ตามใจรัก (TRUE TO LOVE)
(ตัวละคร เรื่องราว สถานที่ และเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติ)
และฉันขอยืนยันอีกครั้งให้เข้าใจกันนะคะ
ฉันไม่มีความตั้งใจ จะทำให้ตัวเองอับอายขายขี้หน้าอีกแล้วค่ะ
ฉันอยู่ได้ ฉันเลยไม่จำเป็น
ต้องใช้อดีต เรื่องราว และน้ำตาของตัวเองมาหากินหรอกค่ะ
ไม่มีโอกาสที่ฉันจะร่วมงานกับคุณ
ทำไมฉันต้องทำขนาดนี้ด้วยนะ
งั้นทีนี้เราก็ไม่จำเป็น ต้องเจอกันอีกแล้วใช่ไหม
ถ้าวันนี้ฉันไม่เซ็นสัญญาฉบับนี้ ฉันได้ไปอยู่ข้างถนนแน่
สนใจแค่เรื่องนี้พอ
วันนี้ ฉันเดโบรา ไม่มีความอับอายใดๆ
ก๊อกๆ ฉันเดโบรานะคะ
ช่วยหยุดการวิพากษ์วิจารณ์ไว้ก่อนนะคะ
ฉันจะเปิดประตูเข้าไปแล้วนะคะ
จู่ๆ ฉันก็นึกอยากทำขึ้นมาเลยค่ะ
ทำไมเราไม่มาทำด้วยกันล่ะคะ
เดี๋ยวผมทำเองครับ
(ตอนที่ 7 เราไปกันไหม)
คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ครับ
คุณคิดว่าฉันทำแบบนี้เพราะอยากทำเหรอคะ
งั้นคุณทำแบบนี้ทำไมล่ะครับ
ไม่รู้จริงๆ เหรอคะ
จริงๆ เลย...
ฉันเชื่อว่าคุณจะไม่ทำเรื่องนี้พัง เพราะความโกรธแค้นส่วนตัวต่อฉัน
ถ้าคุณไม่อยากช่วย ก็อย่าพูดแม้แต่คำเดียวนะคะ
ตกลงไหม
นี่ครับ
ขอบคุณค่ะ
เอาละ...
ได้ยินว่าคุณปฏิเสธข้อเสนอ อย่างเด็ดขาดมาก
แล้วจู่ๆ ทำไมถึงเปลี่ยนใจล่ะครับ
คุณได้ยินมาแบบนั้นสินะ แต่ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ
ถ้าวันนี้ฉันไม่เซ็นสัญญาฉบับนี้ ฉันได้ไปอยู่ข้างถนนแน่
สนใจแค่เรื่องนี้พอ
ครั้งหนึ่งนักเจรจาใจแคบแต่มีพรสวรรค์ อย่างโดนัลด์ ทรัมป์เคยกล่าวไว้
"สิ่งเลวร้ายที่สุดที่คนเราจะทำได้ ในข้อตกลงที่แทบไม่มีวี่แววจะสำเร็จ
คือการทำให้อีกฝ่ายได้กลิ่น ความอ่อนแอของคู่ต่อสู้
และจากนั้นเราก็โดนขย้ำจนตาย"
ต้องไม่แสดงให้พวกเขาเห็นว่า ฉันอับจนหนทางแค่ไหน
ไม่ว่าข้อเสนอจะดีแค่ไหน
ฉันก็คิดว่ามันจะเป็นการสุภาพ หากปฏิเสธสักครั้ง
คงมีความเข้าใจคลาดเคลื่อนกันเล็กน้อย ในกระบวนการสื่อสารนะคะ
มันชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วไม่ใช่เหรอครับ
"ฉันไม่จำเป็น
ต้องใช้อดีต เรื่องราว หรือน้ำตาของฉันมาหากิน
ไม่มีโอกาสที่ฉันจะร่วมงานกับคุณ"
คุณเคยพูดไว้แบบนั้นนี่ครับ
ฉันก็ไม่ได้จะบอกว่าไม่เคยพูดแบบนั้นนี่คะ
คุณก็ควรพยายามหาความหมายแฝง ที่ซุกซ่อนอยู่สิคะ
มันก็...
เคยได้ยินไหมคะ ที่เขาว่า เมื่อผู้หญิงบอกว่า "ไม่" มันแปลว่า "ใช่"
ฉันพูดอะไรอยู่เนี่ย
ไร้สาระจริงๆ เลย
ฉันล้อเล่นน่ะค่ะ ล้อเล่น
ใช่ค่ะ ถูกของคุณแล้ว
ฉันเคยปฏิเสธมันแล้วก็จริง
แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนน่ะค่ะ
ฉันเพิ่งเปิดเจออีเมลที่ประธานฮันส่งให้ฉัน
"ข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้" เมื่อเห็นฉันก็มั่นใจทันทีเลย
ดังนั้น
ท่านประธานเคารพฉัน ในฐานะนักเขียนมากขนาดนี้เลยสินะ
ฉันถึงได้คิดว่าฉันตัดสินใจผลุนผลัน
และปฏิเสธข้อเสนอไปอย่างง่ายดาย
ฉันอยากเริ่มโปรเจกต์ กับคนที่ซาบซึ้งในคุณค่าของฉัน
ฉันมีแรงบันดาลใจขึ้นมา
งั้นถ้าจะให้ผมหาความหมายแฝง จากสิ่งที่คุณเพิ่งพูดไป
เงื่อนไขในสัญญาทำให้คุณเปลี่ยนใจ อย่างนั้นใช่ไหมครับ
มันไม่ใช่แค่เรื่องเงื่อนไขในสัญญาหรอกค่ะ
สิ่งที่ท่านประธานเคยบอกกับฉันก่อนหน้านี้
มันติดอยู่ในใจฉันและลืมไม่ลงจริงๆ ค่ะ
ที่ว่าความล้มเหลวของฉัน อาจเป็นแรงบันดาลใจของใครสักคนก็ได้
และยังมี "โค้ชการเดตที่โดนเทอย่างเลือดเย็น
เธอโดนน็อกเต็มเปา แถมเปิดหวอให้ทุกคนเห็น
แต่เธอยังลุกกลับมาสู้อีกครั้ง
จนสุดท้ายก็พลิกกลับมาชนะ" เป็นตอนจบ สุดประทับใจแบบหนังเรื่องร็อคกี้เลย
มันถูกใจฉันประมาณนึงเลยค่ะ
พูดอีกอย่างก็คือท่านประธาน เป็นแรงบันดาลใจของฉันเลยค่ะ
ชมซะผมเขินเลย
ยังไงก็ขอบคุณนะครับ
นั่นคืออะไร
สายตาแบบนั้น อย่าบอกนะว่า...
ปฏิเสธเหรอ
แต่จะทำยังไงดีล่ะครับ
เราเริ่มทำโปรเจกต์อื่นไปได้ไกลแล้ว
และยังมีประเด็นเรื่องกำหนดการตีพิมพ์ด้วย
ถึงจะน่าเสียดายแต่เราคงต้องขอพิจารณา ข้อตกลงกับคุณนักเขียนเดโบราใหม่อีกที
คะ
ที่ว่าไว้พิจารณาใหม่อีกทีนั่น
จะว่าอะไรไหมคะ ถ้าฉันจะถามว่ามันคือเมื่อไร ยังไง
ไม่รู้สิครับ อาจเป็น...
ณ ช่วงเวลาใดในอนาคตที่ไม่อาจระบุได้
เสร็จเขาแล้ว เขาได้กลิ่นความอ่อนแอแล้ว
งั้นก็น่าเสียดายจริงๆ นะคะ
ศิลปินจะพบแรงบันดาลใจ ในยามที่พวกเขาขัดสนและอับจนหนทาง
จริงๆ แล้ว นั่นคือฉันในตอนนี้นี่แหละค่ะ
ฉันต้องการบางอย่างอย่างมาก
และอับจนหนทางอย่างที่สุด
ฉันเลยได้ไอเดียสุดบรรเจิด
ผุดขึ้นมาในหัว
น่าเสียดายที่เราต้องรอโอกาสหน้า
ถ้าเกิดฉันได้รับโอกาสอีกสักครั้ง
ฉันสัญญากับตัวเองเลยว่าจะทุ่มเท
แรงกายแรงใจ และทำโปรเจกต์นี้อย่างดีที่สุดเลยค่ะ
"ฉันคือเชคสเปียร์ ฉันคือวอลท์ ดิสนีย์"
ฉันรู้สึกมั่นใจเบอร์นั้นเลยละค่ะ
เดี๋ยวครับ
ไอ้ไอเดียบรรเจิดที่ว่าน่ะ ช่วยขยายความสักหน่อยได้ไหมครับ
คะ
นี่แหละโอกาสสุดท้ายของฉัน
ฉันต้องหงายไพ่ไม้ตายเพื่อพลิกเกมนี้
คิดสิ คิด
ก็มีเยอะเลย อย่าง...
