Xavierze.
Czy wybaczysz mi kiedyś to, co się stało?
W POPRZEDNIM ODCINKU
Wygląda na to, że jeszcze cztery lata, zanim przejdę na emeryturę.
Chyba że ktoś mnie najpierw zastrzeli.
Żbik nie żyje. Kod czerwony.
Ktoś sporo wiedział. Ktoś, kto miał do niego dostęp.
Zastanawiałem się, gdzie pani jest.
Na posterunku, jak widać.
Pierwsza Dama zabierze mi dziecko i zostawi mnie, jak skończę kadencję.
Wiem. Nie mylisz się.
To na pewno mnie zabije.
Otrzyma pan ściśle tajne informacje o bezpieczeństwie narodowym.
Mówiąc krótko, to najważniejsze pudło na świecie.
Szykujemy się do katastrofy,
która może spowodować wyginięcie ludzkości w niedalekiej przyszłości.
Cześć wszystkim.
DWANAŚCIE LAT TEMU
Dzięki, że przyjechaliście.
I za podpisanie klauzuli poufności.
Przepraszam, że to wszystko jest takie tajemnicze.
I za okropną kawę.
Wiem, że niektórzy z was przemierzyli cały kraj
i wiem, że proszono was
o niewymienianie uprzejmości i nieprzedstawianie się.
Wiem, że to dziwne.
Osoby tu zgromadzone to najwybitniejsze umysły tego kraju,
w wielu dziedzinach.
Jeśli się tu znaleźliście, to znaczy, że jesteście wyjątkowi
i zostanie wam powierzone coś niesamowitego.
Proszę za mną.
Mój mąż nie znosi latać.
Poznałam go w barze, dziesięć lat temu.
Zupełny przypadek. Miłość od pierwszego wejrzenia.
Gdybym wiedziała, że taki z niego mięczak, mogłabym nie dać mu szansy.
Jeśli to ci pomoże, to wydałam 250 milionów dolarów na ten samolot.
Nie wydałabym tyle na samolot, który może się rozbić.
Wszyscy tak myślą.
Budujesz miasta, tak?
Prowadzę firmę zajmującą się architekturą i urbanistyką
o nowoczesnym podejściu,
skupionym na potrzebach samowystarczalnych społeczności.
Mogę zadać ci pytanie?
To twój samolot.
Gdybym dała ci nielimitowane środki,
zgromadzone przez kilku kolegów i partnerów biznesowych,
w mojej sytuacji...
gdybyś miał zaprojektować podziemne miasto,
które zniesie wszystko,
od wybuchu nuklearnego po katastrofę naturalną.
Gdyby miało wyglądać jak przeciętne miasto w USA
i pomieścić 25 tysięcy ludzi, zwyczajne miasto
z samochodami, komórkami i drzewami, co byś powiedział?
Najpierw bym się zaśmiał.
A potem?
Potem... znowu bym się zaśmiał
i powiedziałbym, że to niemożliwe.
Wiesz... 25 tysięcy ludzi...
Potrzebowałabyś przestrzeni o rozmiarach, powiedzmy, Toledo.
Nikt nie ma tyle pieniędzy, które pozwoliłyby wykopać
podziemną przestrzeń tak wielką, żeby...
była jak Toledo. To niemożliwe.
Oczywiście.
Już to słyszałam.
Jeśli musisz do toalety, to idź teraz.
Zaraz lądujemy.
ZAKAZ FOTOGRAFOWANIA
Zbuduj mi moje miasto.
długość/szerokość geograficzna
ZABAWKOWE EMPORIUM NADRY
KAWA
PUNKT ODNIESIENIA
Nasz górski dom
To znowu ja.
Znowu nie zadziałało w sklepie.
Proszę zeskanować.
KONTROLA TEMPERATURY, ŚLEDZENIE SŁOŃCA, KONTROLA NIEBA
Trafiliśmy tu trzy lata temu, Cal zgodził się zatrzymać urząd.
Dochodziliśmy do siebie, pełni bólu, hartowani żalem.
Przed nami smutny dzień.
Cześć.
Macie szampana na kieliszki?
Mam białe wino.
