Obudziłem Jane. Zmieni mnie.
Ściągasz ją tu wcześniej, żeby pojechać do domu się wysrać?
Chciały równouprawnienia.
Nie ma mi za złe.
Do zobaczenia.
Jasne.
Hej!
Wielki biceps nie wynagrodzi małego fiuta.
Pewnie tak, szefie. Ale i nie zaszkodzi.
Mówiłem o twoim fiucie.
Wiem, o czym mówiłeś...
- Na której stronie jesteś? - Na 88.
Chciałem zrobić wam naleśniki.
Już za późno.
Jemy jajecznicę.
Ty masz same białka.
Białka to nie jedzenie, tylko powietrze.
Twój metabolizm szwankuje.
Słucham?
Mówisz, że się starzeję?
Nie. Mówię, że przytyłeś.
Przecież wyglądam świetnie.
Zjedz białka.
Stary, słyszałeś?
Moje są żółte.
Daj trochę.
Dzięki za śniadanie, córciu.
Nie ma za co.
Nie mogłeś spać?
Nie martw się o mnie.
- Przestanę, jak zaczniesz spać. - Zasnę, jak przestaniesz się martwić.
Najpierw zjedz mnie!
I tak w kółko.
Twój brat znowu zostawił rower na trawniku.
Potrąć mi z wypłaty.
Przepraszam. Będę miała na niego oko.
Ubierz włosy! Uczesz zęby!
Nie zapomnij o mojej debacie.
O 15.00. Będę na pewno. Wyjdę wcześniej z pracy.
Tam masz swoją jajecznicę.
To mój dom...
i moja jajecznica.
Może i jesteś duża,
ale dla mnie dalej jesteś chudzielcem,
piszczącym jak dziecko,
kiedy je łaskoczą...
- tuż pod... - Nie chcę.
- pod prawą ręką. - Bez łaskotania.
- Proszę. - Dobra.
Dobra.
- Dziękuję. - Proszę.
Cześć, Carl.
Chłodno dzisiaj, co?
Co tam czytasz, chłopie?
Rozgrzeje się.
Jakubek i brzoskwinia olbrzymka.
Jak codziennie.
Skąd to wziąłeś?
Presley mi dała.
- To historia... - Znam ją.
WZMACNIAMY SĄSIEDZKIE WIĘZI FESTYN
Gdybyś wpadł...
Tato, wszystko dobrze?
Tak, przepraszam.
Dzień dobry.
Przepraszam, Jay.
Tata się nie wyspał.
Fajnie się czyta?
Tak. Jest o chłopcu, który miał magiczną fasolę,
ale potknął się i upuścił magiczną fasolę na trawę.
Kiedy upadły,
dotknęły wielu różnych rzeczy. Gąsienic, pająków i biedronek,
nawet wielkiego drzewa...
Jane.
Szefie.
Jesteś wcześnie.
Billy miał coś do załatwienia w domu.
Pojechał zrobić kupę.
Tak, cóż...
Coś ciężko oddychasz.
Możesz mu odmawiać.
Oddycham w porządku.
Tak? Jak lewa ręka?
Wiem o tym.
Nie drętwieje?
- Brooks i Rainey są w środku? - Już czekają.
Nic cię nie boli?
Mogę ci znaleźć aspirynkę
albo zawieźć do szpitala.
Sporo zadzierasz nosa jak na kogoś,
kto przebiega milę w 14 minut.
Bo podnoszę ciężary.
Jak nas napadną, ty uciekaj, a ja ich uduszę.
Kto będzie bohaterem?
- Mięśnie z siłowni to pic na wodę. - Dziwne.
To wynik naszej wyobraźni?
- Był spokój? - Jak makiem zasiał.
Brooks i Rainey całą noc byli na obwodzie. Wychodzę chwilę wcześniej.
Garcia dał mi jakąś podejrzaną zupę i muszę udać się na stronę.
- Jasne. - Bardzo toksyczną stronę.
Szefie.
- Podobno było spokojnie? - Sypialnia została zamknięta o 10.00.
Jeszcze śpi.
Długo jak na niego.
Pewnie zaraz wstanie.
Dobrze. Melduję się.
Odmeldowujemy się.
