Kain na. Ihahatid pa kita, may pulong pa ako.
Ayoko na ng waffles.
Kakakain mo lang niyan
at noong mga nakaraang araw pa.
Baka kaya.
Handa ka na ba?
Hindi pa ako nakabihis, pati si Jacob,
'pag nahuli ako ng hatid, made-detensyon ako.
Ikaw, kumain ka.
Ikaw, bantayan mo siya.
Hindi. Hindi ko talaga alam kung paano... Mga bata. Hindi ako magiliw sa bata.
Gusto mo tayong makarating sa oras? Kailangang mawala ng waffle.
Kumusta ka?
Mabuti.
Ikaw ba ay...
May alam ka bang laro sa kard?
Nasaan ang waffle ni Jacob?
Kinain niya.
-Kinain mo ang parehas na waffle? -Opo.
Hindi ko raw mahahanap ang reyna.
-Tinuruan mo ang anak ko... -Kailangan ito sa buhay.
-Huwag mo silang turuan nito. -Muntik na akong manalo kanina.
-Ako na. -Hindi.
Kunin mo ang sapatos mo. Ako na rito.
Gawin mo ulit.
Alas. Alas, pulang reyna.
Tingnan mo lang ang pulang reyna.
Binibiro mo ba ako?
-Paano mo nagagawa iyon? -Ang totoo...
Sapatos!
Bakit may nagpadala ng package para sa iyo sa bahay ko?
Si Sy, gusto niyang malaman kung payag si Hickey.
Paano niya nalaman iyon? At ang tirahan ko?
Ganyan talaga si Sy.
Sabihin mo, "Gusto agad ni Hickey ng 75 grand."
Sapatos!
Sinabi niya, problema natin ang pera.
-Ayos lang. -Paano?
-$75,000 iyon. -Kukunin natin kay Kilbane.
Paano kapag ayaw niya?
Paano kung isipin niyang niloloko mo siya?
Sabihin mo sa kanyang hindi.
-'Pag pumalpak ito... -Hindi ka makukulong.
Ha?
Kapag nagsasalita ka nang ganyan, nag-aalala ako.
tusong pete
Lintik.
Huwag! Huwag.
-Anak ng? -Diyos ko.
Ganito ba tayo nagmamadali?
Magpakasaya ka sa paaralan, ha?
-Salamat, Pete. -Walang anuman.
Uy, Carly, teka lang. Pasensya na, saglit lang ito.
-Ayos lang ba si Carly? -Basta...
-Dali na! -Huwag kang magugulat, ha?
Parang nakakabahala.
Buhay si Mama. Sa tingin ko.
Binentahan siya ni Lolo Tex ng kotse at hawak ko ang resibo
na may pirma niya, kaya... May ebidensya.
-Ano? -Buhay siya!
Hulaan mo kung nasaan ako? Sa labas ng tindahan ng peke mong pamilya.
Hihilingin nilang sana hindi na bumalik pa ang apo nila.
Sumang-ayong manatili si lola,
pero iniisip niyang gawa-gawa lang ito...
Kung tutuusin... Alam mo na...
Pwede mong sabihin. Nakakabaliw.
Nakakasira ito ng ulo.
KUNG ANUMAN ANG GINAGAWA MO, ITIGIL MO.
Lintik.
Pwede ka bang pumunta sa California?
Diyos ko! Carly...
Kailangan ko ng tulong kay Lola.
Gusto ko. Gusto ko. Pero... Pucha!
Ano?
Wala. Ano lang...
marami pa akong ginagawa at nandito pa ang kaso at mga bata at...
Nanay natin ito.
Pasensya na. Alam ko.
Hindi. Ayos lang.
Buhay si Mama at walang may paki bukod sa'kin, ayos.
Carly...
Ikaw si Julia Bowman?
-Oo? -May tumawag, kailangan mo raw sumakay.
Hi, Lolo.
Uy! Hindi ko alam na nandito ka.
Oo, para lang sa trabaho.
Ang insurance?
Oo, tama. May dumating ba ngayong umaga?
-Alam mo, mga biglaanqg dumating? -Wala. Sobrang tahimik.
Mabuti. Ang ibig kong sabihin, hindi mabuti, pero alam mo na. Kumusta ka?
Nagsisimula ng panibago.
Naglilinis ako.
Mabuti. Kita kong ang dami mo nang nagawa.
Ang talino mo naman.
Sige, aalis na ako.
Uy!
Ayos ka lang ba?
-Mabuti ako. -Ayos ka lang?
Oo. Ayos lang ako.
Dahil mukhang hinihila ka sa tatlong magkakaibang direksyon nang sabay.
Hindi, dalawang magkaibang direksyon lang
kaya, ayos lang.
Halika rito.
-Yakapin mo ako. -Mabuti at ayos na
ang negosyo.
Diyos ko! Paayos pa lang.
Ano'ng ginagawa natin? Ano ito?
Mukhang nag-aalala ka sa peke mong pamilya
gayong dapat nag-aalala ka
sa pagtupad ng pangako mo kina Vignetti at Kilbane.
