Od samego początku mnie nienawidzisz.
Bo kłamiesz. Ciągle kłamiesz.
- Przegrałaś. - Mam dość twoich gierek.
Idź sobie!
Laura, odłóż nóż.
Muszę go chronić.
Jesteś chora!
Wynoś się z mojego domu!
Zobacz, co mi zrobiłaś.
Nie!
Przestań!
TA DZIEWCZYNA
5 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Harriet, jak do tego dopuściłaś?
- Przestań płakać, proszę. - Zwolnisz mnie, prawda?
Nie zwolnię cię, ale…
- Nie skorzysta z kuriera. - Co?
Oddzwoń, jak tylko go namierzysz.
Z tym numerem.
- Tak, z numerem przesyłki. - Dobrze.
Dziękuję.
Nikt nie potrafi nic zrobić.
Daniel?
Howard?
Halo?
Mojżesz, chcesz przyprawić mamę o zawał?
Nie!
Jak na starszą panią jesteś bardzo silna.
Tak się cieszę. Tęskniłam.
Długo cię nie było, czułem się zaniedbany.
Zabawne.
Tata mówi, że rzadko sypiasz w domu.
Mów.
Kim ona jest?
Czekaj, niech zgadnę.
Studentka mody.
Uwielbia brunche i jogę.
Nie.
Ona jest…
inna.
To znaczy?
Jest niesamowicie inteligentna.
Olśniewająca.
Jest ambitna i zabawna.
Jest idealna.
No proszę, wpadłeś po uszy.
Myślę, że ją polubisz.
Przypominasz mi ją.
Albo ona przypomina ci mnie.
Zawsze miał dziewczyny.
To żadna nowość.
Ale nigdy nie mówił o nikim w ten sposób.
Pamiętasz pożądanie w tym wieku?
Wspaniale odurzające.
Pieprzyłaś się, kiedy i gdzie chciałaś.
Wyczuwam posuchę.
Brakuje mi spontaniczności.
Kiedyś nie potrzebowałam lubrykantów,
żeby coś się zadziało.
Dlaczego tak się denerwuję?
Kochana, ona cię pokocha.
Nie sądzisz, że imię Cherry jest trochę…
- Kiczowate? - Niszowe?
Nie dorabia jako striptizerka?
Zaraz zacznę rzucać żartami,
które znosiłam w szkole.
- Witam. - Dzień dobry.
Miło panią poznać.
Nie bądźmy tacy formalni. Miło cię widzieć.
Mów mi Laura.
Laura.
Twoja przyjaciółka zawsze się tak wpatruje?
Wybacz, nic nie poradzę.
Jesteś zachwycająca.
Nie zwracaj na mnie uwagi. Już idę.
Cześć.
- Żegnaj. - Na razie.
Dobrej zabawy.
Lauro, to dla ciebie.
Moje ulubione. Dziękuję.
Nie ma za co.
Nasz pierwszy łyk Cherry.
- Nieźle, tato. - No co?
Widzę, że moje imię robi wrażenie.
Nie wiem, czy nie powinnam zacząć szukać zemsty.
Przepraszam.
Jestem Howard. Miło cię poznać.
Mnie również.
- Napijemy się czegoś? - Tak.
Hop hop, chodźmy na górę.
„Hop hop”? Bawisz się w Mary Poppins?
Później cię oprowadzę.
Daniel, pomożesz mi?
Boże, to się nie kończy.
Chodź, oprowadzę cię.
To moje biuro.
Co myślisz?
Niezwykłe.
Brutalne i delikatne zarazem.
Sprzeczność.
Czy to Caspian Alexander?
Tak.
Jak dla mnie to tylko kupa kasy.
Też handlujesz sztuką?
Nie, po prostu trafiłam.
APOLLO DELIKATNA PRZEMOC
Kto to?
- To Mojżesz. - Chodź do mnie.
Jest przepiękny.
Cholera. Okno.
- Zamknij okno. - O nie, okno.
To nasz mały więzień.
To kot domowy.
Wiesz, że nie przetrwa na zewnątrz.
Na zdrowie.
Zdrowie.