Będziemy na obwodzie jeszcze przez godzinę.
Panie prezydencie.
Już prawie ósma rano.
Melduję się.
Wchodzę.
Agencie Collins, proszę.
Zdejmij buty.
Jaja sobie robię.
Lubię sprawdzać ludzi. Gość przed tobą siadł na podłodze.
Wejdź i usiądź.
Zakładam, że wiesz, dlaczego tu jesteś.
Mam pewne przeczucie.
Chcesz coś do picia?
Dziękuję.
A może drinka? Mamy tu wszystko.
Nie, dziękuję.
To był test.
- Tak. - Zdałeś.
Tak jest.
Mój przyszły szef ochrony nie może pić na służbie.
Oczywiście.
Ale ja się napiję.
Potrzebuję klina.
Nie martw się. Nie piję codziennie.
Wczoraj zaszaleliśmy.
Gratulacje.
Dzięki.
Mój przeciwnik miał IQ goldendoodla.
Urzędujący prezydent ledwo pokonuje goldendoodla.
Nie powiedziałbym, że był to mój moment chwały.
Mówię o koszykówce uniwersyteckiej.
Moment chwały?
To ta piosenka z rozgrywek?
Tak.
No dobra, karty na stół.
Pokonałem goldendoodla i wygląda na to, że jeszcze cztery lata,
zanim przejdę na emeryturę i po koniec dni
będę moczył się w basenie.
Widzisz, będę byłym prezydentem
ledwo po pięćdziesiątce.
Więc znajdę wielką chatę
i wypełnię ją najlepszą wódą i sztuką.
Spędzę cztery, może pięć dekad w tym basenie.
Chyba że ktoś...
mnie najpierw zastrzeli.
Szukam kogoś, kto do tego nie dopuści,
żebym dożył do tego basenu. Nadążasz?
Nadążam.
Masz jakieś pytania?
Nie.
To jak najgorsza pierwsza randka w moim życiu.
No dalej, spytaj mnie o coś.
Skąd ta zmiana, sir?
Znam Monroe'a. Nie ma lepszych.
Jest nudziarzem
i staruchem.
Jeśli mój główny ochroniarz nie będzie zabawny,
to niech ciężary chociaż nosi.
Szukam kogoś,
kto będzie u mojego boku przez cztery lata,
a może nawet i te basenowe.
Bo zostawiają nam ochronę po odejściu z urzędu.
Dali mi listę z nazwiskami.
Rzuciłem na nią okiem
i zaprosiłem ciebie.
„Dlaczego mnie pan zaprosił?”.
To świetne pytanie. Cieszę się, że je zadałeś.
Przysięgam, że to tylko dzisiaj.
W odpowiedzi na pytanie,
którego nie zadałeś,
podobno jesteś najlepszy.
I wyglądasz, jakbyś mógł nosić ciężary.
Do tego jesteś Czarny.
Mam być postępowym południowcem,
ale gdzie nie pójdę, otacza mnie banda Białych gości.
Więc jestem tu, bo jestem Czarny.
Bo jesteś dobry.
A poprzedni gość jest stary i nudny.
Twój kolor skóry to plus.
- Przeszkadza ci, że jestem bezpośredni? - Nie.
Ale...
Nie, proszę pana.
Było jakieś „ale”.
Nie wiem, czy Czarny ochroniarz to na pewno taki postępowy krok.
Słuszna uwaga.
Mój sekretarz stanu i sekretarz obrony też są Czarni.
Ale nie stoją obok mnie, kiedy całuję dzieci...
Agencie Collins,
z jednego z najbogatszych ludzi na świecie
stałem się prezydentem, z dnia na dzień.
Piję whiskey w Gabinecie Owalnym.
I nie mam oporów, żeby ci powiedzieć,
że chcę cię zatrudnić również przez twój kolor skóry.
Nie trafiłem tu, bo działam według zasad.
Nie wiem, kto był ósmym wiceprezydentem USA.
Nie jestem też pewien, gdzie na mapie jest Syria.
Ale ludzie mnie lubią,
a przywódcy innych krajów chyba mi ufają.
Świat jest 19 razy bardziej popieprzony, niż się wydaje.
