4 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
- Jedzenie gotowe? - Tak.
- Tutaj. - Gotowe.
Musimy to przełożyć.
Weźcie to.
Smakuje ci?
Jest pyszna.
Ale…
Jest dobra, ale brakuje soli.
Zawsze tak mówisz. Lubisz słone jedzenie.
Raz, dwa, trzy.
- Pchnijcie. - Tak!
W dół.
Uwaga na stopy.
- Kamień. - Dobrze.
- Idziemy po kolejne. - Tutaj.
- Dobra. - …dwa, trzy.
- Raz, dwa… - Dwa…
Co widzisz?
Słyszysz mnie?
Ezequiel, która godzina?
21.05.
Minęło już dużo czasu.
Jesteśmy tu od ponad 38 godzin.
Nie jestem już nawet głodna.
Ja oddałbym lewą rękę za pozole mojej mamy.
Co wam ugotować, jak stąd wyjdziemy?
Enmoladas.
Te, które robi twoja ciocia Alicia.
Wszystko w porządku?
Nieźle zatrzęsło.
Tak.
Wszystko dobrze.
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
38 GODZIN PO TRZĘSIENIU
Biedna Rosario. Oddałabym wszystko, żeby już wyszła.
Ma chłopaka, rodzinę, całe życie przed sobą.
SZPITAL GENERAL
Ty też, siostro.
Nie zmienimy tego, co się stało.
Nie możemy nic zrobić.
Możemy jedynie zdecydować, co zrobimy dalej.
Nie wiem, co będzie z moim życiem.
Ja też nie.
Pepín mnie zostawił,
bo nie chciałam wyjechać do USA.
Wątpię, żeby wrócił.
Ale teraz nie mogę się wycofać.
Muszę iść naprzód, dla Josefy i dla siebie.
Z Pepínem to pewne?
Sama już nie wiem, co jest pewne.
Ale musimy pracować,
bo ci ludzie nas potrzebują.
Ja potrzebuję ciebie.
Ja ciebie też.
Ja też.
Ciągnijcie!
Dalej.
Kto to?
Dobrze.
Mamy go.
- Ostrożnie. - Pomożemy ci.
Ostrożnie.
- Nie ruszajcie nim za bardzo. - Dajcie mu oddychać.
Jestem tu.
- Spokojnie. - Nie ruszajcie go.
Jesteś lekarzem?
Zacząłem kurs na ratownika.
Mówiłem, że cię wyciągniemy.
Nie czuję już ręki.
Nie mogę nią ruszyć.
Wiemy, ale to gangrena?
Spróbuj poruszać palcami.
Nie mogę.
Ja nie widzę na jedno oko.
Musimy być przytomni, póki nas nie wyciągną.
Pomyślmy, co zrobimy, jak stąd wyjdziemy.
Jeśli wyjdziemy.
Wyjdziemy.
Ja przygotuję wasze ulubione jedzenie.
Jestem poważnie ranny.
Wykrwawiam się.
Czemu nic nie mówiłeś?
Znajdź coś, żeby ją opatrzyć.
Tu był jakiś papier.
Umrzemy tu.
Z głodu, z wykrwawienia albo przestaniemy oddychać.
Ja już nie mam siły.
Jestem zmęczona.
Kręci mi się w głowie, nie mogę myśleć.
Wyjdziemy stąd. Ezequiel przygotuje nam jedzenie.
Co tu się stało?
To dziennikarka,
jej kamerzysta i jakiś jeszcze jeden. Zaskoczyli nas.
Wzięli tylko leki.
Pułkowniku.
Słyszy mnie pan?
Tak, słyszę. Odbiór.
Pobili Carrióna i Véleza.
Zabrali trochę rzeczy i leki.
Kto?
- Słyszysz mnie? - Nie wygłupiaj się.
- Uwaga. - Schowałam je.
Nikt ich nie znajdzie.
Teraz będą nas ścigać.
Wojsko po nas ruszy.
Musimy pozbyć się auta i wiać.
- A rzeczy? - Zostawimy je.
Przykro nam.
Wiem, że powinniśmy działać, ale teraz nie ma mowy.
Albo my, albo leki.
Nie.
Zawieziemy je do szpitala.
- Uparta i głucha. - Tak.
Kapral Valenzuela.
Jeśli pojawi się tu Camila Toledo, ta dziennikarka, macie ją aresztować.
Zrozumiano.
Pod jakim zarzutem?
To kwestia bezpieczeństwa narodowego.
Jestem w pogotowiu.
Wszystko dobrze? Już jedziemy.
- Drzwi. - Tak.
ULICA OBOK CONALEP
Dzięki za pomoc.
Po to tu jestem. Żeby pomagać.
Zabiorę ich do szpitala. Są tam pielęgniarki i lekarze.
Jedyne, co złe, to żołnierze. Są…
- Pielęgniarki? - Tak.
Poznałaś jakąś Chavelę?
Tak, Chave.
Byłyśmy razem podczas wstrząsu.
- Jak się ma? - Dobrze.
Była z córką?
Tak, wszystko w porządku.
Jej córka chyba poszła z babcią.
