Zespół nerczycowy powodowany jest przez nieprawidłowy przepływ...
MIESIĄC WCZEŚNIEJ
...białek osocza do moczu
z powodu zwiększonej przepuszczalności błony naczyń włosowatych
Naczyń włosowatych kłębuszków nerkowych
Pacjenci z zespołem nerczycowym...
Dobry wieczór.
- Dla kogo te kwiaty? - Dla ciebie.
- Co przeskrobałeś? - Nic.
Ty nie dajesz mi kwiatów.
Jak to nie? Cały czas daję ci kwiaty.
Na urodziny,
Dzień Matki... Kiedy kupiłem ci kwiaty?
Na urodziny czy na Dzień Matki?
- Proszę. - Dziękuję, kochanie.
Są piękne.
Dostałem pracę na Kentucky Derby.
Cieszę się.
Gratulacje.
Właśnie widzę, że się cieszysz.
Naprawdę. Po prostu...
Znowu to samo.
Chodzi o to, że...
Miałaś nadzieję, że nie dostanę tej pracy.
Oczywiście, że nie.
Myślę o Josefie i mojej pracy.
Tak, twoja praca.
Uczę się do egzaminu na pielęgniarkę oddziałową.
I co z tego?
- „Co z tego”? - Właśnie.
- Nie obchodzi cię to? - Chavela,
nie rozumiesz, tam będzie nam lepiej.
Tam płacą w dolarach.
Wiesz, ile osób chciałoby taką robotę?
Josefa nauczy się tam angielskiego,
ty też możesz.
Możesz się uczyć, pracując w klinice lub szpitalu.
To dla ciebie takie proste.
A może to ty...
zawsze wszystko komplikujesz?
Chwileczkę.
6 GODZIN PO TRZĘSIENIU ZIEMI
Doktorze.
Co się stało?
Mówiłam panu, że Pepín jedzie do Stanów.
Chce, żebym jechała z nim, ale przemyślałam sprawę.
Chyba nie chcę jechać.
Też nie chcę cię tracić.
Bardzo dobrze mi się tu pracuje,
mam przyjaciół i współpracowników.
Tam z nikim się nie dogadam.
Poza tym nikogo tam nie znam.
Nie znajdę pracy, moje studia, moje dokumenty...
Jeśli cię to uspokoi, masz moje wsparcie.
Dziękuję, doktorze.
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
Słyszysz mnie?
Jesteśmy tu!
- Hilda? - Miło cię słyszeć!
Daj mi kolejny i weź to.
Usuwamy gruz, żeby dać wam mleko dla dzieci.
Potem was wyciągniemy. Spokojnie.
Pospiesz się, dzieci długo nie wytrzymają.
Mogą się odwodnić.
Spieszymy się, Toñita.
Pepín, widziałeś Joségo?
Chcę wiedzieć, co z nim. Powiedz mu, że żyję.
Czemu nikt mi nic nie mówi?
BUDYNEK NUEVO LEÓN ALBERTO
Wchodzimy.
Pamiętajcie, że ludzie są tam pogrzebani żywcem.
Z każdym kamieniem musimy być ostrożni,
bo może spowodować zawalenie się.
Musimy działać szybko, ale i być zorganizowani.
Jeśli ktoś poprosi o ciszę, bo słyszy kogoś pogrzebanego
lub ratowników,
natychmiast mamy zamilknąć.
Jasne?
- Tak jest. - Dobrze.
Do dzieła.
Bądź ostrożny.
SZPITAL OGÓLNY ÁNGEL
- Co u niego? - Znacznie lepiej.
Ale wciąż jestem w niebezpieczeństwie.
Najgorsze już za nami.
Jak się ma doktor Moreno?
- Przeżyje. - Dobrze.
Doktorze, możemy porozmawiać?
O co chodzi?
Muszę panu coś powiedzieć.
Jestem homoseksualistą.
Jesteś zdrowy?
- Tak, oczywiście. - Więc?
Myślisz, że będę cię oceniał?
Nie.
Pan nie, ale...
Homoseksualizm nie oznacza, że masz AIDS.
Oczywiście, że nie.
Ale wiele osób myśli, że tak jest.
