3 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Słucham?
Camila?
Kochanie?
To ty?
Gdzie jesteś?
Powiesz mi w końcu? A może dzwonisz tylko po pieniądze?
Nie jest tak łatwo, widzisz?
Chciałaś być buntowniczką, niezależną kobietą.
To prawdziwy świat, nie telenowela.
Dorośnij i wracaj do domu!
Chcesz spędzić życie, próbując osiągnąć coś, co ci się nie uda?
Cholera, Camila! Odpowiedz coś.
Camila, wróć do domu.
Camila, to ty?
Odpowiedz, proszę!
Puśćcie ją!
- Puśćcie ją! - Doktorze!
Puśćcie ją!
Co się stało?
- Co jest? - Gdzie byłeś?
Strzał. To był wypadek.
Nosze!
- Musimy usunąć kulę. - Tak, spokojnie.
Pomóżcie mi!
- Postrzał. - Złap za głowę.
- Lećmy. - Ostrożnie.
Na raz, dwa, trzy! W górę!
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
42 GODZINY PO TRZĘSIENIU
Przepraszam, gdzie mogę zostawić darowizny?
Tam.
To moja córka. Widziałeś ją?
Nie, proszę pana.
To moja córka. Widział ją pan?
- Nie. - Nie?
Zna ją pan?
- Nie widziałem jej. - Nie?
Powodzenia.
Widział pan tę dziewczynę?
- Nie. - Nie?
Widziała ją pani?
- Nie, przykro mi. - Co tam, szefie?
Spokojnie, bez stresu.
Jest pan ojcem dziennikarki?
Znasz ją?
Przyjaźnimy się.
Niezła jest, co?
- Niejeden chciałby mieć jaja jak ona. - Gdzie jest?
Po pożarze chyba była w namiotach.
Pożarze?
Dziękuję.
Camila!
Wszyscy na zewnątrz.
Zostają ci, którzy muszą.
Reszta, zróbcie miejsce.
Przynieście narzędzia.
- Dziękuję. - Oczyśćcie tu.
Musisz być przytomna, dobra? Będę cię szyć.
Potrzebujemy oświetlenia.
Latarki, lampki, cokolwiek.
- Tak. - Dzięki.
Już mnie nie boli.
To dlatego, że układ współczulny
hamuje układ nocyceptywny.
- Mówisz po japońsku. - To adrenalina.
Ale twoje ciało pracuje bardzo dobrze.
Oby.
Światło.
Dziękuję.
Stresuję cię?
Nie.
Więcej światła, proszę.
- Boję się. - Nic ci nie będzie.
- Światło! - Tak jest.
Oddycha, ale ciśnienie jest bardzo niskie.
Widzę kulę.
Musimy ją wyciągnąć.
Dobry wieczór.
Przyjechałam do męża, Ignacio Zambrano.
Prywatny sekretarz ministra turystyki.
- Proszę jechać, pani Zambrano. - Dziękuję.
Śmiało.
Proszę naprzód.
Proszę jechać.
Tak.
Zaraz wrócę.
- Nigdzie się nie ruszajcie. - Gdzie idziesz?
Zaraz wrócę. Zostańcie tu.
Chwileczkę.
Gdzie pani idzie?
Chcę się widzieć z Ignaciem Zambrano.
Nie znam pana Zambrano.
W takim razie z panem Guillermem Peraltą.
Proszę za mną.
Światło. Kula jest w jamie wysiękowej.
- Mogła przesunąć tętnicę pachową. - Musimy usunąć kulę.
Mogę ją usunąć, doktorze.
Nie.
Potrzebuję więcej znieczulenia.
- Proszę. - Tak, doktorze.
Guillermo.
Irene? Co tu robisz? Wszystko w porządku?
Nie chcą mnie wpuścić.
Zachowują się, jakby nie znali Ignacia.
Dziękuję.
Jesteśmy zajęci, prezydent ma przemówić do narodu.
Muszę z nim porozmawiać.
Z Ignaciem?
Jest w szpitalu General.
Twój szwagier poległ w gruzach podczas akcji ratunkowej.
Już go wyciągnęli.
To dobrze.
Spokojnie.
Jak tylko go znajdę, powiem, żeby się z tobą skontaktował.
Mówił, że chce porozmawiać z tobą.
Był tu, ale potem wrócił do szpitala.
Jasne.
W szpitalu go nie ma.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Próbujemy uporać się z katastrofą…
Tak.
Przykro mi.
Muszę wracać do pracy.
Ale jak tylko się czegoś dowiem, skontaktuję się z tobą.
Tak, oczywiście.
- Dbaj o siebie. - Tak.
- Fabricio? - Irene.
Fabricio.
Błagam, powiedz mi, gdzie jest mój mąż.
Nie wiem, przepraszam.
Irene.
Proszę.
Proszę o ciszę!
Wchodzimy na antenę za cztery, trzy, dwa…
Śmiało, panie prezydencie.
