- Diego Martínez? - Tutaj.
- Proszę. - Dziękuję.
- Benjamín Gutiérrez. - Tutaj.
- Proszę. - Dziękuję.
Topoyiyo.
KOPALNIA YAPAKEN
Oto twój.
Ignacio Villalobos!
- Dzięki. - Proszę.
Nie ma wszystkiego, szefie.
Odliczyłem za zepsutą koparkę.
Musicie pokryć to, co psujecie.
- Patricio Gómez! - Idę, szefie!
Maszyny potrzebują konserwacji, inaczej się psują.
Lepiej zejdź mi z oczu,
jeśli nie chcesz, żebym potrącił ci z kolejnej pensji.
No już.
Hugo López!
Twardziel z ciebie?
Tutaj, szefie.
- Dzięki. - Diego Martínez!
Tam się kłócą!
Tobie też potrącił?
Wiesz, kto zepsuł koparkę.
Powiedz nam.
Tego właśnie chce szef, żebyśmy się pokłócili.
Powiesz mu?
Będziesz milczał, Topo.
Lepiej zabieraj swoje rzeczy.
Nie dotrzemy do Meksyku przed zmrokiem.
- To jedziemy? - Nie mów, że się wycofujesz.
Nie, chciałem tylko wiedzieć, czy jedziemy sami.
Na razie tak.
- Biją się! - Patrz.
Twardziele się znaleźli.
- Chodź tu! - Co tu się dzieje?
Wystarczy!
Co to ma być?
Jestem pewien, że to ten idiota rozwalił koparkę.
Nie będą mi potrącać przez jakiegoś ćpuna.
No dalej!
Rozwalę cię.
Chodź.
Koniec z tym!
Wszyscy do domu!
Chyba że chcecie jechać pomóc w mieście?
No dalej.
Idźcie, bo kto zostanie, jedzie pomagać!
- Jedziesz do miasta, tak? - Nie.
Moja rodzina czeka w domu.
Mam im powiedzieć, kto zepsuł koparkę?
Widzę cię każdego dnia.
To uzależnienie.
Od dawna bierzesz?
Trzy, cztery miesiące?
- A co ty wiesz? - Wystarczy!
Też taki byłem.
Chcesz, żeby córka dorastała z ojcem narkomanem?
Chcesz jej zniszczyć życie?
A może wolisz zrobić coś wartościowego?
Chodźmy po twoje rzeczy.
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
Ángel!
SZPITAL GENERAL
Widzę światło.
Ángel, to ty?
36 GODZIN PO TRZĘSIENIU
Tu jest! Szybko!
Ángel, trzymaj się.
Idziemy po ciebie.
Musimy się przygotować!
Żyje!
Ángel, trzymaj się.
Trzymaj się, dobrze?
Szybko!
Ruchy! Nie ma czasu!
Ángel!
Żyjesz.
Weź dziecko.
- Żyje? - Jasne…
Daj mu chwilę.
Przynieście nosze.
Nosze.
Pieprzone nosze!
Ángel!
Zostawiłeś go, a teraz nie żyje.
Ostrożnie, mógł coś złamać.
- Pomóżcie nam. - Tak.
- Powoli. - Bardzo powoli.
Doktor Carlos nie żyje.
Nie żyje.
Płuca w porządku.
Kim ja jestem?
- Na drugą stronę. - Podaj mi dziecko.
Musimy je zbadać.
Zawsze będziesz dbał o naszego syna.
Już dobrze.
Nie odbierajcie mi dziecka.
Przyj!
Spokojnie.
- Wezmę. - W prawo.
W prawo.
- Dobrze. - Potrzebuję pomocy.
- Powoli. Boli cię coś? - Tak.
- Gdzie? - Wszędzie.
Nie oddycha.
Sprawdzę żebra.
Oddychaj.
No już.
Wiem.
Potrzebuję pomocy.
Musimy zabrać do na noszach do stołówki.
Tak jest.
Już dobrze.
Spokojnie.
Ángel.
- Zabierzemy cię. - Tak.
Pomocy.
Pomocy!
Raz, dwa, trzy.
Głowa.
Moje dziecko.
W niektórych miejscach, jak w Tlatelolco,
wsparcie rządowe jest już obecne,
w innych, takich jak CONALEP, wsparcie jest znikome.
Wśród tylu ciał znaleziono tylko jedną żywą osobę.
Z powodu braku pomocy rządowej
zwykli ludzie pracują bez przerwy.
Raz, dwa, trzy!
Musimy zdobyć alkohol.
Tak, napiłbym się czegoś.
Z apteki, idioto!
Przesuńcie się. Odepchniemy z tej strony.
Darío!
Pomóc ci?
Nie, kontynuuj.
Raz, dwa, trzy!
Przyjechała pomoc!
