- Nie zgrałeś się z nami. - Nie ja, Moncho.
On nawalił.
Czemu mnie pouczasz? Nikt nie gratuluje.
- Długo czekałaś? - Odkąd zaczęli.
- Nie chciałam przerywać. - Chodź.
To Lucía, przyjaciółka, o której mówiłam.
Cześć. Miło was poznać.
Cześć, Lucía!
Pomocy!
Pomocy.
Błagam.
BUDYNEK W POBLIŻU TLATELOLCO
36 GODZIN PO TRZĘSIENIU ZIEMI
Potrzeba 10-33. Przyślijcie 10-38 do CONALEP.
Powtarzam, 10-38 do CONALEP. 10-4.
Gdzieś tu był notes z kodami.
Jest.
Miałaś tego nie ruszać.
Dlaczego jest wyłączone?
Ludzie potrzebują pomocy, a my siedzimy tu bezczynnie.
- Mamy taksówkę, możemy pomóc. - To niebezpieczne.
Jak stracimy taksówkę, co będziesz jeść?
Nie bądź egoistą.
Ludzie stracili domy, bliskich.
Lucía nie żyje!
A ty myślisz o taksówce.
Nie mów tak do mnie! I skończ z tymi fochami.
Jeśli możemy zostać spokojnie w domu, to zostaniemy.
Ciesz się, że masz dach nad głową i jesteś bezpieczna.
Nigdzie nie jedziemy.
Co oznacza 10-38?
To karetka. Nie mamy karetki.
Mamy taksówkę i dzięki niej zarabiamy na życie.
Victoria!
Victoria, wracaj!
Victoria!
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
Rosario, nic ci nie jest?
Coś na ciebie spadło?
Nie, wszystko w porządku.
SZPITAL GENERAL
A noworodek?
Nic mu nie jest.
W końcu zasnął.
A pan?
Wszystko dobrze, doktorze?
Nie pracuję tu długo, ale też nie od wczoraj.
Wiem o pana pierwszym dniu,
jak zwymiotował pan przy pierwszym porodzie.
Wyszedłem, bo nie chciałem robić cesarki, którą na mnie wymuszali.
Zwymiotowałem, bo zrozumiałem, że nie chcę być lekarzem,
który tylko przepisuje leki i robi operacje.
Miałem wrażenie, że lata nauki
były stratą czasu.
Porozmawiałem z bratem.
I co panu powiedział?
Żebym się nie wygłupiał.
Że tak działa świat, nie tylko szpitale.
I że to bez znaczenia, póki robię to, czego chcę.
Rozumiem.
Brat zawsze pana wspierał?
Mój brat to idiota.
Ja też.
Nie, doktorze.
To nie jest normalna sytuacja.
Robimy, co w naszej mocy.
Pana brat na pewno zrobiłby dla pana wszystko.
Tym razem też tak będzie.
Mam nadzieję.
Czemu politycy są tacy samolubni?
OKOLICE SZPITALA GENERAL
Bardziej dbają o własne kieszenie niż o ludzi, którym mają służyć.
Zdążyli już zapomnieć, że są urzędnikami państwowymi
i mają służyć ludziom.
Za jakiego polityka się uważasz?
Oby twoje wpływy pomogły uratować brata.
Przynajmniej tyle możesz zrobić,
biorąc pod uwagę, że jest w tej sytuacji przez ciebie.
Nie wiem, za kogo się uważasz, ale z grzeczności odpowiem.
Jestem człowiekiem i popełniłem błąd, za który płaci mój brat,
ale zrobię wszystko, by to naprawić.
Zrobiłbym dla Ángela wszystko.
Może tego nie wiesz, ale wszystko, co robię,
odkąd zaczął się ten koszmar, robię dla Meksyku.
Choć może powinienem robić więcej, jak ty?
Piszesz sensacyjne historie
z wypowiedziami, które tylko pogarszają cierpienie tych ludzi.
A może robisz to, żeby pomóc?
- Ja… - Udajesz moralistkę,
ale wykorzystujesz ludzkie cierpienie.
Mówisz, że nie zrobiłem nic dla Meksyku,
ale jedyne, co ty zrobiłaś, to powiadomienie mnie o Ángelu.
