowadzą?
Zna pan protokół.
W zasadzie, to nie.
Marsha, podejdziesz?
Xavier zabiera mnie na spacer.
Skończmy na dziś.
Dobrze, panie prezydencie.
Nie trzymaj go za długo. Jutro szkoła.
Oczywiście.
Popatrz.
OKŁAMUJĄ WAS
WSTĘP WZBRONIONY: DOSTĘP DO PODZIEMI POD PIWNICĄ
Dlaczego na niebie są litery? Mieliście się tym zająć.
Nie da się ich usunąć.
Jak to?
Ktoś zablokował nam dostęp.
Carl Jenkins?
Tak.
A to jest Lucy.
Co? Skąd wziąłeś psa?
Miałem się schować, gdyby przeszukiwali teren.
Dokąd mam iść?
Mamy się ukryć. Najbezpieczniej będzie, jeśli tu zostaniecie.
Dzieci są w pokoju z tyłu.
Zaraz tam będę. Schowałem przekąski w plecaku twojego brata.
Co robisz?
Wychodzisz?
Tata kazał nam zaczekać.
Wiem, co powiedział.
Ale James, posłuchaj.
Zawsze prosisz, żebyśmy zrobili coś super.
Teraz proszę cię, żebyś zrobił dla mnie coś super.
Dziękuję.
Zrobiło się zamieszanie.
Darujmy sobie.
Niech będzie.
Cieszę się, że mnie ściągnęłaś, bo cokolwiek się wydarzy,
będziemy potrzebowali delikatnie zaplanowanych wiadomości, by uspokoić...
Myślałam, że mamy sobie darować.
„Cokolwiek się wydarzy”?
Agent Collins się wydarzył.
Nie ma powodu, by udawać, że nie wiemy, co się dzieje.
Xavier?
O rany.
Pieprzysz typa, a on nawet ci nie powie, kiedy planuje obalić lokalne status quo.
Faceci, co?
Pomogłam ci się poskładać w całość,
a ty naruszyłaś prywatność mojego domu?
Nie w tym rzecz.
Ty kochasz to miasto.
Ja kocham to miasto.
Jeśli chcemy je ochronić,
to weź swojego chłopa na miły obiad
i dowiedz się, co knuje.
Właśnie wszedł do restauracji.
Dziwnie to, co nie?
Ostatnim razem prawie nie zjadłeś frytek.
Może drugie podejście?
Stek mi wystarczy, dzięki.
Myślałem, że będę tęsknił za prawdziwym jedzeniem.
Ale te roślinne opcje nie są złe.
Dają całkiem przekonujące przedstawienie.
Na dodatek jest jeszcze coś,
co nie daje mi spokoju, pani doktor.
To coś z przeszłości,
zanim świat się skończył, a my jedliśmy mięso.
Nie mogę przestać myśleć o tym, jak zapędzano krowy na rzeź.
Wtedy o tym nie myśleliśmy. Ale teraz...
Nie mogę przestać o tym myśleć.
Wyobrażam sobie,
jak to musiało wyglądać
i brzmieć.
Jak je zaganiali,
jak zmniejszali ich przestrzeń, aż w końcu coś w nich pękało.
Ustawiały się
w rzędzie
i maszerowały ku swojej śmierci.
Pomimo ich siły, ich ciężaru, po prostu się poddawały.
I zastanawiam się,
czy właśnie to z nami zrobiła.
Zagoniła nas tu na rzeź.
Xavierze, o co tu chodzi? Co się stało?
Prezydent nie żyje.
Billy Pace nie żyje.
I zjawiasz się ty.
Więc może to ty mi powiesz, co się tu dzieje?
Dlaczego ich zabiła?
Samantha Redmond ma...
wiele cech.
Daleko jej do doskonałości,
ale nie jest potworem.
Jest matką
i próbuje chronić ludzi, za których odpowiada.
Jak jej się podoba niebo?
Zrobiłem to dla niej.
Próbuje się tego pozbyć.
No nie mów.
Faza pierwsza zakończona. Rozpoczynamy fazę drugą.
Co to?
Powiedz kumpeli, że mam ją na oku.
Po rozpoczęciu protokołu
skierujemy się do centrum dowodzenia w zachodnim skrzydle.
Widząc to pierwszy raz, pomyślałem:
„Co to za prezent dla Białego Domu?”.
Dwie staruszki czytające ksążki.
Ale gdy się przyjrzysz...
to zauważysz, że zabijają czas,
zakryte moskitierami.
Okłamują się, że mogą zdziałać cokolwiek,
by obronić się przed okrucieństwem natury.
Dobry wieczór.
Generale.
Ale ci się dzisiaj śpieszy. Masz jakieś plany?
Myślałem, że mam pana oprowadzić.
Południowo-zachodnia klatka schodowa ma ograniczony dostęp.
Bunkry w zachodnim skrzydle są pięć pięter niżej.
Dobra.
Poczekaj.
Dla rozładowania stresu.
John McClane z początku też w to nie wierzył.
Szklana Pułapka, trzeba zacisnąć palce u stóp, pamiętasz?
Nie widziałem.
Nie widziałeś Szklanej Pułapki?
To już przesada, Collins. Będziemy musieli to naprawić.
Tak jest.
Dobra, co dalej?
STATUS URZĄDZENIA, NIEAKTYWNE
Powiedział, że wiadomość na niebie jest dla ciebie.
Powiedział, że ma cię na oku.
Kto mówi takie rzeczy?
Odciął sobie opaskę nożem? Co on odwala?
Poza dramatycznym jedzeniem.
Czekał w restauracji...
czekał, aż kogoś przyślę.
- Morton? - Tak, proszę pani?
Jakieś wieści o jego dzieciach?
Im też musiał zdjąć opaski.
- Kto jeszcze jest nieaktywny? - To częste zdarzenie.
Regularnie kilka urządzeń szwankuje.
Czy są między nimi jego wspólnicy?
Wspólnicy.
Członek jego drużyny, Melvin Rainey.
I agentka specjalna dowodząca służbami specjalnymi, Nicole Robinson.
STATUS URZĄDZENIA, NIEAKTYWNE
Myślisz, że mu pomagają?
Zanim opaska się rozłączyła,
użyła jej, by dostać się do południowo-wschodnich piwnic.
Bronie.
Pilnuj mojej rodziny. Już.
TERAZ MAM WSZTSTKIE BRONIE HO HO HO
Cholera, to ja.
Przepraszam.
Dobrze znowu mieć broń.
Jej ciężar, odrzut, łuski latające w powietrzu.
Potrzebujesz chwili?
Nie.
Dobra, kogo mamy?
Garcia był z nami od początku.
I Brooks. Powiedziałam im, żeby zgromadzili ludzi, którym ufają.
Ludzi, którzy sobie poradzą.
Będą tu lada moment.
- Powinno wystarczyć. - Dobrze.
Co z Jane?
Jest z nami?
Widziałeś ją wczoraj?
Praktycznie wpadła w katatonię. Nawet nie pytałam.
Jest lojalna. Przydałaby się.
Xavier, nawet w jej najlepszy dzień
jest nieco lepsza niż praktykanci.
To Holly Hobbie z bronią.
Ile mamy czasu?
Powinno się zaraz zacząć.
TERAZ MAM WSZYSTKIE BRONIE HO HO HO
Dlaczego gada jak Święty Mikołaj?
To ze Szklanej Pułapki.
OKŁAMUJĄ WAS
CHCECIE POZNAĆ PRAWDĘ?
Nie znamy kolejnych wiadomości,
ani kiedy się pojawią.
Wiemy natomiast,
że niebo przechodzi przez sekwencję zablokowanego programu.
Drażni się z tobą.
Grozi, że coś ujawni. Co on o tobie wie?
Macie to naprawić.
Macie usunąć to z nieba za wszelką cenę.
Nie jesteśmy w stanie wyłączyć programu.
Jedyną opcją jest ponowne uruchomienie.
Wyłączymy i włączymy niebo.
Na jak długo?
Beverly?
Nie wiemy, jeszcze tego nie robiliśmy.
Absolutnie nie.
Wyłączenie nieba byłoby jak przeżycie wszystkiego od nowa.
Protokoły ochronne, iluzja zniszczonego świata.
Niebo zniknie.
Ludzie przypomną sobie, że żyjemy w jaskini.
- Wiedzą, że żyjemy w jaskini. - Posłuchaj.
Jechałaś kiedyś kolejką w Disneylandzie, gdy ta uległa awarii?
Włączają światła
i już nic nigdy nie jest takie samo.
Spójrz na mnie.
Znajdź Xaviera.
Możecie się dogadać.
Restart nie wchodzi w grę.
Znajdź inny sposób.
Tak jest.
Powiadomcie władze.
Znajdźcie i aresztujcie Collinsa.
Przyjąłem.
Znajdźcie Collinsa.
Przyjąłem.
Dobrze pozbyć się opaski.
Dziękuję, Garcia.
I wam wszystkim.
Pace był dupkiem, ale się nie zabił.
Myślisz, że dasz sobie radę?
Byłem w SEALs pięć lat, zanim przytyłem.
Wysłali za tobą list gończy.
Dobrze, czyli złapała przynętę.
Starajcie się ukrywać broń.
Nie chcemy wzbudzić paniki.
- Strzelajcie w ostateczności. - Wchodzę w to,
ale jak ma się nam udać bez strzelania?
Dzięki odrobinie magii, Rainey.
Doceniam, że tyle korzystasz z tego miejsca.
Większość ludzi nigdy tu nie przychodzi.
Po prostu...
Po prostu lubię muzykę.
Jeśli byłbyś zainteresowany,
to zobacz naszą wystawę o projekcie bunkra.
Wiesz co? Zapalę ci światła w pokoju z makietą.
Stary, w nosie mam, jak...
Czemu tu tak siedzisz?
Dzieją się dziwne rzeczy.
I muszę ci coś powiedzieć.
Dobra.
Billy nie żyje,
i...
nie wiem, co robi mój tata, ale wydaje mi się, że to przez to.
Skąd to masz?
Czasem chodziłam do domu twojego taty grać na Wii z Billym,
bo wyłączali kamery.
Robiłam to też tej nocy.
Szłam do środka i...
po prostu tam leżał.
Nie powinnam była go zabrać, ale...
Liczyłam, że może dowiem się czegoś o mamie
i o tym, co się stało w Atlancie.
Może gdybym wiedziała, co się z nią stało...
nie czułabym, że umarła sama.
Ale jest chroniony.
Nie mogłam niczego sprawdzić.
Mogę pomóc.
Powiedzieli wam, że prezydent zmarł z przyczyn naturalnych.
Widziałem jego ciało.
Widziałem jego krew.
Prezydent Bradford został zabity.
Wielu z was znało agenta Billy'ego Pace'a.
Powiedzieli wam, że się zabił.
To też jest kłamstwo.
Stoi za tym Samantha Redmond, kryptonim Sinatra.
To ona pociąga za sznurki,
a inni miliarderzy tańczą, jak im zagra.
Ale koniec z tym,
bo przejmiemy władzę nad miastem.
A gdy tego dokonamy, wymierzymy sprawiedliwość
za prezydenta, za Billy'ego
i za wszystkich, którzy przeszli piekło, by się tu dostać.
Bo nie zaszliśmy tak daleko, by dać się karmić kłamstwami.
Nie zaszliśmy tak daleko, by kiwać głowami i robić, co każą.
Więc jeśli jesteście ze mną,
to ruszymy
i wyszarpiemy z nich ich pieprzone kłamstwa.
Jazda!
Urządzimy awanturę.
Wiecie dlaczego?
Bo czasem awantura to dokładnie to, co trzeba zrobić.
Zgłoszona załoga ma dostęp biometryczny do bunkra w zachodnim skrzydle.
Nie ma to jak hermetyczne zamknięcie.
Może zamkniemy wiceprezydenta dla żartu.
- Wyobrażasz sobie jego minę? - Tego dnia
agent odpowiedzialny za ewakuację odeskortuje grupę do Marine One.
Bunkier zbudowano tak, by wytrzymał wybuch bomby atomowej.
Posiada zapasy jedzenia i powietrza,
które mogą bezterminowo utrzymać całe zachodnie skrzydło.
Ciekawe.
Ale nikt nie będzie tu tkwił.
Po ogłoszeniu protokołu
nagra pan przemowę i zejdzie pod ziemię.
Lecimy dalej, gdy tylko otrzymamy wieści o najlepszej trasie do bazy w Andrews.
Czyli od początku do końca w jakieś 30, 40 minut?
Potencjalnie.
Wzdłuż bunkra do tunelu pod ogrodami,
do Marine One i Andrews, potem Air Force One
i w 20 minut jesteśmy w powietrzu.
I odlatujemy do Xanadu.
Co?
Chcę wiedzieć, co się dzieje
i kiedy ma się wydarzyć.
Wiem, że nie powinienem pytać, ale proszę.
Kiedy uderzy ta tajemnicza gównoburza
i dokąd mamy się udać.
Nie mogę.
Collins.
Myślę, że to już czas, żebyś postawił się żonie.
Wycieczki do Atlanty zrobiły się ryzykowne.
