- Gotowi? - Tak. Zaczynamy.
- Okej. - Raz, dwa, trzy, cztery.
ROK WCZEŚNIEJ
- Nie zgrałeś się z nami. - Nie ja, Moncho.
Jesteś do niczego.
Długo czekałaś?
Dopiero przyszłam.
Chodź.
To Lucía, przyjaciółka, o której mówiłam.
Cześć. Miło was poznać.
Cześć.
Hej.
- Jeszcze raz i kończymy? - Tak.
Zostajesz, no nie?
Tak.
Gotowi?
Od początku.
Raz, dwa...
Długo znasz Victorię?
Od podstawówki. Chodziliśmy razem do Medina Ascencio.
A ty?
Odkąd Paco jest jej chłopakiem.
Od dawna grasz na gitarze?
Od 13. roku życia.
Dobrze śpiewasz.
Dzięki. Też śpiewasz?
- Nie zawodowo. - Zawodowo?
Musimy się stąd wydostać.
8 GODZIN PO WSTRZĄSIE
Wejdę wyżej.
Musisz mi pomóc.
Wydostaniemy się stąd oboje.
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
KOMISARIAT CAMILA
Ej.
Jesteśmy na miejscu.
Zachowuj się. Albo będziesz mieć kłopoty.
Wypuść ją.
Idziemy, księżniczko.
Dobrze.
Camila Toledo.
Stanę przed sądem?
Meksyk jest teraz w skomplikowanej sytuacji.
Żałuję, że spotykamy się w takich okolicznościach.
Sekretarka senatora Tello pożyczyła mi plakietkę,
żebym zawiozła ciężarną kobietę do szpitala.
Nie wątpię.
Ale co robiłaś na lotnisku?
Swoją pracę.
Dokumentowałam nadejście pomocy międzynarodowej,
której potrzebujemy.
Jesteś z Guadalajary.
Co z tego?
Też mam tam rodzinę.
I wiesz co?
Wolałbym rzucić całe to bagno
i zobaczyć krewnych w Guadalajarze.
Czy to groźba?
Skąd. Powiem inaczej.
- Prados. - Tak?
Zabierz panią. Wiesz dokąd.
Trochę się denerwuje.
- Wiesz, co robić. - Tak, panie komendancie.
- Idziemy. - Dokąd mnie zabierasz?
- Idziemy. Spokojnie. - Dokąd?
Nie bój się. Zajmiemy się tobą.
Może powiemy, że zginęła w trzęsieniu ziemi?
Jedna ofiara w tę czy we w tę.
Jasne.
- Jacy odważni. - Nawet, nawet.
Jest twoja. Baw się dobrze.
Braulio.
Uważaj.
Potrafi być uparta.
Do zobaczenia, księżniczko.
11 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Witamy na kanale informacyjnym. Mówi José Pablo Escalera.
Dziś, w środę 30 maja, około 19.00,
został zamordowany dziennikarz Manuel Buendía.
Ofiarę zastrzelono na parkingu budynku Insurgente 58
po kontrowersyjnym śledztwie przeciwko rządowi.
Ciągle tylko ta gitara!
- Poszukaj pracy! - Dość, tato.
Choćby w sklepie. Pieprzony pasożyt.
Co? Nic ci nie dam. Za co opłacisz czynsz?
Lepiej się umyj. Spójrz na siebie.
Pieprzony bachor. Wal się!
Nie będę łożył na takiego gnoja.
Nie możesz tak żyć.
Dokąd mam iść, Lu?
Nie jesteś sam przeciwko światu, Pablo. Jestem z tobą.
- Szlag! - Chodźmy.
Pieniądze nie rosną na drzewach. Smarkacz nawet nie pomoże.
- Pomóc ci? - Tak.
Proszę.
Twoja mama pysznie gotuje.
Spójrz!
- Spadająca gwiazda. - Gdzie?
Przegapiłeś.
Nigdy ich nie widzę.
Zapomniałam, że cię boli. Mocno?
Nie martw się. Prawie nie boli.
Wolę cię pocałować.
Pablo.
Pablo!
Pablo, proszę.
Nie mogę się ruszyć.
Ja też nie.
Pomocy!
Ratunku.
- Dziękuję. - Dzięki.
Niedługo znajdziemy Lucíę.
Na pewno jest z Pablem, prawda?
Tak sądzę.
Przynajmniej nie jest sama.
On się nią zaopiekuje.
To dobry dzieciak.
To dla mnie pocieszenie.
SZPITAL OGÓLNY PIELĘGNIARKI
Hilda, wyciągniemy cię. Porozmawiamy na świeżym powietrzu.