Jak reagujesz na krew? To dość…
Cherry nie jest wrażliwa.
Uwielbia słuchać moich historii ze studiów medycznych.
Zajmujesz się nieruchomościami?
Tak. Pracuję w Hambidge i Holmes.
Howard też zajmuje się nieruchomościami.
Tak, wiem.
Podobno jesteś grubą rybą.
Podoba mi się to.
Czemu chcesz pracować w branży?
Chcę mieć własną firmę, która skupi się na przystępnych lokalach
i zmniejszy kryzys mieszkaniowy.
Ciekawe.
Tak.
Laura, Daniel mówił, że szykujesz nową wystawę.
Jak idzie?
Jest nerwowo.
Mój zespół nie staje na wysokości zadania.
Nikt już nie potrafi nic zrobić.
Ile zajmie to oprowadzanie?
Daj spokój. Chce jej zaimponować.
Nie, pójdę po nich.
Dojdą zaraz?
Jedno z nich na pewno.
Kto tak robi? To pierwsza wizyta u rodziców.
My.
Nieprawda.
Naprawdę?
Zapomniałem już, jak urocza jest znerwicowana Laura.
Dużo alkoholu, narkotyków, seksu.
Nie, polecieliśmy do Paryża z mamą
i podróżowaliśmy pociągiem przez Europę.
Ja to zorganizowałam. To było egoistyczne,
w sensie zmuszenie go do tego.
Spędziłeś wolny rok z mamą?
Nie w całości.
Ciężko było się przestawić,
kiedy wyjechałem do Indii z plecakiem.
Byłeś sam?
Nie, ze znajomymi.
Gdzie się uczyłaś?
W świętym Florianie.
Nie wierzę!
Znamy tam dyrektora.
I moja chrześnica tam chodziła.
Jesteście w tym samym wieku. Może ją znasz.
Cassie Hughes?
Nie kojarzę.
Ale byłam trochę odludkiem.
Lubiłam być sama.
Na pewno ją pamiętasz, to mała szkoła.
Była przewodniczącą, prawda?
Tak.
Cassie, tak, pamiętam.
Masz rodzeństwo?
Nie, jestem jedynaczką, jak Daniel.
Daniel nie jest jedynakiem.
Mieliśmy córkę, Rose.
Ale była z nami tylko przez chwilę.
- Przepraszam. - Nie…
W porządku.
Więc chciałeś zostać pediatrą ze względu na Rose.
To urocze.
„Chciałeś”?
O co chodzi?
Nie chciałem mówić,
ale postanowiłem pójść na chirurgię urazową.
Wujek Jez się za mną wstawił.
Chirurga?
- Howard, wiedziałeś o tym? - Nie, ale…
Nie tak zdecydowaliśmy.
To ja decyduję.
Daniel, mówię tylko, że…
Czy wiesz, z czym to się wiąże?
Tak, mamo. Zabawne, ale wiem.
Cokolwiek wybierzesz, będziemy dumni.
To wspaniałe.
Idealnie pasuje do twojego… Cholera!
Szlag!
Przepraszam.
- Mamo. - W porządku.
Przepraszam, to po prostu bardzo gorące.
Przepraszam.
- Mamo, co to było? - Nie chciałam.
Przepraszam.
Boże.
Zajrzę do niej.
Cherry, wszystko gra?
Tak, w porządku.
Mogę zanieść sukienkę do pralni.
Nie trzeba.
Sama upiorę.
- Na pewno? - Tak.
OK.
Proszę.
Nie, ty przodem.
Mojżesz?
Miała w torebce taką samą bransoletkę jak moja.
- Sprawdziłaś, czy nie zniknęła? - Nie.
Może uznała, że zasługuje
na prezent po zrobieniu mu loda.
Isabello.
To nie wszystko.
Mówiła tak,
jakby coś ukrywała.
Sama nie wiem.
I wciąż nie wiemy, gdzie jest Mojżesz.
Nie wierzę, żeby była aż tak świrnięta.
Odwalanie takich akcji ze zwierzakami to przesada.
- Boże. - Cześć.
Jak nas znalazłaś?