อัน...
อันโตนีโอเหรอ
อันตอน เชคอฟเคยกล่าวไว้
"ถ้ามีปืนปรากฏในบทที่หนึ่ง ในบทที่สามมันก็ต้องถูกยิงออกมา"
อันดัน อันดันเต้เหรอ
อันตอน เชคอฟ...
"อันตัน" เชคอฟ
"อันตัน" เชคอฟเคยกล่าวไว้ว่า
"ยิงเลย ถ้าในบทที่หนึ่ง กล่าวถึงปืน
ในบทที่สามมันก็ต้องยิง" ปัง
ฉันโดนยิงเข้าที่กลางใจ สองนัด
ฉันทั้งเบื่อ ทั้งเอียนเธอจะแย่แล้ว
ตรงนี้ ตรงนี้มีแผลถูกยิงค่ะ
ฉันโดนไปสองนัดเต็มๆ เลย
คราวนี้ฉันจะเป็นฝ่ายควักปืนออกมา
และยิงเองบ้าง
ฉันจะยิงนะคะ
ใจเย็นๆ ก่อนนะ
ปัง
อย่าให้ผมแกล้งทำเป็นถูกยิงเลยครับ
ปัง
ช่วยฉันสักครั้งเถอะ
หนังสือเกี่ยวกับความรักและการคบหากัน ทั้งสามเล่มของฉัน
มีบางอย่างขาดหายไปค่ะ
ซึ่งก็คือความล้มเหลวในความรัก และการเลิกรา
ฉันคิดว่าตอนจบเจ็บๆ แบบใจสลาย น่าจะเป็นที่ถวิลหาที่สุด
ในกรณีของฉัน อันดับแรก ฉันจะพลิกกลับมาชนะอีกครั้งค่ะ
ฉันจะทำให้คนที่ทำให้ใจฉันแตกสลาย
กลับมาคุกเข่าอ้อนวอน ขอความรักจากฉันอีกครั้ง
เขาคงจะหมอบคลานสยบเท้าฉัน
และก้มลงเลียรองเท้าฉัน ฉันจะทำให้เขาต้องอ้อนวอนค่ะ
แล้วต่อจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น
แก้แค้นเหรอ หรือคืนดีกัน
เรื่องนั้นก็ต้องเอาไว้ตัดสินใจกันทีหลังสิคะ
ไม่ว่าจะเป็นเหมือนเขา และหายตัวไปเพื่อแก้แค้น
หรือกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ ในความสัมพันธ์
และแก้ไขความสัมพันธ์นี้
นั่นคือชัยชนะในการคบหากันของเดโบรา
นี่สิวิธีคว้าชัยในการคบหากัน
งั้นคุณกำลังสื่อว่าจะเขียนหนังสือ บอกเล่าเรื่องราวจริง
เรื่องวิธีการที่แท้จริงในการข้ามผ่าน การเลิกราของโค้ชการเดตสินะ
และเคล็ดลับในการคว้าใจแฟนเก่าคืนมา หลังจากเลิกรากันไป
ค่ะ ใช่ค่ะ อย่างนั้นเลยค่ะ
ยิ่งไปกว่านั้น
ยังมีเคล็ดลับวิธีรับมือ กับการเลิกราของเดโบรา
อย่างวิธีการเอาของขวัญจากแฟนเก่า ไปทำกำไร
และวิธีการลดน้ำหนักหลังการเลิกรา
เคล็ดลับการถ่ายรูปโปรไฟล์
สำหรับใช้ในแอปสนทนา ที่จะทำให้แฟนเก่าอึ้งไปเลย
นี่ เนื้อหาจับต้องได้ แถมจุดขายก็พิเศษไม่ซ้ำใคร
แทบอดใจรอซื้อไม่ไหวเลยใช่ไหมคะ
เท่าไรเหรอครับ
ท่านประธานก็
คิดว่าไง
ฉันคิดว่าคนตัดสินใจขั้นสุดท้าย ควรเป็นหน้าที่ของนักวางแผนนะ
นักวางแผน...
ผมชอบแนวความคิด ที่จะเปลี่ยนคอนเซปต์ดั้งเดิม
จากแทบทุกเรื่องเกี่ยวกับความรัก ตั้งแต่การคบหาไปยันการแต่งงานนะ
มันมี...
จุดเปลี่ยนที่หนักแน่นดี
มันยากที่จะใช้คอนเซปต์เดิมต่อไปแล้วนี่นา
นั่นฟังดูเห็นอกเห็นใจกันมากกว่า
"โค้ชการเดต ที่โดนผู้ชายเส็งเคร็งทิ้ง" เยอะเลยค่ะ
"มีจุดเปลี่ยน"
เชิญต่อเลยค่ะ เชิญค่ะ
อีกอย่างหนังสือเล่มก่อนๆ ก็ค่อนข้างจะคาดเดาได้ง่าย
แนวคิดนี้ฟังดูน่าสนใจกว่ากันเยอะเลย
แต่ผมมีข้อกังวลอยู่เรื่องนึง
การเปลี่ยนจากหนังสือแนะนำ เรื่องความสัมพันธ์
ไปเป็นหนังสือเรื่องราวชีวิตจริง
รายละเอียดเรื่องความสัมพันธ์ของคุณ จะต้องไปปรากฏอยู่บนหนังสือ
ยังไงครับ จะไม่เป็นไรเหรอครับ ไหนว่าไม่อยากเอาเรื่องตัวเองมาขายไง
ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรสักหน่อย
แค่นี้ฉันก็อับอายขายขี้หน้าไปถึงไหนแล้ว จะเอาเรื่องมาขายบ้าง จะเป็นไรไป
เงินซื้อฉันไม่ได้ถ้าไม่มากพอ
งั้นคำตอบคืออะไร
นายเห็นด้วยใช่ไหม
ฟังดูเข้าท่าดีใช่ไหมคะ
โอเค
เรียบร้อย
นี่ค่ะ
ทีนี้เราก็จะทำงานด้วยกันจริงๆ สักทีนะคะ
ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะครับ
ถ้าตกลงจะทำแล้ว ก็มาทำให้ดีกันสักตั้งนะ
(ประธาน ฮันซังจิน)
เอาละ
เรียบร้อยแล้วครับ
ขอบคุณค่ะ
วันพิเศษแบบนี้เราน่าจะไปหาอะไรกินกัน
แต่วันนี้เรามีนัดกินเลี้ยงบริษัทแล้ว
คราวหน้าผมจะเลี้ยงอย่างดีเลยนะครับ
ท่านประธานคะ ฉันผิดหวังเลยนะคะเนี่ย
ถ้าเป็นงานเลี้ยงบริษัท ฉันก็ควรไปด้วยสิคะ
จริงเหรอครับ
ตอนนี้ฉันก็เป็นส่วนหนึ่ง ในครอบครัวสำนักพิมพ์จินลีแล้วนะคะ
ครอบครัวน่ะค่ะ
- โอเค งั้นก็ไปกันเลย - แน่นอนอยู่แล้ว
อ้อ จริงด้วยๆ
ก่อนจะไปเรื่องนั้น ฉันมีเรื่องอยากคุยกับท่านประธานก่อนค่ะ
ผมเหรอ
ครับ ยังไงก็ได้...
ช่วยออกไปก่อนสักเดี๋ยวนะคะ
ครับ
ตอนนี้คุณนักเขียนมาร่วมครอบครัวเราแล้ว เชิญพูดหน่อยครับ
ฉันเหรอคะ
พวกเราตรงนี้ จดจำกันไว้ตลอดไป
ขอประกาศรางวัลเจ้าแห่งการสื่อสาร
ประจำกลุ่มแช็ตของสำนักพิมพ์จินลี
บังอูรี
บัตรกำนัลมูลค่า 100,000 วอน
ฉันแค่กดอีโมจิทุกคำแนะนำของคุณซังจิน
ในกลุ่มแช็ตของเราเท่านั้นเองค่ะ
ฉันจะสื่อสารกับทุกคน อย่างขมีขมันต่อไปนะคะ
ยินดีด้วยค่ะ
ยินดีด้วยๆ
- ยินดีต้อนรับนะครับ - ขอบคุณค่ะ
- ยินดีต้อนรับครับ - มาชนแก้วกัน
- เรามาชนแก้วกันไหม - ค่ะๆ
ว้าว อร่อยจริงๆ
ทำไมถึงทำแบบนี้เหรอครับ
จะทำไมซะอีกล่ะคะ
ตอนนี้ฉันเป็นฝ่ายรับเงิน ส่วนเขาก็เป็นฝ่ายกุมเงิน
ฉันกำลังแสดงทักษะทางสังคม เพื่อให้ได้รับค่าตอบแทนอยู่
กระเพาะอักเสบเพราะสุราอยู่ไม่ใช่เหรอ
รู้ตัวใช่ไหมครับ ว่ากำลังกินเหล้าอยู่
โธ่เอ๊ย คุณนี่ความจำเป็นเลิศจริงๆ นะ
ฉันถึงได้กินเบียร์อยู่นี่ไงคะ
เรียกว่าเครื่องดื่มธรรมดาๆ ยังได้
ที่นี่เราไม่มีการบังคับ ให้กินเหล้ากันหรอกครับ
เพราะงั้นถ้าไม่อยากกินเหล้า ก็ไม่เป็นไรครับ
ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ฉันแค่ปล่อยตัวเอง ให้มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนไม่ไหว
รู้สึกเหมือนขายวิญญาณให้ปีศาจไปเลย
คือ...
ก่อนหน้านี้ฉันก็เกริ่นๆ ไปแล้ว
เรื่องของศิลปินที่อับจนหนทางน่ะค่ะ
จะว่ายังไงดีนะ...
การช่วยศิลปิน ผู้ตกอยู่ในสถานการณ์หลังชนฝา
มีวิธีที่จะเพิ่มความคิดสร้างสรรค์ของเธอ ให้ถึงขีดสุด
อาจเป็นวิธีที่เยี่ยมยอด...
นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ...
หมายความว่าอะไรเหรอ
ถ้าจะให้ยกตัวอย่างก็การจ่ายล่วงหน้า...
ฉันขอค่าลิขสิทธิ์ล่วงหน้าได้ไหมคะ
ฉันหลังชนฝาแล้วจริงๆ ค่ะ
น่าเสียดายนะครับ
ในการเจรจาต่อรอง จังหวะเวลาสำคัญที่สุด
ถ้าคุณอดทนอีกสักนิด
คุณอาจขายวิญญาณให้ปีศาจร้าย ได้ราคาขึ้นอีกหน่อยก็ได้
เธอเพิ่งเปิดอีเมลเมื่อไม่นานนี้เอง
- นี่พี่คอยดูทุกวันเลยเหรอ - ก็ไม่ถึงกับทุกวันหรอก
ยังไงก็เถอะ ในเมื่อเธอเห็นสัญญาแล้ว เธออาจเปลี่ยนใจก็ได้จริงไหม
เพราะงั้นนายควรติดต่อเธอและลองคุยดู
ถ้าเราปรับเงื่อนไขสักหน่อย ฉันว่าเธออาจตกลงรับข้อเสนอก็ได้
เลิกเซ้าซี้สักทีเถอะ แฟนเก่ายังไม่เป็นขนาดนี้เลย
เธอก็ปฏิเสธไปแล้วไง
งั้นเราจะทำยังไงกันล่ะ หนังสือเล่มต่อไป ของนักเขียนชินยูซอนก็เลื่อน
เราต้องจ่ายเงินเดือนพนักงานนะ
นี่ นายบอกว่านักเขียนเดโบรา เพิ่งโดนหลอกเงินไป 40 ล้านวอน
เธออาจเปลี่ยนใจก็ได้
เธอต้องอยากกอบกู้เงินที่เสียไปคืน
นั่นคือสัญชาตญาณมนุษย์ นายไม่รู้เหรอ
ยังไงผมก็ทำไม่ได้
จะไปไหนล่ะ
ก๊อกๆ ฉันเดโบรานะคะ
ช่วยหยุดการวิพากษ์วิจารณ์ไว้ก่อนนะคะ
เราเริ่มทำโปรเจกต์อื่นไปได้ไกลแล้ว
และยังมีประเด็นเรื่องกำหนดการตีพิมพ์ด้วย
ถึงจะน่าเสียดายแต่เราคงต้องขอพิจารณา ข้อตกลงกับคุณนักเขียนเดโบรากันใหม่อีกที
"ปกปิดความอับจนหนทาง และทำทีเป็นลังเล" โดยโดนัลด์ ทรัมป์
(ทรัมป์ ศิลปะแห่งการต่อรอง)
ดื่ม มาดื่มกันเถอะ
แล้วทำไมถึงมาบอกเอาป่านนี้ล่ะคะ
ก็ก่อนหน้านี้คุณบอกผมไม่ให้พูดอะไร แม้แต่คำเดียวนี่ครับ
ดื่ม
- ท่านประธานครับ - ว่าไง
รู้ใช่ไหมครับว่าเราเคารพท่าน
เคารพอะไรกัน ไม่ต้อง...
ถ้าอย่างนั้นเรามาพูด แบบเป็นกันเองกันนะครับ
ใช่เลย
- พูดเป็นกันเองเหรอ - แค่สามนาทีค่ะ
- ก็ได้ - โอเค
เจ้านายตัวจริง
แต่แค่สามนาทีนะ สามนาที
- ค่ะ - ครับ
โอเค พูดเป็นกันเองกัน
เอาละ เริ่ม
เรื่องอย่างนี้ต้องให้น้องเล็กเริ่มก่อนสิ
ให้ฉันพูดกับคุณซังจินเหรอคะ
เอาเลย
ซังจิน
ทุกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสของนาย มันดีมากเลยละ
เรามาเป็นเพื่อนกันนะ
ได้เลย ก็ดีนะ
นี่ ฮันซังจิน
นายน่ะ เอาแต่พูดว่า "เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม"
ฉันไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ นะ
ฉันพูดแบบนั้นเหรอ
เราจะประชุมกันไปทำไม ในเมื่อนายก็ทำตามใจตัวเองทุกที
- น่ารำคาญจะตาย - อย่างนี้เองสินะ
ซังจิน ฉันรู้นะว่านายแอบดูพวกเรา อยู่หลังผนังห้องนายน่ะ
เลิกทำแบบนั้นได้แล้ว
ทะเล้นมากเลยใช่ไหมล่ะ
นายนี่ทะเล้นจังเลยนะ
นายเอาแต่บ่นว่า พวกเราไม่ยอมสื่อสารกันในกลุ่มแช็ตเลย
เรามีกลุ่มแช็ตของเรากันเอง นายไม่รู้ใช่ไหมล่ะ
เราสื่อสารกันไม่หยุดเลยละ
กลุ่มแช็ตเหรอ
- ถ้าทะเลาะกันแปลว่าแพ้ใช่ไหม - เขาแพ้จริงจังแล้วนะ
ซังจินจะร้องไห้แล้วเนี่ย
เปล่านะ ฉัน...
- อย่าร้องนะ - อย่าร้องนะ
ท่านประธานครับ ไปต่อรอบสองกันเถอะครับ
เอานี่ไป
- ขอบคุณครับ - นั่งแท็กซี่ไปนะ
ขึ้นแท็กซี่
- ผมไปนะ - ราตรีสวัสดิ์ครับ
นี่ แปลกจัง
เมาขนาดนั้นเลยเหรอ
ยังไงก็เถอะ เอาเงินนี่ไปต่อรอบสองกันนะ
- เอาสิ - ตามนั้น
งั้นไปกันเถอะ
- อือ - นี่
นายก็อยู่ในนั้นด้วยเหรอ กลุ่มแช็ตที่ไม่มีฉันอยู่น่ะ
ไม่ใช่ปัญหาอะไรสักหน่อย
แล้วคุณนักเขียนล่ะ
เธอยังไม่ตื่นเลย
ต้องพาเธอไปส่งให้ถึงบ้านนะ รู้ใช่ไหม
รู้แล้วน่า แค่นี้นะ
นึกว่าคุณเมาซะอีก
ฉันแค่ฟุบหน้าลงพักแป๊บเดียวเอง
เบียร์ทำให้ฉันเมาไม่ได้หรอกค่ะ
ขอเบียร์ขวดนึงค่ะ
ค่ะ
หยุดดื่มได้แล้วนะครับ
ไม่ต้องห่วงค่ะ
ฉันจะไม่ทำอะไรพิสดารอีกแล้ว
ไม่ไว้ใจฉันเหรอคะ
เปล่าครับ ผมไว้ใจคุณ
แปลว่าตอนนี้ คุณไม่เป็นไรแล้วจริงๆ สินะครับ
ได้แล้วค่ะ
แน่นอนอยู่แล้ว
วิญญาณออกจากร่าง
ฉันออกจากกายหยาบและมองเห็นตัวเอง
ฉันต้องสังเกตตัวเอง และสถานการณ์ต่างๆ อย่างเป็นกลาง
เขาไม่ได้รักฉันอีกแล้ว
มันเกิดขึ้นได้
มีเหตุผลให้ยื้อความพันธ์นั้นต่อไปไหม
ไม่นะ ไม่เห็นมีเลย
ฉันต้องการเขามาก จนถึงขั้นทำลายศักดิ์ศรีตัวเองไหม
ไม่นะ ไม่อยาก
การเลิกกันของผู้ชายกับผู้หญิงเป็นเรื่อง ที่ยอมรับไม่ได้หรือเป็นไปไม่ได้เหรอ
เปล่าสักหน่อย
ฉันเรียกสติตัวเอง และจัดระเบียบความคิดตัวเองใหม่
เบียร์นี่จืดจัง
ค่อยยังชั่วหน่อยครับ
ทีนี้คุณพอจะบอกผมได้หรือยังครับ
อะไรคือเคล็ดลับที่จะทำให้แฟนเก่ากลับมา และทำให้เขายอมสวามิภักดิ์ต่อคุณอีก
คุณเล่นพูดไว้ซะขนาดนั้น ว่าจะเอาเขาคืนมา คุณคงมีแผนดีๆ แล้ว
อะไรกัน
อย่าบอกนะว่าคุณแค่พูดไปเรื่อยเปื่อย และกุเรื่องมามั่วๆ น่ะ
คุณคงไม่ขายวิญญาณให้ปีศาจ โดยไม่มีแผนอะไรในใจหรอก
แน่นอนอยู่แล้ว
อันดับแรก
ก่อนจะคิดหาแผนที่สมบูรณ์แบบ
ฉันต้องวิเคราะห์ สาเหตุของความพ่ายแพ้ก่อน
สาเหตุเหรอ
ฉันชอบเขาก่อนที่เขาจะชอบฉัน
และชอบเขามากกว่าที่เขาชอบฉัน
รู้สึกเหมือนว่าต้องเป็นเขา เป็นใครอื่นไม่ได้แล้ว
ฉันเลยไม่สนใจผู้ชายคนไหนเลย
และอยากแต่งงานกับเขา
ฉันพยายามปกปิดมันสุดกำลังแต่เขาก็ยัง สัมผัสได้ถึงความกระเหี้ยนกระหือรือ
นั่นคือสาเหตุที่ทำให้คุณแพ้เหรอครับ
พอลองมาคิดๆ ดู
นั่นอาจทำให้เขาอึดอัดก็ได้
เขาบอกว่าอยู่กับฉันแล้วหายใจไม่ออก
เขาบอกว่าเหมือนอากาศรอบตัว มันหนาแน่นไปหมด
แต่มันไม่ยุติธรรมเลยนะ
นั่นเคยเป็นสิ่งที่เขาชื่นชอบในตัวฉัน
เขาเคยคิดว่ามันมีเสน่ห์และพิเศษ แล้วตอนนั้นมันคืออะไรล่ะ
เขาคงหมายความตามนั้นจริงๆ
ณ ตอนนั้นมันเป็นจริงตามที่เขาพูด
ถึงแม้มันจะไม่เป็นแบบนั้นไปตลอดก็ตาม
แต่ชั่วขณะหนึ่งมันก็เป็นจริง
ทีนี้ก็ตาคุณแล้ว
สาเหตุของความพ่ายแพ้ของคุณล่ะคะ
ผมก็แค่
ไม่ได้กำหนดนิยามความสัมพันธ์ของเรา
ผมไม่ได้บอกรักเธอ หรือบอกว่าอยากแต่งงานกับเธอ
ผมคิดว่าต่อให้ไม่บอกเธอก็คงรู้
ทำไมถึงขี้เหนียวนักล่ะคะ
ผมว่าผมคงรอจนกว่าพร้อมจะผูกมัด และมั่นใจในความรู้สึกตัวเองก่อนน่ะ
ผมไม่อยากโพล่งคำนั้นออกมามั่วซั่ว
และเมื่อผมรู้สึกได้ว่าตอนนี้แหละใช่เลย
เธอก็มาบอกเลิกผม
แล้วทำไมคุณ ไม่บอกความรู้สึกของคุณออกไปล่ะ
ก็นั่นสิครับ
เพราะมันยังไม่พอสินะ
คุณไม่ได้รักเธอมากพอ จนกล้ำกลืนศักดิ์ศรีที่มีได้
ก็อาจจะใช่
เบียร์เป็นแค่เครื่องดื่มธรรมดาเหรอ
ไม่อยากเชื่อว่าฉันจะหลงกลเธออีก
มัวทำอะไรอยู่ รีบมาขึ้นรถสิ
ไม่กลับบ้านเหรอคะ
เดี๋ยวผมเดินไปส่งครับ บ้านผมอยู่แถวนี้พอดี
ขนาดเมายังจำได้อีกนะ
โธ่เอ๊ย
มีเหตุผลแค่ข้อเดียวนี่แหละ
อายุ
ฉันด้อยกว่าแม่นั่นแค่เรื่องเดียว
ฉันมันแก่น่ะสิ
แม่นั่นมันยังเป็นเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม
ให้คิดให้ตายก็ไม่มีสาเหตุอื่นแล้ว
แต่ฉันก็หน้าเด็กกว่าอายุอยู่นะ
คนมักจะคิดว่าฉันเด็กกว่าอายุจริง
ฉันน่ะ ถ้าไม่โชว์บัตรประชาชน ยังซื้อบุหรี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ
พูดให้ตายยังไง พวกเขาก็ไม่เชื่อ ว่าฉันไม่ใช่นักเรียน
พวกเขาจะขอดูบัตรฉันท่าเดียว
มันน่าหงุดหงิด ฉันก็เลยเลิกสูบบุหรี่
- เพราะงั้น... - ขอโทษครับ
ทำไมผู้ชายถึงเป็นแบบนั้นเหรอคะ
พวกเขาไม่รู้ตัวหรือไง ว่าเดี๋ยวก็แก่เหมือนกัน
ผู้ชายไม่แก่เหรอ
ถ้าอายุห่างกันขนาดนั้น
จะไปคุยกันได้ยังไง
มีแต่คนรุ่นเดียวกันถึงจะคุยกันรู้เรื่อง
คุณชอบผู้หญิงอายุน้อยกว่า ขนาดนั้นเลยเหรอคะ
หา
เห็นคุณมีอะไรจะพูดตลอด
เห็นคุณวิพากษ์วิจารณ์ได้ทุกเรื่อง
ทีตอนนี้ละ เงียบเชียว
บอกมาสิ ผู้ชายเป็นแบบนั้นกันทุกคนเหรอ
อยากรู้ความจริงเหรอครับ
คุณจะผิดหวังเอานะ
เอาสิ
ผู้ชายน่ะ...
โดยธรรมชาติแล้ว มีแนวโน้มสูงว่า...
พอ ฉันไม่อยากฟัง
สูดอากาศหน่อยสิครับ จะได้สร่างเมา
ได้โปรดเถอะ
จะทำยังไงดีล่ะ
ฉันปวดฉี่น่ะ
ฉันต้องฉี่แหละ
- ห้องน้ำ... - ยังไหวไหมครับ
ตามฉันมาทำไมล่ะคะ ไปคอยดูต้นทางให้ฉันสิ เร็วเข้า
อย่ามองมาทางนี้นะคะ
นานแล้วนะ
ที่ตื่นขึ้นมาโดยไม่คิดถึงเขา
จะทำยังไงดีล่ะ
ฉันปวดฉี่น่ะ
บ้าไปแล้ว
ฉันมันบ้า
จะทำยังไงดี
- ใกล้ถึงแล้ว ติดทุกไฟแดงเลยเนี่ย - แมวผมดันปิดนาฬิกาปลุก
วันนี้รถไฟใต้ดินช้ามาก
ผมก็ออกจากบ้านตรงเวลานะ แต่รถเมล์มันไม่ยอมมา
ฉันเพิ่งตื่นนี่แหละค่ะ
ฉันเพิ่งมาถึงเลยค่ะ
คุณซังจินยัง...
- อรุณสวัสดิ์ครับ คุณอูรี - สวัสดีค่ะ
คุณซังจินอยู่ที่สำนักพิมพ์แล้วค่ะ
ดูเหมือนวันนี้ทุกคนจะมาสายนะ
นั่นสินะคะ
อรุณสวัสดิ์
ตอนนี้ไหนๆ ก็มาสายแล้ว ก็ชมนกชมไม้ข้างนอกกันให้เต็มตานะ
เงยหน้ามองท้องฟ้าด้วย
ค่อยๆ ไม่ต้องรีบนะครับ
อ้าว อรุณสวัสดิ์
เข้าไปได้เลย รถไฟใต้ดินคงติดน่าดูสินะ
เข้าไปเลย
มาแล้วเหรอ ดื่มต่อไปเถอะ
กาแฟรับอรุณมันขาดไม่ได้นี่นา
- ขอโทษครับ - แหม ขอโทษอะไรกัน
โธ่เอ๊ย
การมาทำงานให้ตรงเวลา หลังจากมีกินเลี้ยงบริษัท
เป็นจริยธรรมพื้นฐานในที่ทำงานเลย
เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
อ้อ จริงสิ
นายน่ะ เอาแต่พูดว่า "เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม"
ฉันไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ นะ
คุณบอกว่าไม่เข้าใจเลย คุณไม่เข้าใจสินะ
คุณมาสายเพราะไม่เข้าใจนี่ไงละ
จะให้ประธานบริษัท ประเมินผลงานออกมาดีได้ยังไง
ในเมื่อกฎพื้นฐานยังถูกละเลยแบบนี้
คุณบอกว่าผมถามแต่กลับทำตามใจตัวเอง และผมมันน่ารำคาญสุดๆ
ในเมื่อนายก็ทำตามใจตัวเองทุกที แต่ก็ถามอยู่ได้ น่ารำคาญจะตาย
นี่ผมก็ถามแต่ไม่ยอมฟังใครอยู่ดี
เป็นความผิดของผมใช่ไหม
ที่ผมพูดแบบนี้คุณคงไม่โกรธใช่ไหม
เดี๋ยวพอจบเรื่องนี้แล้ว นายจะโกรธไหม
ไม่ครับ ไม่โกรธ
คนเรามาสายกันได้
แต่อย่างน้อยก็ควรมีมารยาท และบอกให้ผมรู้สิ
การสื่อสารจึงเป็นเรื่องสำคัญไง
อ๋อ จริงด้วย
คุณคุยกันไปแล้วในกลุ่มแช็ตของพวกคุณ ผมแค่พูดคนเดียวสินะ
เรามีกลุ่มแช็ตของเรากันเอง ไม่รู้ใช่ไหมล่ะ
สื่อสารกับผมหน่อยสิ ผมก็รักการสื่อสารนะ
ผมรักการสื่อสาร มันเป็นอะไรที่ผมโปรดปรานเลยล่ะ
คุณซูฮยอก
ทำไมถึงมาสายแบบนี้ล่ะ
ครับ
ทำไม
เพราะผมเหนื่อยน่ะครับ
เพราะเหนื่อยเหรอ
คุณซูฮยอก เราต้องไปคุยกันในห้องผมหน่อยแล้ว
ที่นี่มีใครไม่เหนื่อยบ้าง
เพราะเหนื่อยเหรอ
แล้วนาย...
หรือเขาจงใจโวยวายให้เราได้ยินนะ
แบบนั้นมันขาดความรับผิดชอบสุดๆ เลยนะ
นี่
นายเป็นรองประธานนะ...
เขานี่เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ นะ
บอกแล้วไง ตอนเล่นพูดเป็นกันเองให้เบาๆ หน่อย
ตัวทำงานกร่อยโมโหอีกแล้ว
นี่ไม่ใช่กลุ่มแช็ตของพวกเราค่ะ
ยื่นรายงานอธิบายมาเลยว่าทำไมถึงมาสาย
อะไรกันเนี่ย
มันถูกลบออกไปหมดแล้ว
อยากรู้เหรอ
ให้ผมบอกให้ไหม
ช่างเถอะ
พี่ก็ทำซะโจ่งแจ้งเกิน
- ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย - พวกเขาบอกว่าโจ่งแจ้งไปเหรอ
งั้นจะให้ฉันทำยังไงล่ะ วินัยของพนักงานมันต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาก
ฉันก็ต้องทำให้มันเข้ารูปเข้ารอยสิ
แล้วทำไมนายถึงต้องมาสายด้วยล่ะ
อยากให้ผมบอกซ้ำอีกเหรอ เพราะผมเหนื่อยไง
ผมเหนื่อยจนฝันร้าย
แถมหลับๆ ไปก็ขยับตัวไม่ได้อีก
นายเหนื่อยอะไรนักหนาล่ะ
เมื่อคืนนักเขียนเดโบราเมาหนักเลยเหรอ
เธอไปก่อเรื่องหรือเปล่า
ช่างเถอะ
แค่ขึ้นเงินเดือนให้ผมมาก็พอ
หรือไม่ก็แบ่งหุ้นให้ผมเพิ่ม
ซูฮยอก เราสนิทกันมากก็จริง
แต่จู่ๆ นายจะมาบอกให้ฉันขึ้นเงินเดือน หรือเพิ่มหุ้นให้แบบนี้ไม่ได้สิ
ไม่รู้ละ อย่างน้อยก็ขึ้นเงินเดือน ให้ผม 50,000 วอนด้วย
งานนี้มันสูบพลังผมมากเลยนะ
งั้นก็...
ใครบอกว่าความอับอายอยู่เพียงชั่วครู่
ดูนั่นสิๆ
ที่ฉันเคยบอกเธอไง เห็นของจริงแบบนี้ยิ่งสวยว่าไหม
ไปล้างถนนมาเหรอ
ไม่เห็นต้องทำเลย เหนื่อยแย่เลยสินะ
มีหมามาฉี่ตรงทางเข้าร้าน ทั่วไปหมดเลยครับ
ถ้าจะฉี่ก็น่าจะฉี่ที่เดียว
เราจะไปทำอะไรได้ล่ะ
ยังไงพวกมันก็เป็นหมา ถ้ามันเข้าส้วมได้ก็คงเป็นคนไปแล้ว
ยูจอง ฉันจะทำยังไงดี
ฉันกลายเป็นหมาไปแล้ว
จะทำยังไงดี
(อูบาร์)
แล้วมันยังไง
- "แล้วมันยังไง" - เขาดูต้นทาง ไม่ได้มองเธอสักหน่อย
เขาอาจคิดว่าเธอแอบไปอ้วกก็ได้
เธอว่างั้นเหรอ
นี่ ตลกชะมัดเลย
นี่เธอบ้าไปแล้วจริงๆ เหรอ
เธอเมาขนาดไหนเนี่ย ไปฉี่ข้างถนนได้ยังไง
โอ๊ย อยากจะบ้าตาย
ฉันก็ไม่ได้กินเหล้าเยอะแยะอะไรนะ...
ฉันแค่...
นั่นก็เพราะเธออารมณ์เสียอยู่ไง
ช่างมันเถอะ เปล่าประโยชน์ ที่จะมานั่งคิดเรื่องฉี่ข้าง...
มันไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก
แค่คิดซะว่าเรื่องที่เลวร้ายที่สุด ผ่านไปแล้วก่อนจะเดินหน้าต่อ
แต่จะคิดแบบนั้นได้ยังไงล่ะ
ฉันจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอเขาอีกล่ะ
เธอนี่มันบ้าจริงๆ
อะไร
(สำนักพิมพ์จินลี อีซูฮยอก)
รับๆ ไปเถอะ ถ้าไม่รับจะหนักกว่าเดิมนะ
ไม่ได้ๆ ฉันรับไม่ได้
ไม่ได้
ถ้าเขาโทรมาอีกจะทำยังไงล่ะ
จริงสิ ฉันจะส่งข้อความบอกเขาล่วงหน้า ว่าฉันรับโทรศัพท์ไม่ได้ จริงไหม
แล้วจะบอกเขาว่าไงดีล่ะ
- ถ้างั้นก็ส่งไปแค่สามคำเลยนะ... - แป๊บนึงนะ
- ฉัน... - ฉัน...
- นอน... - นอน...
ฉันนอนอยู่เลยยังรับโทรศัพท์ไม่ได้
ถ้าสะดวกเมื่อไรฉันจะโทรกลับนะคะ
ว่าแต่ถ้าฉันนอนอยู่ แล้วฉันส่งความหาเขาได้ยังไง
ก็นั่นน่ะสิ
หือ
นี่ อียูจอง
นี่ ไม่เป็นไรหรอก
แค่นั้นเขาคงรู้แล้วว่าเธออายแค่ไหน
เขาจะเข้าใจสัญญาณที่ส่งไป แล้วก็จะไม่ติดต่อมาสักระยะ
เขาไม่เข้าใจสัญญาณนั่นหรอก
เขาดูไม่เหมือนคนแบบนั้นนะ
ผมโทรมายืนยันนัดประชุมครับ
ผมรู้ว่าคุณนอนอยู่ ยังตรวจดูไม่ได้
ยังไงก็รบกวนโทรกลับด้วยนะครับ
เป็นอย่างนี้เองสินะ
เธอไม่มีทางเลือกนี่นา
ยังไงเธอก็ต้องเจอเขาอยู่ดี เธอจะหลบหน้าเขาไปได้ถึงเมื่อไร
ฉันก็จะหลบหน้าเขาให้ได้นานที่สุดแหละ
ฉันละอยากจะบ้าตาย
ไม่ยักรู้ว่าความอับอายจะทรงพลังขนาดนี้
เช้านี้ฉันตื่นขึ้นมา
และเป็นครั้งแรกเลยที่ไม่คิดถึงพี่เขา
ทุกเช้าที่ตื่นลืมตาฉันเคยเศร้าเสียใจทุกวัน
ฉันแทบขยับตัวไม่ได้เลย
ถ้ารู้อย่างนี้
ฉันคงไปฉี่ข้างถนน แล้วเลิกเศร้าไปซะนานแล้ว
ดีแล้วละ
ดีแล้ว เมื่อคืนเธอทำได้ดีมาก
เอาไงดี คืนนี้ฉี่อีกทีดีไหม
รอบนี้ฉี่ด้วยกันเลยไหม
- เธอนี่บ้าจริงๆ แฮะ - มาทำกันเถอะ
บ้าบอชะมัดเลย
ยังไงก็เถอะ พักนี้เธอดวงไม่ค่อยดีเลย
ตอนย้ายบ้านก็เลือกวันดีๆ เอาวันที่ไม่มีวิญญาณร้ายออกมาเพ่นพ่าน
รู้วิธีใช่ไหม ต้องเอาหม้อหุงข้าวไปก่อน
วิญญาณร้ายอะไรนั่น มันมีที่ไหนกัน
ฉันคิดว่ามันมีนะ
เธอไม่เคยสัมผัสถึง ความรู้สึกนั้นได้เลยเหรอ
ความรู้สึกเหมือนว่ามีคนอื่นอยู่กับเราด้วย
ฉันสัมผัสได้นะ
ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ...
มันจริงเหรอครับ
มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรเหรอ พ่อหน่วยพิเศษ
เอ่อ คือเพิ่งมานี่แหละครับ
เพิ่งมาเหรอ
ว่าแต่ผมขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมครับ
อะไร
ข้อแนะนำเรื่องความรักเหรอ ฉันไม่ทำงานพวกนั้นแล้วนะ
ยอมฟังเขาสักครั้งเถอะ เขาเจอผู้หญิงที่เป็นเนื้อคู่ของเขาแล้ว
ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ผมก็รู้เลยว่าชะตาลิขิตให้เรามาเจอกัน
ผมไปที่คลับ
ทุกอย่างมันมืดไปหมด ผมมองเห็นแค่เธอคนเดียว
ผมไม่เคยเห็นใครสวยขนาดนั้นมาก่อนเลย
หัวใจผมเต้นแรงแทบบ้า ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
ขอเบอร์โทรคุณหน่อยได้ไหมครับ
เธอให้เบอร์ผม ผมได้เบอร์มา แล้วผมก็ออกจากคลับมาคนเดียว
ผมเห็นเธอทะเลาะกับผู้ชาย อยู่หน้าโรงแรม
เราบังเอิญเจอกันตั้งสองรอบ
ผมรู้เลยว่ามันคือพรหมลิขิต
ผมคอยส่งข้อความหาเธอตลอด
เหลืออีกข้อความเดียวก่อนจะโดนบล็อกนะ
ก็ยังดี
ยังเหลือโอกาสอีกตั้งครั้งนึง
นั่นเป็นข้อความสุดท้ายจากเธอครับ
อ๋อ อย่างนั้นเหรอ
งั้นเนื้อคู่สาวที่นายเจอที่คลับ ก็ให้เบอร์นายมา
เธอบอกว่าจะบล็อกนาย ถ้านายส่งข้อความมาอีก
นายเลยตีความว่า เหลือโอกาสอีกแค่ครั้งเดียวงั้นสินะ
ครับ
นายคงเป็นคนหายาก ที่มีความสุขกับสิ่งที่มีสินะ พ่อหน่วยพิเศษ
โอกาสสุดท้ายที่ผมมี
ผมควรเผยความรู้สึกที่มีให้เธอยังไงดีครับ
ไม่รู้สิ...
ถ้าเราไม่ใช้โอกาสนั้น และเก็บมันไว้ก่อนล่ะ
อะไรนะครับ
ถ้ามันเป็นพรหมลิขิตจริงๆ นายกับเธอก็ต้องได้เจอกันอีก จริงไหม
แต่ผมก็ยังคิดว่าควรเดินหน้า...
ถูกดึงดูดด้วยโชคชะตาที่ไม่อาจต้านทาน คนเราจะใกล้ชิดกันขึ้น
และจบลงด้วยการคบหากัน
นั่นต่างหากคือชะตาฟ้าลิขิต
นั่นสินะครับ
ใช่แล้ว
เรื่องนั้นมันก็จริงครับ
เพราะงั้นก็อย่าได้ทำอะไร ไม่ต้องทำอะไรเลย
ขอร้องละ
- อือ มีอะไร - จะกลับช้าไหม
ฉันกำลังจะสั่งต๊อกบกกี
อีกเดี๋ยวพี่ก็จะกลับแล้ว
เข้าใจแล้วใช่ไหม
พรหมลิขิตมักอยู่ใกล้ตัวเราเสมอ
ครับ
พี่เขาบอกว่ารู้สึกได้ว่า
มีใครบางคนอยู่ที่นี่ครับ
งั้นเหรอ ยูจองน่ะเหรอ
ครับ
ให้ผมบอกพี่เขาไปตามตรงไม่ได้เหรอครับ ว่าผมอยู่ที่นี่
ผมกังวลมากเลยน่ะครับ
การบอกเธอว่านายอยู่นี่ เราก็ต้องเปิดเผยพื้นที่ตรงนี้สิ
แต่ผมก็ยังคิดว่าเราควรบอกพี่เขานะครับ
ถ้าเราโดนจับได้...
ใช่ไหมล่ะ ฉันต้องบอก
ฉันจะรอจนกว่ายูจองอารมณ์ดี แล้วค่อยบอกเธอตอนนั้น
- แล้วมันคือตอนไหนล่ะครับ - มันก็...
- เข้าแล้ว - เข้าแล้ว
- ไม่หนักเหรอ - ค่ะ
ทั้งหมดมีแค่นี้ใช่ไหมคะ
- ค่ะ - ค่ะ
(วันดีๆ สำหรับการย้ายบ้าน)
บางอย่างที่เหมือนกัน ในเรื่องการย้ายบ้านและการเลิกรา
แม้ฉันจะคอยประวิงเวลาออกไปแค่ไหน วันนั้นก็ใกล้เข้ามาทุกที
มีสิ่งที่ฉันต้องกำจัดทิ้งไปไม่รู้จบ
มันยากจะล่ำลากับสิ่งต่างๆ ที่ฉันคุ้นชิน
มันน่าเศร้าที่ต้องเห็นความทรงจำ เลือนหายไป
การปรับตัวเข้ากับสิ่งที่ไม่คุ้นชิน มันน่ากลัว
ไปกันเถอะค่ะ พี่
ไปสิ
ห้องแกอยู่โน่น
หลังจากทำงานหนักเพื่อระบายมันออกไป
ฉันก็ต้องมาคอยกังวลอีก ว่าจะเติมเต็มพื้นที่ว่างยังไง
- ทีวีใช่ไหมคะ - ครับ ทีวีครับ
ทีวีช่วยไปไว้ทางโน้นเลยค่ะ
ได้เลยครับ
- โต๊ะไว้ตรงไหนดีครับ - ทางซ้าย...
ต่อให้ได้รับความช่วยเหลือจากคนอื่น
- มันก็เป็นหน้าที่ของฉันอยู่ดี - โอ้ ค่ะๆ ทางนี้ค่ะ
และเมื่อสุดท้ายแล้วมันจบลง
ฉันก็ไม่อยากต้องเจอปัญหาอะไรอีกแล้ว
อือ ยูจอง
ย้ายบ้านเสร็จแล้วเหรอ
ยังมองไม่เห็นจุดจบเลย
มีอะไรต้องทำอีกเยอะ มีของที่ต้องซื้ออีกเพียบ
อะไรน่ะ นี่จะขอให้ฉันซื้อของขวัญ ขึ้นบ้านใหม่ให้เหรอ
อยากได้อะไรเหรอ
นี่ ไม่ต้องไปสนใจเลย ของขวัญอะไรล่ะ
- เสร็จแล้วเก็บกวาดด้วยนะ - อือ
ถ้าอยากได้ข้ออ้าง ก็จัดงานกินเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่สิ
- แบบนั้นน่าจะได้นะ - ฉันไม่ได้ซื้อบ้านนี้สักหน่อย
ขึ้นบ้านใหม่กับผีนี่สิ
ใช่แล้ว ถ้าอยากได้ของขวัญ ก็ต้องมีงานเลี้ยงมารองรับสินะ
ใช่ไหม จริงด้วย
นี่ ฉันนี่อัจฉริยะจริงๆ แค่นี้นะ
นี่
อะไรเนี่ย
ฉันจะออกไปไปพบแหล่งข่าว แล้วตรงกลับบ้านเลยนะ
ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
- ถ้ามีใครถามก็ฝากอธิบายด้วยนะ - ค่ะ
กลับมาแล้ว
รีบมาเร็ว
มากินข้าวกัน
(วันที่ 13 มิถุนายน วันเกิดยูจอง)
(วันที่ 9 ตุลาคม วันครบรอบวันแต่งงาน)
(วันที่ 9 กุมภาพันธ์ จูบแรก)
(แต่วันนี้มันวันที่ 7 ตุลาคม...)
วันนี้คือวันอะไรเหรอ
ไม่รู้เหรอว่าเป็นวันอะไร
อ๋อ วันนี้คือวันนั้นนี่เอง
วันนี้คือ...
ใช่แล้ว วันนี้คือวันที่เราซื้อเสื้อยืดคู่
ก่อนที่เราจะไปเที่ยวด้วยกันครั้งแรก
ใช่แล้ว วันซื้อเสื้อคู่
พี่จำได้ไหม
มันเป็นครั้งแรกที่เราซื้อของคู่กัน
มันมีความหมายมากเลย
ฉันเลยเตรียมงานฉลองนี้ขึ้นมาไง
แต่จะทำยังไงดีล่ะ
ฉันไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย
วันนี้ที่ร้านยุ่งมากเลย
ไม่เป็นไรเลย
ฉันพอจะรู้อยู่...
ก็เลยซื้อของขวัญให้ตัวเองแล้ว
อะไรน่ะ
ซื้อกระเป๋ามาเหรอ
อือ
ฉันซื้อของปลอมมาน่ะ
ของจริงมันแพงเกินไป ขนาดของปลอมยังแพงเลย
กินเถอะ ลงมือเลย เดี๋ยวจะเย็นหมด
ของปลอมเหรอ
ทำไมถึงไปซื้อของปลอมล่ะ เอามานี่ ฉันจะเอาไปทิ้ง
แต่ฉันไม่เป็นไรนะ
- ไปซื้อของแบบนี้มาได้ยังไง - เดี๋ยวก่อนสิ
- ไม่ได้นะ อย่า - ฉันเศร้ามากเลย
อย่ามาแตะต้องกระเป๋าฉันนะ
ไหนบอกว่าเป็นของปลอมไง
ก็ได้
ฉันอยากได้ก็เลยซื้อมา
คนอื่นเขาซื้อให้เมียกันออกบ่อย
พี่ไม่เคยทำเลย ฉันเลยต้องซื้อเองไง
ฉันก็ทำงานหาเงินเองเหมือนกัน จะซื้อของที่อยากได้บ้างไม่ได้เหรอ
ฉันต้องคอยระวังตัว กับเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ
เปล่านะ เธอทำได้ดีแล้ว
เธอสมควรจะได้มัน ฉันน่าจะเป็นคนซื้อให้เธอเองด้วย
ขอโทษนะ
ไหนขอดูหน่อย มาลองสะพายดูนะ
สวยนะเนี่ย
ลองสะพายดูนะ แบบนี้เหรอ
โอ้ เข้ากับเธอเลย
สุดสัปดาห์นี้ สะพายกระเป๋าใบนี้ไปเดตกันนะ
อะไรเนี่ย...
พี่อะ
พี่ไม่มีอะไรที่อยากได้บ้างเหรอ
ฉันแค่มีที่รักก็พอแล้ว
ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ
วันนี้พี่ดูหล่อจังเลย
ที่รัก
เราเก็บโต๊ะกันเลยดีไหม
ทำตรงนี้เลยไหม
ฉันหิวน่ะ มากินข้าวกันก่อนนะ
ก็ได้
กินข้าวกัน
- นี่มันสวยไช่ไหมล่ะ - สวยมากเลยละ
- มา - อือ
กินเยอะๆ นะ กินให้หมดเลยก็ได้
ฉันจะกินให้หมดเลย
กินอะไรก่อนดีล่ะเนี่ย
พี่ ถ้างั้น...
วันนี้พี่เขาคงอารมณ์ดีใช่ไหมครับ
ดีอะไรล่ะ
มันเกินดีไปเยอะเลย
จริงเหรอครับ
งั้นพี่จะบอกพี่เขาเรื่องผมอยู่ที่นี่ไหมครับ
ไม่นะ
อะไรนะ
เธอดูมีความสุขมาก จนฉันทำลายมันไม่ลงน่ะสิ
- งั้นเหรอครับ - อือ
ยอลมู
ผมคิดว่า จะไปก่อนเวลานัด 15 นาทีนะครับ
ผมจะรอนะครับ
ค่ะ
ใช่คนที่นัดรับของไหมคะ
- ไม่ใช่ครับ - ค่ะ
งั้นคนที่ตื๊อขอให้ลดราคาคือนายเองเหรอ
ครับ
ทีนี้เชื่อหรือยังครับ
ผมบอกแล้วไงว่าฟ้าลิขิตให้เรามาเจอกัน
ฟ้าลิขิตบ้าบออะไร
คิดถึงผมมากไหมครับ
ผมคิดถึงคุณนะ
ทุกครั้งที่ผมผ่านป้ายรถเมล์นี้
ผมคิดถึงคุณอยู่เนืองๆ บางวันก็คิดถึงทั้งวันเลย
- นี่ - นี่ครับ
ยังไงก็ช่าง
จบแล้วนะ ฉันจะไปแล้ว
และฉันก็มีแฟนแล้วด้วย
คุณไม่มีแฟนหรอก
คุณบอกเองว่าขายถูกๆ เพราะเลิกกับแฟน
ว่าไงนะ
ก็คุณบอกเองนี่นา
เดี๋ยวสิ
เมื่อไรจะเชื่อครับว่าฟ้าลิขิตมา ถ้าเราเจอกันอีกครั้ง คุณจะเชื่อไหมครับ
ทำไมฉันต้องเจอนายอีกล่ะ
ก็ถ้าเกิดเราบังเอิญเจอกันอีก
คุณต้องคบกับผมนะ
เพราะมันแปลว่าเราเกิดมาคู่กัน
อย่ามาพูดเหมือนเราสนิทกัน
ถ้านับอายุ งั้นเรียกผมว่าพี่ไหม
พี่ เพ่ออะไรล่ะ
สัญญากันนะ
ถ้าเราบังเอิญเจอกันอีกครั้ง คุณต้องคบกับผมนะ
อยากทำอะไรก็เชิญ
อย่าตามมานะ ถ้าตามมาฉันจะฆ่านาย
ค่อยๆ เดินนะครับ เดี๋ยวจะล้มเอา
ผมไม่ตามคุณหรอก
เพราะเดี๋ยวโชคชะตา ก็นำพาเราให้มาเจอกันอีก
ไว้เจอกันใหม่นะ
เป็นบ้าอะไรของเขานะ
(นักเขียนเดโบรา)
คราวนี้เธอจะใช้ข้ออ้างแบบไหนกันนะ
คุณนักเขียนครับ...
เพราะต้องย้ายบ้าน
ฉันคงจะยุ่งไปอีกสองสามวันเลย
งั้นเหรอครับ
เรื่องย้ายบ้านมันสำคัญนี่นา
คุณนักเขียนครับ
เพราะต้องย้ายบ้าน ฉันคงไม่สบายขึ้นมาน่ะค่ะ
ครับ เข้าใจแล้วครับ
แม่ฉันส่งกิมจิมาให้ค่ะ
ฉันต้องรอรับ มันจะได้ไม่ดองนานเกิน
ครับ กิมจิมันสำคัญนี่นา
ครับ เข้าใจแล้วครับ
อ๋อ เส้นที่คอมันตึงเหรอครับ
นึกอยู่แล้วว่าน่าจะเป็นช่วงๆ วันนี้
ถ้าอย่างนั้น...
ประชุมผ่านวิดีโอเหรอคะ
เดี๋ยวนี้เขาไม่ต้องประชุม แบบเจอหน้ากันแล้วครับ
อ๋อ ค่ะ
ผมจะใช้แล็ปท็อปโทรหาอีกทีนะครับ
เดี๋ยวนี้เลยเหรอคะ
คุณพระ
จะทำยังไงดีล่ะ
เป็นหนักมากเลยเหรอครับ คุณหมอว่าไงบ้างครับ
ไม่ต้องพูดหรอกครับ
ถ้าพูดลำบาก เราเลื่อนการประชุมออกไปก่อนได้นะครับ
ไอ้การพูดน่ะ มันรบกวนฉันเท่าไรหรอกค่ะ
แต่ฉันดูไม่ได้เลยใช่ไหมล่ะคะ
บ้านใหญ่นะเนี่ย
ทำไมถึงมาด้วยกันได้ล่ะ
เราเจอกันหน้าบ้านน่ะค่ะ
ฉันซื้อของโปรดเธอมาเพียบเลย
รอสักครู่นะคะ
เธอนี่ตาถึงนะเนี่ย บ้านสวยเชียว
วันนี้ยังฤกษ์ดีอีกด้วย
ต้องไปดูกี่ห้องเนี่ยถึงจะได้ที่นี่
นี่มันคืออะไรเนี่ย
คิดว่าอะไรล่ะ เราจะจัดงานขึ้นบ้านใหม่กันไง
ขึ้นบ้านใหม่อะไรกัน
ฉันเลิกเหล้าแล้วนะ
อย่างกับสกั๊งค์เลิกปล่อยกลิ่นได้งั้นแหละ
เคยได้ยินหรือเปล่า ว่าพี่สาวเธอเมาได้ใจแค่ไหน
- ไม่รู้ค่ะ เกิดอะไรขึ้น - นั่นห้องเธอเหรอ
จริงๆ เลย
สวยมากเลย
ฉันจัดงานขึ้นบ้านใหม่ไม่ได้
- ฉันทำธุระอยู่ - เป็นอะไรของเธอเนี่ย
อะไรเล่า
เธอทำอะไรอยู่
แอบดูของดีอยู่คนเดียวอีกแล้วเหรอ
มาดูด้วยกันเถอะ
- ไม่ใช่นะ - ขอดูหน่อยซิ
พระเอกคนนี้หน้าตาคุ้นๆ แฮะ
สวัสดีครับ
คุณซูฮยอก
คุณคือคนที่สถานีตำรวจใช่ไหมคะ
สวัสดีครับ
สบายดีไหมคะ
ฉันสบายดีค่ะ
- สวัสดีค่ะ - เป็นอะไรของเธอน่ะ
คุณซูฮยอกคะ วันนี้เราจะมีงานเลี้ยง ขึ้นบ้านใหม่ มาสนุกด้วยกันสิคะ
จริงด้วย มาสิคะ พี่
ว่าแต่ออกกล้องแบบนี้ พี่เขาก็ดูหล่อดีนะคะ
คือ...
วันนี้น่าจะประชุมกันไม่ได้แล้ว ยังไงก็บ๊ายบายนะคะ
ทำไมล่ะ อะไรของเธอเนี่ย
คุณซูฮยอก ขอโทษนะคะที่มาขัดการประชุม ฉันนี่จริงๆ เลย
นี่ ทำไมเอามาใส่ไว้ตรงนี้ล่ะ
ใส่ให้มันดีๆ สิ
อยากกินอะไรไหม เชิญประชุมกันต่อเลยนะคะ
เรากินอะไรกันดีนะ
สัญญาณอินเทอร์เน็ตฉันไม่ดีเลยค่ะ
ตามใจรัก (TRUE TO LOVE)
พี่มีแฟนไหมคะ
- คิดว่าพี่สาวฉันพอไหวไหม... - นี่
ขอบคุณนะคะ ที่มาวันนี้
- และก็สำหรับของขวัญด้วย - เป็นไง
สนุกดี แปลกแต่สนุก
เดตแรกของเรา ผมจะสารภาพกับเธอครับ
- สารภาพอะไร - สารภาพว่าผมรักเธอครับ
สารภาพต่อหน้าสาธารณชนเป็นไง
ร้องเพลงต่อหน้าคนเยอะๆ...
ผู้หญิงเกลียดอะไรแบบนั้นไม่ใช่เหรอครับ
- แผนต่อไปของคุณคืออะไรครับ - แผนหนึ่ง
ฉันจะเลิกกับเขาค่ะ
คุณจะเลิกกันอีกครั้ง แล้วเปลี่ยนภาพจำสุดท้ายเหรอ
ฉันบังเอิญเจอแฟนเก่า
- ในชุดสีดำ - ขอบคุณครับ
ฉันหันกลับไปและโปรยยิ้ม
ฉันอยู่ได้สบายดีโดยไม่มีคุณ
- สวัสดี - ตั้งแต่เจอคุณ
ช่วงเวลาที่ยากลำบากก็ผ่านพ้นไป โดยผมไม่ทันรู้ตัว
เพราะคุณซูฮยอกแท้ๆ ฉันว่าฉันแพ้อย่างสง่างามแล้ว
เพราะคุณแท้ๆ ผมเลยคิดว่ามันก็สนุกดี
- อย่างนั้นเหรอคะ - หรือไม่ใช่ล่ะครับ
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์