TRUE TO LOVE
SEMUA WATAK, KEJADIAN, LOKASI DAN INSIDEN ADALAH REKAAN SEMATA-MATA.
Kenapa? Ada apa-apa yang tak kena?
Jangan pergi.
Awak tak boleh pergi.
Apa awak cakap?
Bo-ra!
Beritahu saya apa halnya.
Awak dah janji nak teman saya hari ini.
Awak kata nak jadi pesaing.
Awak kata saya boleh gunakan awak.
Awak kena tepati janji.
Saya tahu tempat itu. Awak pergi dulu, okey?
Beri saya kunci.
Dia beri kad jemputan kahwin.
Dia masih belum melupakan bekas kekasihnya. Takkan tak faham?
Dia nak buat awak sedih untuk kenakan awak.
Seperti menembak awak semula untuk pastikan awak benar-benar mati.
Menyibuk hal orang lain dan melampaui batas,
tak cukup-cukup lagi?
Ini hal saya, biar saya yang uruskan.
Awak masih fikir awak putus sebab saya?
Kalau awak beri dia cincin yang awak tak buang itu,
adakah awak boleh dapatkan dia balik?
Sebab itu awak nak pergi?
Awak cakap tentang siapa? Awak bercakap tentang diri awak?
"Dah tidur?"
Awak kata tiada makna.
Awak akan terjumpa Ju-wan, pasti kekok.
Tapi awak tetap nak pergi. Untuk apa?
Nak dengar yang dia menyesal?
Itu yang awak harapkan?
Ini daripada seseorang yang gigih
nak dapatkan balik bekas kekasih, tak meyakinkan langsung.
Atau sebab itu awak arif sangat?
Baiklah, sebab saya arif sangat.
Suka berkepit, cakap macam berdendam atau masih ada cinta.
Dia cuma nak lihat Su-hyeok menyesal.
Untuk membaiki harga dirinya yang semakin buruk,
walaupun dia tahu itu cara yang menyedihkan dan murahan.
Apa-apalah. Nah.
Baiklah. Pergilah.
Lantaklah awak terluka atau tak.
Bukan urusan saya.
Jangan datang balik kalau dah pergi.
EP 11 TAK SABAR MENUNGGU MUSIM SEJUK
Awak minum semua itu?
SANG-JUN
Awak tetap datang
apabila saya kata saya rindu awak.
Lega saya.
Jangan minum lagi.
Ada apa?
Saya cuba gaun pengantin tadi.
Banyak gaun yang saya cuba hari ini.
Tapi satu pun saya tak suka.
Semasa saya cuba pakai gaun terakhir,
tiba-tiba saya pening dan rasa nak muntah.
Saya berlari keluar.
Kemudian saya menangis.
- Su-hyeok, saya rasa... - Jawab.
Tak nak.
Dia asyik menelefon awak. Dia risau.
Kalau saya jawab, saya akan kata tak nak kahwin.
Patutkah saya jawab?
Nak saya jawab begitu?
Saya menyesal
cara kita putus pada hari itu.
Lama-kelamaan,
saya akan menyesalinya sedangkan saya boleh patah balik.
Saya takut.
Saya pun menyesal.
Saya juga menyesal sekarang ini.
Buka kereta.
Kenapa awak penat sangat?
Malam tadi awak tidur awal.
Saya tahu.
Subuh tadi awak ke mana?
Awak tiada.
Saya pergi mana?
Saya nak pergi mana selain tandas di dalam rumah?
Ada panggilan masuk.
- Bo-ra. - Saya tahu.
Hei.
Kami dah nak gerak.
Yeon Bo-ra!
Masuklah.
Baiklah.
Apa yang berlaku?
Hai, Jin-woo.
Hei, awak sihat?
Kenapa macam sedih?
Bukankah Su-hyeok ikut awak?
Entahlah.
Dia cabut lari.
Saya pun amat mencintai awak.
Mungkin lebih daripada awak tahu.
Saya tak umumkan awak kekasih saya...
sebab saya percaya awak memang kekasih saya.
Kalau nak kahwin, saya nak kahwin dengan awak.
Sebab itu saya beli cincin itu.
Tapi...
Beli cincin pada hari itu?
Saya putuskan hubungan kita.
Apa saya dah buat?
Saya dah rosakkannya.
Saya tak patut dengar cakap Deborah.
Hakikat kita putus disebabkan orang lain,
itu betul-betul...
Oh ya,
awak okey tak?
Saya dengar awak bekerja dengan Deborah.
Awak tak suka orang
yang cakap apa saja yang mereka suka.
Saya tahu awak tak tahan berdepan dengan orang yang awak tak suka.
Bukan seperti awak sangka.
Dia dah minta maaf.
Maksud saya...
Bukan sebab dia kena minta maaf.