Mam mamę na aplikacji śledzącej.
Dlaczego nie jesteś na spotkaniu?
Nie pamiętasz, ile kontaktów uruchomiłam,
żeby Marcus cię przyjął?
Myślę, że Marcus nie jest już dla nas odpowiedni.
Potrzebujemy nowego prawnika.
Dlaczego?
- Laura? - Przespała się z nim.
- Laura! - Spałaś ze swoim prawnikiem?
Nie.
Boże, mamo, co z tobą?
- Co? - Nie oceniaj.
Interesuje cię to, bo martwisz się o swój spadek.
Oczywiście, że tak.
Cztery małżeństwa i nie podpisałaś intercyzy.
- Fakt. - Dziękuję.
Napiszę, że masz biegunkę.
Dlatego nie przyszłaś.
Spotkamy się jutro.
To obrzydliwe.
Nie mogę doczekać się wieczoru.
Daniel przyjdzie z Cherry.
Lubimy ją?
Trwają obrady.
Laura.
Wspaniała wystawa.
Dziękuję.
- Gratulacje. - Dzięki, Marianne.
Dobrze, że tu jesteś.
Co tam, Marco? Miło cię widzieć.
Dziękuję.
Dobrze cię widzieć.
Dziękuję.
Zaraz wracam.
Isabello.
To najlepszy moment na Hiszpanię.
Będziesz ze swoim ukochanym Danielem.
Tak.
Z dala od tej złodziejki,
która zabija koty… Przepraszam.
- O Boże, odpisał. - Kto?
Henry, dyrektor szkoły, do której niby chodziła Cherry.
„Nie ma jej w dokumentacji”.
Laura, chcą zrobić zdjęcie przed wyjściem.
Już idę. Dziękuję, Harriet.
Howard, auto już czeka, jedziemy na kolację.
Gdzie Daniel?
Wyszli już z Cherry.
- Wyszli? - Tak.
OK.
Myślałam, że dzisiaj śpisz u Marianne.
Nie.
Czy to nie dziwne, że Daniel wyszedł bez pożegnania?
Prawda?
To do niego niepodobne.
Tak.
Zostawię ją.
Jesteś gotowa na to, żebym ją zostawił?
Jeszcze nie.
Tak będzie lepiej.
Tak.
Masz rację.
ZAGINĄŁ KOT WYSOKA NAGRODA
Jestem obok biura Cherry.
Kusi mnie, żeby tam zajrzeć i zobaczyć, czy pracuje.
Zwariowałam?
Myślisz, że kłamała?
Nie wiem. Być może.
Co powiesz, jak ją zobaczysz?
Nie wiem, coś wymyślę.
Zadzwonię później.
W sobotę biorę ślub!
To koniec.
Ostrożnie!
Kocham cię.
Ja też, stary.
Panoramiczny mikroloft.
NAJNOWSZE OFERTY
A może bardzo drogi apartament, żeby jakoś zbilansować małego fiutka?
O mój Boże.
Pandora.
Pandora!
O Boże.
Przepraszam cię.
Spożyłam wczoraj bardzo dużo alkoholu i narkotyków.
Przestań.
Staram się nie płakać ani nie wymiotować.
Rety.
Ostra randka?
Nie.
Tylko dziewczyny ze św. Floriana.
Są nieokiełznane.
Zajmę się tą nieruchomością.
Rety, jesteś wielka.
Dziś mamy świętowanie podczas lunchu.
Co świętujemy?
Pandora będzie zastępczynią managera?
Właśnie do ciebie szedłem.
W ostatnim kwartale podpisałam więcej umów
niż wszyscy tu razem wzięci.
Wiem, masz ponadprzeciętne wyniki.
Więc czego jeszcze oczekujesz? Mojej krwi?
To była czysto strategiczna decyzja.
Dzięki mamie Pandory mamy więcej możliwości.
A co ze mną?
Twój czas nadejdzie.
Jasne.
Na razie.
- Pandora. - Witaj.
Porozmawiamy o nowym stanowisku?
Oczywiście. Tak się cieszę!
Nie przyszliście tu dzisiaj bez powodu.
