Odłóż broń i daj mi nagranie.
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
41 GODZIN PO TRZĘSIENIU
NAMIOTY OCALAŁYCH
- Lepiej, żeby cię z tym nie widzieli. - Tak.
Poszukam Jacka, dogonię cię.
Mamy schroniska, gdzie będziecie bezpieczni.
Zabierzemy was.
Za to miejsce nie bierzemy odpowiedzialności.
Podejmujecie ryzyko.
Chcemy wam pomóc.
Proszę nas zrozumieć.
Lepiej tam nie wchodzić.
To na pańską odpowiedzialność.
Tam są nasi ludzie.
Proszę się nie martwić.
Ewakuowaliśmy wszystkich.
Ale nie mogę powiedzieć, gdzie są.
Doktorze!
Co się stało?
W stołówce wybuchł pożar.
Gdzie są wszyscy?
Pomagamy, jak możemy.
Przyjechali strażacy, są w środku.
Ale dla wojska to pretekst, żeby nas stąd usunąć.
- Nie pozwolimy im. - Nie.
A Carlos?
Nie wiem. Widziałam, jak pomagał ugasić pożar.
Proszę, nie zabierajcie go!
- Nie zabierajcie go! - Proszę się odsunąć.
Mam twoje rzeczy.
Nie wierzę, że je znalazłaś!
Tak.
Co się stało?
Usłyszeliśmy wybuch.
Okazało się, że jest pożar i musieliśmy uciekać.
Potem przyjechali strażacy i ugasili ogień.
Na szczęście wszystkich ewakuowano.
Dzięki Bogu.
To twoje?
Tak, to ważne. Dziękuję.
Musimy jak najszybciej zawieźć to do ambasady.
Im dłużej będziemy czekać na pomoc…
Tak, kryzys humanitarny leży w naszych rękach.
- Tak. - I jest coraz gorzej.
- Widziałeś Victorię? - Chyba jest na zewnątrz.
Chodźmy.
Victoria.
Obudziłam cię.
Nie bałaś się ognia?
- Jakiego ognia? - Spokojnie.
W stołówce, ale już po wszystkim.
Wyszłam złapać trochę powietrza i usnęłam, ale już mi lepiej.
Wszystko w porządku?
Było źle?
Nie było mnie tu.
Pojechałam z Ángelem po nagrania.
- Gdzie mamy je zawieźć? - Paseo de la Reforma 2414.
Ja nie mogę jechać, ale…
zaopiekuj się Jackiem i taśmami, dobrze?
I pamiętaj, Paseo de la Reforma 2414.
Zrób, co się da, żeby z nimi porozmawiać.
- Potrzebujemy pomocy. - Zrobię, co mogę.
Zrób więcej.
To ważne.
Słuchajcie.
Tę taśmę dał mi Ignacio Zambrano.
To asystent sekretarza ds. turystyki.
Nie wiem, co na niej jest, ale może być ważne.
Twoje nagrania powinny wystarczyć, ale…
Nieważne.
Daj mu to. Nigdy nie wiadomo.
I pamiętajcie, to nasza jedyna szansa.
Spokojnie, damy radę.
Dobrze.
Powodzenia.
Na razie.
Światła.
Pani doktor.
Co się dzieje?
Carlos nie żyje.
Opuściłeś go, a teraz nie żyje.
Carlos nie żyje.
Ángel.
To twoja wina.
Wszystko w porządku?
Tak.
Gdzie są wszyscy? Nikomu nic nie jest?
Nie.
- Udało nam się. - A noworodki?
Ewakuowano je.
- Widziałaś Carlosa? - Nie.
Chyba wrócił się gasić pożar,
ale potem straciłam go z oczu.
Nie wiem, co z nim.
Nie ma go tu?
Nie.
Przykro mi, nie wiem, gdzie jest.
Widziałem go martwego.
Co?
Jak to?
- Gdzie? Kiedy? - Pod gruzami.
Twoje przeczucie.
Wszystko dzieje się tak samo.
Dr Mónica podeszła i powiedziała, że nie żyje.
- Pewnie mi nie wierzysz. - Wierzę.
Może głos Rosario był ostrzeżeniem.
- Masz mnie za wariata. - Nie!