Maknanya pada hari itu,
adakah disebabkan dia?
Semasa saya beri awak kad jemputan,
awak dingin terhadap saya.
Itulah sebabnya.
Dia cakap begitu?
Saya curang atau cari pengganti?
Kalau betul, takkan saya nak jumpa awak begini?
Mengarut.
Yu-ri.
Biar saya habis cakap.
Alasan saya tak keluarkan cincin pada hari itu...
kerana saya yang tak nak.
Tak kisah seteruk mana awak salahkan saya,
kalau saya nak, saya dah keluarkan.
Perasaan saya hanya boleh pergi setakat itu.
Kalau saya beritahu awak lebih awal,
lebih mudah untuk awak teruskan hidup.
Itu yang saya kesali.
Sebab itu saya datang.
Satu lagi sebab,
saya datang nak ucap tahniah atas perkahwinan awak.
Saya teringin nak dengar awak kata awak mencintai saya.
Tak sangka ini yang saya akan dengar.
Selama empat tahun ini, awak tak mampu ucap.
Sekarang dah boleh sebut, bukan?
Ya.
Saya akan cuba.
Saya tak tahu awak di sini. Puas saya cari.
Kenapa awak tak jawab...
Helo.
Saya Lee Su-hyeok. Pelajar senior di sekolah dia.
Helo.
Semua orang sepatutnya berkumpul untuk ambil kad jemputan.
Tapi mereka tak datang sebab ada hal.
Yu-ri sedikit hampa.
Janganlah menangis.
Awak suka buat hal kalau mabuk.
Perangai awak tak berubah.
Betulkah?
Tak perlu menangis. Tadi pun awak menangis, risau saya.
Adakah sebab gaun pengantin?
Awak cantik apabila memakainya.
Saya tak tahu mana satu terbaik sebab awak nampak cantik sangat.
Jadi, janganlah marah dan cerialah sikit.
Saya bukannya marah...
Pandang sini!
Nampak cantik!
Tenung antara satu sama lain.
Cantiknya!
Mereka di sana.
Eun-ju!
Bo-ra!
Jin-woo!
Aduhai.
- Awak nampak sangat cantik. - Cantiknya!
Saya cantik tak? Terima kasih sudi datang.
- Tahniah. - Tahniah.
Saya gembira awak dapat datang.
Awak okey tak?
Awak nampak sedih.
Tiada seorang pun sangka kamu berdua akan putus.
Saya sendiri pun sedih.
Memanglah.
Sebab itu orang kata kita tak tahu selagi tak masuk dewan kahwin.
Solekan awak perlu dikemaskan.
Solekan awak dah comot.
Awak nak kata solekan yang nampak lembap ini berminyak.
Awak pandai melawak!
Ju-mi!
Saya ingatkan awak bawa teman hari ini.
Awak datang seorang?
Ya, begitulah nampaknya.
Saya faham.
Saya harap awak dapat merasai kebahagiaan berumah tangga sebagai seorang wanita.
Awak bukan makin muda.
Saya tak bersedia nak kahwin.
Siapa nak sangat kahwin zaman sekarang ini?
Membujang dah jadi trend.
Dulu saya pun fikir begitu.
Tapi kita semua boleh berkahwin.
Betul.
Pergilah salin baju cepat.
- Baiklah. Yu-jeong! - Ya?
- Jom salin baju. - Okey.
Bo-ra!
Anggap champagne sebagai hiasan. Jangan minum.
Hari ini hari yang sangat baik.
Faham maksud saya?
- Kami pergi salin baju. - Baiklah.
Sayang!
Nak saya kerjakan dia atau tak?
Jangan. Sabar saja.
MAJLIS KAHWIN HYUN-MYEONG DAN EUN-JU
Itu pun mereka.
- Semua orang dah ada? - Ya.
Jom kita mulakan.
Bersopan. Pandang kamera.
Sekarang saling berpandangan dan minum.
Tahniah. Hari ini cantik betul.
- Jom ke tempat lain. - Baiklah.
Bo-ra.
Sekadar hiasan.
Semoga selamat sampai.
Tunjuk wajah teruja!
Sekejap.
Hai, Ju-wan.
Ju-wan kata dia lambat sebab ada kerja.
Mungkin dia tak datang.
Apa? Ju-wan?
Betulkah?
Dia tak datang?
Dia mengelak daripada saya?
Saya nak bersemuka dengannya dan nahas dia nanti.
Saya bergurau.
Mari kita sambung.
Buat gaya ceria!
Baiklah!
Anggun. Bagus.
Berdiri rapat-rapat.
Macam kawan baik.
Pengantin, tunjukkan cincin.
Berkilauan, bagus.
Jom kita ke kolam renang dan ambil gambar glamor.
JOM KAHWIN? JOM!
Baiklah. Satu, dua...
Ya!