Pomyślcie o tym powodzie.
Niech motywuje was do końca zajęć.
A ten głosik z tyłu głowy,
który mówi, że jesteście zbyt wolni lub zbyt słabi,
że nie dajecie rady… niech się zamknie.
Bo dajecie!
Na mój znak podnosimy się i pedałujemy.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden, w górę!
Tak!
Cholera.
POWIEDZIAŁAM „TAK”!
NICHOLAS - MILLIE ZARĘCZENI
Czas na brazylijską depilację.
- Nie masz zaraz klienta? - Wrócę na czas.
Gdybyś widziała, co tam mam, wiedziałbyś, że to pilne.
- Cześć. - Witam.
Pandora.
Rozmawialiśmy przez telefon o penthousie.
Jestem za wcześnie.
Daniel Sanderson.
Znany jako Palant.
Rozumiem.
Nie przepraszaj.
Zachowywaliśmy się jak prawdziwi…
Palanci.
Jasne, kumam.
Ja też nie chciałbym robić ze sobą interesów.
Ty prowadzisz czy ja?
Jak widzisz,
to nie tylko mieszkanie.
To styl życia.
„Styl życia”?
Tak.
Zazwyczaj działa na takich jak ty.
Jak ja?
Domyślam się, że robisz w finansach.
Dobra, sprzedaj mi gadkę.
Szukasz czegoś dla siebie?
Tak.
Zamierzasz mieć gości?
Na specjalne okazje.
To penthouse. Jeśli chcesz się zabawić…
nie musisz martwić się, że sąsiedzi usłyszą.
To dobrze.
Bo kiedy się bawię, zazwyczaj jest głośno.
Trzy łazienki, bardzo dobre ciśnienie wody.
Łaźnia parowa, sauna, jacuzzi.
Jak nie ma lokaja, to nie chcę.
Zabawiałeś się kiedyś
przy takim widoku?
A ty?
Czasem przychodzę tu sama.
To bardzo niegrzeczne, Pandoro.
Pandora to moja koleżanka.
Ukradłam cię jej.
Jestem Cherry.
„Cherry”?
Skoro wybraliśmy szczerość, nie jestem bankierem.
Tylko lekarzem.
To nie jest mieszkanie dla ciebie.
Co sprawiło, że tak myślisz?
Po prostu to jest lepsze.
Znów źle oznaczyła klucze.
Przez mur na tyłach?
Zaskocz mnie.
Dzięki, doktorze.
A więc?
Co o tym sądzisz?
Myślę, że…
Chyba znalazłem swój nowy dom.
Należałoby to uczcić.
W jaki sposób?
Max, dziadku.
Danny, jak się masz? Stęskniłeś się za staruszkiem.
Myślałem, że gra dzisiaj w golfa.
Ciężko odciągnąć go od baru.
Mówi, że pracuje, ale ja myślę, że trzymają go tam darmowe
dolewki świetnych whiskaczy.
Twój tata tu pracuje?
Tak.
Jest właścicielem tego miejsca.
No tak.
- Jak tam? - Witaj, Danielu.
- Stolik gotowy. - Dziękuję.
Trzecia randka i zabierasz mnie do hotelu taty?
Chcesz się popisać.
Czekaj, aż dopiszę to do jego rachunku.
Wtedy się podniecisz.
A twoja mama?
Jest utrzymanką?
Skądże.
Prowadzi trzy galerie.
Ciągle pracuje.
Jest robotem.
Jesteś synkiem mamusi, co?
Bez wątpienia.
Owinęła mnie wokół palca.
A ty?
Myślę, że byłam córeczką tatusia.
„Byłaś”?
Zmarł, kiedy miałam 14 lat.
Przykro mi.
To mnie zmotywowało.
Nie mam złudzeń. Muszę ciężko pracować.
Nikt za mnie nic nie zrobi.
Chyba że tatuś posiada sieć luksusowych hoteli.
Co?
Nic.
Po prostu…
Czuję się tak, jakbyśmy się znali.
Na pewno jesteśmy sami?
Mamy kilka godzin.
Piękna zastawa.
Należała do Wallis Simpson.
Nie rozumiem cię przez tę łyżeczkę.
Należała do Wallis Simpson.
No tak.
Na jej cześć zrobię nam francuski koktajl.
Cherry, bąbelki czy olejek?
Wszystko!
Harriet, posłuchaj.
Zadzwoń, jak tylko go namierzysz.
Tak, z numerem przesyłki.
Dziękuję.
Nikt nie potrafi nic zrobić.
Daniel?
Halo?
Cherry.
O mój Boże!
Nie oddychałam chwilę.
- Ja zbiłem wazon. - Co?
Schowaj się na górze. Pójdę do mamy.
- Co ona tu robi? - Schowaj się.
Wezmę te dwie.
Oczywiście.
Nie ma zwrotów noszonych ubrań.
Jasne.
WPŁYWOWA PARA
HOWARD I LAURA SANDERSONOWIE
Imię Cherry jest trochę…
- Kiczowate? - Niszowe?
Na pewno nie dorabia jako striptizerka?
Przepraszam, to…
Pokochasz ją.
- W porządku. - Chodź.
Nie każcie mi zaczynać z żartami,
które znosiłam w szkole.
Mamo, to jest Cherry.
- Witaj, Cherry. - Cherry, mama.
Miło panią poznać, pani Sanderson.
Nie bądźmy tacy formalni.
Przepraszam.
W porządku.
Mów mi Laura.
Laura.
To dla ciebie, mamo.
- Dziękuję, to miłe. - Dolej mi trochę.
Nie ma potrzeby zwiedzać domu,
ale może pokażę ci sypialnię?
Uważaj na sukienkę.
Nie chcę wywrzeć złego wrażenia.
Mam lepszy pomysł.
Daniel, mówię tylko, że…
Czy wiesz, z czym to się wiąże?
Laura.
Wiem, z czym to się wiąże.
Niezależnie od twojej decyzji, będziemy z ciebie dumni.
Ja uważam, że to świetnie. Pasuje do…
Przepraszam.
Nic się nie stało.
Przyniosę szmatkę.
- Nie trzeba. - Pomóc ci?
Pójdę to zmyć.
Cześć, Mojżesz.
Cholera.
Ty gówniarzu.
„Okno, nie”.
Zabiorę twoją sukienkę do pralni.
Nie trzeba.
Na pewno? To żaden problem.
Sama ją upiorę.
Cholera.
Spójrz na siebie.
Czym zajmuje się twój ojciec?
Nie żyje.
- Przepraszam. - W porządku.
Czym się zajmował?
Budował… Był architektem.
Znamy kogoś?
William Laine?
William Laine.
Może stworzył coś, co kojarzymy?
Pracował przy małych projektach.
Działał z polecenia.
Z pewnością znajdziemy coś online.
Uwielbiam projekty architektoniczne.
Zmarł 15 lat temu.
- Nie wiem, czy… - Poważnie?
Na pewno jest tu coś…
Mamo, odłóż telefon. Przesadzasz.
Przepraszam, po prostu jestem ciekawa.
- Kurde, było dziwnie. - Wiem.
Przestań.
Dobrze.
Jednak żyjesz.
Mogę nocować w jednym z mieszkań.
Dlatego mnie nie było.
Tak.
Widziałam go. Twojego Nicholasa.
W gazetach, z tą dziewczyną.
To nie mój Nicholas, więc…
Mówiłam ci, prawda?
Wciąż powtarzałam, że się różnicie.
Oni wszyscy.
Myślisz, że nie wiem? Pracuję z tymi ludźmi na co dzień.
Mają wszystko, wystarczy, że oddychają.
Sąsiad Rob znów jest sam.
Syn Pauli.
Co jest złego w pokochaniu kogoś, kto ma pieniądze?
- Nigdy cię nie poślubią. - Dobra.
Jestem rzeźniczką, tata był budowlańcem.
Nie ma nic bardziej pospolitego.
- Trzymamy się swoich. - Dobra.
To już nudne, mamo.
Witajcie. Wyglądacie wspaniale.
Spóźnisz się na imprezę mamy?
To moja wina, przepraszam.