Jeśli ktoś ma trzymać ster i sprawiać cuda,
to myślę, że jestem rozsądny i podejmę słuszną decyzję.
Czy oberwałbyś kulą za kogoś takiego?
Jeśli dostaniesz tę robotę.
Tak.
No to fajnie.
Dzięki, że wpadłeś.
Odezwiemy się.
Południowo-zachodnia Azja.
Słucham?
Syria.
Jest w południowo-zachodniej Azji, na wybrzeżu Morza Śródziemnego.
Bez jaj.
A ósmy wiceprezydent?
Martin Van Buren.
Wiedziałem.
To test, jak z whiskey.
Oczywiście.
Marsha, dasz znać ministrom, że Syria nie leży w Kanadzie?
Cały ten czas się myliliśmy.
Zabawny ze mnie prezydent.
Tak.
Wszystko gra, szefie?
No... nie.
Daj mi chwilę.
Szefie?
Jane, zamknij i przeszukaj rezydencję.
Nikogo nie wypuszczaj.
Co się dzieje?
Daj mi chwilę.
- Kto siedzi za sterami? - Garcia.
To dobrze.
Jeśli zamykamy dom, to mam powiadomić Robinsona?
Jeszcze nie.
- Protokół mówi... - Jane,
proszę, byś na następne 30 minut dyskretnie zamknęła dom
i nie zadawała więcej pytań.
Tylko Billy może wejść na piętro.
- Billy'ego nie ma, pamięta pan? - Zaraz będzie.
Przyjęłam.
Wystraszył mnie szef trochę.
Przyjąłem. Daj mi 30 minut.
Agencie Collins.
Tak?
Podobał się pierwszy tydzień z nami?
Tak, dziękuję.
Miło mi to słyszeć.
Bardzo miło.
Jesteś żonaty, prawda?
- Tak. - Zauważyłem obrączkę.
Masz dzieci?
Tak. Córkę o imieniu Presley i syna o imieniu James.
Presley?
Moja żona jest z Memphis. Nie mogło być inaczej.
Planujesz kolejne?
Nie.
Chciałbym, ale...
Nie.
Ja jestem pewien,
że pierwsza dama głosowała na mojego przeciwnika.
Jeśli to prawda,
to będzie pierwszy raz w historii,
kiedy pierwsza dama głosowała przeciw mężowi.
Moja żona nie jest moją największą fanką.
Nie pochwalasz?
W końcu pana zabiją.
Mogą...
ustawić się w kolejce.
Zabierze mi dziecko
i zostawi mnie, jak tylko skończę kadencję.
Dlaczego twoja żona nie chce więcej dzieci?
Mieliście problemy z tymi?
Jesteś do dupy ojcem?
Daj spokój. Jestem smutny i podpity.
Opowiedz mi coś.
To żadna opowieść.
Moja żona, Teri, jest naukowcem.
Poznaliśmy się, jak byłem w akademii. Teraz jej pora, by skupić się na karierze.
Rozpoczyna nowy projekt w Atlancie i będzie podróżowała, więc...
wystarczy dwójka.
I tak sporo przy nich roboty.
Nie, dziękuję.
Znowu zdałeś.
Uwierz mi albo nie,
ale dobrze, że nie planujesz więcej dzieci.
Mądre posunięcie.
Zdecydowanie...
mądre posunięcie.
Chyba nie rozumiem.
To tyle na dzisiaj.
Tak jest.
Oby to było coś ważnego. Zupa Garcii nieźle narozrabiała.
Potrzebuje cię z powrotem.
Jestem w dość trudnej sytuacji.
Billy!
Christian Laettner.
Kupiłem nam jakieś 30 minut, zanim Jane to zgłosi.
Kiedy to zrobi,
Robinson mnie tu więcej nie wpuści.
Jest źle, Billy.
Jest bardzo źle, powinieneś tu być pięć minut temu.
Przyjąłem. Już jadę.
Billy, jeśli się w to wmieszasz, może się to źle dla ciebie skończyć.
Obiecujesz?
Pięć minut temu. Ruchy.
Dom jest czysyty. Wszyscy nieistotni wyszli.
Gabinet? Dom gościnny?
- Zabezpieczone. - Potrzebuję pięciu minut z Garcią.