Pengantin lelaki, ceria sikit.
Apa?
- Senyum. - Baiklah.
Sekali lagi.
Awak boleh!
Kita mulakan. Awak boleh!
Mula. Satu, dua...
Pengantin lelaki!
Fokus.
Bukan awak saja yang penat. Semua orang pun penat.
Kalau saya nak, saya senyum.
Apa?
Senyum.
Baiklah.
- Mari kita habiskan cepat. - Apa awak cakap?
"Habiskan cepat"?
Hati-hati semasa menjawab.
- Kalau tak, lain jadinya. - Apa pula kali ini?
Saya dah puas dengar cakap awak. Mari kita habiskan cepat!
Bertenang.
Baiklah, pergi mampus!
Hei, bertenang. Tunggu.
Awak dah kenapa?
Lantaklah!
Gambar yang cantik!
Eun-ju, awak berdarah.
Adakah awak...
Awak okey tak?
Darah...
Awak sukalah, bukan?
Tak langsung.
Sikit pun tak.
Betul.
Ini yang paling teruk.
Dia kahwin dengan saya sebab saya paksa.
Kalau tak, dia tak nak kahwin.
Kami dah tak berasmara.
Entah bila kali terakhir kami berasmara.
Apa saya nak buat?
Ya Tuhan...
Apa saya nak buat?
Beritahu saya.
Putus tunang cuma hal kecil dan akan membawa kepada masa depan yang cerah.
Beritahu saya,
perkahwinan menyelesaikan segalanya dan buat kita bahagia.
Tolonglah.
Jom kita keluar.
Mari saya tengok. Awak tak apa-apa?
Saya minta maaf, sayang.
Salah saya. Hidung berdarah
sebab awak terlalu marah dan tekanan darah rendah.
Apa-apalah! Lupakan!
Lantaklah semua itu!
- Awak tak nak kahwin. - Saya tak nak...
bergaduh.
Kebelakangan ini kita asyik gaduh, perit rasanya.
Jom kita selesaikan, boleh?
Saya akan cuba lebih gigih.
Apa maksud awak?
Mencuba maknanya terpaksa buat.
Saya akan cuba sebab saya cinta awak.
Saya nak cuba sebab saya cinta awak.
Namun, saya cuba lebih gigih.
Keadaan jadi lebih baik.
Tapi awak hancurkan segalanya.
Mencuba itu bukan cinta.
Ketika hakikat sebenar terbongkar,
aku kena akui
yang aku tak okey,
yang aku tak bahagia dengan dia
dan hubungan kami dah lama berakhir.
Saya mencintai awak.
Betul-betul?
Hidung saya berdarah.
Tengok ini.
Apa semua ini?
Yang ini cantik, sayang.
Apa-apalah.
Tak sangka betul.
Helo, Ju-wan.
- Di tempat letak kereta? - Ju-wan datang?
Letak kereta di laluan masuk. Kereta kami pun di situ.
Baiklah.
Baiklah. Cepat.
Kenapa?
Ju-wan sampai.
Dia pergi mana?
Entah.
Dia nak bergaduh?
- Biar betul. - Tak.
- Jangan. - Dia tak boleh begitu.
Mustahil.
Awak datang nak sambut saya?
Lebih kurang begitu.
Awak tak buat hal semasa saya tiada, bukan?
Jom.
Ini kawan saya yang nak berkahwin.
Ini pula
Lee Su-hyeok, kawan dan rakan sekerja saya.
Saya minta maaf untuk Bo-ra.
Saya sepatutnya datang lebih awal.
- Maaf sebab terlewat. - Apa?
Saya gembira awak datang.
Bo-ra tak beritahu pun. Saya tak tahu awak sempat sampai.
Masih malu nak cerita pasal saya?
Awak merepek apa?
Katanya dia tak dapat datang sebab ada hal lain tadi.
Tempat ini cantik.
Boleh bawa saya tengok tempat ini?
Boleh.
- Jom. - Pergi dulu.
Baiklah.
Ju-wan!
Tahniah.
Jom kita masuk.
Siapa tadi itu?
Tak sangka.
Jom ikut.
Macam mana awak boleh datang sedangkan awak risau tentang Yu-ri?
Saya dah kata saya nak datang.
Awak berpegang pada janji?
Awak pegang tangan saya tanpa minta izin.
Awak dah lupa?
Kesan pesaing.
Untuk menimbulkan rasa cemburu,
awak kena berlakon sikit.
Nama awak Su-hyeok, bukan?
Marilah duduk dengan kami.
- Ya, marilah. - Awak boleh duduk di sini.
Mari duduk di sini.
Baiklah.
Saya nak garam.
Ada bawang putih tak?
Awak bercinta dengan Bo-ra?
Kami?
Sebenarnya...
Entah macam mana nak gambarkan hubungan kami.