Moja żona nie słucha mnie od 20 lat.
Nie znam szczegółów,
ale to wszystko brzmi dziwacznie.
Dobra.
Gdy przyjdzie co do czego,
będziemy musieli ją stamtąd odebrać.
WYJŚCIE DO POŁUDNIOWYCH OGRODÓW
Będę u władzy, gdy świat się skończy.
Przyjemna sprawa, co?
Bądźcie czujni i dotrzyjcie na wyznaczone miejsca.
My zajmiemy się materiałami wybuchowymi.
Mamy tu gdzieś granatnik?
Nie. Tylko odrobinę magii, Rainey.
Wymarsz!
Alfa, do mnie!
- Ruchy! - Słyszeliście go. Wymarsz!
Ruszać się!
Napisy na niebie są efektem sekwencji zablokowanego programu.
Ponowne uruchomienie nie wchodzi w grę.
Konsekwencje byłyby zbyt poważne.
Techniczni szukają innej metody.
Powtarzasz słowo „program”.
Napis znowu się zmieni?
Nie wiemy. To możliwe.
Niebo to najmniejszy z naszych problemów.
Czy możemy porozmawiać o tym, że agent dobrał się do składu broni?
Jaki agent? Skąd wiedział o broni?
Samantho, o co chodzi?
Jesteśmy łatwym celem. Jakie są jego żądania?
Ilu ma ludzi pod sobą?
Jak to opanować?
Jak zamierzamy to opanować?
Żądam raportu. Macie Collinsa?
Collins jest offline.
Szukamy innego sposobu.
HISTORIA LOGOWANIA JEREMY'EGO BRADFORDA
BIBLIOTEKA
...zapewnić bezpieczeństwo.
Może i pochodzimy zewsząd, ale teraz jesteśmy jedną drużyną.
Wszystko gra?
Byłam tu tylko w dniu przybycia.
Byłam tak zajęta wydawaniem rozkazów, że nigdy...
Tamten dzień. Pamiętasz?
- Przepraszam. - Wyluzuj.
Dobrze jest, chodźmy.
Dziadku?
Te słowa, one...
Rozlewają się.
Gdybym miał kielich, mógłbym je złapać.
Dziadku, to jest...
To jest Presley, pamiętasz ją?
Miałeś rację, widziałeś ją tamtej nocy,
ale nie robiła nic złego.
Chcę jej pomóc. Ona...
Jest dla mnie ważna.
Posłuchaj, dziadku.
Chcemy...
Chcemy to odblokować.
Możesz pomóc?
Po przydzieleniu do Air Force One uczysz się wszystkiego.
Również tego, że podbrzusze samolotu jest wypełnione środkami obronnymi,
takimi jak flary, które mogą zmylić namierzający samolot pocisk.
Nie musimy nic wysadzać, Robinson.
Wystarczy, że pomyśli, że możemy.
Garcia do Collinsa.
Tu Collins, mów.
Broń zabezpieczona.
Jak wam idzie magia?
Zaraz ją dostarczymy.
Dziadku?
To nie takie proste, Cal.
Nigdy nie było.
Widziałam to już.
Widziałam to tej nocy.
Chcę ci pomóc, synu.
Dobrze.
WITAJ, KANE BRADFORD
Dziękuję.
To właściwa decyzja.
Hadley ma dzisiaj sprawdzian z biologii.
Dużo się do niego uczyła.
Siedziałyśmy do późna.
Poświęcamy tyle czasu na naukę
tylko po to, by później wszystko zapomnieć.
Przeczekanie tego to dobra decyzja.
Policja znajdzie Xaviera i będziecie mogli porozmawiać.
Znaleźć rozwiązanie.
Naprawdę myślisz, że to możliwe?
Co on wie?
I co? Znalazłaś coś?
Są tu informacje o Atlancie.
Uderzyły w nią dwie głowice termonuklearne.
I znalazłam coś jeszcze.
Boisz się, że coś ujawni?
Samantho,
co zrobiłaś?
KIM JEST SINATRA?
Szefie, mam tu miejsce dla ciebie.
Muzyka jest częścią programu. Nie możemy jej wyłączyć.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Uwaga.
- Morton! - Samantho, zaczekaj.
Wyłącz to. Wyłącz wszystko.
Szybko!
„Jupikajej, skurwysynu”.
Wycieczkę po bunkrze oceniam na 11 na 10.
Odprowadziłeś mnie. Rumienię się.