Pomóżcie to rozładować.
- Dzień dobry. - Dobry.
- Wieczór już, co? - Prawie.
Ponoć potrzebujecie pomocy.
- Może się na coś przydamy. - Na coś?
- Bardzo. Dziękujemy. - Zaczynajmy.
Potrzebna pomoc!
Dalej.
Dobrze.
Tutaj.
Myślałem, żeby zrobić tu tunel.
Pewnie znasz się na tym bardziej, mówią na ciebie kret.
Nie.
Później opowiem ci o ksywce.
Ale…
Mam lepszy pomysł niż tunel.
Nie bądź taki, wpuść nas.
Nie mogę, przykro mi.
Przyniosłam rzeczy dla doktora.
Proszę.
Dobra, byle szybko.
Dziękuję.
- Ostrożnie. - Powoli.
Dziękuję.
- Spokojnie. - Nic mu nie jest.
Wszystko dobrze.
- Tak? - Tak.
Jest odwodniony, ale…
- Musimy podnieść mu temperaturę. - Zdejmę to. Ostrożnie.
Muszę…
Nic nie mów.
- Nie… - Odpoczywaj.
Mam tu czyste ubrania.
Nadchodzi kolejny wstrząs.
Nie, doktorze, spokojnie. Jesteśmy bezpieczni.
- Te noworodki wciąż żyją. - Sprawdzimy to.
Spokojnie.
- Dam mu koc. - Włóż rękę.
- Nic ci nie jest. - Będzie kolejny wstrząs!
- Ostrożnie! - Doktorze!
- Uważaj na głowę. - Ostrożnie.
Zemdlał?
- Tak. - Nic mu nie będzie.
- Pomóżcie mi go podnieść. - Tak.
- Ostrożnie. - Dalej!
Tak jest.
Do stołówki.
Nie, do samochodu. Nie zostawię go tutaj.
Posłuchaj brata.
Ludzie są pogrzebani żywcem. Pozwól im kontynuować pracę.
Wstrzymujemy do przyjazdu strażaków.
To do ich własnego dobra.
Nic nie rozumiecie?
Na rogu są rzeczy dla ofiar.
Oby nie wdało się zakażenie.
Nie zapeszaj.
Tak włącza się czołówkę.
Powinieneś iść do rodziny, powiedzieć, że nic ci nie jest.
Pewnie się martwią.
Tak.
Wrócę.
Wiem.
- Pepín, do dzieła. - Robi się.
- Musimy rozwalić tę płytę. - Tak.
Co jest, Pepín? Nie tak.
Masz ją rozbić, a nie pieścić.
Robię, co mogę.
Patrz.
Ostrożnie, nie chcę wam wybić oczu.
Sprawiasz, że wygląda to na proste.
- Doświadczenie. Spróbuj. - Jasne.
- Tak? - Dawaj.
Z werwą.
Dobrze? Widzisz?
Do pracy!
Jak się czujesz?
Co to ma być?
Nie myślałeś jasno.
Rosario jest tam
z noworodkami.
Czyli wyciągnęli mnie, bo jestem twoim bratem.
Mógłbyś okazać trochę wdzięczności.
Jestem wdzięczny.
Nie wiesz, jak to jest…
Ángel.
Już jesteś bezpieczny.
Trzymaj się.
Trzymaj się, dobra?
Dziękuję.
Nie dziękuj, nie zostawiłbym cię tam.
Wiem, ja ciebie też nie.
Ale muszę wrócić do szpitala.
Nasze życie nie jest ważniejsze od życia innych.
Wiem, ale nie możesz mnie winić za chronienie bliskich.
Ja chcę zrobić to samo.
Zawieź mnie do szpitala.
Nie.
- Proszę. - Nie w tym stanie.
Nie myślisz, jesteś skołowany.
Przykro mi.
Ktoś nam pomoże?
NAMIOTY OCALAŁYCH
Co mu się stało?
Chyba złamałem…
Nie ruszaj się. Poszukam doktora Carlosa.
Usiądź.
Dziękuję.
Odpocznij. Zaraz się tobą zajmą.
Co z nim?
- Mówisz po angielsku? - Trochę.
Co się stało?
Chyba mam złamane żebro.
Jakieś dupki pobiły mnie i zabrały mi moje rzeczy.
Kto to zrobił?
Ci dranie w mundurach.
Zabrali mi sprzęt, kamerę, kasety wideo.
Przykro mi.
Mam wrażenie, że już się widzieliśmy.
Jestem tu od wczoraj.
Na lotnisku.
- To nielegalne. Nie możecie tak. - Idziesz z nami, chcesz czy nie.
Pomóżcie mi.
Byłeś tam, prawda?
Tak.
Co tu robisz?
Jestem dziennikarzem.