Chcę tylko wiedzieć o Josém.
Proszę powiedzieć mi prawdę.
Hildo.
Po 20 latach męczarni ze mną zasługuje na ładny pierścionek.
- Wiem nawet, który. - Który?
Najdroższy.
Podaruję jej go na plaży.
Spóźnię się.
Tak mi przykro.
Posłuchaj mnie choć chwilę.
Byłem z nim, zanim wszystko się zaczęło.
Nie, doktorze.
Nie da się naprawić wszystkiego.
Tak mi przykro, Hildita.
Przykro mi.
Zdjęłam obrączkę.
Moja obrączka.
Zdjęłam ją. Gdzie ona jest?
Zdjęłam obrączkę.
Postaramy się was wyciągać.
Wyciągniemy was, noworodki i...
Tylko tyle możemy zrobić. Nie wiem, co jeszcze.
Usuwaj gruz.
Później zobaczymy, co to dało.
Na co cała ta praca.
Bo nic na nas nie czeka.
Nic nie zostało.
Tylko gruz.
Kamienie.
Będziemy je wyciągać jeden po drugim.
Wtedy może...
znajdziemy to, czego chcemy...
pod gruzami.
Może znajdziemy Joségo.
- Wstawaj. - Co robisz?
Pomogę ci uciec.
Włóż to.
- Dlaczego to robisz? - Bo chcę pomóc.
Ale nie tu i teraz. Nie mamy czasu.
Szybko, za mną.
Chodź. Pośpiesz się, nie ma czasu.
Bądź cicho.
Idziemy. Nie zatrzymuj się.
Czemu to robisz? Dlaczego mi pomagasz?
- Chcesz pieniędzy? - Nie.
Chcę o czymś opowiedzieć, ale anonimowo.
- Rozumiem. - I tak już mam kłopoty.
Pogadamy i spadam stąd.
- Anonimowo. - Dziękuję.
- Musimy się pospieszyć. - Tak, pewnie już nas szukają.
Szczelina jest już dość szeroka.
- To wszystko? - Tak.
- Co widzisz? - Są tam.
Hilda, mam mleko.
Rosario, rzucę ci butelkę.
Hildo.
Co z twoim dzieckiem?
Dobrze. Już prawie jest na zewnątrz.
- Gotowy? Wezmę małą. - Dobrze.
Jesteśmy gotowi. Daj ją.
Jestem tu.
Uważaj na jej główkę.
Już. Coraz bliżej.
- Masz ją? - Chwila.
Jest główka. Mam.
Możesz ją puścić.
Dobrze.
Będzie dobrze, maleństwo.
Nie martw się. Wydostanę cię stąd.
Aleś ty maleńka.
- Gotowy? - Tak.
- Daj mi ją. Mam koc. - Podam ci ją.
Chodźmy stąd, kochana.
Powoli.
Proszę, Flaco.
Uważaj na główkę.
Patrz. Jest taka malutka.
Przykryj ją.
Chroń ją przed kurzem.
- Dobrze. - Spokojnie. Będzie dobrze.
- Gotowy? - Zaraz wracam.
Tylko spokojnie.
Pierwsze dziecko na zewnątrz.
- Podaj mi ją. - Proszę.
Jest.
Clara García.
- Rodzina Clary Garcíi? - A to nie Marcela García?
Marcela Sánchez García? Córciu, zobacz, czy to ona.
Nie.
Clara García?
To moja siostrzenica.
Clara García.
Czy to ona?
Tak.
Chodźmy na stołówkę.
Zbadamy ją i zabierze ją pani do domu.
Tędy.
- Niech pokaże dowód. - Jasne.
Nagrywamy.
Udało się panu.
Sytuacja ma związek z Mistrzostwami Świata w Meksyku.
Rząd wydał dużo pieniędzy na reklamę.
Minister turystyki i jego sekretarz...
- Jaki sekretarz? - Pan Ignacio Zambrano.
Każda kampania reklamowa przyniesie im duże zyski.
Dlatego odrzucają pomoc międzynarodową,
ponieważ jeśli FIFA dowie się, że mamy kłopoty,
przekażą mundial innemu państwu i koniec z zyskami.
Ministerstwo Turystyki zdecydowało,
że mamy odesłać samoloty z pomocą.
Nie, nie bezpośrednio.
Ale widziałem, że minister turystyki
i minister spraw wewnętrznych siedzą w tym razem.
Zrobią wszystko dla pieniędzy.
Hilda, możesz już iść.
Idę.
Ostrożnie.
Mają gdzieś ludzi.
Już idę, doktorze.
Przelana krew nie sięga do ich balkonów.
