SZPITAL GENERAL STOŁÓWKA
40 GODZIN PO TRZĘSIENIU
WSTĘP TYLKO DLA PERSONELU
Dobry wieczór.
- Może pani wyłączyć piec? - Tak.
- Gotowe. - Dziękuję.
Jedzenie gotowe! Laura, zabierzesz?
Idę!
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
Dlaczego się zaoferowałeś?
Nie żebym nie chciała towarzystwa,
ale dziwię się, że nie zostałeś w szpitalu.
- Nie mogłaś jechać sama. - Dlaczego?
Po tym, co się stało?
Poza tym nie znasz miasta i jedziesz w niebezpieczne miejsce.
Nie musisz brać odpowiedzialności za wszystkich.
Nic mi nie jest. Pułkownik ma się gorzej.
Ale poważnie, dlaczego chcesz się wszystkimi opiekować?
- Mam wysiąść? - Nie, jak inaczej tam dotrę?
W takim razie…
Co by było, gdyby mój brat nie powstrzymał prac ratunkowych?
Rosario i dziecko by żyli.
Wzmocnilibyśmy tunel i…
Rozumiesz?
Tacy już są politycy.
Wiem, co masz na myśli, ale czuję, że chce się zmienić.
Słyszałem to w jego głosie.
A może po prostu chcę w to wierzyć.
Przepraszam za porę.
Muszę porozmawiać z prezydentem.
Spokojnie, nikt dziś nie śpi.
Prezydent jest zajęty, ale usiądź.
Co się dzieje? Czego potrzebujesz?
Co to?
To nagranie dla federacji?
Musimy przyjąć pomoc z zagranicy.
Co? Dlaczego?
Jest gorzej, niż przypuszczaliśmy.
Musimy to zrobić. Zaufaj mi.
Ufam ci.
Ale nie mieliśmy chronić wizerunku?
Sam nas przekonywałeś.
Byłeś na zewnątrz przez ostatnią dobę?
- Nie. - Dlatego nie rozumiesz.
Sprawa wymknęła nam się z rąk.
To wielka katastrofa.
- A drugie trzęsienie… - Posłuchaj.
Nie mam czasu na raport.
Nie przyjmujemy niczyjej pomocy.
Coś jeszcze?
Guillermo.
- Co to? - Wyznanie.
- Czyje? - Moje.
Nagrałem, jak mówię o tym, co się stało, co zrobiliśmy,
jakie błędy popełniliśmy.
Ty popełniłeś.
- Ja popełniłem. - Co mam z tym zrobić?
Nic.
Zniszczę to, jeśli przyjmiemy pomoc.
To, co mówiłem, to nieprawda.
Meksyk nie da rady sam. Musimy coś zrobić.
Zaczekaj.
Nie wiem, czy dobrze rozumiem.
Szantażujesz mnie?
Wierzysz…
Wierzysz w przeczucia?
Oczywiście, że nie.
Ty jesteś hipisem, który wierzy w mistyczne rzeczy?
Co? Nie.
Przepraszam, wiele przeszedłeś, nie chciałam osądzać.
Uważam, że przyszłość jest nieprzewidywalna.
Inaczej ktoś przewidziałby trzęsienie
i inne katastrofy na świecie.
Nie.
Lekarze nie są po stronie nauki?
Tak.
Ale po tym, co przeżyłem pod tymi gruzami z Rosario i dzieckiem,
sam nie wiem, co myśleć.
Ja wiem tylko, że nie nadchodzi żadna pomoc.
Dlatego tak ważne jest odzyskanie nagrań Jacka.
Nagrałam wszystko z magazynu wojskowego.
Pułkownik Hernández trzyma tam wszystko, co ukradł.
Dlaczego nie wzięłaś kamery?
Odrobiłam lekcję po tym, jak twój brat zniszczył moją kamerę.
To mi wystarczyło.
Wolałbym porozmawiać o tym bezpośrednio z prezydentem.
Chcesz szantażować prezydenta?
Gdybyś widział, co ja widziałem…
Mój brat ledwo przeżył.
Chcę, żebyśmy postąpili właściwie.
Rozumiem, przez co przechodzisz, ale nie tędy droga.
To nie jest gra.
Grożenie rządowi ma swoje konsekwencje.
Możesz wszystko stracić.
Pomyśl o karierze.
Nie? Dobra.
To pomyśl o rodzinie,
bo kariera najwyraźniej mało cię obchodzi.
Przynajmniej w jednym masz rację. Mam gdzieś karierę.
To moja rodzina otworzyła mi oczy.
W porządku.
Rób, jak chcesz,
ale zostaw to nagranie.
Nie podejmuj pochopnych decyzji.
Jesteśmy zmęczeni, to nie pomaga myśleć trzeźwo.
Spróbujmy zrobić to jak należy.
Szantaż nie kończy się dobrze.
Spróbuję porozmawiać z prezydentem. Dobra?
Dobra.
Co jest?
Nic, zmęczenie.
Od momentu wyciągnięcia dzieciaka tej głuchej pani, nie mamy nikogo.
Dobra, prześpijcie się trochę. Ja się tym zajmę.
10-17, pilna pomoc w szpitalu.
10-70, do wszystkich jednostek,
potrzebna pilna pomoc, zgłoszono pożar. 10-3.
- W szpitalu General? - Nie słuchałem dobrze, chyba tak.
Możesz powtórzyć, co się stało?
10-17, pilna pomoc potrzebna w szpitalu General.
70-10. Zgłoszono pożar w szpitalu General.
- Muszę tam iść. - Czemu?
Żona jest pielęgniarką w tym szpitalu. Pomaga rannym.
Jest wojowniczką jak ty. Gdzie ta dziewczyna z taksówką?
Nie! Spokojnie, pójdę pieszo.
Zostańcie tutaj.
Po wschodzie słońca będzie łatwiej.
Nie poddawajcie się.
Pójdziemy z tobą.
- Jesteście pewni? - Tak!
Nie zostało tu wiele do zrobienia. Pomożemy z ogniem.
- Idziemy. - Dobra, weźcie rzeczy.
Idziemy.
- Pomocy! - Tutaj!
Szybciej!
Tam jest pacjent!
Musi pani wstać. Jest ewakuacja.
Wychodzimy. Spokojnie.
- Prosimy o współpracę! - Pomocy!
Weźcie leki!
Pomóżcie zabrać leki!
- Chave, pomóż mi! - Idziemy!
Jest ciężka.
- Ruchy! - Co się stało?
Wybuchł zbiornik gazu w kuchni.
Dalej!
Zbiorniki z tlenem.
Musimy się przygotować.
Jeśli szybko nie ugaszą ognia, nic nie zostanie.
- Stracimy wszystko, co nam pozostało. - Więc chodźmy stąd.
Ogień się rozprzestrzenia.
Musimy ewakuować namioty. To zbyt niebezpieczne.
Nie! Nie możemy odejść. To wszystko, co mamy.
Musimy to uratować.
Musimy zostać. Wiele już straciliśmy.
Słuchajcie.
Po pożarze i wybuchu brakuje nam tylko huraganu.
Idę do schroniska.
Jeśli ktoś chce odejść, to jest dobry moment.
Reszta niech idzie po wodę.
Musimy wytrzymać,
aż władze wezmą odpowiedzialność za wszystko, co straciliśmy.
Przepraszam, że nalegam,
ale jak ogień dotrze do zbiorników z tlenem, wybuch dotrze tutaj.
Tak nie będzie. Musimy coś wymyślić.
Zabierzmy rannych z dala od stołówki.
Pomóż mi zrobić miejsce dla dzieci w namiotach.
Musimy pomóc tym, którzy nie mogą się ruszać.
Upewnijcie się,
że ludzie mają tlen, kroplówki i to, czego potrzebują.
Żołnierze mogą pomóc,
ale większość ma rozkaz ewakuacji namiotów.
Niech to szlag.
Wchodzę.
To niebezpieczne!
Nie możemy stać bezczynnie.
Tędy.
Po tej stronie są ludzie!
Więcej wody!
Lejcie więcej!
Dajcie więcej wody!
Szybciej!
Ruszać się!
Dalej!
Dajcie więcej wody!
Napełnijcie bębny!
Szybko!
Co robisz?
Musimy odłączyć zbiorniki z tlenem, zanim wybuchną.
Jaki jest plan?
Nie wiem. Wystawić je tutaj.
- Musimy działać. - Ogień się rozprzestrzenia.
- Możemy się poparzyć. - Musimy zaryzykować.
Jeśli nie, zginiemy w środku razem z pracownikami.
Idziemy!
Idę z tobą.
Gotowy?
Nie, ale nie mamy wyboru, więc…
Raz, dwa, trzy.
Szlag!
Zbiorniki. Weź ten. Ostrożnie.
Dalej.
Udało się.
Przepraszam.
Nie wiem, co…
Przykro mi.
To ostateczna decyzja. Prezydent nie chce nic zrobić.