Mike.
Jak leci, szefie?
Podobno mamy lockdown, który nie jest lockdownem?
Pokaż mi zapis z wczoraj.
Robi się. Sekundkę.
Tak na marginesie, nie zrobiłem żadnej zupy.
Zrobiłem pozole, i to porządne.
To, że Billy ma żołądek 14-latki, to jego...
Mike, skup się.
Gotowe.
Pokaż mi dzień Żbika. Jakieś nieregularności?
Nietypowo wczesna pobudka i ćwiczenia.
Długo ćwiczył.
Potem, pierwszy raz od tygodnia, zrzucił szlafrok.
Spędził poranek, szykując kolację dla syna.
Sam zrobił makaron.
Po południu wypił kawę z Sinatrą na tylnym patio.
Był pan wtedy na służbie.
Co?
Powiedz mi to w twarz.
Chcę się przekonać, czy się pan odważy.
Wszystko gra.
Nic się nie stało.
To tyle?
Nie było żadnych niecodziennych odwiedzin?
Nie.
Ogrodnicy, my. Jak zwykle.
Dzieciak go wystawił z kolacją. Został u matki.
Biedny, wciągnął kolację za dwóch.
Z drugiej strony,
wie szef, kto wpadł na wieczorek towarzyski.
Cofnij trochę.
Zatrzymaj.
Powiększ troszkę.
Jeszcze trochę.
Dobra.
Wyszła,
a on poszedł na dół, na drinka ze staruszkiem.
Papcio wrócił do domu gościnnego o 21.30,
a nasz gwiazdor wziął drinka do sypialni.
Drzwi zamknięto o 22.04.
Ostatnią osobą, która go widziała...
Gadaliście przez dłuższą chwilę, co?
Do mnie się prawie nigdy nie odzywa.
Ale szef sobie zasłużył.
Panie prezydencie!
Dziękuję za cierpliwość.
Betsy, tęskniłaś?
Może zaczniesz?
W związku z wczorajszym raportem w New York Times
o ostatnich wydarzeniach z Kolorado...
Bez komentarza.
Z całym szacunkiem, przydałby się komentarz.
Jest wiele spekulacji na ten temat.
Protesty organizowane są w całym kraju.
A Internet tylko dolewa oliwy do ognia...
Broń!
Padnij!
Świat zasłużył na prawdę.
Trafił pana?
Jest pan ranny?
Nic mi nie jest.
Trafił pana. Proszę pokazać.
Nic mi nie jest. Spójrz na mnie.
Ty oberwałeś. To twoja krew.
Agencie Collins?
Nie trafił pana?
Nie, nie trafił pana.
Spokojnie.
Proszę pana.
Spokojnie.
Dopiero co skończyli zabieg.
Twoja żona już jest w drodze. Nie mogli się dodzwonić.
- Nic panu nie jest? - Nie.
Wiesz, szarżujesz jak nastolatek.
Chociaż przyznam...
już myślałem, że dopadł mnie Christian Laettner.
Żartujesz? Christian Laettner? Z Duke?
Autor najsłynniejszego rzutu w rozgrywkach koszykówki uniwersyteckiej.
Rozłożył na łopatki mnie
i wszystkich fanów Żbików z Kentucky.
Myślałem, że mnie dopadł.
Ale wtedy...
To był cholernie dobry blok, agencie Collins.
Mogę coś dla ciebie zrobić?
Sam nie wiem.
Może wyluzuj z metaforami o koszykówce?
No proszę.
Żartowniś z ciebie, jak jesteś ranny.
Kto by pomyślał?
Nie ja. Postrzeliłbym cię wieki temu.
Służba wzywa.
Wyciągnęli z ciebie odłamki.
Kariery jako model już nie zrobisz, ale...
mówią, że odzyskasz sprawność w pełni.
Wiemy, kto to był?
Jakiś dupek z drukarką 3d.
Dorwaliśmy go.
Wrócę do pracy, jak tylko wyzdrowieję.
Nie. Odpocznij kilka tygodni. Płatny urlop.
Nie ma potrzeby.
To rozkaz. Nie każ mi odgrywać naczelnego dowódcy.
To był długi dzień.
Jak wrócisz...
