2 LATA WCZEŚNIEJ
Możemy dokonać zmian.
Panie inżynierze.
- Co sprawdzaliście? - Jedziemy.
Co sprawdzaliście?
- Mów, do cholery. - Jedziemy.
Jesteśmy w niebezpieczeństwie, tak? Inżynierze, powiedz coś!
Sukinsyny.
Tato, pomocy!
BUDYNEK NUEVO LEÓN, TLATELOLCO ALBERTO I BETO
Nie słyszę go.
Beto!
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
Wszystko w porządku?
Sprawdź, czy ona czegoś nie potrzebuje.
Oczywiście.
Doktorze!
Część tunelu zawaliła się, kiedy Pepín był blisko pielęgniarek.
Toña?
Toña!
Toña, co się stało?
- Wszystko w porządku? - Hildo!
Toña?
Co ci jest?
- Toña, co się stało? - Hilda!
Oddychaj.
Toña?
Boli?
Pepín!
Toña ma kłopoty!
Jest przebita!
Nie może oddychać!
- Narzędzia? - Nie, musimy usunąć gruz.
Trzeba to usunąć. Ale...
- Podaj mi latarkę. - Jasne.
Beto!
- Gdzie jesteś? - Tutaj!
Beto, krzycz głośno.
Tato!
Nie martw się, synu.
Jesteś sam?
Jestem z kolegą, ale on zemdlał!
Nie martw się! Nic ci nie jest?
Nie, ale trudno tu oddychać.
- Tato, zabierz mnie stąd. - Jestem już blisko.
- Tato. - Beto.
- Tato.
Betito.
Cofnij się. Muszę przesunąć ten głaz.
- Betito, chodź! - Tato.
Beto, nie zmieszczę się. Chodź.
Tato.
- Tato. - Chodź.
Co z Lucíą?
Znajdziemy ją.
Jasne?
ROK WCZEŚNIEJ
Co się stało?
Pakujcie ubrania, bieliznę, szczoteczki. Najważniejsze rzeczy.
Resztę weźmiemy później.
Ale dlaczego?
Poparło mnie tylko pięć osób.
- A nie mówiłam? - Nie chcą wyższych rachunków.
Spakuj się i pomóż bratu.
One nigdzie nie idą.
Przestań.
Masz obsesję. Budynek jest naprawiony.
Nieprawda. Wygonili nas na marne.
To było oszustwo.
Zostań tu.
Musisz odpuścić. Alberto, proszę.
Skup się na poszukiwaniach pracy.
Poczujesz się lepiej.
Potrzebujemy pieniędzy.
Nie chodzi tylko o pieniądze. Tu mowa o naszych dzieciach.
Masz urojenia.
To nasz dom.
Budynek stoi tu od 1962 roku.
W takim razie zostań. Ja zabieram dzieci.
Dokąd?
Co będziecie jeść? Powietrze?
Hilda, Toña. Mówi Ángel. Słyszycie mnie?
Tak, doktorze.
Toña ma kawałek metalu w klatce piersiowej.
W którym miejscu i w jakiej pozycji?
Szósta przestrzeń międzyżebrowa, pod kątem około 30 stopni.
- Krwawi? - Tak.
Rana jest głęboka?
Zgadza się.
Naprawdę głęboka.
Bulgotanie?
Nie, doktorze.
Posadź ją pod kątem 45 stopni.
Włóż rurkę, trzeba pozbyć się powietrza.
Tak jest.
Spokojnie.
Zaczekaj.
Przepraszam.
Mocno krwawi, doktorze.
Posłuchaj mnie uważnie.
Toña ma odmę opłucnową.
Powietrze w jamie opłucnej.
Idę po pulmonologa, który ci pomoże, żebyś mogła operować.
Ja?
Nie mogę. Nie tutaj.
Tu jest strasznie.
Nie mamy czasu, musisz operować.
Oddychaj, uspokój się.
Będziesz operować.
Zaraz wracam. Znajdę pulmonologa.
Doktorze! Nie chcę zostać sama. Pan może mnie poprowadzić.
Proszę, doktorze.
Dobrze, zostanę.
Zrobimy to razem, krok po kroku,
ale musimy zachować spokój.
Miewaliśmy już większe problemy.
W porządku.
Idę po sprzęt i zaraz wrócę.
Utrzymuj ją w stabilnym stanie.
Dobrze.
To wszystko moja wina.
Widziałem je...
Musisz wykopać dziurę wielkości pięści, żebyśmy przekazali im rzeczy.
Oczywiście.
Ufam ci.
MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH IGNACIO
Projekt istnieje od sześciu lat,
zalecaliśmy wdrożenie protokołów, ale ludzie mieli to gdzieś.
Generalizowanie na takie tematy
wymaga więcej wyczucia.
Co było w tym dokumencie?
Że powinniśmy przygotować mieszkańców
na tak silne trzęsienie ziemi.
Ustalić protokoły ratunkowe,
przeprowadzić ćwiczenia w instytucjach publicznych...
Nie pleć bzdur.
To prawdziwe życie, nie symulacja.
Słucham?
W porządku, Guillermo. Niech mówi, jest sejsmologiem.
Lepiej być poinformowanym, niż dać się zaskoczyć.
Co powinien był zrobić rząd?
Przygotować ludność,
przeprowadzić szkolenia z ewakuacji w szkołach i szpitalach.
Trzeba było dokładnie sprawdzić wszystkie budynki,
począwszy od instytucji publicznych.
Teraz rząd poradzi sobie lepiej.
Miejmy nadzieję, bo nie da się przewidzieć wstrząsów.
Będzie ich więcej.
Może dziś, może jutro.
Płyty tektoniczne będą się przesuwać.
Powiedział pan już wszystko.
Dziękujemy. Naprawdę.
Jeszcze jedno.
Żadnych rozmów z prasą.
Weźmiemy pod rozwagę, co pan powiedział,
ale rozumie pan, że w tej sytuacji
nie potrzebujemy skandalu ani paniki.
Gdy to się skończy,
zadzwonimy do pana, żeby pomógł pan nam wdrożyć te protokoły.
Dziękujemy.
To, o czym rozmawialiśmy, nie może wyjść poza to biuro.
To też tu zostanie.
Dzięki.
LOTNISKO MIASTA MEKSYK CAMILA
PRASA
Camila Toledo z polecenia senatora Tello.
Mam udokumentować przybycie pomocy międzynarodowej.
Chwileczkę.
Camila Toledo,
furgonetka prasowa, 493 CHM.
Chwileczkę. Sprawdzę.
- Osvaldo. - Tak?
- Wpuść ją. - Dobrze.
Proszę.
Dziękuję.
Dzięki.
Uwaga na głowę.
Uważaj.
Synu.
Pomogę ci.
Będę za tobą.
Trzymaj.
Ciągnij na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Daniel, trzymaj.
Mam cię. Trzymaj się.
Jesteście.
Mam cię, synu.
Co z mamą?
Mama czeka na nas na dole.
- Oni zabiorą nas na dół. - Dobrze.
Skup się.
Dobrze.
ROK WCZEŚNIEJ
Nasi rodzice się rozwodzą?
Nie wiem, Beto.
Być może.
Z kim będziemy mieszkać?
Ja wolałabym z tatą.
Ja myślę o wyjeździe do Acapulco z Pablem.
Dlaczego do Acapulco?
Lubimy morze, a jego wujek tam mieszka.
Chcę jechać z tobą.
Nikt nigdzie nie jedzie.
Nic i nikt nie rozbije tej rodziny.
Synku.
Jesteś.
Zabierzcie linę.
Nic ci nie jest, skarbie.
- Na pewno? - Tak.
- Nic mi nie jest? - A co z Lucíą?
Nie wiem. Nie było jej ze mną.
Szukałeś jej rano.
Tak, ale nie mogłem jej znaleźć.
Wołałem ją, ale na darmo.
Nie martw się, znajdziemy ją.
Znajdziemy ją. Ważne, że tu jesteś.
Mamo, musimy wyciągnąć Javiego.
Obiecałem, że po niego wrócę.
Tak, ale nie możesz.
- Obiecałem mu... - Nie martw się.
Powiedz tacie, gdzie jest Javi,
a on zrobi wszystko, by go uratować.
To wszystko?
Przeszukaliśmy laboratoria uniwersyteckie
i zdobyliśmy tylko to.
Musimy zaimprowizować cewnik.
Coś do wysysania.
Lepki płyn nie opuści ciała sam.
- To się nadaje do ssania. - Aspirator?
Tak, możemy podłączyć go do węża.
To może zadziałać.
Dobry pomysł.
Chave.
Ibuprofen, tramadol, epinefryna, ceftriakson.
Mamy ibuprofen i epinefrynę, ale mało środków przeciwbólowych.
Poproś przez radio o to, czego potrzebujemy.
- Jasne. - Szybko.
Idę tam, ale proszę, znajdź pulmonologa.
Tak, doktorze.
Pomożesz mi przeszukać torby z lekami.
Musimy oddzielić antybiotyki i środki przeciwbólowe.
Hilda? Jak się trzyma Toña?
Toña w każdej chwili może się udusić.
Hildo.
- Jestem. - Przekażę ci rzeczy.
Proszę.
Widzę.
Masz.
Trzy sztuki. Nie, więcej.
Więcej.
Ciągnij, zaklinowało się.
- Mam. - Jeszcze jedna.
Mam.
Dziękuję, doktorze.
Najpierw nadtlenek wodoru. Zdezynfekuj siebie i ranę.
Jasne.
Już, Toña.
Już.
Gotowe.
Zobaczmy.
Nacinam.
Zaczynamy.
Polewam ranę nadtlenkiem wodoru.
Przepraszam.
Gotowe, doktorze.
Zaczynajmy.
Powiedz mi wszystko, co widzisz.
Będziesz moimi oczami.
Oczywiście.
Metal jest w szóstej przestrzeni międzyżebrowej, tak?
Zgadza się.
W płucach może być płyn. Najpierw musisz usunąć metal.
Bardzo ostrożnie.
Włóż tam gazę.
Potem zrób nacięcie w opłucnej.
- Nacięcie? - Tak.
Nie mogę, doktorze.
Oczywiście, że możesz. Nie ufasz mi?
Ufam, ale nie ufam sobie.
Bez twojej pomocy umrze.
Możemy ją uratować. Co wolisz?
Zaczynam, Toñita.
Wyciągnęłam kawałek metalu, ale straciła przytomność.
Jest nieprzytomna.
Javi!
Jestem Alberto, tata Beta.
Beto jest na zewnątrz. Wyciągniemy cię.
Javi, jesteś tam?
Wystarczy, prawda?
- Daj. To. - To.
O nie.
Wiedziałem, że tata go wyciągnie.
Zaczekaj, kochanie.
Dalej jest nieprzytomny?
Jest bardzo słaby, prawda?
Musi odpocząć.
Musi trafić do szpitala.
Wyjdzie z tego, prawda?
Na pewno.
Jest bardzo zmęczony.
- Wiesz, jak się nazywa? - Javi.
- A na nazwisko? - Nie powiedział mi.
Chodźmy.
Boże.
Zasłona.
Połóż go.
Uważaj na jego główkę.
Ostrożnie. Powoli.
Ułóż jego stópki.
Co zrobimy, jeśli nikt go nie rozpozna?
Wrócimy tutaj i wyprawimy pogrzeb.
Nie zostawimy go samego.
Proszę pani.
Jak to dobrze, że pani żyje.
Biedactwo.
Musimy to docenić.
Czas, który tu otrzymaliśmy.
Cieszyć się nim.
Cóż.
Napisz jego imię.
Toña nie odpowiada, doktorze!
To lepiej, że jest nieprzytomna.
Nie mamy nawet tequili.
Staram się powstrzymać krwawienie.
Już, doktorze.
Znajdź piątą przestrzeń międzyżebrową.
Zrób dwucentymetrowe nacięcie.
Przygotuj rurkę.
Dobrze.
Nacinam.
Włóż palec wskazujący do nacięcia
i ostrożnie przesuń nim po żebrze.
Dobrze, doktorze.
- Nacięcie gotowe. - Dobrze.
Przy wdechu włóż jej rurkę,
ostrożnie, by nie uszkodzić nerwów i naczynek.
Dobrze.
Mów do mnie. Widzisz płyn, bąbelki?
Chwileczkę, doktorze.
Nacięcie gotowe.
Widzisz płyn lub bąbelki?
Nie, nic. Niczego nie ma!
Ona się dusi, doktorze.
Hilda, posłuchaj.
Musisz pompować.
Nic nie idzie. Pompuję dalej.
Musisz pozbyć się płynu.
- Dalej, Toña. - No już!
Potrzebuję cię tutaj.
Zostań ze mną.
Nic nie wypływa.
Już, doktorze!
Co to znaczy?
Że właśnie zostałaś chirurżką.
Toña.
Wykorzystaj aspirator, by pozbyć się płynu.
Nie możemy przestawać.
A jeśli zapadnie się jej płuco?
Mamy 72 godziny. Wyciągniemy was.
Uratowałaś jej życie, Hildo.
Oboje ją uratowaliśmy.
Spokojnie.
Toñita.
Z drogi.
Szybko!
Proszę odejść się od biurek.
Niech nikt niczego nie dotyka.
Niczego.
Mamy nakaz przeszukania.
Proszę nie utrudniać nam pracy, a nikomu nic się nie stanie.
Zrozumiano?
Mogę zobaczyć nakaz?
Dziękuję, komendancie.
Proszę traktować tych ludzi dobrze.
To szanowani dziennikarze.
Szukajcie nagrań i patrzcie, co piszą.
Możemy porozmawiać?
Proszę.
Szukamy Camili Toledo.
Nikt o takim nazwisku tu nie pracuje.
Wiemy, że tu była.
Nie mamy nic przeciwko pańskiej gazecie.
Potrzebujemy tylko nagrania, które panu dała.
Mówiła coś o nagraniu, ale go nie wziąłem.
- Poszła do innej gazety? - Proszę nam pomóc.
Muszę dać coś komendantowi, żeby przestał niepokoić pańskich ludzi.
Co pan wie o Camili? Musi nam pan coś dać.
Mam tu młodą reporterkę, która chce coś powiedzieć.
Camilę Toledo.
Mamy telefon satelitarny.
Udostępniliśmy go jej, a ona zadzwoniła do międzynarodowej agencji prasowej.
Niech to szlag.
Pomóżcie nam ją znaleźć, a damy wam spokój.
Udało nam się.
Międzynarodowa pomoc, której tak bardzo potrzebujemy, w końcu nadeszła.
Więcej rąk do ratowania ludzi, którzy wciąż są uwięzieni pod gruzami.
Zwróćcie wszystko.
Chce, żebyśmy wszystko spakowali i wrócili do domu?
Tak sądzę.
Ale dlaczego?
Nie wiem. To bezpośredni rozkaz z biura prezydenta.
Dlaczego muszą wracać?
Bo mamy wszystko pod kontrolą. Nie potrzebujemy pomocy.
Bzdura.
Nie możecie wrócić.
Sami sobie nie poradzimy.
- Nie wiem, co mogę zrobić. - Pomóżcie nam.
Camila Toledo?
- Tak. - Proszę z nami.
Jestem aresztowana? Za co?
Za podawanie się za pracownicę senatora.
Co wy robicie?
Nie macie prawa.
Nie musi się to pani podobać.
Pomocy, proszę.
Znajdujemy się na lotnisku miasta Meksyk,
dziennikarze są aresztowani.
Nie wiemy, co się dzieje.
Filmujemy.
Nie wiem, co się dzieje.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski ocy.