I pewnie zrobiłaś to niechętnie.
Przestań mnie więc osądzać i nie wtrącaj się.
Jak ona się ma?
Źle.
Trzeba ją zabrać do szpitala.
Do lekarza.
Potrzebuje lekarza?
Tak.
Darío poszedł po pomoc.
Poszukam twojego bratanka.
Proszę.
Dziękuję.
Zajmij się nią.
10-33, powtarzam, 10-33, odbiór.
Potrzebuję 10-38 w CONALEP.
Powtarzam, 10-38 w CONALEP.
10-4.
10-33. Czy ktoś mnie słyszy?
Cześć.
Myślę, że mogę pomóc.
Zidentyfikuj się, 10-4.
Jesteś na kanale taksówek. Kim jesteś?
Odpowiedz.
Musisz się przedstawić, 10-4.
Jeśli nie odpowiesz, zgłoszę samochód jako skradziony, 10-4.
Nie, proszę!
Jestem Victoria, wnuczka Alfreda.
Kazał mi wykorzystać taksówkę do pomocy.
Przyjęłam, Victoria. Jestem Vero. Co tam robisz? 10-4.
Nie wiem, co oznacza 10-4, ale wzięłam taksówkę, żeby pomóc.
To znaczy „bez odbioru”, żeby oddać głos drugiej osobie.
Tu nie da się mówić jednocześnie. To nie telefon.
Czy dziadek pozwolił ci wziąć taksówkę? 10-4.
Proszę, nie mów dziadkowi. Chcę pomóc.
Ludzie potrzebują pomocy, a ja mam taksówkę,
choć nie do końca umiem nią jeździć.
Dziadek dawno mi jej nie dawał.
Nie utrudniaj mi tego, Vero.
Proszę, jak kobieta kobietę.
Dobrze.
Brakuje nam taksówek, wszyscy pomagają.
Do pełnoletności chyba ci brakuje.
Ale pomogę jak kobieta zbuntowanemu dziecku.
Pomożesz w CONALEP? 10-4.
Tak, 10-14!
Taxi!
- Jesteś wolna? - Nie!
Jadę pilnie do CONALEP.
Mam trochę ubrań, może się przydadzą.
Włóż je z tyłu, przekażę.
Nie mogę się zatrzymać, nie chcę, żeby zgasł.
- Dziękuję! - Ja dziękuję!
Ostrożnie, skała.
Dobrze.
Czysto.
- Weź ich. - Chodź.
Ostrożnie.
Wszystko będzie dobrze.
Zabierają ją do lekarza.
Myślisz, że jest tam więcej ludzi?
Tak.
Ufam ci.
Sol, Darío, idę na górę.
Widzimy się na górze!
Mam gdzieś wasze rozkazy!
Zapomniałeś, że to ja tu dowodzę? Ja wydaję rozkazy.
Niech twoi ludzie wyciągną mojego brata.
Strażacy przyjadą, jak będą mogli!
Macie natychmiast wyciągnąć Ángela!
Mogę pomóc?
Ona ma się trzymać z daleka.
Nie chcę, żeby tu węszyła.
Tak jest.
Zabrać ją.
Tak jest.
Sama dam radę.
Proszę nie tracić nadziei.
Wybrniemy z tego.
Sam już nie wiem.
Nie wiem, Rosario.
Tak.
- Skąd ta pewność? - Wyjdziemy stąd.
Nie jesteśmy sami.
Co masz na myśli?
Słyszałam płacz dzieci.
To twoja wyobraźnia.
Ja też słyszałem, ale…
Zasypiałem.
Nie wiem już, co słyszę.
Myślę, że przyśniło ci się.
To nie był sen, doktorze.
Tam są dzieci.
One żyją.
Słyszałam ich płacz.
Doktorze, to cud.
Doktor Carlos nie żyje.
Zostawił go pan.
Teraz nie żyje.
Proszę!
Nie utrudniajcie sytuacji.
Tata ma złamany nadgarstek. Jest stary!
- Wkrótce się nim zajmiemy. - Teraz!
Moja córka ma kawałek metalu w nodze, ma tylko 13 lat!
- Musicie jej pomóc! - Wytrzyma! Mój ojciec jest stary!
Proszę się nie przeciskać.
Byłam pierwsza.
Cisza, proszę!
Zaczniemy przyjmować najcięższe przypadki.
Im szybciej się uspokoimy, tym lepiej.
Kiedy przyjmiecie tatę?
- Wkrótce! - Jest w krytycznym stanie!
- Chwileczkę! - Zajmijcie się tatą!
W ten sposób nie pomożemy. Zaraz zaczniemy przyjmować.
Spokojnie, zajmiemy się…
Przepraszam, mam datki. Wiesz, gdzie mogę je zostawić?
Jedź na ulicę obok, Artículo 123.
Dzięki.
Potrzebujemy pomocy!
Przepraszam, mam trochę rzeczy. Gdzie mogę je zostawić?
Tam, przy zielonym samochodzie.
- Dzięki. - Ostrożnie.
Musimy załadować…
Zabiorę je. Trzymaj.
Są bardzo delikatne.
Tu ich nie ma. Po drugiej stronie było więcej.
Tak, chodźmy.
Dużo, prawda?
Przyniosłam to.
Dzięki.
Ale ubrań mamy dużo.
Przyjechałam też, bo potrzebowaliście 10-38, karetki.
- Masz karetkę? - To taksówka, ale się nada.
Jasne. Chodź.
Ostrożnie.
- Uważajcie na nogę. - Nie zadrapcie jej.
- Masz radio? - Tak.
- Możemy wezwać pomoc? - Co jest potrzebne?
Pomoc. Ludzie, którzy znają się na zawaleniach,
narzędzia, strażacy, cokolwiek.
Vero, słyszysz mnie?
Jesteś tam?
Potrzebna pomoc, 10-4.
Tu Vero. Jak mogę pomóc? 10-4.
Potrzebujemy pomocy.
Ludzi z narzędziami, ratowników.
Strażaków.
Przekażę prośbę na inne kanały.
Sprawdź, kogo masz na drugim sygnale.
Przekręć tarczę, by kontrolować radio.
To pilne, więc powiedz „10-33”, to oznacza nagłe wypadki.
I „10-61”, czyli personel od klęsk żywiołowych, 10-4.
„10-33” i „10-61”.
Zapamiętam. Coś jeszcze? 10-4.
Jak zmienisz sygnał, zgubimy się.
Musisz wrócić na tę częstotliwość, żeby ze mną rozmawiać. 10-4.
10-4.
10-33.
Czy ktoś mnie słyszy?
Potrzebuję 10…
Pomocy w usuwaniu gruzu.
I narzędzi.
Sytuacja jest poważna. Jest dużo gruzu.
Potrzebujemy pomocy.
Czy ktoś mnie słyszy? 10-4.
10-39.
10-38 i 10-46 też? Jesteśmy dostępni.
Nic nie rozumiem.
Potrzebuję ludzi do zawalonego budynku.
Pomożecie mi czy nie?
Tak, spokojnie.
Zrozumiałem.
Dojeżdżamy do D.F. Gdzie jesteś? 10-4.
W porządku.
Jestem w CONALEP. 10-4.
Jesteśmy w drodze. 10-10.
- Czym jest „10-10”? - Nie wiem.
- Jak ci na imię? - Victoria.
Jesteś bardzo dzielna, Victorio.
Pospiesz się. Jest w ciężkim stanie.
Dobrze.
Nie płacz już.
Posłuchaj babci.
Wysyłam dużo buziaków.
Do jutra.
- Są za darmo. - Naprawdę?
Nie trzeba monet. Służą do komunikacji z rodziną.
Dziękuję.
Halo?
Kto to?
Skurwysyny, nawet podczas takiej tragedii…
Nie wierzę!
- Skończcie z tymi żartami! - To ja.
Tu Camila, tato.
Dzwonię, żeby powiedzieć, że nic mi nie jest.
Camila.
Córeczko, co za ulga.
Dzięki Bogu.
Byłem przerażony. Jak się masz?
Nic ci nie jest?
Nie, w porządku.
A wy?
Tato? A wy?
Nie strasz mnie.
Nic nam nie jest.
Dzwoniłam, żeby…
Trzęsienie było wczoraj.
Jest 18.30.