Będę chciał z tobą porozmawiać
o przyszłości.
Oczywiście.
„Dziękuję” zdaje się być niewystarczające.
„To moja praca” brzmi obciachowo.
Czyli kończymy temat?
Ja pieprzę.
Musimy to zgłosić, stary.
Sejf jest pusty. Zabrali to.
Nie.
Pusto.
Ktoś sporo wiedział. Ktoś, kto miał do niego dostęp.
Jak tylko Jane to zgłosi, stracimy kontrolę nad miejscem zbrodni.
Musisz natychmiast obejść posiadłość.
Otwarte drzwi na balkon. Była krew?
Sprawdź plac poniżej.
Żadnych zdjęć ani notatek.
Zapamiętaj każdy szczegół.
Chodzi o drobiazgi.
Drobiazgi będą kluczowe. Jasne?
- Jasne. - Leć.
Już.
Dobra.
Garcia do Collinsa.
- Mów. - Mam coś, szefie.
Już idę.
Billy.
Co się dzieje?
Poczekaj.
Billy.
- Hej. - Cześć.
Co jest? Ten lockdown jest na poważnie?
Bo ja wiem? Nikt mi nic nie mówi.
Chodź, może Jane coś wie.
- Co znalazłeś? - Zobacz.
Rozmawiałeś z prezydentem do 22.00.
Drzwi zamknęły się o 22.04.
Sprawdziłeś parter
i Billy zmienił cię o 22.32.
Zaczyna się złota zmiana Billy'ego Pace'a.
Z jedzeniem było coś nie tak? Nie z tym, że je jak świnia?
Mike.
- Tak? - Do sedna.
Jasne. Billy robi obchód, ale głównie...
Jezu.
Koleś nawet uciął półtoragodzinną drzemkę.
Popatrz na niego. Jak trup.
- To mi chciałeś pokazać? - Chwila.
Patrz na szklaną ramę obrazu za nim.
Widzisz odbicie w telewizorze?
Tak.
Widać ruch na ekranie, ale patrz dalej.
Zamiera.
Jakby ktoś zatrzymał program.
Ale tak nie było.
Sprawdziłem inne kamery i dotarło do mnie,
że między 22.42, a 24.13
kamery nie miały łączności.
Obraz został zamrożony.
Nikt nie zauważył...
Bo w domu był tylko Billy.
I leżał trupem na kanapie.
Dokładnie.
O 24.13 kamery zaczęły działać.
Widzisz?
Minutę później Billy się budzi.
Godzinę później przyjechałem na swoją zmianę.
- Równie dobrze... - Ktoś w tym czasie
mógł się włamać.
Tak, a nikt by nie zauważył,
szczególnie ktoś młody
i niedoświadczony.
Kto jeszcze był wtedy na zmianie?
Jane.
Poważnie pytam. Co się stało?
- Odpuść to na razie. - Ale...
Jane, proszę cię o spokój.
Od teraz będziemy pod lupą.
Musisz mi zaufać.
Dobrze?
Dobrze.
Jane.
Zaczynamy lockdown.
Zgłoś to.
Żbik nie żyje.
Kod czerwony.
Zgłoś to, Jane.
Tylko naszym ludziom. Już.
Tak jest.
Zgłaszam kod czerwony.
Co się dzieje?
O kogo chodzi? Kane'a?
Nie powstrzymujcie mnie przed wejściem do domu.
Chcę wiedzieć, co z moim mężem. Czy to Cal?
Sam,
czy to Cal?
Gdzie jest mój mąż?
Wpuśćcie mnie, do cholery!
Teren zabezpieczony. Zaczniemy przesłuchania.
Tak, dajcie znać, jak się czegoś dowiecie.
Gdzie on jest? Cal!
- Gdzie mój syn? - Kane.
Chodźmy do tamtego pokoju.
Chodźmy.
Chcę zobaczyć się z Calem.
Agencie Collins?
Tak.
Tak, jak wspominałem,
to przesłuchanie to zwykła formalność,
ponieważ pan ostatni widział go żywego.
Ustalmy,
czy widział pan coś dziwnego, kiedy kładł się spać?
Nie.
Zwykły wieczór.
Rozmawiał pan z nim?