Kami saling berkongsi rahsia.
Kami peluh bersama-sama.
Banyak yang kami buat bersama. Begitulah hubungan kami.
Kenapa peluh bersama-sama?
Aduhai.
Ada sesuatu.
Saya suka
Bo-ra.
Saya kena memenangi hati kawan-kawannya, bukan?
Jadi, sebab itu awak datang hari ini.
Awak tak minum arak.
Tak apabila bersama Bo-ra.
Apabila dia mabuk, dia sangat cantik.
Untuk melihatnya,
saya tak nak mabuk dengan dia.
Awak belum lagi tengok dia mabuk teruk.
Betul.
Kenapa?
Itu yang buat saya suka padanya.
Comel.
Dia cantik, bukan?
Sangat cantik.
Apa dah jadi?
Berlakon.
Macam mana kamu berdua kenal?
Aku di kedai emas untuk pilih cincin yang aku nak.
Dia beli cincin untuk seseorang. Dia ambil cincin yang aku nak.
Dia ditinggalkan, aku pun sama. Jadi, begitulah kami bertemu.
Tak boleh cerita panjang.
Kali pertama saya jumpa dia,
adalah semasa di majlis kahwin kawan kami beberapa tahun lepas.
Ya.
Saya masih ingat lagi.
Bo-ra pakai gaun hitam
dan dia menoleh ke arah saya.
Ketika itu,
terasa masa berlalu dalam gerak perlahan.
Apabila kami saling berpandangan,
dia buat saya terpukau.
Biar betul. Sebab dia terlalu cantik?
Cinta pandang pertama?
Lebih kurang begitu.
Dia sangat cantik, macam tak sangka.
Syabas, kawan.
Siapa lelaki itu?
- Su-hyeok? - Su-hyeok?
Selepas pertemuan singkat itu,
saya tak sangka akan jumpa dia lagi.
Kemudian selepas beberapa lama, kami bekerja bersama.
Kemudian saya teringat.
"Wah! Inikah yang dikatakan takdir?"
Selalunya saya tak percaya pada takdir.
Tapi saya mula percaya benda yang saya tak percaya.
Saya mula bersyukur atas segala
yang mengubah kebetulan menjadi takdir.
Saya berubah sejak saya kenal Bo-ra.
Dahsyat.
Bahagianya apabila putus tunang.
Tahniah.
- Sayang! - Ya?
Awak buat apa?
Awak buat saya takut.
Saya terlalu menghayati watak?
Inilah cara berlakon.
Jangan melebih-lebih.
Comel.
Sekejap.
Saya menyampah jumpa awak...
Saya seronok jumpa awak.
Saya juga.
Kuat betul genggaman awak. Awak bersenam agaknya.
- Kami balik dulu. - Baiklah.
- Jom. - Ya.
Balik dulu.
Apa awak buat?
Jadi pesaing. Saya buat tepat pada masanya.
Apa jadah...
Saya di luar sehari suntuk.
Sampai selesema.
Awak cari cincin itu?
Tak, saya cari tisu.
Saya ingatkan awak dah campakkan ke sungai.
Nampaknya tidak.
Saya nak campak, tapi...
Saya teringat baki ansuran bulanannya.
Terus tak jadi campak.
Rancangan TV dan realiti memang berbeza.
Jadi, apa awak nak buat dengan sampah kecil, berkilau yang mahal itu?
Saya tak pasti.
Awak nak beli daripada saya?
Saya tahu awak suka.
Apa?
Belum dibuka, produk baharu.
Saya boleh beri diskaun.
Biar betul.
Maaf tentang siang tadi.
Saya cuma...
tak nak awak pergi.
Saya tahu
awak risau tentang saya.
Jadi,
awak menangis depan dia?
Saya terfikir nak menangis,
tapi air mata tak nak keluar.
Saya pergi sebab nak jelaskan sesuatu,
supaya kami dah tiada apa-apa hubungan.
Saya ke sana tadi
bukan sebab dia.
Tak adil.
Saya dah tinggalkan kedai mi.
Takkan saya kena tinggalkan kawan-kawan pula.
Betul.
Ya.
Musim luruh dah nak berakhir.
Bau angin berubah dalam satu malam.
Awak kata awak sejuk berada di luar sehari suntuk.
Awak boleh terkena selesema.
Awak sedih sebab musim bertukar?
Tak.
Saya tak sabar tunggu musim sejuk.
Awak nak makan tak?
Atau minum kopi dulu?
Entahlah. Ada benda lain?
Awak nak buat apa-apa?
Biar saya fikirkan.
Baiklah.
AYAM SEGAR
TONTONI WEBFLIX MALAM INI
Ayam!
Awak nak makan ayam, bukan?
Ayam dan bir,
sambil tonton Webflix dan melepak,
seronok, bukan?
Maksud awak, kita ke motel?
Apa?
Saya cakap begitu?
Bo-mi. Kereta.
Jaga-jaga. Bahaya.
SELAMAT DATANG
Kenapa?
Saya okey saja.
Tak okey. Harganya 150,000 won. Membazir. Jom balik.
Harga memang mahal pada hujung minggu. Biliknya besar, lagi pun suite.
Saya tak kisah.
Saya tak kisah nak berhabis duit.
Jomlah.
Awak cuma ada 150,000 won?
Awak nak habiskan malam ini?
Jom. Kita makan ayam di Sungai Han.
Boleh? Jom.
Jom.
Asyik-asyik Sungai Han.
Sejuk.
Tunggu dulu, Bo-mi.
Ya, Jin-woo.
Apa?
Betulkah?
Malam ini awak tak balik?
Yu-jeong pun sama?
Begitulah nampaknya.
Kami mungkin lewat sebab jalan sesak.
Boleh awak buka kedai esok?
Awak jangan risau.
Jin-woo.
Saya betul-betul sayang...
Berseronoklah dengan isteri.
Baiklah. Selamat!
Tangan.
- Terima kasih. - Terima kasih.
Awak yang kena memandu, macam mana awak boleh mabuk?
Awak patut halang saya minum arak kalau awak nak minum.
Mereka minum sebab dah tempah bilik.
Awak tak ada rancangan atau apa-apa...
Awak nampak apa Su-hyeok buat tadi?
Dia tak minum langsung sebab nak hantar Bo-ra balik.
Janganlah begitu. Seronok juga kalau jadi macam dulu-dulu.
Yu-jeong.
Awak percaya saya, bukan?
Saya akan pegang tangan saja.
Yu-jeong.
Awak nak pergi mana-mana?
Ya.
Maafkan saya.
Saya...
Kita putus.
Sayang.
Apa?
Kenapa kita tak berasmara?
Apa?
Sekarang pun boleh.
Janganlah, saya serius.
Saya tanya sebab nak tahu.
Kenapa kita tak berasmara selepas kahwin?
Sebenarnya...
Sebab kita boleh berasmara bila-bila masa selepas kahwin.
- Sebab boleh buat bila-bila masa? - Ya.
Sebab itulah kita tak berasmara.
Masuk akal tak?
Kalau begitu,
apa kata kita jangan kahwin dan bercinta saja?
Itu pasti berbeza, bukan?
Bukan apa,
Eun-ju tanya sama ada saya bahagia.
Saya tak mampu jawab.
Bukan sebab saya tak bahagia.
Saya tak sabar nak kahwin dengan awak
sebab saya nak bercinta dengan awak seumur hidup saya.
Rupa-rupanya perkahwinan dan percintaan dua benda berbeza.
Sejujurnya,
kadangkala saya menyesal.
Awak memang tak guna.
Silakan.
Menarik.
Agak selesa.
- Selesa, bukan? - Ya.
Beri kepada saya.
Ini dia.
Terima kasih.
Awak boleh duduk di sini.
Di sinilah Jin-woo melepak waktu tengah malam,
sorok daripada Yu-jeong?
Ya, katanya lelaki perlukan masa sendiri selepas berkahwin.
Tak adil. Semua lelaki begitu selepas kahwin?
Awak pun akan begitu?
Takkan.
Saya akan seharian bersama awak. Itu awak jangan risau.
Kenapa pula saya kena risau?
Awak nak kahwin dengan saya?
Mestilah!
Awak tak nak kahwin dengan saya?
Biar saya fikir dulu.
Tapi saya memang suka tempat ini.
- Betulkah? - Ya.
Mari kita ambil alih tempat ini.
Macam mana?
Apa?
Awak rasa dia tahu?
Belum lagi.
Nalurinya dapat rasa ada sesuatu yang tak kena.
Awak keluar waktu tengah malam?
Saya terjaga, tapi awak tak ada.
Saya dah agak.
Sebab itu dia merisik-risik.
Maka, mulai sekarang
jangan turun ke bawah sana.
Saya takut kena halau.
- Faham? - Faham.
Bagus.
Silakan.
Terima kasih.
- Jin-ho. - Ya?
Saya dengar awak ada kekasih.
Adakah dia Cik Jodoh yang awak ceritakan dulu?
Patutlah awak tak nak saya.
Saya kecewa dibuatnya.
Saya dengar namanya Bom-yi.
Bila awak nak kenalkan Bom-yi kepada kami?
Dia pemalu orangnya.
Dia pemalu.
Sayang sekali.
Pastikan awak kenalkan dia kepada kami apabila ada peluang.
Baiklah.
Lawak betul.
Ya.
HANTARAN BAHARU
Ya.
"Jadi yang pertama
dan yang kesunyian."
EUN-JU TELAH BERKONGSI 12 FOTO
Comel betul.