Przyleciałem…
z powodu tragedii.
Gazeta mnie przysłała.
Co powiedział?
Odpocznijcie chwilę.
- Chcesz maskę? - Nie, dziękuję.
Dobra, panowie…
Włóż ją, przyda ci się.
Panowie, jeszcze raz.
Na trzy, dobra?
- Podnosimy. - Raz, dwa, trzy.
W górę!
Niżej.
Spokojnie, będzie dobrze.
Wszystko w porządku?
Daj mi maskę, szmatkę, cokolwiek.
Mówiłem.
W tym niestety mam większe doświadczenie.
Trzymaj, włóż ją.
Dobra.
Perfumujemy je.
Zapach jest okropny.
Pomóż mi z tym.
Sol.
Kontynuujemy.
- Ostrożnie. - Dalej.
Nie da się do tego przyzwyczaić, ale trzeba kontynuować.
Czasem myślisz o ich rodzinach.
Szczególnie jeśli to dzieci.
Rozumiesz?
Myślę, że…
gdyby byli tu moi krewni…
Założymy mu czapeczkę?
Cześć.
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
…chciałbym wiedzieć, gdzie są.
Żeby ktoś ich wyciągnął.
Przykrył prześcieradłem.
Potraktował z szacunkiem.
Szukamy ocalałych.
I obyśmy znaleźli ich jak najwięcej.
Ale wiem, że nie zawsze będziemy mieć szczęście.
Znalezienie martwych też ma znaczenie.
Zrobisz sobie krzywdę.
Gdzie jesteśmy?
Muszę załatwić coś z pracy i zaraz wracam.
Mogłeś zostawić mnie w stołówce.
To nie potrwa długo.
Będę czekał jak piesek.
To dla twojego dobra.
Jutro, jak odpoczniesz, będziesz mi wdzięczny.
Dobry wieczór.
- Jestem reżyserką. - Ignacio Zambrano, miło mi.
- Chłopcy już tu są. - Dobrze.
Przepraszam za spóźnienie, sprawy rodzinne.
I jak rodzina?
Wszystko dobrze?
Tak, dziękuję.
Ciężka sprawa, co?
Nie chciałbym być na pana miejscu. Ani na miejscu prezydenta.
Zaczynamy?
Proszę.
Wyjaśnili wam, co robimy?
Nie do końca.
To film dla FIFA.
Pomożecie zapewnić nam
organizację mundialu w przyszłym roku.
Ale to już pewne, prawda?
To dla przypomnienia.
Dziękuję.
Proszę o uwagę.
Wszyscy wolelibyśmy teraz być z rodzinami.
Ale robimy to dla nich i dla naszego kraju.
Dziękuję, że tu jesteście.
Śmiało.
Wszyscy na miejsca.
Zaczynamy.
Kamera trzecia gotowa.
Proszę o ciszę.
Ruszamy za cztery, trzy, dwa…
Jak wiecie, nasz kraj przechodzi trudny okres.
Rodziny straciły domy i miejsca pracy.
Niektórzy stracili też bliskich.
Kochamy piłkę nożną tak bardzo,
bo zawsze miała moc jednoczenia kraju.
Teraz też może pomóc nam…
Nie mogę.
- Przepraszam, nie mogę. - Cięcie.
- Co jest? - Nie podoba mi się to.
Co takiego?
Nie czuję się komfortowo, czytając z tabliczki. To nie moje słowa.
I nie zgadzam się z tekstem.
- Co? - Ja też nie.
Nie mamy na to czasu.
Mówicie w imieniu rządu, nie swoim.
- Nikt nie… - Zobowiązaliśmy się.
Wy też.
Nikt nie mówił, że mam kłamać.
Dokładnie, bo tak jest.
Przykro mi, wychodzę.
Rodríguez, Medina, czekajcie.
Jesteście wyjątkowymi piłkarzami.
Dlatego jesteście w reprezentacji.
- Dasz nam chwilę? - Oczywiście.
Możemy pomóc wam zdobyć widoczność.
Powinniście grać dla Hiszpanii.
Muszą zobaczyć was odpowiedni ludzie.
Wiem, że jest pan ważną osobistością.
Ale nie dam się sprzedać.
Czego chcesz?
Powiedzieć po twojemu?
Dobrze, tylko przekaż to, co chcemy.
- Trzęsienie! Ewakuujcie się! - Ostrożnie!
Biegiem!
Szybko!
Pomóżcie mi! Dzieci!
Proszę!
Uciekajcie!
Ty pierwszy.
Uciekamy.
Victoria, zbiornik paliwa.
Na zewnątrz!
Nie zatrzymujemy się.
Pomóż mi przytrzymać wyjście!
Nie biegnijcie.
Nic się nie dzieje!
Spokój, wszyscy!
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński e moje słowa.