Ostatni taniec na rurze się przedłużył.
Do zobaczenia w środku.
Zajebiste.
Dobra, wystarczy.
Dosyć tego patrzenia. Mam zacząć zazdrościć?
- Skądże. - Nie?
- Robisz to. - Nie.
- Pogrywasz ze mną. - Nie.
Chcesz wzbudzić zazdrość.
Co jest?
Twoja mama mnie nie lubi. Czuję to.
To nieprawda.
Zawsze jest nerwowa podczas takich wydarzeń.
Powinienem się przywitać.
Zaraz wracam.
Nie zgadniesz, kto przyszedł.
Chodź się przywitać.
Zaraz wracam.
- Cześć, Laura. - Cherry.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
To niesamowite. Dziękuję za zaproszenie.
Obrazy Rivena są urzekające.
To Ri-ven.
Ri-ven. Wybacz.
Przepraszam na moment.
To jakiś żart.
Myślę, że powinniśmy…
już iść.
Świetny pomysł.
Nie. Daniel!
Boże!
Przepraszam za pośpiech.
Żartujesz?
Nie.
Nie lubię innych ludzi.
Są najgorsi.
Poleć z nami do Hiszpanii.
Z rodziną?
Myślałam, że nie lubimy innych.
Rodziców trochę lubię.
A ciebie nawet bardzo.
- Dobrze. Polecę. - „Dobrze”?
Kiedy mówię, że cię lubię,
chcę powiedzieć…
że cię kocham.
Ja ciebie też.
Przestań mnie śledzić, pojebie!
- Słucham? - Czekasz przed siłownią.
Potem śledzisz Millie do galerii.
Byłam tam z kimś.
Jasne. Cherry, jesteś chora.
- Nie wierzę, że znów to robisz. - Posłuchaj…
W sobotę biorę ślub!
To koniec. Rusz dalej!
Tak zrobiłam. Z kimś lepszym od ciebie.
To jest nas dwoje.
Nie wierzę, że cię bzykałem.
Aż mnie skręca na twój widok.
Oto i ona.
Prawdziwa Cherry.
Pod tymi niby designerskimi ciuchami
jesteś tylko pojebaną dresiarą.
Pieprz się.
Cholera.
Laura.
Cześć.
Co tu robisz?
Idę do ramiarza. A ty?
- Pracuję tutaj. - No tak.
Tak.
Przy okazji, zatwierdzili mi urlop.
Mogę oficjalnie lecieć do Hiszpanii.
Daniel nie mówił?
Oczywiście, że tak.
- Dobrze. - Tak.
- Cieszę się, że do nas dołączysz. - Ja też. Bardzo.
Świetnie. Przepraszam, spieszę się.
Miło było cię spotkać.
Panie i panowie,
przedstawiam państwu młodą parę, Nicholasa i Millie Hale.
Jezu Chryste!
Pieprzona psycholka.
A kiedy nie idzie po jej myśli, atakuje.
W TYM SEZONIE
Nie mogę się doczekać, aż cię poznam.
Daniel nigdy nie był tak szczęśliwy.
Cześć.
- Będziesz grzeczna, prawda? - Nie wiem.
Świetnie.
Spojrzała mi prosto w oczy.
- Nie wymyśliłaś sobie tego? - Jakby był jej własnością.
Nie wierzę, że będziesz mieszkać sam.
Zamieszkam z Cherry.
Nie jest osobą, za którą się podaje.
Pomocy!
Zapomniałeś, co mi zrobiła?
Bogaczom wszystko ujdzie na sucho, ale tobie nie.
Mam ją sprawdzić?
Tak.
Nie jesteś snobką, a psychopatką.
Przestraszyłam cię?
Nienawidzisz jej, bo zajmuje twoje miejsce.
Mamo! Dusisz mnie!
Kurwa!
A to szczwana suka!
Ty to zrobiłaś, prawda?
Błagam cię, Lauro.
Opowiem ci o mojej córce.
Nigdzie się nie wybieram.
Jeszcze zobaczymy.
TA DZIEWCZYNA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MICHELLE FRANCES
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski asnością.