Semua orang tahu mereka bercinta.
Dia ingat kita tak tahu?
Perlukah saya berlakon seolah-olah tak tahu?
Saya tahu.
Dia sangat comel.
Apa?
Saya cakap pasal awak.
Apa hubungan awak dan Su-hyeok?
Mesti ada apa-apa.
Mana ada.
Tak ada.
Saya dah beritahu awak.
Itu cuma satu kesilapan.
Kesilapan apa?
- Kamu berdua berasmara? - Tak, cuma bercium...
Kami bercium. Itu saja.
Cium?
- Perlahan sikit. - Itu hal kecil.
Itu biasa.
Apabila lelaki dan perempuan teruja semasa mabuk,
kadangkala mereka bercium.
Kami tak mabuk.
Di dalam bilik karaoke.
Awak dalam keadaan sedar sepenuhnya?
Di mana? Tempat karaoke?
Ya.
Tempat yang orang muda pergi?
Ya.
Wah! Kamu berdua terus serasi.
Itu bukan kesilapan.
Saya yang mulakan dulu.
Bukan dia.
Dia tak mulakan?
Pelik.
Cara dia pandang awak, sangat romantik.
Tak, pada hari itu kami macam
Mulder dan Scully
atau Dicaprio dan Kate Winslet.
Kami setuju mendefinisikan hubungan kami begitu.
- Jadi, awak... - Apa dia?
Macam...
Saya faham. Apa-apalah.
Beritahu saya apabila dah berasmara.
Kali ini awak mesti cerita.
Hari ini nak jumpa pukul berapa?
Maaf, tersalah hantar.
Orang yang saya nak jumpa sama nama dengan awak.
Apa?
Namanya Lee Bo-ra. Saya cuma simpan nama pertamanya.
Lakonan apakah ini?
Dah kenapa?
Mungkin dia tersalah hantar.
Itulah yang aku harapkan.
Tapi aku asyik terima mesej
daripada dia dan aku tak faham niatnya.
Aku malas nak balas mesejnya.
Tapi aku terpaksa balas juga.
Saya tengok media sosial awak. Awak dah tak ikuti saya.
Ya, betul. Kenapa?
Saya masih ikuti awak. Saya tak tahu nak ikuti atau tak.
Awak ada dekat syarikat kami semalam?
Ada orang nampak awak.
Saya tak ke sana.
Mungkin dia mirip saya.
Saya ada mesyuarat.
Nanti saya hubungi awak.
Cuaca di luar cantik, awak tak keluar dengan buah hati?
Mesti awak suka dia.
Awak dah berpunya.
Saya masih belum boleh melupakan.
NOH JU-WAN
MESEJ DIPADAM
Awak nak beritahu saya apa-apa?
Apa yang awak nak beritahu?
Boleh kita jumpa hari ini?
Tempoh hari saya tak sempat nak ucap selamat jalan.
Saya cuma nak berbual dengan awak.
Baiklah.
Sebenarnya...
Macam mana hubungan awak dengan dia?
Saya bukannya nak menyibuk.
Su-hyeok?
Kami tak bercinta.
Kami rapat sebab kerja.
Awak bekerja semula?
Ya, saya mencuba.
Tapi bukan macam buku motivasi hubungan cinta, ia esei.
Susah nak tulis tentang diri sendiri.
Tapi seronok.
Sebelum terlupa,
awak dah berubah.
Yakah?
Saya tetap sama.
Sebenarnya saya risau pasal awak tempoh hari.
Risau tentang apa?
Biar saya terus terang,
semua orang di sana kenal kita dan tahu kita baru saja putus.
Semasa saya ada,
awak secara terbuka menyukai lelaki lain dan menunjukkan kemesraan.
Mesti mereka tak suka.
Walaupun mereka tak cakap, ia boleh menjejaskan reputasi awak.
Sebab itu saya risau.
Saya memang risau.
Faham.
Saya tak terfikir yang itu.
Tapi adakah itu salah?
Tak.
Saya tak kata awak buat benda salah.
Cuma dia.
Saya faham dia suka awak.
Tapi memandangkan kamu bekerja bersama,
mungkin dia fikir mudah nak dapatkan awak,
sebab awak layan dia dengan baik.
Itu yang saya risau.
Sebenarnya, ramai lelaki buat begitu sebab dorongan,
kemasyhuran atau penampilan glamor awak,
disebabkan awak baru putus cinta,
mereka jadikan kerja sebagai alasan dan akan melampau jika awak tak hati-hati.
Seriuslah...
Itu anggapan awak.
Kononnya orang mendekati saya sebab saja-saja.
Awak ingat saya tak menarik?
Bukan itu maksud saya.
Saya tak nak awak terluka lagi.
Itu awak jangan risau.
Dia sangat baik orangnya.