Ale jesteś w kiepskim stanie, nie wiem, jak ci pomóc.
Wszystko jest tak samo.
Nie mogę tego zignorować.
Nie musisz, ale nie myśl też,
że wszystko będzie źle.
Carlosowi nic nie jest.
Pewnie ewakuuje ludzi ze stołówki.
Ignacio.
Robimy, co możemy.
Pański brat zrobiłby to samo.
Tym razem będzie tak samo.
Kiedy był tu Ignacio?
Dwie godziny temu, może więcej.
Powinienem był kazać mu zostać.
Ale skoro go tu widziałeś, to nie lepiej, że poszedł?
Widziałem go tam, gdzie są ciała.
Kiedy postawili te namioty?
Kiedy byłeś pod gruzami.
Widzisz? Widziałem je dokładnie.
To nie ma sensu.
DOM IGNACIA IRENE
Co robisz, mamusiu? Dokąd idziemy?
Spędzimy trochę czasu u dziadków.
Tatuś też jedzie?
Dołączy tam do nas.
Kochanie, pomożesz mi?
Znajdź buty i kurtkę i pomóż mi z siostrą, dobrze?
Dobrze, mamo.
AMBASADA USA
Zadzwoń do drzwi.
To tu?
Myślę, że tak.
Ale to nie Avenida Reforma.
Tam nie mogę się zatrzymać. Ale jest symbol.
To musi być główne wejście.
Dobra.
W czym mogę pomóc?
Nazywam się Jack Foster.
Jestem dziennikarzem. Przyszedłem do ambasadora.
Jest już późno.
Wiem, ale oczekuje mnie.
Jak to?
W ambasadzie powiedziano mi,
że ambasador był w Waszyngtonie,
ale że wraca dziś wieczorem.
Mam nagranie,
które dowodzi, że życie obywateli USA
jest zagrożone zaniedbaniem rządu meksykańskiego.
Ambasador na pewno zechce to zobaczyć.
Dobrze, proszę wejść.
Doktorze, Camilo.
Dym jest toksyczny. Nie możecie wejść bez maski.
- Co się stało? - Coś wybuchło w kuchni.
Chyba zbiornik.
Co z pacjentami? Noworodkom nic nie jest?
Udało nam się wyjść na czas.
Ocaliliśmy też leki.
Gdzie doktor Carlos?
Dr Carlos…
Był tu chwilę temu, nie wiem.
Muszę wiedzieć, gdzie jest.
Poszedł chyba do szpitala wojskowego.
Dziwne.
Po co miałaby kłamać?
Co się dzieje z doktorem?
Nic, wszystko dobrze.
Masz wrzody?
Bieliku, słyszysz mnie?
Tu Złoty Wróbel, 10-8.
Miałaś mnie tak nie nazywać.
Nie potrzebuję ksywek. 10-8.
Jeśli ci się nie podoba, wymyślę inną. 10-8.
10-4. Żądam nowej ksywki.
Mów, co z ocalałym z CONALEP. 10-8.
Jest cały i zdrowy w szpitalu. 10-4.
Świetnie. A ty jak? Wracasz do domu? 10-8.
Nie. 10-74.
Jestem na ściśle tajnej misji. 10-4.
Wierz mi, Jack,
że bardzo chciałbym zadzwonić
do prezydenta Madrytu
i powiedzieć o słabej reakcji rządu.
Ale w obecnej sytuacji
byłoby to postrzegane jako przesadna ingerencja.
Meksyk…
jest bardzo dumny ze swojej suwerenności.
- Rozumiem. - Mów mi John.
Na pewno nie chcesz kawy?
Nie, dziękuję.
Może trochę wody, jeśli to nie kłopot.
Oczywiście.
Dziękuję.
Powiem ci, co możemy zrobić.
Poproszę, by obwieźli cię po mieście.
Żebyś mógł dalej nagrywać.
Co ty na to?
Dziękuję.
- Zaraz wrócę. - Oczywiście.
Co robisz tak późno? Czemu nie wracasz?
A ty? Czemu nie śpisz?
Jest już późno. 10-8.
Nie usnę, póki nie wrócisz. 10-8.
Przyszedł Jack.
Pogadamy później. 10-4.
Dobrze, czekam. 10-4.