Mogę dać ci ze słomką. Wdmuchniesz sobie bąbelki.
Nie, dziękuję. Białe wino, bez słomki.
Dziękuję.
Świętujesz?
Coś w tym stylu.
Tajemnicza.
Czad.
Dziękuję.
Dzięki.
Sprzedałam mój startup.
Tak? Gratulacje.
-Nie jesteś pod wrażeniem? -To San Francisco.
Połowa tego baru sprzedała swoje startupy.
To przechowywanie danych w chmurze. Demesne?
Pewnie o nim czytałeś.
Nie sądzę. Jestem raczej analogowy, ale winszuję.
Brzmi poważnie.
Tak, jeśli...
akcje wzrosną, tak jak zakładam,
to w przyszłym roku będę warta...
14 miliardów dolarów.
Zostałam najbogatszą kobietą na świecie, która dorobiła się sama.
Nie wiem, czemu ci o tym mówię.
Chyba potrzebowałam powiedzieć to na głos...
Rozumiem.
Ja...
W zasadzie...
też świętuję.
- Tak? - Tak.
Moja drużyna softballa wygrała mistrzostwo.
W profesjonalnej lidze.
A ja w zasadzie będę warta 34, nie 14 miliardów dolarów.
Nie wiem, czemu skłamałam.
To amatorska liga.
Kłamałem, bo liczyłem, że się ze mną prześpisz.
Jaka jest twoja wymówka?
Rozpieprzysz mój życiowy plan, prawda?
Zależy, jaki masz plan.
Jestem tu.
Jestem tu, skarbie.
Jestem tu.
Jestem tu, skarbie.
Słyszysz mnie?
Jesteś tam, Xavierze?
Jestem. Jestem tu.
Szybko, zanim zniknie!
Zawijaj naleśnika!
Łapiecie?
Zawijamy naleśniki.
Skradłem wasze serca?
Robinson się uśmiała.
Agencie Pace, dość.
Teraz udaje opanowaną,
ale uważa, że jestem prześmieszny.
Patrzcie na to. Lecimy.
Zawijamy kolejnego!
Zniknie z talerza w trymiga!
Agencie Collins, musi pan pójść ze mną.
Śmiało.
Wpadłem pomóc z dziećmi.
Pres spakowała im lunch, żeby spożyły swoje składniki odżywcze.
Nie martwcie się. Wszystko gra.
Przygotujcie się do wyjścia do szkoły.
Nikt nie wie, co się stało.
A ci, którzy wiedzą, są w amoku.
To jak,
masz podejrzanego?
A narzędzie zbrodni?
Zebraliście próbki DNA?
Czy dopasowaliście znalezione DNA?
Jezu, Collins!
Nie.
Nie mamy podejrzanych.
Ojciec i była żona mają alibi.
Brak narzędzia zbrodni.
Brooks i Rainey grzebią w śmieciach,
więc są wkurzeni.
Jutro autopsja.
I tak, oczywiście, że sprawdziliśmy DNA.
Niestety, mamy tu ograniczone środki.
Szczególnie, że mamy tę technologię,
by pilnować, żeby ludzie nie brali ślubów ze swoimi kuzynami za sto lat.
Chcesz coś powiedzieć?
Wypluj to.
Dlaczego, spośród wszystkich ludzi,
którzy mogliby badać tę sprawę, wybrali kogoś, kto sypiał z ofiarą?
Jestem czysta, Xavierze.
Kamery nie działały między 22.42 a 00.13 tej nocy,
kiedy twój gość spał na kanapie.
A między 22.42 a 00.13 tej nocy,
ja byłam w tawernie na drinkach ze znajomymi.
Kolejnym powodem jest to,
że zależało mi na ofierze
- i nie spocznę, póki nie poznam prawdy. - Jesteś zbyt blisko sprawy.
Albo może nie żywiłam sekretnej nienawiści do ofiary
i nie zamknęłam miejsca zbrodni na 30 minut
przed zgłoszeniem naszego pierwszego morderstwa.
Morderstwa naszego prezydenta.
Jego tablet zniknął.
Bardzo ważne osoby są bardzo złe.
Lepiej weź się w garść.
Mają parę pytań.
Proszę oddać broń.