Baiklah.
Okey.
Sebenarnya...
Tentang cadangan saya tadi.
Apa pendapat awak?
Saya cadangkan kita jadi kawan.
Kita boleh berkawan, bukan?
Boleh. Walaupun bukan kawan baik,
kita boleh berhubung untuk hal-hal penting.
Kita boleh begitu.
Baiklah.
Dia ialah masa silam aku.
Kenangan digambarkan penuh glamor dan aku dah tak benci dia.
Sebenarnya, Bo-ra.
Apa yang awak lihat dulu
adalah satu kesilapan.
Percayalah. Satu kesilapan.
Baiklah.
Aku jawab, tapi aku tak percaya.
Apa yang dalam ingatan aku ini adalah benar.
Tindakannya pada hari itu bukan satu kesilapan.
Sepertimana apa aku buat dengannya, juga bukan kesilapan.
- Buat apa itu? - Terkejut saya!
Saya ambil gambar perbezaan saya.
Awak semakin cantik.
Awak nak cantik macam mana lagi?
Kenapa pandang saya begitu?
Awak akan buat saya terpukau.
Bila lakonan awak itu
nak habis?
Saya tahu.
Bukan mudah nak berhenti menghayati.
Walaupun lakonan saya hebat, tak ada kesan persaingan, ya?
Saya tahu.
Bukan pesaing itu tak bagus.
Tiada tindak balas daripada dia.
Kalau begitu, apa kata...
Hei!
Hai!
Kamu berdua nampak secocok.
Harap-harap saya tak mengganggu.
Mesti awak ada banyak benda nak buat.
Jumpa semasa mesyuarat nanti.
- Sebenarnya... - Jom.
Jangan cakap apa-apa.
Aduhai.
Pasti kamu berdua tak sabar nak bercium lagi.
Kemudian buat-buat tak kenal?
Menyesal saya beritahu awak.
Sangat seksi.
Kamu bercium dan beredar,
"Itu satu kesilapan, Su-hyeok."
"Saya faham. Awak tak mampu tolak lelaki macam saya."
Begitulah.
Itulah yang saya mahukan.
Bukan begitu. Kami...
Ya. Mulder dan apa-apalah.
Apa maknanya?
Aku kata kami macam Mulder dan Scully.
Dia pula kata kami macam DiCaprio dan Kate Winslet.
Apa maksud aku?
Apa yang dia fikirkan?
Jangan bertindak melulu.
Jangan terpedaya dengan mata yang romantik.
Begitu murahnya harga diri awak,
walaupun awak takkan mengaku begitu.
Hei.
Sekarang syarikat kita dah berkembang,
kita kena lebih fikirkan tentang kebajikan pekerja.
Saya dah fikirkan.
Apa kata kita sediakan makan tengah hari?
Makan ditanggung.
Harga makan tengah hari makin mahal sekarang ini.
Jika mereka boleh keluar makan tanpa ada sesiapa rasa terpinggir,
mereka pasti suka, betul tak?
Betul.
Siapa yang rasa terpinggir?
Maksud awak U-ri?
Ini disebabkan U-ri?
Kenapa awak risau sangat pasal dia?
Mana ada.
Salah sayakah? Awak yang takut sangat nak guna kad kredit syarikat.
Sejak U-ri bekerja dengan kita,
pakaian seragam, kad hadiah, bayaran teksi.
Awak yang berbelanja boros.
Sebagai presiden, saya cuba rangsang semangat syarikat.
Dia bawa bekal setiap hari
dan berulang-alik tiga jam ke tempat kerja.
Itu satu usaha yang mengagumkan, tapi saya rasa teruk.
Itulah sebabnya.
Tak sangka awak pemurah orangnya, Daddy-Long-Legs.
Atau apa?
Apa maksud awak?
Tak sepatutnya jadi begitu kalau awak ada kesedaran.
Saya dah fikirkan tujuan asal dan konsep buku.
"Selepas kecewa dan putus cinta,
pasti ada kebahagiaan." Ia seronok sampai situ saja.
Tapi saya mula meragui sama ada kebahagiaan itu maknanya
berbaik dengan bekas kekasih.
Daripada berbaik dengan bekas kekasih,
kena ada sesuatu yang menunjukkan perkembangan dan permulaan baharu
diikuti penamat yang selari dengan trend sekarang.
Ia juga boleh meningkatkan kualiti buku kita.
Macam mana?
Kami pun ada bincang tentang ini.
Apa yang boleh dikaitkan selepas putus cinta adalah
"Melupakan kekasih lama dan cari pengganti."
Bukan "Berbaik dengan kekasih lama"
atau "berbaik dan sambung percintaan."
Kita boleh lepaskan saja kekasih lama
atau cari saja pengganti.
Seperti filem 500 Hari Musim Panas,
penamatnya begitu.