Skąd ją znasz?
Z widzenia.
Dobra, zawieź ich.
Do zobaczenia.
Nie trać nadziei.
Mówi, że słyszał głosy na dole.
Tam jest życie.
Idziemy.
Tak.
Dalej.
Ruchy, tam są ludzie.
Są tam.
Jak idzie?
Jesteśmy blisko.
Słyszycie?
Idą po nas.
Martina, David,
nie zostawiajcie mnie.
4 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Czemu jesz tak szybko?
Jestem głodna.
Nauczyłaś mnie dobrze gotować.
Ja nauczyłam cię podstaw.
Ty ulepszyłeś przepisy.
Brawo!
Chcę iść na gastronomię.
Gotowanie nie jest dla mężczyzn.
Chcę pracować jako kucharz.
W restauracji…
albo otworzyć własną.
To dla bogaczy,
my tam nie pasujemy.
Otwórzcie to bardziej.
- Musimy przytrzymać. - Idę.
Sol, daj mi łopatę.
- Będziemy cię zabezpieczać. - Nie.
Nie wiąż mnie.
Nie ma na to czasu.
Ostrożnie.
- Ostrożnie! - Bądźcie czujni.
Tak.
Daj znać, czego potrzebujesz.
Słychać mnie?
Jeśli ktoś mnie słyszy, niech krzyknie.
Tak… Tutaj.
Jesteśmy tutaj.
Prawie jestem! Mów do mnie!
Tak, jesteśmy tutaj.
Tutaj…
Przepraszam, nie chciałam cię zasmucić.
Przepraszam.
Masz rację.
Nie ma tu nawet szkoły gastronomicznej.
Jest CONALEP.
Możesz się tam zapisać.
Nauczysz się prostego zawodu.
A potem pomyślisz o pracy w kuchni.
Skorzystaj z okazji i zapisz się.
Jutro pójdę popytać.
Mogę dostać trochę?
To twoje ulubione danie.
Ostrożnie, jest kolejny.
Powoli.
Teraz z drugiej strony.
- Dobrze. - Ostrożnie.
Tak jest.
Raz, dwa, trzy, w górę!
Ostrożnie. Przytrzymajcie głowę i szyję.
Jeszcze raz. Raz, dwa, trzy.
Jeszcze raz.
Raz, dwa, trzy.
Dobrze.
Zdejmij linę!
Doktorze, proszę.
Stracił dużo krwi.
Musimy szyć, inaczej nie dotrze do szpitala.
Czego potrzebujesz?
Mam tu wszystko.
Przynieście nosze!
Będzie dobrze.
Postaraj się, dasz radę.
Niemożliwe.
On żyje!
Musimy zabrać go do szpitala. Nosze!
Zabieramy go.
Przesuń rękę i zabierz kamienie spod głowy.
Gotowi?
SZPITAL GENERAL
Pomogłeś uratować więcej osób niż inni.
Należy ci się chwila oddechu.
Musisz odzyskać siły.
Niemożliwe, że nie słyszymy Rosario. Stąd mnie wyciągnęliście, prawda?
Tak.
Była obok mnie.
Wiem.
Musimy być blisko.
Wiem.
Musimy kontynuować.
Dawaj.
Rosario!
Co jest?
Kolejne ciało.
Da się przesunąć?
Nie, jest zmiażdżone.
- Co teraz? - Musimy przeciąć.
- Czym? - Piłą.
Mam pomysł.
Victoria, słyszysz mnie? 10-8.
Martwię się. Chcę wiedzieć, czy nic ci nie jest. 10-8.
Wiem, że tam jesteś.
I że wciąż się na mnie gniewasz.
Powiedziałem rzeczy, których nie myślę.
Ale to ze strachu.
Boję się, że coś ci się stanie.
Że stracę cię
tak jak twoją mamę.
Albo że wyjdziesz i nie wrócisz.
Wybacz obawy. Czasem zachowuję się jak idiota.
Szanuję twoją decyzję, by pomagać.
Powiedz, czy nic ci nie jest.
10-8.
Nic mi nie jest.
10-4.
To dobrze, kochanie.
SOS!
Pomoc dla szpitala!
Słyszymy cię. 10-8.
Potrzebna piła chirurgiczna w szpitalu. To pilne.
Już jadę.
- Victoria? - Tak, przywiozę ją.
Potrzebują jej lekarze ze szpitala.
Dobrze. 10-4.
I jeszcze jedno.
Jak przyjedziesz, daj ją Chave.
Zrozumiano. 10-4.
Jedź. Nie jesteś sama. Jestem z tobą. 10-4.
Dzięki, dziadku. 10-4.
Gdzie to zostawić?
To do namiotów.
Połóżcie to tam.
Masz ambicje.
Dokąd to?
Ale nie martw się.
Odbiorę ci ją.
I co teraz?
Wiedziałem, że coś knuje.
Ukradła auto.
Co nagrałaś kamerą tego Amerykanina?
Gdzie ją masz?
Nie wiem.
Nie pamiętam.
Nie pamiętasz?
Espitia, wiadro wody i szmata.
Odświeżę ci pamięć.
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński 8.