Możesz mi pomóc.
To nasza szansa, by postąpić inaczej, Memo.
- Naprawić nasze błędy. - Ale jak?
Musielibyśmy zrobić to sami.
Chodźmy do ambasadora. Potrzebujemy pomocy zagranicznej.
Mamy sprzeciwić się rozkazom prezydenta?
- Tak. - Jesteś świadom konsekwencji?
Jestem gotów.
Chodź ze mną.
A twój szofer?
Nie można mu ufać.
Jeśli mamy to zrobić, potrzebujemy zaufanych ludzi.
- Gdzie? Tutaj? - Tu.
To jest to bezpieczne miejsce?
A ty byś tu szukał?
Tylko gdybym to tu zostawił.
Jest.
Daj.
- Coś jeszcze? - To wszystko.
- Tylko to? - Tak.
Ale ja jadę.
Ty musisz się przespać.
Odpocznij.
Od ilu dni nie śpisz?
Nie wiem.
W gruzach na pewno usnąłem, ale to żaden odpoczynek.
O czym myślałeś, leżąc tam?
Pomocy!
Dr Carlos nie żyje.
Zostawiłeś go i nie żyje.
O wszystkim.
Najgorsza jest niepewność.
Nie wiesz, ile tam będziesz.
Czy komuś zależy na tyle, żeby podnieść skały
i znaleźć cię.
Nigdy tego nie czułem.
To koszmar.
Tędy.
Dobrze, ostrożnie.
Tam.
Ostrożnie.
Niektóre są ranne.
Ostrożnie.
Dziękuję.
Ostrożnie.
Opanowaliśmy pożar, ale musimy przenieść was do schronisk.
Nie ma innej opcji.
Tu jest niebezpiecznie.
- Gdzie są schroniska? - W całym mieście.
Nawet sale gimnastyczne są przygotowywane, a wy odmawiacie.
Tam będzie bezpiecznie.
Sąsiadka mojego kuzyna została wysłana do Pachuki.
To wasza decyzja.
Kto pójdzie wcześniej, z własnej woli, dostanie lepsze miejsce.
Wasz wybór.
Nikt mnie stąd nie wyrzuci.
Chcą nam odebrać
- resztki z tego, co mamy. - Nie idziemy.
Jeśli nas zmusicie, wrócimy.
Co byście zrobili,
gdybyście z dnia na dzień stracili dom, ubrania, rodzinę?
Co byście zrobili?
Valenzuela.
Mam kłopoty.
Na rozkaz, pułkowniku.
Nie wyraziłem się jasno,
kiedy mówiłem, że używamy tych aut tylko do transportu do schronisk?
Tak, pułkowniku.
Ale zgodzi się pan, że noworodki są priorytetem.
Kto wydał ci ten rozkaz?
A może ty tu dowodzisz?
Nie.
Ofiary nie chcą się przenieść…
Nieważne, czy chcą, czy nie.
Tu jest niebezpiecznie.
Jeśli coś się stanie, to my poniesiemy odpowiedzialność.
- Co? - Nic.
Jak to „nic”? Mów.
Wie pan, że rząd chce ich przenieść do schronisk,
żeby się nie organizowali i nie mieli żądań.
Nie wiem, kogo chce pan zadowolić,
ale ten pożar był tylko pretekstem, żeby ich rozdzielić.
Posłuchaj.
Ja tylko wykonuję rozkazy.
Ty powinieneś robić to samo.
Każda niesubordynacja będzie miała poważne konsekwencje.
Stanę przed sądem wojskowym, jeśli trzeba.
Ale najpierw uratuję te dzieci.
Powstrzyma mnie pan?
Zabierz je do szpitala wojskowego.
A jak wrócisz, zgłoś się do mnie.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wrócę do namiotów sprawdzić, co z Hildą.
- Widzimy się później. - Dobrze.
Zaraz przyjdę.
Na pewno wszystko dobrze?
Pojedziesz ze mną?
Tak.
Wsiądę z tyłu z dziećmi, jedźmy.
- Dobrze. - Dziękuję.
Dokąd jedziemy?
Ambasador nie miesza przy Reforma?
Tak, ale jego dom uległ zniszczeniu,
przenieśli go tutaj. Już prawie jesteśmy.
Kto jeszcze wie?
Zrobiłeś kopie?
Nie.
Tylko ja.
I teraz ty.
Tak lepiej.
Zatrzymaj się na chwilę.
Muszę się wysikać, zaraz wrócę.
Proszę tylko o jedno.
Zostawcie moją rodzinę.
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński cje.