To praktycznie pistolet na kulki, a nie broń, ale proszę.
Nie zrób sobie krzywdy.
Nie masz nic do ukrycia, to nie będzie problemu.
Usiądź.
Ręce w górze.
Coś nam grozi?
Nie przesadzajcie.
- Przesadzajcie? - Daj spokój.
- Co możesz nam powiedzieć. - Miał ochroniarzy
- i zabito go w jego domu. - Zgadza się.
Wcale nie.
Cal Bradford zmarł z przyczyn naturalnych.
Zapewne na atak serca.
Jeśli myślisz, że uda ci się to opanować...
Serio?
Robimy lasagne czy zamawiamy coś?
Jesteś w trakcie łączenia firm. Masz zarząd na głowie.
Może zamówmy coś. Będzie łatwiej.
Słusznie. Jednak...
Lasagne!
Lud przemówił.
Dylan, nie oddalaj się, prosze.
Mamo, możemy zrobić numer z lodami?
Tato, możemy?
Złapię resztę rzeczy. Będę na zewnątrz.
Jesteś sexy, kiedy robisz, czego chcę.
Wiem.
Widzisz jakieś?
Widzę.
To kanapka, rożek czy pudełko?
Kanapka.
Prostokątne czy okrągłe?
- Prostokątne. - Dobra.
Już szukam.
- Na koń? - Na koń.
My zjemy deser, a ty dostaniesz brokuła.
Co to?
Nie powinnaś przy niej.
- Zjem całe. - Dobra.
Mów szybko.
Co?
- Nie. - To ja zjem.
Dobrze.
Zadzwonię później.
Zarząd zatwierdził fuzję.
Przejdzie.
Słyszałaś?
Tyle martwienia się o nic.
- Nie. - Tak.
Mama mówi, że nie możesz.
Dylan.
Dylan!
Hej, Dylan!
Dość!
Za dziesięć minut wspólnota otrzyma alarm na nadzwyczajne spotkanie w ratuszu.
Gdy się tu zbiorą, przekażemy im szokującą wiadomość,
że prezydent zmarł z przyczyn naturalnych,
spokojnie, w swoim łóżku.
I natychmiast zaprzysięgniemy Henry'ego.
To uspokoi wspólnotę, przypominając im,
że mamy na miejscu sprawny system.
W międzyczasie,
zwiększymy waszą ochronę, aż nie znajdziemy odpowiedzi.
Więc nalejcie sobie drinka
albo zwalcie gruchę
czy cokolwiek innego, co was uspokaja,
żebyśmy mogli pokazać zjednoczony front...
to byłoby super.
Dr Torabi, mogę prosić?
Proszę trzymać rękę prosto. Dłoń na stół.
Jest gotów.
Na potrzeby nagrania,
nazywasz się Xavier Collins.
Zgadza się?
Z tego co wiem.
„Tak” albo „nie”, proszę.
Tak.
Masz dwoje dzieci, Jamesa i Presley, zgadza się?
Tak.
Twoją żoną była dr Teri Collins.
Zmarła, zgadza się?
Dr Teri Rogers-Collins. Miała podwójne nazwisko.
Odpowiedz na pytanie, proszę.
Tak. Dr Teri Rogers-Collins była moją żoną.
Tak, zmarła.
Kiedy ostatni raz widziałeś Cala Bradforda żywego?
Jak już mówiłem,
odprowadziłem prezydenta do jego pokoju o 22.04.
A kiedy odkryłeś ciało?
Zapukałem do niego o 8.01.
Wtedy znalazłem go leżącego koło łóżka.
Jak długo tam byłeś?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Nie wiem, jak długo się na niego patrzyłem.
Wiedziałem, że nie żyje.
Że go zawiodłem.
Zabrałeś coś z miejsca zbrodni?
Nie.
Więc dlaczego zwlekałeś?
Dlaczego wezwałeś agenta Pace'a?
Czułem, że tylko jemu mogę zaufać.
- Chronisz agenta Pace'a? - Nie.
Wolałem uniknąć normalnych kanałów,
bo moja szefowa sypiała z prezydentem,
który leżał martwy na podłodze.
Wiecie, że z nim sypiała, tak?
To nie był wielki sekret, ale to dość istotny fakt.
Jesteś ostatnią osobą, która widziała prezydenta żywego.
Nikt nie wszedł do tego pokoju odkąd...
Po prostu mnie spytaj.
Zabiłeś go?
Nie.
Nie zabiłem Cala Bradforda.
- Opisz wszystko jeszcze raz. - Mogę?
Co się wtedy działo? W tym pokoju?
Prezydent zazwyczaj wstaje przed 8.00,
ale nie tego dnia.
Zapukałem do drzwi trzy razy, zanim wszedłem.
Zobaczyłem jego ciało na podłodze, całe we krwi.
Sprawdziłem puls.
Nic nie wyczułem.
Podejrzewałem, że coś mogło zostać skradzione...
Dziękuję, agentko Robinson.
- Chciałam... - Dziękuję.
Xavierze.
Cześć, nazywam się Gabriela Torabi.
Pamiętasz mnie?
Byłaś terapeutką prezydenta.
Twoją też.
Raz.
Zgadza się.
Mieliśmy jedną sesję razem.
Mam do ciebie jedno pytanie, jeśli pozwolisz.
Jest dość nieformalne, ale jeśli możesz,
to spróbuj być szczery.
Cieszy cię trochę, że Cal zginął?
POWIEDZ TAK
Tak.
Mówiłam ci z 19 razy, nie jestem specem od przesłuchań,
ale jego parametry były stabilne przez cały czas.
Co myślisz?
Myślę, że mówi prawdę.
Dlaczego?
Jeśli byłby takim wytrawnym kłamcą,
to dlaczego przyznałby się do nienawiści względem ofiary?
To do siebie nie pasuje.
PACJENT COLLINS, XAVIER
Państwo Redmond, dziękuję za spotkanie.
Leczymy Dylana już od półtora roku.
Otrzymał lepsze leczenie niż którykolwiek z moich pacjentów.
Najlepsi lekarze na świecie, nowoczesne kuracje.
Niestety, przyszedł czas na niemożliwą rozmowę.
- Słucham? - Nie.
- Mój... - Nie.
Specjalista z Japonii był optymistyczny,
czego, jak już wam mówiłam,
przydałoby się tu trochę więcej.
Miał spojrzeć na najnowsze zdjęcia
- i... - Spojrzał.
Spojrzał.
Znajdę kogoś innego.
Znajdę kogoś lepszego.
Zaprosiłem kogoś.
To dr Gabriela Torabi.
Jest znaną terapeutką i specjalistką od żałoby.
Pomogła wielu osobom w podobnej sytuacji.
Nie.
- Nie. - Może...
- Pani Redmond. - Przepraszam.
- Ręce w górę. - Obyś miała rację.
Ściągnęłaś mnie tu, bo zawsze mam rację.
Ściągnęłam cię tu, bo podobają mi się twoje garnitury.
Jasna cholera,
to najmilsza rzecz, jaką mi powiedziałaś.
Agencie Collins, proszę ze mną.
Dziękuję, że pan wspópracował.
Wszyscy są zdenerwowani.
Wie pan, czym się zajmuję?
Tak.
Wiem, że wszyscy się pani słuchają.
Wiem, że prezydent się pani słuchał.
Wie pan, dlaczego moja ochrona mówi o mnie „Sinatra”?
Proszę mówić otwarcie.
Zawsze myślałem, że to przez kapelusze.
Urocze.
Dziękuję.
Zostałam chodzącą encyklopedią na pański temat.
Jedynak.
Dziadek, lotnik z Tuskegee.
Ojciec był jednym z pierwszych Czarnoskórych pilotów komercyjnych.
Poważne dziedzictwo.
Musieli być z pana bardzo dumni,
osłonił pan prezydenta własną piersią.
Ostatnie dni musiały być dla pana ciężkie.
Robinson będzie prowadziła dochodzenie, ale by chronić jego dobre imię,
powiemy wszystkim, że prezydent zmarł z przyczyn naturalnych.
To będzie najlepsze dla wspólnoty.
Czemu pana żona miała podwójne nazwisko?
Jej ojciec zmarł, gdy była młoda.