Drodzy obywatele, podzielam wasz smutek i żal.
To duży błąd, by pokazywać Meksyk tak słaby.
Odbije się to na nas.
Inne kraje są gotowe, by odebrać nam mundial.
Mamy kilka godzin, zanim przybędzie pomoc.
Myśl.
Co możemy zrobić?
Podzielam wasz smutek po stracie.
- Jedziemy na wakacje. - Fajnie.
- Dokąd? - Na ranczo dziadka.
Dziewczynki, jedziemy.
Dobrze.
A tata?
Mamo.
Zobaczmy, czy będzie w szpitalu z wujkiem.
- Super. - Tak.
Jedziemy do taty.
Najszczersze kondolencje
dla tych, którzy stracili rodzinę, przyjaciół i kolegów.
Podzielam smutek, jaki każdy z was odczuwa po tej stracie.
Skierowaliśmy nasze wysiłki
na ratowanie uwięzionych przez zawalenia.
Naszym priorytetem jest ratowanie ludzkich żyć.
Prawda jest taka, że w obliczu trzęsienia tej skali,
nie mamy dość zasobów, by szybko zareagować na katastrofę.
Prace nie są jeszcze zakończone.
Proszę moich współobywateli z Dystryktu Federalnego
o jeszcze trochę cierpliwości.
- Skontaktuj się z rządem. - Pracujemy dzień i noc.
Głęboko wzrusza mnie braterski duch
i solidarność, którą okazują Meksykanie.
Jestem bardzo dumny z ludzi, którymi rządzę.
Jestem dumny z ich poczucia braterstwa.
Z ich ducha służby.
Z chęci, z jaką się jednoczą.
Czemu namioty nie są jeszcze zwinięte?
Żołnierze, do roboty.
Idziemy do schronisk. Ruchy!
Chave, zanieś znieczulenie doktorowi.
- To pilne. - Na co? Gdzie idziesz?
Mam coś do załatwienia.
- Musimy operować. - Tak.
- Tracimy cenny czas. - Tak.
Dalej.
Co się stało?
Gdzie Hilda?
Nie wiem, kazała przynieść znieczulenie.
- Tak, przygotuj je. - Tak jest.
Słyszeliście prezydenta.
Pomoc międzynarodowa jest w drodze.
Musimy udać się do schronisk. Tutaj tylko przeszkadzamy.
Szybko, nie ma czasu.
Usuńcie te rzeczy.
Nie pozwólcie im tego zabierać.
Nie pozwólcie zniszczyć obozu.
Nikt się stąd nie ruszy.
- Nie mam nic do stracenia. - Niech spróbują.
Łamią nasze prawa.
Wyciągnę kulę.
Zaufaj mi.
Muszę ją uratować.
Rozumiem, ale tracimy za dużo czasu.
Musimy szyć. Możemy zostawić kulę w środku
i wyjąć ją w odpowiednich warunkach.
Nie, musimy usunąć ją i zaszyć jak najszybciej,
by uniknąć niedokrwistości.
- Gotowe. - Dziękuję.
Dobrze.
Dziękuję.
Zaczynamy.
Pospieszcie się.
Zostawcie mnie, dranie!
Puśćcie go. Nie chce iść.
To ty ich wzburzyłaś.
Przez ciebie nie chcą iść,
musiałaś ich namawiać.
Żołnierzu!
- Chodźmy. Ty też. - Mnie stąd nie ruszycie.
Zostaw ich, chodź! Wrócimy po resztę!
- Zbadaj tę nogę! - Chodź!
Pluton pierwszy, zostańcie na warcie!
- Ty, doktorze? - Tak.
Camila!
To moja córka! Co jej jest?
Ma kulę pod ramieniem.
- Kto ją postrzelił? - To moja wina, wypadek.
Postrzeliłeś moją córkę, skurwysynu! Karetka!
- Puśćcie ją! - Nie może pan jej zabrać!
- Zgnijesz w więzieniu, draniu. - Proszę!
Zabierzcie go.
Poświećcie mi tutaj.
Działamy.
Dobrze.
Spokojnie.
Pańską córkę operują dwaj najlepsi lekarze z tego szpitala.
Dali z siebie wszystko, by ratować ludzi.
Wyciągali noworodki spod gruzów.
Pańską córkę postrzelono,
bo nigdy się nie poddaje i stoi na linii frontu.
Pozwoli pan lekarzom operować?
Inaczej pana nie puszczę.
Dobrze.
Obiecuję.
Ale potem ją zabieram.
Potem zrobi pan, co chce, jeśli ona się zgodzi.
Ale proszę zostawić lekarzy.
W porządku.
To jego córka.
2 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
„Stenotypistka”.
RECEPCJONISTKA
ÚRSULA S. NUÑEZ ZDOBYWA UZNANIE
PO OTRZYMANIU NAGRODY DZIENNIKARSKIEJ
Halo?
- Chuy? - Camila?
- Co robisz jutro? - Mam wolne, a co?
Wyciągnij kamerę.
Nie poddam się.
- Jaką ma grupę krwi? - B+, jak jej mama.
Jest.
Mamy kulę.
Gaza.
Musimy szyć.
Dziękuję za wsparcie.
I przepraszam…
za moje zachowanie.
Po wszystkim, co się stało,
nie jesteś już R1.
Jesteś w pełni wykwalifikowanym lekarzem.
Dziękuję.
I gratuluję.
- Tato. - Kochanie.
Jak się czujesz?
Co tu robisz?
Przywiozłem pomoc, o którą prosiłaś. Zabiorę cię stąd.
Chave.
Nie wyjechałeś?
Dziękuję za datki.
Ale nie wrócę.
Teraz to jest mój dom.
W tym mieście jest to, czego chcę.
Miałem wyjechać,
ale zrozumiałem, że bez ciebie i bez Josefy nie mogę.
Ja też nie.
To niesprawiedliwe, co mi zrobiłeś.
Kazałeś decydować w takiej sytuacji?
Wiem, Chave.
Wybacz mi, proszę.
Źle cię potraktowałem, przepraszam.
Chcę, żebyś wiedziała,
że kocham cię najmocniej na świecie.
Wiem.
Ale możesz nas czasem odwiedzić w Guadalajarze, prawda?
Jasne.
Chodź tutaj.
Możemy porozmawiać na spokojnie później?
Ale nie znikaj. Nie chcę cię stracić.
To nie mów mi, co mam robić, a czego nie.
A reszta?
Dr Zambrano słyszał dzieci.
- Dzieci? - Chcemy je wyciągnąć.
Nie martw się.
Zrobię wszystko, by je wydostać.
Bądź spokojna.
Mówiłam, że urocza z was para!
Widziałaś Camilę?
Tak, zabiorę cię do niej. Zaraz wracam.
Dzięki.
Wygląda na zakażoną?
Nie widzę infekcji.
- To od kamienia, tak? - Tak.
Ludzie nie rozumieją, że w schroniskach byłoby im lepiej.
Stracili domy, rodziny,
wszystko.
Nie możecie postawić się na ich miejscu?
Chcą zostać wysłuchani, nie przeniesieni.
Camila!
Dobry wieczór.
Jak poszło?
Prezydent przyjął pomoc międzynarodową.
- Dzięki tobie. - Jak to?
Najpierw wszedł Jack i pokazał nagrania ambasadorowi.
Jest wysoki i całkiem przystojny.
Był aktorem filmowym.
Nic dziwnego!
I nosi aksamitne kapcie.
W każdym razie, po obejrzeniu nagrań
powiedział, że nie mogą nic zrobić.
I przypomniało mi się o drugiej taśmie, którą nam dałaś.
Daliśmy ją ambasadorowi i obejrzał ją.
Potem zadzwonił do Waszyngtonu.
Powiedzieli, że porozmawiają z prezydentem
i że dobrze, że przyszliśmy.
Dał mi swoją wizytówkę. Jeśli będę potrzebowała wizy,
mam do niego zadzwonić i mi pomoże.
- Świetnie. - Tak.
Widziałaś całe nagranie?
Tak, byliśmy tam we trójkę.
Co mówił?
Twój brat powiedział…
że to jego wina
i niejakiego Guillerma,
że pomoc nie nadeszła.
Było mu przykro, zwłaszcza ze względu na ludzi.
Potem przyznał, że odrzucili pomoc,
by zarobić na Mistrzostwach Świata.
Kto tak powiedział?
Ktoś, kto pokazał, że nigdy nie jest za późno,
by naprawić błędy.
Wyglądał na skruszonego.
Prezydent chce oczyścić główne obszary dotknięte klęską,
zanim przylecą samoloty zza granicy.
Nie ma czasu.
To tylko kosmetyka.
Nie zrobimy nic więcej.
To będzie musiało wystarczyć.
Rozumiem.
Tutaj.
Wiadomo coś?
Nic.
Potem wznowimy akcję ratunkową,
rozważając każdy przypadek, czy warto,
czy to tylko desperacja.
Jeśli jest wzmocniony, zaryzykuję.
Trzymaj się.
Nie ma sensu starać się, skoro walka jest już przegrana.
Szczególnie w czasie kryzysu gospodarczego.
Musimy zwolnić domy pogrzebowe,
musimy gdzieś składać ciała.
Kiedy zaczną się mistrzostwa, wszyscy o tym zapomną.
Musimy skończyć opłakiwanie i ruszyć dalej.
Dojdzie do buntu społecznego.
Ludzie wciąż próbują ratować krewnych.
To bez znaczenia. Sprzątnijmy najpierw obszary klęski.
Jeśli trzeba, dajcie buldożery i użyjcie siły.
Dobra, działamy zgodnie z planem.
Dopilnuję, by nikt się nie wtrącał.
Jest dziecko, żyje!
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński