TRUE TO LOVE
ANG LAHAT NG MGA KARAKTER, PANGYAYARI, AT LUGAR AY KATHANG-ISIP LAMANG.
Hello.
Magha-housewarming party kami ngayon, punta ka.
Kaya nga, sige na.
Ba't ganiyan mo suotin iyan?
Iyan.
May gusto ka bang kainin? Mag-meeting na kayo.
Punta ka sa housewarming party ko.
Marami kang kasama riyan. Sa susunod na lang tayo mag-meet.
Paalam.
Lagot na ako.
Lee Yu-jeong, ba't ka ba ganiyan?
Ano?
Ito ba?
Paano mo napansin?
Naalala kasi ni Jin-woo na gusto kong magkaroon nito.
Kaya iniregalo niya sa akin.
Binilhan ka niya niyan?
Oo. Alam mo ba kung magkano ang maliit na ito?
Parang may pera siya talaga.
Napakamahal nito.
Okey ba?
Bagay ba sa akin?
'Di ko alam.
Tingnan mo ito, Bo-mi. Sikat na sikat ito sa mga kabataan.
Ibinili niya na ito, kaya gagamitin ko na.
Dahilan lang iyong housewarming. Nagpunta ka lang para magyabang.
Uy. 'Wag kang magalit. Selos ka, 'no?
Ayoko na.
Ano'ng ipangha-housewarming? Wala namang makakain dito sa bahay.
'Wag kang mag-alala.
Nakalimutan mo na kung saan kilala ang Korea?
Ilabas mo ang phone ko.
-Sige, dahan-dahan. -Ano'ng gusto mong kainin?
-Magpapa-deliver? -Oo.
Ako na ang oorder. Heto.
Sige, kain tayo. Nagugutom na ako, ano'ng gusto mo Bo-mi?
Gusto ko ng tteokbokki.
-Tteokbokki. -Tteokbokki.
Si Jin-woo na siguro iyon.
Pinasama ko si Jin-ho, para tumulong maglipat ng kama mo.
Gusto ko iyan.
Magpapalit na ako.
-Sino si Jin-ho? -Bago naming part-timer.
Guwapo ba siya?
Ikaw talaga. Oo naman.
Napaka-cute niya.
Hi, Jin-woo.
Ang tagal na rin, ah.
-Di kita nakikita sa tindahan. -Bibisita ako.
Mahal, nandito ka na.
-Hello. -Hi.
Hi, Jin-ho. Mag-hi ka. Siya si Bo-mi, kapatid ni Bo-ra.
Oh, hello…
Magkakilala ba kayo?
-Kami… -Hindi!
'Di ko pa siya nakikita.
-Hello. -Hello.
Hindi.
Hinding-hindi.
Pasok ka.
-Mabigat ba? -Ayos lang.
Kung dito kaya itong salamin?
Isa, dalawa, tatlo.
Dahan-dahan.
-Kailangan natin ng kurtina sa sala. -Tara.
-Kaya mo ba? -Oo naman.
Kaya raw niya.
Magsasabit din ako ng kurtina.
Sige ba.
Uy.
Ba't mo pinahahalatang kilala mo ako?
Ayaw mo ba? Sige.
Pero, bakit bawal?
Kung kilala mo ako, paano mo sasabihing nagkakilala tayo?
Nagkakilala tayo sa club…
Sana 'di mo ako ikinuwento sa iba.
Ano?
Iyan ay…
Seryoso, 'wag ganoon.
Sige.
Maglaktaw ka nang isa.
-Dito? -Oo.
Iyan.
Papunta na. Nandito na iyong pagkain. Bo-mi!
Buti nakapunta ka.
Naisip kong makikita kita rito.
-Sana welcome ako rito. -Oo naman.
Para sa iyo ito.
'Di na kailangan.
Seryoso?
-Nandito ka, Su-hyeok. -Hello.
-Paalis ka ba, Yu-jeong? -Ano?
Ah, ito ba?
Naalala kasi ng asawa ko na gusto kong magkaroon nito
kaya niregaluhan niya ako nito.
Ang galing n'on.
-Lee Su-hyeok. -Ako si Yang Jin-woo.
Tama na, babe.
-Ano? -Hello?
Kailangan kong ipagyabang ito.
Ano?
'Di nag-ring iyong bell.
-Nasaan ka? -Maupo ka.
Sige.
Pakipasok na lang.
Ano'ng problema?
Naipa-deliver ko iyong pagkain sa dati kong address.
Ano?
Bo-ra.
Pasensiya na sa abala.
Alam ko. Sino'ng mag-aakalang ako lang ang magdadala ng kotse?
Tungkol doon sa staff dinner…
Noong araw na iyon…
Ano'ng mayroon sa araw na iyon?
Iyong mga pinagsasabi-sabi ko at ang pag-ihi ko sa kalye?
Ano naman iyon?
Umiinom ka para malasing.
Ano'ng masama roon?
'Pag nalasing ka at nakapag-relax. Nagpapakatao ka lang.
Mga walang kuwenta iyong mga nagtsitsismis n'on.
Katunayan, sobrang lasing ako n'on at wala akong maalalang kahit na ano.
Sana wala akong ginawang katangahan.
Magkukunwari sana akong 'di ko alam.
Pero ikaw na mismo ang nagsabi.
Kaya 'di ko na gagawin.
Inuulit ko, sana mas naging pasensiyosa ako.
Sana nga.
Ang bigat.
Akin na.
Gusto mo ba ng hipon?
-Kain na. -Sige, salamat.
Mahal.
Ibaba na natin ito. Iyan, magaling.
Hindi.
Ibinigay ito sa akin ng mahal ko.
Sige, kain na.
Kain na.
Ano'ng ginagawa mo?
'Pag sobrang saya ko uulitin niya iyon. Ikaw na ang nagsabi.
'Wag masyado. Baka maging kabaliktaran at 'di niya na ulitin pa.
-Seryoso… -Tanggalin ko na ba?
Tanggalin mo na.
Jin-ho.
-Iyang hoodie na iyan… -Bakit?
Parang ang liit naman niyan?
Hindi, oversize na fit ito.
Alam ko kasi mayroon ako niyan. Maliit iyan.
Talaga?
Ang weird naman n'on.
Oo nga pala,
ano na'ng balita kay Ms. Tadhana? Sinunod mo ba iyong payo ko?
Kasi…
Gaya ng sinabi mo,
wala akong ginawa.
Walang nangyari, tama?
Ayos lang iyon. 'Di lang siya ang babae sa mundo.
Makakakilala ka pa ng ibang Ms. Tadhana.
Oo, mabuti iyon sa iyo.
Ngayong tapos na iyon, simula pa lang 'di ko na iyon gusto.
Ano?
Tadhana mo mukha mo.
Halata namang mahilig iyon mag-club.
-Pero… -Oo, bata pa siya.
Baka manloloko siya.
-Bo-ra… -Ibinigay niya iyong numero niya sa club,
tapos makikipagtalo sa isang lalaki sa harap ng motel.
Grabe iyon.
Para sa amin, halatang masamang impluwensiya siya.
-Halata naman iyon. -Oo.
'Wag namang ganoon.
Ano?
Ang sinasabi ko, gaya ng sinabi mo, wala akong ginawa
at nakita ko ulit siya na parang tadhana.
'Di siya mahilig mag-club.
Maganda talaga siya, nakakaakit, at masinop… Ganoon siya.
'Pag nakilala mo siya, magugustuhan mo talaga siya.
Oo, duda akong makikilala ko siya.
Kahit pa totoo iyon,
wala akong pakialam.
Kasi gusto ko siya.
'Pag gusto mo iyong isang tao, gusto mo ang lahat sa taong iyon.
Okey.
Tingnan mo iyong mata niya.
Bulag siya.
May bumubulag sa kaniya.
Ganoon dati ang mata mo.
Talaga?
Bahala na.
May nobya ka ba?
Wala.
-Iyong ate ko kaya… -Hoy.
Tigilan mo iyan.
Sa amin ng ate ko, sino sa tingin mo ang mas maganda?
-Ikaw si Bo-mi, tama? -Oo.
Ako rin. Pipiliin ko rin si Bo-mi.
Seryoso…
Pare-parehas lang ang mga lalaki.
Heto.
Sige.
Nakabuo na agad kayo ng club.
Tama. Kayo ang club ng mga biktima ng online scam.
Tama!
Ganoon kayo nagkakilala.
Nagkakilala kayo sa istasyon ng pulis bilang biktima ng online scam.
Ba't sinabi mo pa iyan?
Alam na iyon ng lahat.
Di iyon alam ng taong ito.
"Taong ito"? 'Wag ka ngang bastos.
Bo-mi, ayos lang iyon.
Nai-scam ka 'pag bata ka, ganoon talaga iyon.
Jin-ho, ikuwento mo sa amin.
May pumilit sa iyong kaeskuwela mo sa pyramid scheme.
Ba't sinabi mo pa iyan?
-Pyramid scheme? -Oo.
Nakulong siya at napilitang mangutang.
Sabi mo, naibalita iyon, 'di ba?
Ikuwento mo sa amin.
Sinabi mo na lahat. Wala nang sasabihin…
Marami ka talagang pagdadaanan kapag bata ka.
Tama?
Uminom ka, Bo-ra.
-Cheers? -Ayos iyan.
Cheers!
Teka.
-Maglitrato tayo. -Sige.
Kasama iyong bag.
-Kasya ba lahat? -Oo.
Kaya ba?
Kasama ang lahat, 'di ba?
Sige, isa, dalawa, tatlo…
-Salamat sa pagkain. -Salamat sa pag-imbita.
-Malapit na. Isang minuto pa. -Sige.
-Ang bilis. -Kaya nga.
Alam mo…
Iyong sa online scam…
Ano naman iyon?
Nabibiktima kahit pa matatalinong tao.
Hindi, 'di ganoon.
Gusto ko lang itanong, kung kaya ba hindi kita ma-contact.
-'Di ko alam iyon. -Bahala na.
Ba't ka naman maloloko sa pyramid scheme?
Hindi…
pyramid scheme iyon.
Para iyong marketing program.
Gayon pa man,
sinabi mo kaninang may nobyo ka.
Totoo ba iyon?
Wala akong nobyo.
Ah, okey. Ganoon ba.
Kung gayon, iniisip ko…
kung ayos lang sa iyo na i-message kita.
Kung 'di ka komportable…
Para namang nagpaalam ka sa akin.
Tama.
Jin-ho, nandito na ang taksi. Tara.
Aalis na ako.
-Paalam. -Paalam.
-Tawagan mo ako. -Sige.
-Paalam, Su-hyeok. -Paalam.
Bukas ang harapang pinto.
Salamat sa pagpunta. At sa regalo.
Nagsaya rin ako.
'Di ko alam kung magugustuhan mo iyong regalo ko.
Gagamitin ko iyon, anuman iyon.
Reading lamp iyon.
-Aalis na ako. -Paalam.
Mga bagong alaala ang nabubuo sa bagong lugar.
Isang walang laman na puno nang mga bagong bagay.
Welcome.
Hello.
-Gusto mo bang subukan ito? -Mga birthstone ito.
'Pag isinuot mo ito sa buwan ng kapanganakan mo,
magdadala ito sa iyo ng suwerte. Magandang regalo ito.
Anong buwan ka ipinanganak?
Diyamante ang sa Abril.
Pebrero ang akin.
Amethyst ang birthstone ng Pebrero.
Iba-iba ang kahulugan ng bawat birthstone.
Itinuturing na nagbibigay ng romantikong relasyon ang amethyst
at sumasagisag sa pag-ibig.
Pag-ibig…
Napakaganda.
Nawa umayon sa iyo ang kapalaran.
Nasanay na ako sa mga bagong bagay.
Isang walang lamang lugar…
Isang walang-walang lamang lugar…
na pinuno ng isang tao.
Matagal ka bang naghintay?
Hindi, maaga akong pumunta rito.
Ayos lang sa aking malapit sa inyo. Sa susunod doon ako pupunta.
Sige.
EP 08 ISULAT MULI ANG WAKAS NG ISTORYANG ITO
Iyong edad pala ang dahilan?
Napag-isipan mo na ang dahilan ng kabiguan.
Ano na'ng sunod mong plano?
Walang awa talaga ang negosyo, 'no? 'Di mo man lang hayaang ubusin ko ito.
Para sa susunod na plano,
pag-iisipan ko pa.
Wala pala talaga iyon?
Saan galing iyong yabang mo?
Kahit pa bilisan ko iyong sulat, napakaganda ng sulat-kamay ko.
'Pag nagsalita ako, nagiging tula iyon. 'Pag humuni ako, nagiging jazz iyon.
'Di ako nagpaplano, nakabase lang ako sa kutob.
Naniniwala ka sa kutob mo?
Sa madaling salita, sinasabi mong henyo ka.
Talaga?
Hindi ba?
Maghintay ka.
Nag-iisip pa ako.
Ngayong nakapagmatamis na ako, 'di na ito magtatagal.
Kakainin ko na ito.
Sabi mo, kaya mong mang-akit ng mga lalaki, 'di ba?
Sabi mo kaya mo, kung may dahilan ka. Kasinungalingan ba iyon?
Hindi.
Madali lang mang-akit.
Sa pagpapabalik ito ng ex.
Hindi lang ito basta-basta.
Madaling mang-akit?
Bakit? 'Di ka pa rin kumbinsido?
Kasi wala pa namang napapatunayan. Ang hirap maniwala.
Kung gusto mo ng patunay, gusto mo bang akitin kita?
Puwede ba iyon?
Buweno…
Ganito iyon.
Sa una,
medyo lalapit ako sa iyo…
Titingin sa mga mata mo…
At ngingiti.
'Pag uminom ka ng kape, iinom din ako.
Hay naku.
'Pag nangalumbaba ka,
gagawin ko rin iyon.
Masarap ang kape rito. Maganda rin iyong lugar.
Tama, pero 'di ako madalas dito.
Ang bango mo. Ano'ng pabango mo?
Ito?
Iniregalo ito sa akin. Ano'ng tawag doon?
Puro magagandang salita ang sasabihin ko, pupurihin ko,
at medyo ipapakita ko ang ganda ng pagkababae ko.
Dahan-dahan kong ipipikit ang mata ko
at daliang ibubukas.
Dahan-dahan kong ipipikit ang mata ko
at daliang ibubukas.
Tapos, biglang, bubulong ako.
Ano iyon?
Magiging sobrang magkalapit tayo.
Iyan na iyong pang-aakit mo?
Oo.
-Pang-aakit? -Oo.
Pang-aakit? Seryoso?
Seryoso.
Dapat gumana iyon.
Grabe.
Dapat malawak ang pag-iisip mo para gumana ito.
Kung ganoon ka kasarado mag-isip, paano gagana ito?
Gumagana ang mahika kapag nanonood ang madla.
Kapag nagduda ka sa bawat trick, kahit si David Copperfield papalpak.
Hindi, 'di ganoon iyon.
Sa ganiyan, kahit gaano kabukas ang isip ng lalake,
'di mo yata makukuha iyong gusto mong makuha.
Ganoon ba kapangit?
Iyon ba ang sinasabi mo?
Ako na ang magsusuri.
Masyadong korni,
lalo na iyong ganda.
Nasobrahan sa pag-arte at ramdam na di totoo.
Napaisip pa ako paano ba dapat ang magiging reaksiyon ko.
Napakapangit na gawa iyon.
Pero napatawa pa rin ako.
Hindi man ngayon, pero iisipin mo ako bago ka matulog.
Sumpa ba iyan?
Sumpa?
Gayon pa man, 'di mo napatunayan.
Ms. Yeon.
Oras na para magtiwala sa kutob mo.
Kung 'di ka makakaisip ng sunod na plano,
baka irekonsidera natin ang plano sa paglalathala ng libro mo.
May ideya ako sa susunod na plano.
Unang plano.
Makikipaghiwalay ako sa kaniya.
Nakalimutan mo bang hiwalay na kayo?
'Di ko gusto paano natapos.
Isusulat kong muli ang wakas ng istoryang ito.
Makinig ka.
Nakakalimot ang mga tao.
Ayon sa Ebbinghaus Forgetting Curve,
higit sa 50% ng bagong impormasyon ay nakakalimutan sa unang oras nito.
70% sa unang araw, at 80% sa loob ng isang buwan.
Ano na lang ang natitira?
Limitado lang ang kapasidad ng utak ng tao.
Natatandaan lang ng utak natin iyong una at huling parte.
Kung kaya, sa romantikong relasyon,
ang una't huling impresyon ang mahalaga.
Habang ang unang impresyon ang nagsasabi sa kabuuang imahe ng isang tao,
iyong huling impresyon ang bubuo sa pangmatagalang maaalala mo.
Kuha mo?
Sige, naiintindihan kita.
Iyong huling impresyion niya sa akin ay…
isang babaeng naka-pajama at sinelas at gulu-gulo ang buhok.
Lasing ka ba?
Lasing ako, namamaga ang mukha ko,
humagulgol ako at clingy.
Naaalala ko iyon.
Sa ganoong kapangit na huling impresyon,
'di na niya ako maaalala, 'di na rin niya ako makikita.
Kung kaya, makikipaghiwalay uli ako sa kaniya.
Makikipaghiwalay ka uli at babaguhin ang huling impresyon?
Ano sa tingin mo?
Sapat na ba iyon?
Ayos naman ang sinabi mo. Ang interesante rin.
'Di ba?
Gayon pa man, iyong problema,
kailangan ko ulit siyang makita para makipaghiwalay uli.
Ba't naman problema iyon?
Dapat 'di iyon sinasadya.
'Pag sinabi kong gusto kong makipagkita sa kaniya,
isasama niya iyong abogado niya.
Pag pumunta ako sa bahay niya, baka tumawag siya ng pulis.
Puwede nga iyon.
Paano mo siya makikita nang biglaan na sinasadya?
Kaya nga tayo nandito.
Ang tagal na rin.
Kumusta?
Ang tagal na.
Iniisip kong panahon na para bumalik kayong dalawa…
-Maupo kayo. -Sige.
Mahilig siyang kumain dito.
Pumupunta siya rito isang beses sa isang linggo.
Makalimutan man niya ako, pero 'di ang mga noodles na ito.
Paniguradong babalik siya.
Tamang-tamang lugar ito para magkasalubong kayo nang sinasadya.
Paano iyong huling impresyon mo?
Ba't ang usisera mo?
Nasa iisang sitwasyon tayo, magtulungan na tayo.
Sino'ng nakakaalam?
Baka mas malala iyong huling impresyon mo, at gumaan iyong pakiramdam ko.
Baka 'di gumaan iyong pakiramdam mo roon.
Kasi maayos ang pagkatalo ko.
Nang ginusto niyang makipaghiwalay, pumayag lang ako.
Sumasakay siya ng taksi,
tumakbo ako at binigyan siya ng gamot sa sipon,
kasi singhot siya nang singhot dahil sa sipon.
Pangit din ang huling impresyon mo sa kaniya.
Pinahirapan mo siyang ayawan ka nang naghihiwalay kayo.
Ba't napakamalambing mo?
Gusto kong matalo nang maayos.
Kahit pa mandaya iyong ibang manlalaro,
gusto kong protektahan nang maayos ang dignidad ko
at tanggapin ang resulta.
Hindi man ngayon,
pero iisipin mo ako bago matulog.
Hinding-hindi.
Patulog na talaga ako.
Ang bango mo. Ano'ng pabango mo?
Mabango iyong pabango ko?
Mabango dapat iyong pabango.
Kung gayon…
Ba't niya inaayos ang buhok niya?
…biglang, bubulong ako.
Para saan iyon?
Akala niya maakit ang lahat ng lalaki roon?
Kabaliwan iyon.
Hay.
Matutulog na lang ako.
-Magandang umaga, Sang-jin. -Napakagandang umaga, U-ri.
-Hello. -Magandang umaga.
-Hello.
Magandang umaga, Su-hyeok.
Tama, magandang umaga.
Kapapasok mo lang, ba't nakasimangot ka na?
-Ilang araw ka nang ganiyan. -Talaga?
Baka kasi 'di ako nakakatulog.
Binabangungot ka ba at 'di makagalaw?
Medyo ganoon.
Nawawalan din ako ng boses.
Kumusta na?
Buweno… medyo kakaiba,
pero masaya.
Kakaibang saya.
Ayos iyan.
ANG SINING SA PAGGAWA NG HULING IMPRESYON.
Nang naghiwalay kayo, ano'ng huling impresyon mo?
Huling impresyon?
Balita ko, 'pag naghiwalay kayo,
iyong huling impresyon ang mananatili roon sa tao.
-Talaga? -Oo.
Nasa may korte yata kami.
Korte?
Masaya akong makita ka sa housewarming n'yo.
Siyanga pala, gusto mo ba ng pork cutlet?
Gusto mo bang mag-pork cutlet kasama ako?
Sige.
Sige!
Sige, hahanap ako ng magandang restawran.
Welcome.
Ano'ng ginagawa mo?
Tintingnan ko lang ang asawa ko.
Ang guwapo niya, 'di ba?
'Di siya iyong tipikal na guwapo, pero ang bata niyang tingnan at makinis.
Tingnan mo siya.
Iyong lawak ng balikat niya, maganda ang lahat sa kaniya.
Mabilog din iyong likod niya, at napaka-cute n'on.
Kahit pa tahimik siya,
paminsan-minsan kung anu-ano ang pinagsasabi niya, na nakakatawa.
At, masarap siyang magluto.
Marami siyang alam na magandang restawran.
Siya iyong lalaking gugustuhin ng lahat ng babae.
Ikaw talaga…
Ano?
Mahal mo talaga siya.
Totoong pag-ibig ito.
Ba't siya ganiyan?
Iisang lugar lang ang pinupunasan niya.
Halata ba masyado?
Bo-ra, kasi,
sasabihin ko sa kaniya sa unang date namin.
'Di ko alam kung paano. Pero ikaw iyong mas makakaalam.
Baka naman. Minsan mo na akong binastos.
Siyanga pala,
ano'ng sasabihin mo sa unang date n'yo?
Iyong nararamdaman ko.
Na mahal ko siya.
Kung pampublikong ganap kaya?
Kakanta sa harap ng maraming tao, at sisigaw ng,
"Mahal kita, tanggapin mo ang puso ko."
Isipin mo iyon. Ang romantiko, 'di ba?
Ayaw ng mga babae sa ganiyan, 'di ba?
Nabasa ko sa Internet.
'Di iyon totoo.
Pinapangarap iyon ng bawat babae.
Tama?
Oo naman. Kaya marami tayong napapanood na ganoon sa mga TV drama.
Kasi iyon ang pangarap ng bawat babae.
Kung sinabi mo.
Sige!
Ang walang-muwang na si Jin-ho.
Matatapos na nito iyong sa nagka-club, tama?
Panigurado.
Sino'ng 'di tatakas sa sorpresa sa isang pampublikong kaganapan?
-Welcome. -Hello.
-Hello
Su-hyeok.
Hello.
-Hello. -Maupo ka.
Salamat.
Ang aga mo.
Heto na.
Gumawa ako ng unang proposal na nagmumungkahi ng tono at direksiyon.
Dahil sa kutob na istilo mo,
masisira lang ng isang detalyadong plano ang pagiging malikhain mo.
Idaragdag iyong PR at mga marketing plan pagkatapos malathala.
Magulong bersiyon pa iyan.
Ayusin natin iyong detalye 'pag sinusulat mo na iyong draft.
Tama si President Han.
Ano?
Masaya akong magtrabaho sa iyo.
Magaling ka talaga.
Salamat.
Saan siya magaling?
Ano pa sa tingin mo? Trabaho.
Lagi na siyang magaling. Alam ko iyon.
Ang pinakamahalaga
ay ang wakas ng isusulat mo.
Napagpasyahan na iyan.
Parang iyong wakas ng La La Land.
La La Land?
Kapapanood ko lang ulit n'on.
Iyon mismo ang huling impresyon na gusto kong gawin.
Nakaitim na bestida siya
at maayos na maayos ang pananamit.
Nagkasalubong sila ng ex niya.
Tatayo na siya para umalis.
Tumalikod siya at ngumiti.
"Ano sa tingin mo?"
"Sobrang saya ko nang wala ka."
"Nakikita mo ba ang kasiyahan ko?"
Sa tingin pa lang, alam niya na.
'Di yata iyon
ang ibig sabihin n'ong tinging iyon,
kung parehas na pelikula ang tinutukoy natin.
Ganoon ko iyon nakita.
Pinanood siyang umalis ng lalaki hanggang sa huli
na may lungkot sa mga mata nito.
Iyon ang
wakas na gusto ko.
Iyon ang huling impresyon na gusto kong iwanan.
La La Land sa isang naengmyeon restaurant?
Ang mamili ng itim na bestida na gaya sa itim na bestida ng La La Land.
'Di ako magaling doon.
Mas magaling kang mamili. Ba't mo pa ako isinama rito?
Kasi kailangan ko ng kritiko
na 'di ako bobolahin.
Ano'ng pamantayan?
Sa isang salita,
kailangan ko ng opinyon ng lalaki,
sa isang bestidang mapapa-wow ka.
"Mapapa-wow?"
Alam mo.
Iyong bestidang makikita mo siyang
biglang naka-slow motion?
'Di ko alam.
Maganda.
Hindi gaano…
Masyado na ba?
Maganda para sa akin.
Napakamapili naman.
Ito na, tama?
Hindi rin ito?
Pare-parehas lang ang lahat.
Ano bang pinagkaiba?
'Pag naghiwalay kayo,
iyong huling impresyon mo ang mananatili roon sa tao.
Han Sang-jin, Seo Su-jin.
-Pumasok na kayo. -Sige.
Tumayo ka.
KORTE
Teka…
Gusto mong kumain?
Kakain ka nang mag-isa sa buong buhay mo at magkakaroon ng malungkot na buhay.
Walang iiyak o tatawa para sa iyo.
Mamamatay kang nag-iisa.
Dapat lang iyon sa iyo.
Nasaan ka?
'Di ko alam, matatagalan ako. Bakit?
Ano'ng "bakit?" Para magtanghalian.
Walang tao rito. Parang nagtatrabaho sila at kakain sa labas.
'Di mo pa ba naiisip?
Baka iniiwasan ka ng lahat.
Iniiwasan n'yo ba talaga ako?
Biro lang.
'Wag kang magalit.
Tatawagan kita mamaya.
'Di rin ito?
Hindi siguro.
Nag…
Nag-slow motion ka ba talaga?
Kukuhanin ko na ito.
Ayokong kumain nang mag-isa.
Sang-jin.
'Di ka pa nagtatanghalian?
Ako…
Wala akong gana.
Gusto mo bang ikuha kita ng tinapay.
Hindi.
Kain ka nang mabuti, U-ri.
Lalabas ako para makakain ka nang maayos.
Hindi…
Ayos lang ako.
Ayos lang talaga ako.
Sang-jin.
Gusto mo ba akong saluhan?
'Di ko pa ito nagagalaw.
Hindi.
Wala talaga akong gana.
Magmemeryenda lang ako.
Ganoon ba.
Lutong-bahay iyan, ah.
'Pag hinaluan mo iyan ng gochujang,
napakasarap na niyan.
Sige na, hati tayo.
Marami akong side dish, marami rin naman ito.
May kanin saka gochujang sa break room.
Haluan ba natin nito?
Hindi.
Wala talaga akong gana.
Heto.
Mahilig ka yata talaga sa puso, U-ri.
Ha?
Madalas kang gumawa ng hugis-puso.
Hugis puso nga ang pirma ko sa credit card,
Hindi ganoon…
Hindi naman sa gusto ko ang puso.
Kasi, Sang-jin, may gusto ako…
Napakaalat n'on.
Kaya nga.
Nagtatanghalian kayo?
Oo, tapos na ako.
Kakakain ko lang.
Ms. Yeon?
Yu-ri.
Pagkakataon nga namang makita kita rito!
Kaya nga.
Ayos ka lang ba?
Buweno…
Alam mo na, napakasama,
kaya hindi maayos.
Sobrang nag-alala kami sa iyo. Sinubukan ka rin naming tawagan.
Pasensiya na.
Tatawag din sana ako.
Bibisita ako minsan.
Pakisabi sa crew na nag-hi ako, ha.
Sige. Bisitahin mo kami.
Sa susunod uli.
Ingat.
Nanay.
Nandito ka na agad?
Hindi, pupunta ako riyan.
Sige.
Magmamanman ka na lang ngayon?
Para sa La La Land mo.
Tama iyon, kaya magkikita tayo
sa harap ng noodles-an ng mga 2:00 pm. Sa Linggo.
Teka.
"Tayo"? Sinabi mo bang "tayo"?
Oo naman.
Dapat magkasama tayong magmanman.
Kaya nga tayo nagmi-meeting.
Liban doon,
wala rin naman akong rason para pumunta roon sa day off ko.
Ginagawa ang pagmamanman sa kotse.
May lisensiya ako, pero 'di ako nagmamaneho. Kaya, wala akong kotse.
Kung walang pag-usad sa plano ko,
maaatras iyong paglathala.
Sa Linggo, 2:00 pm, tatawagan kita.
Okey? Pupunta ka, tama?
Linggo, 2:00 pm.
'Di ako sumagot.
Kahit 'di ako pumunta, 'wag mo akong sisihin.
Ba't 'di ka makakapunta?
Sa Linggo…
May mga plano akong ipagpapaliban.
Gaano kahalaga? Napakahalaga ba?
Pupunta ka pa rin, tama?
Iwanan mo na lang ang kotse mo.
Paano ako magmamanman? Nakatayo sa labas?
Alas dos iyon. Tatawagan kita.
Gigisingin kita.
Okey?
Kita tayo ng 2:00 pm. Linggo, 2:00 pm.
Bilis.
-Jin-ho. -Uy.
-Walang trapik? -Wala.
Gutom na ako.
-Balita ko masarap daw roon. Tara. -Saan?
Sa may tawid lang.
-May nakita ka ba? -Tara.
Para kang isang regalo
Na inihanda para sa akin
Bawat maliliit na bagay
Ay palaki nang palaki
Ang ordinaryong araw-araw na buhay ko
Ay nagiging mahalaga na
Nasisiyahan ka ba?
May espesyal kaming pagtatanghal.
Ngayon, may isang tao
na gustong magsabi ng kaniyang nararamdaman kay Ms. Tadhana rito.
Palakpakan siya!
Ikaw lang ang laging iniisip ko
Ikaw lang ang maganda sa akin
Umiibig ako
Umibig ako sa unang tingin
Sa club noong una tayong nagkita
Sa iyo lang ang tingin ko, nabulag ako
Di ko marinig ang sinasabi mo
Ikaw lang ang para sa akin
Ikaw ang anghel ko, nakatadhana tayo
Sigurado na ulit ako
Ang anghel ko, ang tadhana ko, sa wakas
Nakapagpasya na ako
Na lumapit pa sa iyo
Tanggapin mo ito, pakiusap!
Sobrang nakakahiya.
Naku.
Kawawa naman siya.
Isinapubliko.
Kung ako, tatakas ako.
Kawawang lalaki.
Naku.
Ayos lang iyan.
Ang ganda n'on.
'Wag mo na iyong ulitin.
Tapos na.
Ayos lang iyon.
Kawawa naman siya.
Ayos lang iyon.
Jin-ho.
Tumalikod ka.
Kanta.
Para kang regalong inihanda para lang sa akin
Sumunod ka sa akin.
Bawat maliliit na bagay
Ay palaki nang palaki
Ang ordinaryong araw-araw na buhay ko
Ay naging mahalaga sa sandaling ito
Baliw ka na ba?
Ano iyon?
Ipinapahiya mo ba ako?
Galit ka ba?
Sabi sa akin, gusto mo raw iyon.
Sino'ng may sabing gusto ko? Sino'ng nagsabi?
Sila.
Si Yu-jeong at ang ate ko?
Ikinuwento mo na naman ba ako? Ba't ka ba ganiyan?
Lagi mo bang ikinukuwento iyong mga babaeng nakikilala mo?
Hindi.
Kasi…
'Di ko lang alam iyong gagawin.
Sobrang gusto kita. Gusto talaga kita.
Wala na akong ibang magagawa pa kundi maging mabait sa iyo at gustuhin ka.
Kung kaya…
Eh di gawin mo iyon.
Maging mabait ka sa akin at gustuhin ako.
Tayo na ba?
Sabi mo, 'pag nagkita ulit tayo, tayo na. 'Di ba?
Oo nga.
Tara, mag-pork cutler tayo. Gutom na ako.
Sige.
Siyanga pala,
pwede ko bang hawakan ang kamay mo?
Sinubukan ko lang. Hayaan mo na.
Masaya ka na? Tara na.
Sige.
Linggo, 2:00 pm.
Tatawagan kita. Gigisingin kita.
Linggo, 2:00 pm.
Linggo, 2:00 pm sa naengmyeon place.
Tulungan mo na ako. Okey? Pupunta ka, di ba?
Alas dos iyon.
Kita tayo ng 2:00 pm. Linggo, 2:00 pm.
Alas dos iyon.
Naku, sige. Kuha ko na.
Ano iyon?
Sobrang sama. 'Di ba talaga siya pupunta rito?
Pupunta ba siya ngayon?
-Siguro. -"Siguro"?
Sasabihin mo iyan ngayon?
Medyo sigurado.
Base sa datos na nakuha ko nang ilang taon at ayon sa kutob ko,
malamang pupunta siya ngayon.
Tuwing Linggo, nagsisimba siya,
magdyi-gym at sauna, at magna-naengmyeon dito,
para maging maganda ang linggo niya.
Ibig mong sabihin, 'pag 'di siya pumunta ngayon,
linggu-linggo nating gagawin ito?
Ba't mo pa iyan tinatanong?
Akala mo ba wala akong buhay?
Sige naman na.
Kailangan kong magpahinga 'pag weekends.
Nandito na siya?
Nandito na yata siya.
Ingat.
Kumusta iyong itsura ko?
-Ayos lang ba ako? -Oo.
-Talaga? -Oo.
Babalik ako.
Good luck.
Salamat.
Hi.
Pwede tayong mag-usap.
Sige.
Ang ayos ng itsura mo.
Kumusta na? Kumusta ang trabaho?
Ganoon pa rin.
Gusto talaga kitang makausap sa personal
'pag nasa katinuan ako.
Naisip kong pupunta ka rito ng mga ganitong oras, at heto ka.
Sang-ayon ako sa sinabi mo.
Masaya akong naghiwalay tayo.
Kung pinapalungkot natin ang isa't isa, tama lang na maghiwalay na tayo.
Patawad.
Tama.
Dapat kang humingi ng tawad sa akin.
Dapat naging tapat ka sa akin at hiniwalayan ako,
maiintindihan ko sana.
Hindi pa katapusan ng mundo kahit pa maghiwalay tayo.
Maayos naman ako, gaya ng nakikita mo.
Oo.
Ang ganda mo.
Siyempre, kinailangan ko ng oras para matanggap iyon.
Dapat hinintay mo muna ako,
lalo na para sa pinagsamahan natin.
Pero,
dahil sa naghiwalay tayo nang dahil sa ibang tao,
kinailangan kong maghirap.
Tama. Patawad din diyan.