Lelaki itu memutuskan hubungan dengan wanita bernama Summer.
Kemudian dia kenal dengan Autumn di penghujung cerita.
Jadi, selepas 500 hari pada musim panas,
hari pertama musim luruh bermula. Okey tak penamat yang begitu?
Apa pendapat awak?
Saya suka.
Penghujung musim panas adalah permulaan musim luruh.
Hari terakhir musim panas ialah hari pertama musim luruh.
Ia esei, jadi kita kena ikut naluri penulis.
Ada kawan saya kata dia tak sabar tunggu buku baharu awak.
Orang muda suka cerita cinta.
Dah tentu.
Lebih daripada percintaan sendiri,
kisah cinta orang lain lebih menyeronokkan.
Saya setuju.
Bagi saya, kisah cinta dalam buku
dan percintaan di pejabat dalam drama TV
sangat romantik
sehinggakan saya nak merasainya sendiri.
Sebenarnya...
saya tak rasa Sang Jin akan benarkan.
Betul.
Dia melarang percintaan di pejabat.
Dia selalu pesan kepada kami.
- Betulkah? - Ya.
Encik Sang-jin.
Percintaan di pejabat dilarang di syarikat ini?
Percintaan di pejabat...
Mencintai tempat kerja?
Itu boleh. Mestilah.
Apa awak merepek ini?
Saya tak faham.
U-ri, sebenarnya bahaya kalau berangan tentang kisah cinta.
Mudah terluka.
Betul, hubungan cinta amat menyakitkan.
Nak kena tanya tentang tidur atau makannya.
"Awak dah bangun? Dah makan? Makan apa?
Awak mesti penat. Tidurlah."
Berbual tentang itu pun dah penat.
Saling mengambil berat bunyinya indah.
Selalunya pergi makan, tengok wayang dan keluar minum.
Atau tengok wayang, makan dan minum. Minum, tengok wayang, makan.
Percintaan sama saja. Betul tak?
Makan, minum kopi
dan tengok wayang.
Pelik.
Terseksa, bukan?
Kenapa awak keluar?
Kerja dah habis, sebab itu keluar awal.
- Jom ikut saya? - Apa?
Awak asyik ajak saya ke mana saja awak pergi.
Awak nak ke mana?
Saya belum menontonnya lagi.
500 Hari Musim Panas.
Bagi betul-betul memahami tujuan penulis,
saya kena menontonnya.
Jadi, awak nak...
Awak dah habis kerja, maknanya...
Ya.
Salam sayang, Judy.
Maaf.
Encik Sang-jin.
Bos buat apa selepas habis kerja nanti?
Sekarang ini saya tak pasti adakah sebab usia,
tapi saya malas nak buat apa-apa.
Saya nak balik terus.
Cuaca sekarang tengah elok, tapi bos pula malas keluar.
Saya ada idea.
Jom kita pergi tengok wayang?
Di atas.
Sebelah kiri.
Saya tak pilih tempat duduk.
Awak nampak semasa saya beli tiket tadi.
Saya duduk bahagian dalam?
Ya.
Kenapa aku menonton cerita yang sama berulang kali?
Aku nak tahu benda baharu.
Awak secara terbuka menyukai lelaki lain dan menunjukkan kemesraan.
Mesti mereka tak suka.
Dia memang selalu tak guna?
Saya tak kata awak buat salah.
Wanita itu menjelaskan
bahawa mereka memang kena berpisah.
Penamat ketika watak utama berpisah, meyakinkan aku.
Aku sedar ia penamat yang membahagiakan, bukan menyedihkan.
Itu ialah hari terakhir musim luruh
dan hari pertama musim sejuk.
TRUE TO LOVE
- Bo-ra. - Mak tak tahu kamu ada janji temu.
Ingat kata-kata saya? Saya akan lindungi awak.
Saya akan tunaikan janji itu.
Awak melindungi saya daripada diri sendiri?
U-ri.
Saya tak layak.
Saya tak layak terima hati awak.
Namun, belum luahkan perasaan saya.
Dengar sekali ini saja.
Mesti awak amat kesunyian.
Saya menyesal dan bersyukur.
Lebih menyesal berbanding bersyukur.
Saya bersyukur dan menyesal.
Namun, lebih bersyukur.
- Sangat. - Mungkin saya serba kekurangan.
Nak dekat lagi?
Saya cuma harap semua suka saya.
Setidaknya pasti ada orang.
Jadi, di manakah seorang itu?
Mungkin dia lebih hampir daripada yang awak sangka.
- Kenapa buat begini? - Saya tak nak balik awal.
- Kenapa awak... - Nak minum di rumah saya?
- Cantiknya. - ...buat begitu?
Kenapa awak asyik goda saya?
Awak rasa tergoda?
Terjemahan sari kata oleh Yanti Arshad