Zastanawiałem się, gdzie pani jest.
Na posterunku, jak widać.
O czym rozmawialiście?
I tak kończy się kolejny dzień w raju.
To kolejny dzień
Dla ciebie i mnie
W raju
To dopiero nuta.
Czekaj.
Chwila, chwila.
Kolejny dzień
Dla ciebie i mnie
Rozkręcamy imprezę?
Czy to wszystko?
Twoja strata.
Myślisz o tym
Dobrze się zastanów
Bo to kolejny... Dla ciebie i mnie w raju
Lektura do poduszki.
Mam tu wieści ze świata.
Zapraszam!
Złap kopię. Mam wieści... ze świata.
Napij się ze mną, Xavierze.
Chryste,
w ogóle już nie rozmawiamy.
Nie, dziekuję.
„Proszę pana”.
Nie pamiętam dokładnie, kiedy przestałeś zwracać się do mnie per „pan”.
A ty?
Rany boskie, powiedz, co myślisz.
Nie chcesz, żebym powiedział, co myślę.
Proszę pana.
Dobrze się zastanów
Niech będzie.
Nie wiem, co mógłbym powiedzieć.
Dobra, dobra.
Wiem.
Nie mylisz się.
To na pewno mnie zabije.
To tyle na dzisiaj.
Xavierze.
Czy wybaczysz mi kiedyś to, co się stało?
Wpuśćcie go.
Agencie Collins, witamy z powrotem.
Nie odzywaj się, jeśli nie musisz.
Usiądź.
Otrzyma pan ściśle tajne informacje o bezpieczeństwie narodowym.
Prezydent pana upoważnił.
Jeśli się pan zgodzi,
zostanie pan jedną z kilkuset wtajemniczonych osób na świecie.
Czy chce pan kontynuować?
Prezydent mówił, że masz dzieci.
Zgadza się.
Słuchaj uważnie.
Dobrze.
Tablet w tym pudełku zawiera wszystkie informacje
dotyczące tajnego projektu.
Mówiąc krótko, to najważniejsze pudło na świecie.
Wie pan, co się dzieje w Kolorado?
Czy wybaczę ci to, co się stało?
Imiona naszych dzieci były ważne dla mojej żony.
O Presley zdecydowaliśmy na początku.
Ale z drugim dzieckiem, z synem...
Przez całą ciążę, każdej nocy, szukaliśmy imienia.
Któregoś dnia,
w ósmym miesiącu ciąży, już ledwo chodziła.
Byliśmy razem w księgarni, gdy to zobaczyła.
Jakubek i brzoskwinia olbrzymka.
Decyzja zapadła.
Wybrała imię naszego syna.
Czytała tę książkę do swojego brzucha każdego wieczora do końca ciąży.
Miała obsesję na punkcie tej książki.
A potem...
wiesz, po tym jak...
Ja też popadłem w obsesję.
Teraz jestem ekspertem w temacie Jakubka i brzoskwini olbrzymki.
Autorem jest Roald Dahl.
I pierwotnie miała nie opowiadać o brzoskwini.
Miała być o wiśni.
Ale Dahl zmienił owoc, bo myślał,
że brzoskwinie są bardziej miękkie.
Dziwne, prawda?
Książka mogła mieć tytuł Jakubek i wiśnia olbrzymka.
Czasem leżę w łóżku, patrzę w sufit
i zastanawiam się, czy moja żona wybrałaby imię James,
gdyby książka była o wielkiej wiśni, a nie brzoskwini.
Nigdy się nie dowiem.
Przecież nie mogę jej zapytać.
- Rozumiem. - Przestań.
Chcesz wiedzieć, czy ci wybaczę?
Wybaczę ci, jak będę w stanie zasnąć.
A zasnę, kiedy będziesz martwy.
PRACE KONSERWACYJNE ŚWIT PRZESUNIĘTY O DWIE GODZINY
Nie możemy podać panu szczegółów,
ale szykujemy się do katastrofy,
która może spowodować wyginięcie ludzkości
w niedalekiej przyszłości.
Dlatego też rozpoczęliśmy budowę
pod górą w Kolorado.
Niedługo może być naszą jedyną szansą.
Największe podziemne miasto.