Jak poszło?
Nie udało się.
Serio? Co powiedzieli?
Nie możemy nic zrobić.
Słabo, co?
Możesz jechać. Obwiozą mnie po mieście, żebym nagrywał.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Spróbowaliśmy.
Do usłyszenia.
Jack!
Pokaż to ambasadorowi.
Bez oglądania?
Jedyna przegrana wojna to ta, w której nie walczysz, tak?
Dobra, chodźmy.
Nazywam się Ignacio Zambrano Aguilar.
Jestem urzędnikiem w sekretariacie turystki
i byłem bezpośrednio zaangażowany w reakcję…
W brak reakcji ze strony rządu Meksyku
po trzęsieniu ziemi z 19 września.
Na Boga!
Zrobiliśmy wszystko, co możliwe, by ukryć tę okropną sytuację,
w jakiej znajdował się Meksyk
oraz setki tysięcy mieszkańców.
Odrzuciliśmy pomoc międzynarodową, by pokazać światu siłę.
Ale przede wszystkim, by pokazać siłę FIFA
i nie stracić szansy na organizację mundialu.
Jestem tu, bo szukam mojej nauczycielki.
A co gorsze…
zignorowaliśmy ostrzeżenia ekspertów o wstrząsie wtórnym.
Dzieci! Pomóżcie mi!
Nie poddawajcie się!
Jeśli nie będziemy się wspierać, nikt nam nie pomoże.
I nie zrobiliśmy tego z powodu ignorancji.
Mój szef, ja i Guillermo Peralta,
prywatny sekretarz ministra spraw wewnętrznych,
mieliśmy motywy.
Tato!
Zablokowaliśmy przepływ informacji.
Rząd Meksyku stanowczo odmawia…
Koniec tego.
Opracowaliśmy plan odrzucenia międzynarodowej pomocy,
by nie stracić udziału w kampaniach reklamowych.
To przestępcy.
Kiedyś historia mnie osądzi.
To wszystko.
Kiedy mówi się prawdę, nie trzeba nic więcej.
Dziękuję.
Tu John Gavin.
Zgadza się.
Myślę, że w końcu mamy coś,
by zmusić rząd Meksyku do przyjęcia naszej pomocy.
Pomocy ze świata.
Tak jest.
Porozmawiam z nim i zaczekam na potwierdzenie.
Musimy zaczekać, aż opadnie dym.
Nie dajcie się zwieść.
Nie dajcie się zabrać do schronisk.
Musimy się zorganizować. Możecie przyprowadzać nowe ofiary.
- Nie dajcie się nabrać na prowokacje! - Zwijać to!
Jeśli zwiniecie namioty, postawimy je od nowa.
Rząd musi za to odpowiedzieć.
Musimy pozostać zjednoczeni.
Nie ma go tu.
Na pewno nic mu nie jest.
Wkrótce go znajdziemy.
To nasza praca. Robimy, co w naszej mocy.
- Nie! Puśćcie mnie! - Puśćcie ją!
Doktorze!
Ona tylko pomaga!
Nic nie zrobiła!
- Spokojnie. - Doktorze!
- Nic nie zrobiłam! - Spokojnie.
Co z tobą?
- Doktorze! - Hilda!
Nie będę powtarzał!
Żołnierze, odsuńcie go.
- Nic nie zrobiłam. - Spokój.
- Doktorze! - Hilda!
Spokojnie.
Doktorze!
Nic nie zrobiłam!
Zabierzcie go stąd.
- Doktorze! - Trzymajcie go.
Spokojnie.
- Nie żyją. - Wsadźcie ją.
- Zabierzcie go. - Wsadźcie ją.
- Hilda! - Nic nie zrobiłam!
Chciałam tylko pomóc.
Nie żyją.
- Nie żyją. - Spokojnie.
Przekraczasz swoje kompetencje.
Radzę go stąd zabrać.
Byłem cierpliwy…
ale wszystko ma swoje granice.
Nie! Doktorze!
- Puśćcie ją! - Doktorze!
- Puśćcie ją! - Spokojnie.
Wszyscy spokój.
- Nie! - Spokojnie.
Co robimy? Musimy to zgłosić.
Zabierzcie go. Już.
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński ofiary.