Nie chciała, by jego nazwisko również odeszło.
To by się zgadzało.
Ma pan tablet?
Nie. Nie mam.
Będzie pan dwa tygodnie na urlopie, potem pana przeniesiemy.
- Myślę, że sprawdzę się lepiej... - Ja nie.
A ja jestem ważniejsza.
Robinson mówiła, że ma pan dzieci.
Tak, mam.
Syna i córkę.
Musi być ciężko bez ich mamy.
Miałam dwoje dzieci.
Dziękuję za spotkanie.
Minęło trochę czasu.
Jak się masz?
Szczerze? Nie za dobrze.
Mówili, że czas leczy rany.
Ale to nie prawda.
Minęło sześć miesięcy.
Niczego nie leczy.
Czas tylko wszystko pogarsza, bo jestem coraz dalej...
od czasu, gdy był ze mną.
Wyciągnęłaś do mnie ręke,
pomogłaś mi.
Znowu potrzebuję pomocy...
teraz.
Oczywiście. Tak.
Ale...
leczenie to długi, powolny proces.
Jasne, ale ja... nie chcę zostać...
wyleczona.
Jestem złamana, na zawsze.
Moje małżeństwo jest w ruinie, na zawsze.
Ale prowadzę wielki biznes,
w którym dziesiątki tysięcy ludzi na mnie liczą.
Mam też córkę.
Wciąż mam córkę.
Moje serce staje przy jej najdrobniejszym kichnięciu.
A muszę dla niej funkcjonować.
Nie potrzebuję leczenia.
Potrzebuję móc funkcjonować na tyle, żeby nie myśleć tylko
o rzuceniu się z pieprzonego dachu.
Zapłacę ci.
Będziesz bogatsza, niż sobie wyobrażasz.
Nie będziesz potrzebowała klientów. Ja tylko...
Została mi tylko ona, więc musisz mi pomóc.
- Samantho, ja... - Pomóż mi, proszę.
Musisz mi pomóc.
Pomożesz mi?
Miałam dwoje dzieci i jedno straciłam.
Proszę mi zaufać, o tym się nie da zapomnieć.
Niech pan weźmie urlop.
I zostawi to w spokoju.
Próba mikrofonu, zaczynamy za pięć minut.
LICEUM LIBERTY GROVE
Przewodniczący wygląda dzisiaj wyjątkowo żałośnie.
Czy jego smutne rzęsy urosły?
Lisa.
To miał być komplement.
Podkreślają jego styl.
ZGROMADZENIE W RATUSZU. PROSZĘ UDAĆ SIĘ NA PLAC.
Nie wiem, o co chodzi, ale chodźmy razem.
Tędy, moi drodzy. Chodźmy.
Cześć. Przechodził tędy chłopak w moim wieku?
Z głupią fryzurą.
Wszyscy w waszym wieku mają głupie fryzury,
natomiast Jeremy Bradford jest w sali mediów.
Fajnie. Dzięki.
Czemu nie poszłaś na wiec?
A ty?
- Masz powiedzieć to. - Samantho...
Cześć, Xavierze.
Pierwsza Damo,
jak się pani trzyma?
Szczerze?
Nie mam pojęcia.
Od tak dawna udaję.
Udawałam, że jestem częścią tej amerykańskiej rodziny,
mieszkając w osobnych domach, udawałam kochającą żonę,
do czasu zakończenia jego kadencji.
Nie wszystko było udawane.
Wiem.
- Ubóstwiał cię. - Rany...
Tak było.
Pamiętasz, jak dołączyłeś do sobotniej koszykówki
- w Białym Domu? - Pamiętam.
Cal był podekscytowany, że będziesz w jego drużynie...
bo zakładał...
że będziesz dobry.
Cal był...
rasistą.
Uwielbiał przestarzałe stereotypy.
Ujmijmy to w ten sposób.
Był zaskoczony, gdy okazało się, że...
grałeś przeciętnie.
Przybiegł do sypialni cały spocony,
z włosami przyklejonymi do czoła jak sześcioletni dzieciak.
- „Jestem lepszy od niego”. - Nie był lepszy ode mnie.
Mnie tam nie było.
Ale ciągle gadał o tym, ile z siebie dawałeś.
Że nie zwalniałeś.
„Gość jest nieustępliwy”, mówił.
Powiedzą wszystkim, że Cal zmarł z przyczyn naturalnych.
Wiem.
Nie pozwolili mi zobaczyć ciała.
Widziałem ciało.
Kochał cię.
Byłeś wszystkim, czego mu brakowało.
Nieustępliwy facet,
który nie odpuszcza.
Mamo.
Gdzie idziesz, mamo?
Wyjeżdżam w sprawie pracy.
Ale ja nie chcę, żebyś wyjeżdżała.
Posłuchaj.
Zawsze będę wracać, wiesz?
Zawsze będę wracać i dbać o ciebie.
Idź do niego.
Witajcie, panie i panowie, na tegorocznej konferencji.
Przygotowaliśmy dla was wiele błyskotliwych rozmów
na temat światowego bezpieczeństwa, cyberprzestępczości,
zmian klimatu i wiele więcej.
Liczymy, że te spotkania zmienią
nie tylko rozmowy czy projekty,
ale przyszłość naszego świata.
W przeciągu roku 20% bydła zginie z powodu zatrucia fluorem.
Chyba skończę wykład,
skoro ewidentnie nikt nie chce mnie słuchać.
Jak na ironię, bo wszyscy powinni.
Wiem, że to brzmi niedorzecznie,
ale wiecie, kiedy przestanie?
Za mniej niż dekadę,
kiedy tsunami zatopi całe wschodnie wybrzeże USA.
To tyle.
Nie stratujcie się, wychodząc. Chyba że wolicie to niż utonięcie.
Zaczekaj.
Sam.
Całkiem śmieszny facet, co?
Jasne.
Jak się masz?
W porządku.
Dziękuję, senatorze.
Tak?
Minął dopiero rok, prawda?
Odkąd straciłaś syna.
Rok. Musi...
Musi być ci ciężko.
Dla ciebie pewnie czas się zatrzymał.
Niewyobrażalne.
Był takim uroczym dzieciakiem.
Pamiętam, jak biegał wokół piaskownicy.
Z garściami piachu, które wysypywał sobie na głowę.
Przepraszam, Sam...
Nie przepraszaj.
Nikt...
Od dawna nikt nie rozmawiał ze mną o Dylanie w tak bezpośredni sposób.
Dzięki, Cal.
Rozumiem, dlaczego ludzie cię lubią.
Głównie przez moje włosy.
Z tobą, natomiast,
nie ma żartów.
Gdy wchodzisz do pomieszczenia, wszyscy siadają prosto.
Mój ojciec wciąż o tobie mówi.
Jak się miewa?
Trochę dokucza mu demencja.
Ale nadal jest sobą.
Nadal dobija mnie tekstami typu:
„Myślisz, że jesteś jak Dean Martin z wackiem w łapie”.
„Żaden z ciebie Dean. Prędzej Peter Lawford”.
„Jesteś w zespole, bo masz plecy”.
- Jezu. - Tak mnie w przywitał w Wigilię.
Mój kochający tatuś.
Swoją drogą...
O tobie mówi, że jesteś Sinatra.
Ewidentny lider.
Nie powiedziałabym.
Mam taki nawyk,
nerwowy tik, wyskubuję sobie włosy.
Łysieję przez to.
Czasem muszę nosić kapelusz.
Nie jestem Sinatrą.
Tęsknię za synem.
Wiem.
- Jeśli to się stanie... - Stanie się.
I to w przeciągu dziesięciu lat.
Co możemy zrobić?
Mam córkę.
Co możemy zrobić?
Wykop najgłębszą dziurę, jaką dasz radę, i schowaj się w niej.
Ktoś powinien zatrudnić go w cyrku.
Idziesz na następny wykład?
Nie, mam dość gadania.
Dzięki za pytanie o Dylana.
Hej! Zaczekaj!
Mam kilka przemyśleń dotyczących przemówienia.
Po prostu je przeczytaj.
Nie wybraliśmy cię, żebyś myślał.
Drodzy Amerykanie.
Niestety mam tragiczne wieści.
Prezydent Cal Bradford zmarł wczorajszego ranka.
- Mój Boże. - Co?
Jak się masz?
Mój tata nie żyje.
Ściągnęli...
ludzi do ratusza, żeby im powiedzieć.
Chciałem, by wszyscy dowiedzieli się o tej tragedii razem,
żeby mogli nas pocieszyć nasi przyjaciele i nasza społeczność.
Ci sami, którzy pomagali nam opłakiwać i leczyć rany przez ostatnie trzy lata.
Olałem go wczoraj.
To znaczy, że nasza kłótnia w zeszłym tygodniu...
była naszą ostatnią rozmową.
Powiedziałem mu, że to przez niego zginęło tylu ludzi.
Powiedziałem mu, że chciałbym, żeby nie żył.
To ostatnia rzecz, jaką powiedziałem tacie.
Za chwilę złożę przysięgę i zostanę naszym następnym prezydentem.
Jednak najpierw chciałbym powiedzieć kilka słów o Calu.
Kochał...
Kochał gównianego rocka z lat 80. i 90.
Gdy byłem młodszy,
tańczył ze mną i śpiewał na całe gardło.
A potem dorosłem i mówiłem mu,
jak gówniana jest ta muzyka, kiedy tylko miałem okazję.
A teraz siedzę tu
i słucham muzyki, którą mój tata uwielbiał.
Wiedział, że jej nienawidzę.
Cal był człowiekiem,
który podszedłby do nieznajomego na parkingu
i powiedział coś miłego,
coś, czego ta osoba potrzebowała, bo Cal czuł, że cierpi.
Mój tata pasjonował się samolotami.
Miał licencję pilota i w ogóle.
Cały czas gadał o samolotach.
- Gdyby był z nami... - Mówiłam mu,
że jest dziwakiem.
...powiedziałby, że musimy iść naprzód.
Już o nich nie mówi.
Ile bym nie dała, żeby znowu usłyszeć, jak gada o samolotach.
Co to za gówniany rock, którego słuchałeś?
Znasz to?
Puścisz mi?
Nie biorę odpowiedzialności za to, co zaraz usłyszysz.
I?
Może i dobrze, że tamten świat się skończył.
Co nie? Dranie się o to prosiły.
Chcesz...
zobaczyć coś fajnego?
- Tak? - Tak.
Dobra. To chodź.
- Może drinka? - Koniecznie.
Jak leci?
Kojarzysz jakiś ważny, sześciocyfrowy kod?
Hasło? Symbol?
Nie. A co?
Spędziłem 15 lat jako agent w prawdziwym świecie.
Ludzie zawsze mnie pytali,
czy trudno jest obserwować wszystko.
Słuchać, ale nic nie mówić.
Odpowiadałem im,
że to właśnie moja praca.
Byłem bardzo dobry w mojej pracy
i miałem ją na oku.
Sinatrę.
Słuchałem jej
i coś jest nie tak z tą kobietą.
Czuję to.
Zabili naszego człowieka, a ona jest w środku tego zamieszania.
Jest tu najważniejszą osobą.
Tak.
A ja się z nią rozprawię.
Jak?
Bardzo, kurwa, ostrożnie.
Cześć, mamo.
Wszystko dobrze?
Trzymasz się?
Tak, wszystko gra.
Nie siedź za długo.
Nikt nie ma tu wstępu.
Jasna cholera.
Uważaj na to.
Mamo?
Jestem tu, skarbie.
Czy pójdę do nieba?
Wszystko dobrze.
Możesz mi powiedzieć.
Chcę, żebyś mi powiedziała.
Myślę, że pójdziesz.
Tak.
Myślisz, że jak tam jest?
Czy...
pamiętasz to miejsce?
Tak.
Jeszcze nie dotarliśmy.
- Gdzie jesteśmy? - Mama jest w drodze?
Czy zdąży?
Chcę do mamy!
Chodź.
Z niebem jest tak,
że może być wszystkim, czym zechcesz.
Więc ty mi powiedz.
Jak byś chciał, żeby wyglądało?
Chcę, żeby było tak jak tu,
tylko więcej koników.
DOSIĄDŹ CZEMPIONA
W takim razie...
właśnie takie będzie.