Jeśli nic ci nie jest, to czemu, do cholery, nie zadzwoniłaś?
Pracowałam, tato.
I nie miałaś nawet chwili?
Telefony od dawna już działają.
A ja czekałem przy telefonie jak idiota.
Słuchałem wiadomości, mówili o tysiącach martwych,
nic nie wiedziałem.
Wróć dzisiaj do domu.
Przestań się bawić w reporterkę.
Szczególnie teraz.
Organizujemy zbiórkę dla ofiar.
Jeśli chcesz uczciwej pracy,
wróć.
Mamy inne pojęcie słowa „uczciwy”.
Zostanę tutaj, bawiąc się w reporterkę,
bo pomoc sama się nie zjawi.
A jeśli chodzi o zbiórkę,
wyślij wszystko do szpitala.
Wiele osób potrzebuje tam pomocy.
Pomocy!
Niech ktoś mi pomoże!
Co się dzieje?
Uważaj na głowę.
- Dobrze. - Tak.
Raz, dwa, trzy.
Czekaj.
- Pomogę. - Dziękuję.
- Masz ją? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
- Dobrze. - Przytrzymaj ją.
Podnieś ją. Uważaj na nogę.
Ostrożnie.
Dzięki. Chodźmy.
Dobrze, że ją przywiozłaś.
Mamy ranną.
Vero, jesteś tam? 10-4.
Tak, jak poszło? 10-4.
Misja wykonana.
Brawo. 10-99.
Co to „10-99”?
„Misja wykonana”.
Gratuluję. 10-4.
Taxi!
Potrzebuje pan pomocy?
Tak, muszę jechać do szpitala.
Tak?
Muszę porozmawiać z prasą albo policją.
Nie mówię dobrze po angielsku, ale zabiorę pana.
Nie mogę się zatrzymać.
Dobrze.
Dziękuję. Boże…
Przepraszam, nie chcę, żeby zgasł.
Zróbcie przejście!
- Potrzebujemy narzędzi chirurgicznych. - Dobrze, doktorze.
To martwica. Cholera.
Musimy amputować.
Pomożesz mi.
Nie jestem pielęgniarzem. I nie mogę opuszczać stanowiska.
Jeśli obudzi się podczas operacji, już po niej.
Nie mamy czasu.
Liczy się każda minuta.
Dobrze, ale proszę pamiętać,
że jestem oficerem sił zbrojnych.
Szybko!
Mój brat jest pod gruzami.
- Tak jest! - Ruchy!
Ostrożnie, ten obszar jest niestabilny.
Tak jest.
Gaza.
Szwy.
Przetniesz?
Dobrze.
Jest w naszych rękach, weź się w garść.
Już prawie koniec!
Dalej.
Ángel!
Ángel, słyszysz mnie?
- Ángel, słyszysz mnie? - Ig, tutaj!
Co mi robicie?
Spokojnie.
Musieliśmy zrobić amputację, inaczej byś umarła.
- Wszystko dobrze. - Nie!
Jestem pływaczką.
Potrzebuję nogi. Oddajcie mi ją!
Przyszyjcie ją!
Tutaj!
- Dalej. - Tak jest.
- Oddajcie mi moją nogę! - Spokojnie.
Lekarz dał ci drugą szansę. Nie ruszaj się, bo pójdzie na marne.
Spokojnie.
Potrzebuję jej.
Posłuchaj.
To prawda, że nie będziesz pływać.
Będziesz musiała znaleźć inny zawód.
Ale będziesz mogła wrócić do domu.
Gotowe.
Ángel, wiem, że mnie słyszysz.
Trzymaj się, jesteśmy blisko.
Większość z tych osób nie przeżyje.
Musisz zacząć nową walkę.
Ale najważniejsze, że masz o co walczyć.
Napotkasz przeszkody, ludzi, którzy cię powstrzymają.
Zacznij mnie słuchać.
Żegnaj.
Niech cię nie rozpraszają. Podążaj swoją ścieżką.
Tutaj!
Pomocy!
Głowa do góry bądź dzielna.
Wyciągną nas.
I nigdy nie trać nadziei.
Są już blisko, doktorze.
Wyciągną nas.
Ángel!
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem aj swoją ścieżką.