Muszę ci powiedzieć, że słabo promowałem Szklaną Pułapkę.
Musisz to obejrzeć, nie chodzi tylko o stopy.
Tak jest.
Koniec warty?
Już prawie. Metro jeździ w kratkę. Muszę wrócić do domu, zanim Teri wyjedzie.
Wylatuje dzisiaj?
- Tak, już panu mówiłem. - Nie, mówiłeś, że wyjeżdża.
Nie mówiłeś, że dzisiaj. Pieprzyć metro, zawołam ci auto.
Doceniam to, dziękuję.
Wyświadcz sobie przysługę i obejrzyj ten film.
Hans Gruber ci się spodoba.
Jest złoczyńcą, ale pełnym klasy i mądrym jak ty.
Myślisz, że robi jedno, ale nabiera FBI,
którzy tańczą, jak im zagra.
Podstawcie auto dla Xaviera, natychmiast.
Ponowne uruchamianie.
Rozpoczynam protokół ochronny. Zalecana ewakuacja...
Protokół ochronny, ruszamy.
Nie wychylajcie się.
Ponowne uruchamianie.
Panie prezydencie.
- Tędy, proszę. - Idziemy!
Tutaj.
Wal się!
Rozpoczynam protokół ochronny. Zalecana ewakuacja.
Chodźmy. Proszę wsiadać.
Co się dzieje?
- Co wy wyprawiacie? - Chwila!
Doktor Torabi! Proszę wsiadać.
Już!
Pani mąż i córka już wylądowali.
Co się dzieje? Proszę!
Co będzie z nami?
Nie patrz tak na mnie. Nie było innego wyjścia.
Czy mogę prosić wszystkich o uwagę?
Ktokolwiek odpowiada za ten napis, ma rację.
Okłamują nas.
Dokąd nas zabierają?
Protokół ochronny.
Wszystkie osoby u władzy zostają zabrane do bezpiecznej lokacji.
Wszystko gotowe?
Sinatra jedzie na końcu.
- Czekamy, aż pojazdy... - Szlag.
Sinatra ucieka.
Zabezpieczcie resztę.
Czekaj.
Nie dam jej uciec.
Xavier, stój!
Mamy czuć się bezpiecznie. Nie jesteśmy bezpieczni.
Okłamali nas o czwórce ludzi wysłanych na powierzchnię.
Kłamali o tym. O wszystkim.
Myślicie, że mówili prawdę o śmierci mojego taty?
- Jane. Rety. - Cześć.
Billy. Ja...
Wiem.
Ręce za głowę i pod ścianę.
Nie, ręce.
Otwórz drzwi.
Do środka, obaj.
Jedyne, o czym myślę, to schować się,
zjeść tonę lodów
i marzyć, że świat wróci do normy.
- Wiem, że to śmieszne. - Nie.
Nie chcę być teraz sama.
Może poszłabyś ze mną?
Jasne.
Dobra.
Nie mogłam pozwolić jej zostać...
bydłem idącym na rzeź.
Wiele razem przeszłyśmy.
Ostrzegłaś ją.
Zbudowałyśmy to miejsce razem. To...
Miasto musi przetrwać.
Niebo wraca.
Porozmawiaj z nią.
Wysłałam moich ochroniarzy do domu.
Już miałam wejść do tej kryjówki.
Utknęłabym tam z Bainesem i jego żoną wariatką.
A ty co byś zrobił?
Przeszukałbyś moje biuro i komputery,
albo szufladę na bieliznę w poszukiwaniu grzechów?
Zabiłaś prezydenta
i zabiłaś Billy'ego.
Nie zabiłam prezydenta.
Mogłoby do tego dojść, gdyby grzebał dalej.
Ale tego nie zrobiłam.
Natomiast Billy...
nie zostawił mi innego wyjścia.
Obróć się,
ręce za głowę.
Sprzątnąłeś wszystkie bronie, ale o tym naboju nie wiedziałeś.
Obróć się!
Jeśli myślisz, że ustąpię, to mnie nie znasz.
Znam cię świetnie, Xavierze.
Mężczyzna, który kocha swoją rodzinę.
Który kocha swoją żonę.
Bardzo dziękuję.
Co to? Prezydencka karoca?
Nie jedź.
Kocham cię, skarbie,
ale spóźniłeś się.
Do zobaczenia za 10 dni.
Skup się, Collins.
Twoja żona żyje.
I jeśli skończysz z tymi bzdurami,
pomogę ci ją znaleźć.