Hindi, 'di ko hinihingi ang tawad mo.
Gusto ko lang magpaliwanag.
Kung paano ako noong maghiwalay tayo…
gusto ko sanang maintindihan mo ako.
Oo, sobrang naiintindihan ko.
Mabuti naman.
Kahit papaano, nakapag-usap tayo nang ganito.
Pero hindi man tayo makapag-hi sa isa't isa pag nagkasalubong tayo,
'di naman masisira n'on ang araw natin, 'di ba?
Oo.
Iyon lang. Aalis na ako.
Sige.
Hindi na, kain ka lang.
Alam kong gusto mo iyan.
Araw-araw tayong pumunta noong tag-araw.
Kahit pa taglamig.
Mayroon pa nga, buong linggo tayong pumunta rito. Tanda mo iyon?
Pag nagtira ka, pagsisisihan mo. Iisipin mo pa iyon hanggang bago matulog.
Huli na iyon masyado.
Huli na masyado. Sige.
Isa pa, pumunta ka lang dito.
'Di na ako babalik dito.
Ingat.
Sige.
Ano?
Ba't nandito ka pa rin?
Naging maayos ba?
Oo.
Ihatid na kita.
Seryoso, ba't ka naghintay?
Nag-aalala ka bang magwawala ako?
Sa pelikula, madalas sinasamahan ng mas mabuting lalaki iyong bidang babae.
Seryoso ka ba riyan?
Salamat pa rin.
Noong paglabas, nanghina iyong tuhod ko.
Pero 'di ako umiyak.
Kakaiba talaga iyon.
Gusto mo bang purihin kita?
Magaling.
Kahit pa natalo ka,
maganda pa rin ang naging laban mo.
Ano na'ng nararamdaman mo?
Gusto niyang humuni,
makipag-usap kahit kanino,
at gustong maglaho sa mahina at magulong lugar.
Para ka na talagang si Shakespeare ngayon.
Saan tayo pupunta?
HULING BARYA SONG PRACTICE ROOM
Karaoke?
Sabi mo, gusto mong humuni.
Heto.
Kumanta ka lang.
Baka umiyak ako pag kumanta ako ngayon.
Ano'ng masama sa pag-iyak?
Ayos lang na umiyak pagkatapos ng hiwalayan.
'Di ba?
Sige. Heto.
Sinabi niyang iiwan na niya ako
Kaya pinaalis ko siya
Akala maririnig mo ang linyang iyon
Kahit isang beses pag nagmahal ka
Tinitingnan ang sarili ko sa salamin
Kinumbinsi ko ang sarili kong babalik siya
Ilang araw nang naghihintay
Di ko na alam kung gaano katagal
Pero di pa rin kita makita
Di ko mahanap ang mahal ko
Naghahagilap
Hinahanap ang larawan mo
Nabulag ako
Humahagulgol
Nag-iwan nang malalaking pasa
Sa puso ko
Sinasabihan akong makali…
-Bakit? -Hindi.
Hindi iyan iyong kanta.
Makinig kang mabuti.
WALA AKONG PROBLEMA
Seryoso?
Nasa tuktok ako ng mundong ito
Gusto kong
Gawin ang lahat
Sa mga taong nagmamahal sa akin Nagmamahal sa akin!
Napakahirap at napakalungkot nito
Pero pagsasanay lang ito
Di ako matutumba
Wala akong problema!
Parang paos iyong boses ko.
Kumusta na?
Mas ayos na ba ang pakiramdam mo?
Salamat.
Salamat sa iyo,
may nagawa ako.
Natalo yata ako nang maayos.
Ganoon din ako.
Simula nang makilala kita,
naging magulo na
na natapos na iyong problema bago ko pa malaman.
Medyo naging masaya iyon, dahil sa iyo.
Ba't may "medyo?"
Sinasadya mo ba iyon?
Nang-aasar ka ba?
Iligpit ko na ito.
Wala na akong barya.
Tara na ba?
Sige.
Iyong bag mo.
Sa araw na nakipaghiwalay ako sa kaniya,
may hinalikan akong ibang lalaki.
TRUE TO LOVE
-May nabalitaan akong pagkakamali kahapon. -Sinabi niya iyon?
-Ako ito. -Pareho tayong nagkamali kahapon.
Nakakalito iyon. Mag-ingat tayo.
Ano'ng ginagawa mo? Tigil! Diyos ko!
-…na di na maulit ang ganoong pagkakamali. -May biglang nangyari.
-Gusto mo ba ako? -Hindi.
Hindi rin ako.
Pasensiya na, pumunta ng Korea si Young-hoon.
Pinapunta niya ako.
Salamat, patawad, mahal kita.
-S-P-M. -Sa ganitong araw…
ayokong uminom nang mag-isa sa ganitong araw.
Ayokong makipag-date.
-Espesyal na araw ngayon? -Di puwedeng ganito.
-Tayo na ba? -Tara.
Su-hyeok? Madali lang paibigin iyong ganoong lalaki.
Magpapahangin lang ako.
Magkamali uli? Hayaan lang kita?
Wala kang paki sa iba. Bakit ang makasarili mo?
Hihingi ako ng tawad.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Christianne Osorio-Erni