Głupi ludzie, którzy zwalniają innych
ze szpitali, z klinik,
za samo bycie homoseksualistą.
Jak długo z nami pracujesz?
Prawie rok.
Więc chyba nas poznałeś.
Jesteś dobrym lekarzem.
- Częścią mojego zespołu? - Tak.
To tyle.
Następnym razem oddaj krew.
A jeśli coś się stanie tej pani?
Nie sądzę.
Pojechała do Tlatelolco z prawnuczką.
Chave, masz znieczulenie?
Jakiś czas temu przywieźli midazolam.
TYDZIEŃ WCZEŚNIEJ
MINISTERSTWO ZDROWIA
Zdałam egzamin.
- Co? - Tak.
Mówisz poważnie?
Teraz łatwiej znajdziesz pracę w Kentucky.
Chave.
- To pilne. - Nie rozumiem, jest po angielsku.
Zobaczmy.
Daj mi strzykawkę.
Strzykawka.
Nie martw się, mamo.
Nauczymy się angielskiego.
Starego psa nie nauczysz nowych sztuczek.
Tata mówił, że tam nie ma trzęsień ziemi.
Co jeszcze powiedział?
Że hamburgery i pączki są tam lepsze.
Tu prawie ich nie jemy.
Dlatego chcę jechać.
Chciałabym pojechać do Disneylandu, ale tata mówi, że to za daleko.
Chyba nie chce mnie tam zabrać.
A ty mnie zabierzesz, mamo?
Zobaczymy.
BUDYNEK NUEVO LEÓN ALBERTO
Chyba ktoś tu jest.
Słyszy mnie pani?
Proszę pani?
Proszę pani.
Jest źle.
Nie znajdziemy tu nikogo żywego.
Trzeba próbować.
Moje dzieci tu są.
BUDYNEK NUEVO LEÓN BETO
Niedobrze mi.
Zbiera ci się na wymioty?
Tak.
- Zwymiotuj, będzie ci lepiej. - Dobrze.
Nie mogę.
Zamknij oczy i zaczekaj.
Dobrze.
Opowiedzieć ci coś?
Tak.
Nie wiem, co ci opowiedzieć. Łapałeś kiedyś świetliki?
Nie.
Kiedyś możemy wybrać się razem na ich łapanie,
włożymy je do słoika i zrobimy lampkę.
Jak wyglądają?
Nigdy nie widziałeś?
To owady, takie duże muchy.
Ich odwłok świeci jak żarówka.
Nie wiedziałem, że muchy tak potrafią.
Zamiast ogona mają światełko
i włączają je w nocy.
Javi?
Javi! Słyszysz mnie?
Javi!
Sprowadzę pomoc, niedługo wrócę.
Ciągniemy!
Gotowy.
Na trzy!
- Raz, dwa, trzy! - Dwa, trzy!
- Jeszcze raz! - Mocniej!
- Raz, dwa, trzy! - Dwa, trzy!
Mamy ją!
- I jak? - Okej.
- Chwila. - Teraz.
- Raz, dwa... - Dalej!
- ...trzy! - Trzy!
- Raz, dwa, trzy. - Mam ją.
Dobrze. Dzięki.
Weźcie ją, proszę.
Boże, tu jest jak na cmentarzu.
Poznajesz ją?
Wygląda znajomo, ale nie wiem.
Chyba mieszkała na szóstym piętrze, ale nie jestem pewna.
Zapisz informacje.
Czterdziestoletnia kobieta,
włosy ciemne, proste, do ramion.
Jakieś 165-170 centymetrów wzrostu.
- Przykryjmy ją. - Dobrze.
Poszukajmy jej rodziny.
Bez lewarka nie da rady.
To moja suczka. Zginęła w trzęsieniu ziemi.
Szukam dla niej miejsca pochówku.
Zaczęła szczekać, a ja ją zignorowałem.
Poszedłem do łazienki.
Potem było za późno.
Przykro mi.
Dziękuję.
Pomogę pani, a pani pomoże mi pochować Lady Di.
Nawaliłeś.
Je wyciągnąłeś żywe,
a mama nie żyje?
- To niesprawiedliwe. - Nie!
Znam cię. Pracujesz dla firmy budowlanej?
Pracowałem.
Kazał nam opuścić budynek, żeby naprawić fundamenty.
Nic nie zrobili. Straciliśmy wszystko.
- Jesteś oszustem! - Spokojnie!
To prawda!
Kiedy firma kazała nam opuścić budynek, nic nie zrobili.
Wszystkich oszukali.
Kiedy wróciliśmy,
tylko Alberto mówił, żebyśmy złożyli oficjalną skargę.
Nikt z nas nie chciał go słuchać,
bo bali się podniesienia podatku i opłat.
Myliliśmy się wszyscy, a to okropne uczucie,
bo gdybyśmy go posłuchali, moglibyśmy uniknąć tej tragedii.
Naszych dzieci by tam nie było.
Jedyne, co nam zostało, to podjęcie wspólnego wysiłku,
by znaleźć wszystkich ocalałych.
Tak, na pewno znajdziemy więcej ciał.
Ale musimy się zjednoczyć, by znaleźć żywych.
Naprawdę mi przykro.
BUDYNEK NUEVO LEÓN LUCÍA I PABLO
Co się stało?
Muszę siku.
Co za wstyd.
Nie przejmuj się.
Powie pan coś?
Będę za tobą tęsknić, Lady Di.
Bez ciebie będę samotny.
Przykro mi, że stracił pan psa i dom.
Wiem, jak to jest stracić dom.
Nieważne.
Muszę iść.
Mogę w czymś jeszcze pomóc?
A co można tu zrobić?
Czasami życie jest jak rollercoaster.
Albo jesteśmy na górze, albo na dole.
Ja od dłuższego czasu jestem na dole.
Prędzej czy później będzie lepiej,
a życie znów się do nas uśmiechnie.
Miło było pana poznać.
Dzięki za pomoc w zmianie koła.
Nigdy tego nie robiłam.
Dziękuję. Powodzenia.
- Jak prace? - Nawiązaliśmy kontakt z pielęgniarkami.
- Jak się czują? - Są załamane, ale nic im nie jest.
Jedna z nich pyta o męża.
- Pepín coś mówił? - Nie.
- Z kim jest Pepín? - Z Quiquem.
Daj latarkę. Idę tam.
No dobra.
- Są tam? - Tak.
Hildo!
Tak, doktorze?
Musi być pan naprawdę blisko!
Jak się czujecie?
- Modlimy się. - Dajemy radę!
Co z noworodkami?
Mają się nieco lepiej niż my.
Nie mówią i nigdy nie poznały nic innego,
więc myślą, że to właśnie życie.
Już niedługo! Zbliżamy się!
Nie powiedziałeś jej?
Powiem, kiedy ją wyciągniemy.
Uważa pan, że ludzie są pańską własnością?
Co?
Nie jesteśmy narzędziami.
Jesteśmy ludźmi.
Prawdziwymi osobami.
Wolontariuszami.
- Ktoś kazał ci tu przyjść? - Nie mówię o sobie.
Mówię o nich.
O Chaveli.
Czemu nie chce pan pozwolić jej odejść?
Ona ma swoje życie poza szpitalem.
To jej sprawa, czy chce jechać do Stanów.
MIESIĄC WCZEŚNIEJ
Cześć, kochanie.
Jak poszło?
Robisz rosół?
W taki upał?
Chciałaś, żebym coś ugotował.
Nic więcej nie umiem. Nie narzekaj.
Powiedziałaś mu?
Nie.
Dlaczego nie?
Cały dzień był zajęty, nie miałam okazji.
Wymówki, wymówki. Nie wiem, czego się boisz.
Nie prosisz go o pozwolenie.
Nie jesteś jego własnością.
Mimo że tak się zachowuje.
Jeśli chcesz, ja mu powiem.
Dr Ángel potrzebuje mnie w szpitalu.
Zwłaszcza teraz, gdy wzięłam udział w egzaminie.
A jeśli go zdam?
Nie mogę tak po prostu zniknąć.
To ważne.
Co z tego?
- Co? - Kentucky.
Josefa też nie chce jechać.
Tu są jej wszyscy przyjaciele,
babcie, kuzyni.
Tam nie ma nikogo.
Ma nas.
Jesteśmy rodziną, prawda?
Nie chodzi o to.
Pomyślmy.
Josefa nie chce jechać,
bo od rana ją tym dręczysz.
Pomyśl chociaż o tym, co będzie dobre dla niej.
Chavela, proszę cię,
tylu ludzi chciałoby mieć taką okazję.
Wiem, że niełatwo wychować dziecko.
Ale nie wiem...
Jeśli odmówimy Josefie tej szansy,
jak będzie to o nas świadczyło jako o rodzicach?
W porządku.
Daj mu dwie tabletki. Miej na niego oko.
Dobrze, tak zrobię.
Gdzie Josefa?
Poszła pomóc w kuchni. Nie miała tu nic do roboty.
W kuchni?
- Chcesz się napić? - Tak.
Dzięki.
Zostawiłam wam kanapki od wolontariuszy.
- Jesteś zmęczony? - Tak.
Dobrze, że jestem w formie.
Myślałam o Stanach.
Nie chcę jechać.
Doktor zdążył cię urobić.
Doktor nie ma z tym nic wspólnego.
Sama o tym myślałam. Mam tu karierę.
- Chavela, proszę. - Dobrze mi idzie.
Nie chcę wyjeżdżać, przynajmniej nie teraz.
Ale chcę, żebyś zabrał ze sobą Josefę.
To dla niej dobre. Musi nauczyć się angielskiego.
Ani doktor, ani nikt inny nie rozbije naszej rodziny.
- Nie bądź głupi. - Posłuchaj siebie.
Doktor nie ma z tym nic wspólnego. To moja decyzja.
Twoja decyzja.
Porozmawiamy później.
Jeszcze to przemyśl.
Nie wyszedłem z tunelu, żebyś mnie dręczyła.
Bateria w lampie chyba niedługo padnie.
Oby nie.
Chodź.
Dzięki. Ręce mi zdrętwiały.
Spokojnie, wytrzymajmy jeszcze trochę.
Coraz głośniej słychać uderzenia.
Muszą być blisko.
Chayo, jak twoje dziecko?
Lepiej, ale biedny Ricardito potrzebuje mleka.
Nie on jeden.
Są coraz bliżej.
Są blisko.
Mam cię zastąpić.
Musimy zrobić lukę.
Mniej więcej taką.
Żeby zabrać dzieci.
Może jeśli przesuniemy to tutaj. Ale nie sądzę.
Tam kopał Pepín.
Dobrze nam idzie, oby się nie zawaliło.
- Jasne. - Niedługo wrócę.
Daj znać, jeśli coś się stanie.
Dobrze.
Co robisz?
Próbuję się wspiąć.
Pomożesz mi?
Możemy pogorszyć sytuację.
Lepiej czekać, aż nas znajdą. Widzisz, co się stało z moją nogą.
Czujesz ją?
Czasem nie, a czasem bardzo boli.
Mamy dwie opcje: albo umrzemy, czekając, aż ktoś nas znajdzie,
albo zginiemy, próbując się wydostać.
Wolę tę drugą.
Szukają nas.
Są bardzo daleko.
Musimy znaleźć sposób, by zbliżyć się do powierzchni.
Pomocy!
Czy ktoś mnie słyszy?
- Zastąpię cię, jeśli chcesz. - Dobrze.
Ostrożnie.
Daj. Dobrze.
Widzę was!
- Kolego! - Dzięki.
Pepín!
Pomocy!
To chłopiec.
Cisza!
Widzę cię! Widzę je!
Kolego!
Słyszymy coś!
Cisza!
Cisza.
Ktoś tam żyje.
- Pomocy! - To Beto, mój syn.
- Tato! - To chłopiec!
On żyje!
To Beto.
Wyciągnę cię.
Powiększę tę dziurę. Trzymaj się.
Lu.
Podnieś drugą stopę i zaprzyj się z całej siły.
Tu tata! Nic ci nie jest?
Tato!
Gotowa? Teraz.
Tato!
- Jesteśmy tu, Beto! - Wyciągniemy cię!
Beto, nie!
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski .