NAMIOT WOJSKOWY
To wspaniała technika, która wszystko ci przypomni,
nie niszcząc twojej buźki ani pięknego, drobnego ciała.
Pozwól, że wyjaśnię.
Położę ci tę wilgotną szmatkę na twarzy.
Zobaczysz, że natychmiast
przestaniesz oddychać.
Jak za sprawą magii, wszystko ci się przypomni.
A jeśli tak nie będzie,
to twoje płuca zaczną się kurczyć.
Jeśli posunę się za daleko,
mogę poważnie uszkodzić ci mózg.
Ale tak się nie stanie, bo jesteś bystrą dziewczyną
i na pewno na czas wszystko sobie przypomnisz.
Zróbcie hałas.
Do mieszkańców Dystryktu…
Miłej podróży.
…dla własnego bezpieczeństwa…
Pomocy!
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
Chave.
39 GODZIN PO TRZĘSIENIU
Co tu robisz? Już 22.00.
NAMIOTY OCALAŁYCH
Wracaj do domu.
Nie ma mowy, potrzebna jest pomoc.
Dr Carlos prosił, by to przywieźć i dać tobie.
Pokaż.
Co to?
Zajmę się tym.
Jadę do CONALEP. Wyciągają więcej osób.
Możemy ich tu przyjąć.
Przy okazji, masz tam wielbiciela.
Co masz na myśli?
Jakiś Pepín. Ciągle o ciebie pyta.
Idę to zanieść. To pewnie pilne.
Do mieszkańców Dystryktu federalnego. Dla własnego bezpieczeństwa
nie zbliżajcie się do stref zawalenia.
Zachowajcie spokój i zostańcie w domu lub u krewnych.
Wojsko pracuje.
Dziękuję.
Valenzuela.
Na rozkaz, kapitanie.
Dlaczego wpuszczasz cywila na teren zamknięty?
Nie…
Wiesz co? Ja tu zostanę.
- Co takiego, kapitanie? - Słyszałeś, zostaję.
Idź do namiotu pułkownika.
No już!
Myślałam, że coś ci się stało.
Nie.
Ángelowi tak, ale już dobrze.
W porządku.
Co to?
Wyznanie. Chcę dać kopię Ángelowi.
Wyznanie czego?
Raz, dwa, trzy.
Nazywam się Ignacio Zambrano Aguilar,
jestem urzędnikiem Sekretariatu Turystyki
i byłem bezpośrednio zaangażowany w reakcję…
a raczej brak reakcji ze strony rządu Meksyku
po trzęsieniu ziemi z 19 września.
Tatusiu,
nic ci nie jest?
Nie, kochanie. Nie martw się.
Wyglądasz na chorego.
Nie.
Jestem tylko trochę zmęczony.
W porządku.
- Kocham was. - My ciebie też.
Odpoczywaj.
Załatwione.
Dzięki.
Jak mogłeś zrobić coś takiego?
Jak wrócę, wszystko ci opowiem.
- Dobrze. - Obiecuję.
Nie wiem, co bym pomyślał, gdyby na studiach powiedzieli mi,
że będę musiał zrobić coś takiego.
Mój Boże.
Doktorze!
Pomocy!
To ty? Jesteś tam? Pomocy!
Gotowe?
Tak.
Uderz w pas.
Spokojnie.
Słyszę cię!
To ja, Rosario!
- Jestem tutaj! - Słyszysz ją?
- Kogo? - Jesteś blisko?
- Nic nie słyszę. - Bądź uważny.
Pomocy, proszę.
Wszystko dobrze?
Rosario, jeśli nas słyszysz, jesteśmy blisko!
Spokojnie, doktorze. Ostrożnie.
Poświeć tutaj.
Przykro mi.
Prosimy nie zbliżać się do stref zawalenia.
Pozostańcie w domach albo…
Podoba mi się twój opór.
Wojsko pracuje.
Ale nie przesadzaj, bo…
będę musiał być surowszy.
Jak długo jesteś dziennikarką?
No dalej, mów.
Nic nie powiesz?
W tym kraju…
najgorsze, co może zrobić dziennikarz, to zadrzeć z wojskiem.
Po co robić sobie wrogów?
Posłuchaj.
Powiesz mi teraz,
co nagrałaś tą kamerą,
a ja cię puszczę.
Wyjedziesz jak najdalej się da.
Bo jeśli znów się spotkamy…
Przepraszam.
Co tu robisz?
Kapitan Espitia mnie przysłał.
Wynocha!
- Laura, do namiotu medycznego. - Hilda.
- Co pan tu robi? - Gdzie jest Ángel?
Dr Zambrano? Zabrał go pan.
Ale jeśli wróci, nie pozwolimy go zabrać.
Z całym szacunkiem, ale to nie wasz interes.
Tak czy inaczej, nie po to przyszedłem.
Przyszedłem przeprosić.
Niemożliwe, że go tu nie ma.
Mówię prawdę. Nie wiem, gdzie jest.
Nie…
Co tam robicie? Nie możecie…
Co tu robicie?
Wykonujemy waszą pracę. Pomożecie nam czy nie?
Rosario…
Ángel.
Gdzie byłeś? Martwiłem się.
Przyjechałem tutaj.
Nic ci nie jest?
Rozumiem.
Słuchaj…
Proszę, posłuchaj mnie.
Porozmawiajmy chwilę…
- Nie ma o czym. - Nie przerywaj mi.
Żebyś zrozumiał.
Wiem, że popełniłem…
Przyszedłem przeprosić.
Za późno.
Żal mi ciebie.
Doktorze.
Co się stało?
Pułkownik ma w namiocie Camilę.
Nie masz pojęcia…
ile incydentów się zdarza.
Broń sama strzela.
Pułkowniku!
Co tym razem?
Lekarze byli w tunelu.
Wyciągnęli martwą pielęgniarkę i dziecko.
O czym ty mówisz?
Przyjechał też Ignacio Zambrano. Panuje chaos.
Dajcie mi mówić.
- Gdzie ona jest? - To teren zamknięty.
Proszę wyjaśnić, co tam się dzieje.
Nie muszę się tłumaczyć.
Odpowiadam tylko przed prezydentem.
Jestem tu w jego imieniu. Proszę wypuścić tę dziennikarkę.
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Coś ci się stało? - Nie.
- Mordercy! Przestępcy! - Wyłączcie to.
Tak jest.
Pakuje się pan w kłopoty.
Sam pan kazał trzymać ją z daleka.
Tak, ale nie torturować.
To poważne oskarżenia. Zwłaszcza jeśli nie ma dowodów.
Zgłoszę to.
Pański brat zignorował zakazy.
Naraził życie swoje i lekarza. To też pan zgłosi?
Radzę uważać.
Nie boję się garniturków.
Ma pan wykonywać rozkazy. Ni mniej, ni więcej.
Od teraz wpuszczacie każdego, kto zechce pomóc.
Zrozumiano?
Nic mi nie jest.
- Nic mi nie zrobili. - Nie dotknęli cię?
Wszystko dobrze?
Nic ci nie jest?
Nie.
Wiesz, czemu cię aresztowali?
Pułkownik i jego ludzie kradną w strefie zawalenia, nawet leki.
Przechowują to w magazynie. Wszystko nagrałem kamerą Jacka.
Dziennikarza z Ameryki.
Pewnie dlatego.
Chcieli wiedzieć, gdzie jest kamera.
I gdzie jest?
Schowana, w bezpiecznym miejscu.
Pułkownik mi groził.
Mówił, co mi zrobi.
Ma za dużą władzę.
To nie w porządku.
Jadę do Los Pinos.
Muszą przyjąć pomoc z zewnątrz.
To lepsze niż siedzenie w domu, prawda?
Na pewno lepsze.
Przenosimy ciało.
Pomyślałam, że chcesz się pożegnać.
Jeśli coś mi się stanie…
przekażesz to mediom?
Co może się stać?
Nic.
Trzymaj.
Jeśli coś się stanie, wiesz, co robić.
Możesz mi zaufać.
Dziękuję.
Jack.
Przepraszam, że cię budzę.
Potrzebuję twojej pomocy.
Nie przejmuj się, nie spałem.
W czym problem?
Powiedziałeś, że żołnierze zabrali twoje rzeczy.
Tak.
Co dokładnie nagrałeś?
Porozmawiajmy gdzie indziej.
Pomogę ci.
Dziękuję.
Ostrożnie.
Powoli, ostrożnie.
Przykro mi z powodu innych.
Nie pożegnasz się?
Dziękuję za wszystko.
To ja dziękuję.
Żyje. Ocaliłeś go.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Wiesz, do kogo ją zabrać.
Jeśli Chavela zapyta o mnie…
Dziękuję.
…nic mi nie jest.
Dziękuję.
To twoja żona, prawda?
Tak czułam.
Do zobaczenia.
Pomogę ci.
Tworzycie zgraną parę.
Dobry wieczór. Zbadam cię.
Rozmawiałem z obywatelami USA.
Nasz rząd chciał wiedzieć, czy potrzebują pomocy.
Oczywiście, że jej potrzebują.
Widać też było zniszczone budynki…
i chaos w mieście.
To był dobry materiał.
Trafił do ambasadora?
Nie, ale pani w ambasadzie
mówiła, że rząd jest gotowy wysłać pomoc.
Potrzebowali tylko dowodu.
Taki był mój cel, ale zawiodłem.
Ale masz dowód. Nagrałeś wszystko.
Miałem, już nie mam.
- Ja mam. - Jak to?
Mam twoje rzeczy.
Kamerę, nagrania.
Znalazłam je w magazynie wojska.
- Jak? - To długa historia.
Są w bezpiecznym miejscu.
O mój Boże.
Ta kobieta z ambasady…
Czeka, aż to dostarczysz?
Miała iść do domu, ale…
Dała mi to.
Paseo de la Reforma 2414.
Co jest na Paseo de la Reforma 2414?
Wiesz, jak tam dojechać?
No jasne.
Wasza kawa.
Dzięki.
Co to za miny? Co jest?
Nic, wszystko dobrze.
Zapach został już w nosie.
Nie jest łatwo.
Nie chciałem mówić…
- ale chyba czas wracać. - Dlaczego?
Mój syn pracował w kopalni.
Tunel się zawalił.
To nie twoja wina.
Był w wieku ocalałego chłopaka.
Uświadomiłem sobie, że mam wiele do załatwienia w San Luis.
Jeśli też chcecie wrócić…
- Nie, zostajemy. - Ty nas tu przywiozłeś.
Pracujemy w twoim imieniu.
Zostajemy. Jest dużo do zrobienia.
Dzięki.
Dziękuję.
Doktorze.
Co się stało?
Dlaczego nam nie ufasz?
Słucham?
Mogę być szczery?
Rosario nie żyje od ponad 24 godzin.
Prawdopodobnie od momentu zejścia.
Jaki ma to związek z zaufaniem?
Musisz odpocząć.
Zajmiemy się wszystkim z Mónicą, ale zaufaj nam.
Nie mogę zrobić nic innego.
Rozumiem.
Każda para rąk się przydaje, masz duże doświadczenie,
ale potrzebujemy, żebyś myślał jasno.
Od miesięcy było ze mną źle.
Ale nie odejdę.
- Nie mogę spać. - Mała przerwa.
Nie, dziękuję.
Ángel.
Zostawię was.
Jack ma materiał, na którym widać, co się dzieje.
Gdzie go ma?
Ja go mam.
Ukryłam go po wyjściu z magazynu.
Co chcesz zrobić?
Musimy pokazać go ambasadorowi USA.
To nasza ostatnia szansa.
Ale najpierw muszę przypomnieć sobie, gdzie go zostawiłam.
Co?
Masz go, ale nie wiesz gdzie?
Nie jestem stąd.
- Dober. - Tak?
- Comosama. - Jesteś.
Co tam?
Myśleliśmy, że coś ci się stało,
że gliny zabrały cię do…
Jak to się nazywa?
To miejsce, gdzie grają w baseball.
Boisko baseballowe.
Nie kłam.
Mówiłeś, że nas zdradziła i zabrała auto.
- Co robicie? - Przebraliśmy się,
żeby nas nie znaleźli.
Potrzebna mi pomoc.
Pamiętacie, gdzie się zatrzymaliśmy po odjechaniu z magazynu?
Tak, chyba…
w tym zaułku przy ośrodku sportowym Eduardo Moliny.
Między Morelos i 20 listopada.
To powinno wystarczyć.
Chcesz tam jechać sama?
Zabierzecie mnie?
Nie mamy już auta.
Co się stało?
Żołnierze je zabrali.
Ja cię zawiozę.
I znam okolicę.
Dobrze, jedźmy.
Panie Zambrano?
Jest późno, kazano zamknąć wszystkie bramy.
Muszę porozmawiać z prezydentem.
Nie byłoby mnie tu, gdyby to nie było pilne.
Przyjechał pan Zambrano.
Ma ważną sprawę do prezydenta.
Wpuśćcie go.
Proszę.
Otworzyć bramę.
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński agazynu?