Dobra robota.
Idź za nim, zaczerpnij powietrza.
Moja droga.
Tędy.
Wyszłaś.
- Jesteś na zewnątrz. - Pepín!
Już.
Możesz już wyjść.
Jedyną nadzieją są tacy ludzie jak ty.
- Wychodzi! - Mamy ją!
Ci, którzy wyciągają pomocną dłoń, nie bojąc się jej stracić.
Hilda.
Którzy stawiają wspólne dobro ponad własną wygodę.
Przepuśćcie mnie.
Kochana.
Moja cudowna przyjaciółka.
Moja kochana.
Którzy nigdy nie tracą wiary.
Dlatego mimo niebezpieczeństwa zdecydowałem się pomóc.
Nie ma innej opcji.
Trzeba się zjednoczyć.
Już prawie.
- Tutaj. - Dziękuję.
- Nosze. Szybko. - Dziękuję bardzo.
Wyszłaś stamtąd.
Już.
Już nie nagrywam. Możesz się odwrócić. Dziękuję.
To ja dziękuję. Jesteś odważna.
Ty również.
Ale w tym kraju nie warto być odważnym.
Wyjadę z miasta na jakiś czas, myślę, że ty też powinnaś.
Rzucę okiem.
Niesamowite, Hilda. Idealnie.
Bardzo dobra robota.
Najgorsze za nami.
Udało nam się.
Dziękuję, uratowałaś mi życie.
Robiłam, co kazał mi doktor.
Jak się czujesz?
Jakbym wszystko straciła.
Bez Joségo życie nie ma sensu.
A jednak tu jesteśmy.
Kiedy wrócił pan po śmierci żony,
myślałam, że to przejaw wyparcia.
Jakby chciał pan ukarać sam siebie.
Teraz rozumiem.
Po tym wszystkim...
trzeba przewartościować swoje życie.
Idziemy po ciebie, Rosario.
Cierpliwości. Musimy być ostrożni.
Dziękuję, Pepín. Nie chcę umierać sama.
Nie ma mowy. Skupmy się.
Proszę, doktorze. Jest tyle rzeczy, które chcę...
Chcę zobaczyć mojego chłopaka i mamę.
Spokojnie. Zobaczysz ich.
Kiedy ostatni raz widziałam mamę, życzyłam jej śmierci.
Muszę przeprosić za wiele rzeczy.
Nie jestem gotowa na śmierć.
Kto ci powiedział, że umrzesz?
Kiedy wyjdziesz, przeprosisz mamę.
José został zmiażdżony. Mnie też może to spotkać.
Nie mów tak. Wyciągniemy cię.
Jutro wyjdziemy. Pomyśl o jedzeniu albo o kąpieli.
11 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Zapraszam.
Mam dla ciebie niespodziankę. Zamknij oczy.
Nie oszukuj.
Dobry wieczór.
Nie przeszkadzam?
Przyniosłem kanapki.
Lubisz szynkę?
Dzięki, tato, ale gotuję makaron.
Chętnie zjem kanapkę.
Dziękuję.
Przynieś talerze i otwieracz.
Przyniosłem napoje.
Usiądź.
Chciałbym z tobą porozmawiać.
Przeprosić za tamten dzień.
Chcę, żebyś czuła się tu jak u siebie. Zawsze będziesz tu mile widziana.
Poza tym cieszę się, że Pablo jest szczęśliwy.
Ile masz lat?
Szesnaście.
No proszę.
Pablo niedługo zacznie studia na Narodowym Uniwersytecie.
Tak.
Musi być pan z niego dumny.
Tak, bardzo.
Nie mówię mu tego często, żeby się nie puszył.
No dobra.
Zostawię was samych.
- Dzięki, tato. - Nie ma sprawy.
Co z moją serenadą?
No tak.
Nie wiem, czemu
Ziemia nagle staje
Ale wciąż cię kocham
Chcę być pewien
Że nic ci nie grozi
Kilka godzin temu planowaliśmy jechać na plażę.
Wciąż mamy taki zamiar.
A jeśli to nasz koniec?
Nie mów tak, Lu.
Jak tylko się wydostaniemy,
jedziemy prosto do Acapulco.
Jasne?
Gdybyś mógł zmienić coś w swoim życiu, co by to było?
Nie mam pojęcia.
Chyba wybaczyłbym tacie.
Naprawdę?
Nie wiem.
Kiedy mama nas zostawiła,
nigdy się z tym nie pogodził.
A teraz chcę go zobaczyć. Wiedzieć, że nic mu nie jest.
Czuję gaz.
Gaz.
Tak, to gaz.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski e jest.