Ginagawa ko ang sinabi ko, sa mismong paraan na sinabi ko.
Bakit pakiramdam ko, dapat may insurance ako?
Dahil nababaliw ka na, nakakabaliw ito.
Hindi ako mali.
'Di mo makukuha ang gusto mo sa ganito.
Bakit?
Dahil may pakialam ka sa kanila? O dahil wala?
Hindi, dahil ayokong guluhin mo ang panlilinlang ko
na nagbabayad sa panlilinlang natin.
Ang Marius Josipovic na tinawagan ko, may mga batas siya tungkol sa "tao."
Naniniwala siyang ang mga tao ay ginagamit lang at tinatapon.
Tiningnan niya lang ang litratong pinadala ko at tumawa.
Naglolokohan lang ba tayo rito?
Gusto ko ang Marius ko.
Eh, 'di magtiwala sa'kin. May tiwala ka ba sa'kin?
Gaya ng pagtitiwala mo sa akin.
Mabuti at nagkakaintindihan tayo...
Diyos ko, sobrang ganda mo.
Okay.
Walter. Kumusta ang paborito kong abogado?
Hindi. Hindi mo ako ilalabas.
Sa katunayan, kailangan kong ibalik mo ako sa isang bagay.
Maliit na kasalanang iniwan ko na.
Pinatakbo ko sa kanila ng numero ng VIN sa resibo.
Nailipat ang titulo sa babae sa Santa Barbara anim na taon ang nakalipas.
Doon tayo pupunta.
Paano ang nakalagay na tirahan?
O ang lisensya ng nanay ko?
Ang tirahan ay tirahan ni Tex, at ang nakatalang lisensya
ay ang lisensya ng nanay mo sa Connecticut bago siya namatay.
Pero nakalagay ang lisensya sa resibo?
Oo, pero wala itong pinapatunayan.
Patunay iyong may bumili ng kotse sa nanay ko.
Na may babaeng bumili ng sasakyan.
Pupunta tayo sa Santa Barbara,
kakausapin natin ang babae, ang pangalan niya ay Francesca Newmar,
at magpapakapropesyunal tayo.
Magtatanong tayo nang walang emosyon.
Paano ako di magiging emosyunal? Emosyunal ito.
Oo, kaya nga ako nandito.
Ano ang talagang tingin mo?
Sinusubukan ko na hindi.
Hanggang sa may matibay na impormasyon.
Julia?
Pasensya na talaga.
'Yong Bagwell at mga tiket. Ayoko nang idetalye.
pero nagulat ako,
at ako ay... Umalis na lang.
Hindi ko dapat ginawa iyon...
Ito ang susi mo, Hindi ko na ulit gagawin iyon.
Nakuha mo ba ang taksi?
Kinausap mo si Carly?
Carly...
Carly, Carly. Oo, kinausap ko si Carly.
Carly! Carly...
Pumunta si Carly sa California,
para hanapin ang tatay ni Audrey
dahil nakita niya ang patay naming nanay.
Ang pangalan niya ay Tex,
at sabi niya, nagbenta siya ng kotse sa nanay namin walong taon ang nakalipas,
pagkalipas ng 4 na taon ng pagsunog namin sa bangkay niya.
Kaya nandoon si Audrey kasama ni Carly, sinusubukang hanapin si Mama,
at pinapasunod ako ni Carly dahil ayaw maniwala ni Audrey
na buhay siya, pero 'di ako makapunta dahil sa'yo
kundi makukulong ako at magalit sa akin ang mga anak ko.
-Ano? -Wala akong sinasabi.
Manahimik ka! Basta...
-Problema ko ito. -Akin na iyan.
-Pagtapos ko. -Akin na.
Hindi, tama ka. Alam mo, ayoko talaga nito.
Gusto ko ng maraming cocaine,
pero ang dami kong responsibilidad!
Ang daming impormasyon no'n.
Sige, ano ang pwede kong gawin?
Pwede mong kumbinsihin ang bilyonaryo na bigyan tayo ng $75,000,
para matapos na natin ang bagay na ito kay Sy Rubinek,
at puwede ka nang umalis.
Sa tingin mo, buhay siya?
Paano ko naman iyan malalaman?
At may pagpupulong tayo kasama si Kilbane.
Bernhardt Bail Bonds.
Hindi... Hindi, mali ang napindot mo...
Ma'am, ang pinindot mo ay four, seven,
two five. Two five.
Oo, madalas mangyari ito.
Alam ko.
Masarap ang mu shu nila. Sige.
Hi, Otto.
Lorraine.
Uy!
Ayos lang ba ang lahat?
Oo! Mas mabuti kaysa dati.
Sinamahan ko na si Natalie sa rehab nitong umaga.
Mabuti.
Alam kong nakakailang para sa iyo...
Gusto kong tapusin ang lahat nang maayos
at magpasalamat.
Iyon ay...
-Lorraine? Uy! -Hi!
-Ayos ba ang lahat? -Oo.
Gumawa siya ng quiche.
Oo, may libre akong oras pagkatapos ihatid si Natalie.
Pumunta siya sa rehab? Mabuti naman.
Kumusta ang kamay mo?
Mas magaling na.
Sabihin mo kay Otto na bigyan ka ng piraso ng quiche na iyon.
Kung magpapakabait siya.
Hi. Paumanhin. May hinahanap kaming Francesca Newmar.
Ako iyon, bakit?
May binili ka ba na 1996 Buick LeSabre nitong mga nakaraang taon?
Hindi ko iyan sasagutin hangga't hindi ka nagpapakilala.
Naghahanap kami ng impormasyon tungkol sa dating may-ari.
Kay Lila?
Lila Bowman.
Inutusan ako ng pamilya niya para hanapin siya.
Nakakausap mo ba siya?
Ikaw si Audrey. Ang nanay niya?
Nakuha mo ang mata niya.
At ako ang anak niya.
Anak?
Nasaan siya? Paano namin siya mahahanap?
Matagal ko na siyang hindi nakita.
Nasa panganib ba siya?
Sana hindi.
Binenta sa akin ni Lila ang LeSabre.
Pero nasira ang makina 18 na buwan pagkatapos ko itong bilhin.
Gaano... Gaano mo kakilala si Lila?
Naging magkaibigan kami.
Madalas sa isang buwan siyang matulog sa sofa ko.
At gaano na ito katagal?
2012. Umalis din siya pagkatapos niyang ibenta sa akin ang sasakyan.
Nakita mo pa ba siya?
Saglit lang, mga ilang taon ang nakalipas.
Ang sabi, nandito siya sa bayan,
may kasintahan siyang lalaki mula sa Polo Club. Hindi ko grupo.
Hindi rin sa kanya, o nasa isip ko lang.
Pero wala talaga siyang sinabi tungkol sa akin?
O sa mga kapatid ko, sina Julia at Taylor?
Hindi namin pinag-usapan ang nakaraan.
-May ideya ako. -Huwag.
Paano kung pwede kang pumunta sa California, makakatulong ba iyon?
Hindi pwede.
Pero kung kaya mo, pupunta ka ba?
Syempre, pero hindi pwede.
Baka kaya natin. Ako ay...
Huwag kang makialam.
Ang magagalitin mo!
May usapan kami ni Mr. Kilbane.
Tumigil ka.
Sa tingin ko, mas kailangan ka ni Carly.
Huwag mo siyang isipin. Wag kang mag-isip ng kahit ano.
Aso, ulap, wala akong pakialam.
-May mga anak ako... -Na may tatay.
...at kaso, at ikaw na dapat bantayan,
habang hinuhuli si Sy at nandito siya, wala sa California.
-Okay, tara sa California. -Hindi.
-Pupunta tayo. -Ulitin mo pa...
Sige, dito ka lang, pupunta ako.
...patay ka sa'kin.
Kumusta ang quiche?
Kung gusto mo, sabihin mo lang.
Gusto ko lang malaman kung kumusta.
Masarap!
Hindi mo kailangan manatili rito nang buong araw.
Kailangan ko ring pumunta sa istasyon.
Kailangan magbigay ng statement.
Tungkol saan?
Sa rason...
Sa rason kung bakit ako nasa bakasyon.
Akala ko nasa bakasyon ka dahil sa mukha mo.
Ano ba ang nangyari diyan?
Hindi na mahalaga. Hindi na dapat pag-usapan.
Hi, kailangan ko ng makakausap tungkol sa pagkuha ng piyansa.
Iyan ang ginagawa namin dito.
Para kanino ang piyansa?
Para sa akin.
Susuko ako sa pulis at sabi ng abogado ko, kapag inayos ko agad ang piyansa,
hindi ako mapupunta sa presinto?
Tara dito at maupo ka.
-Gusto mo ba ng kape? Taylor... -Opo.
-...kuhaan mo siyang kape. -Salamat.
Sobrang...
Una muna.
Ano'ng pangalan mo?
Mary Elizabeth Delaurentis.
At gaano kalaki ang pinag-uusapan natin?
$250,000.
Ano'ng ginawa mo, nagnakaw ng bangko?
Hindi!
Sa katunayan, maliit lang.
Nagtrabaho ako para sa isang pamilya, at nagnakaw ng isang piraso ng alahas.
Parang hindi $250,000 na krimen.
Anim na taon na ang nakalipas.
Bata pa ako at tanga,
at ang piyansa ay nasa $2,000,
pero tumakbo ako.
Nasa madilim na lugar talaga ako.
Inaway ko ang mga magulang ko, at,
syempre, ang gusto lang nila ay ang makabubuti para sa akin.
Alam mo ang mga nanay at anak nila.
Oo.
Oo, naiintindihan ko.
Aayusin ko sana ang buhay ko.
Gusto kong malaman nila na kung anuman ang mangyari,
maipagmamalaki na nila ako ngayon.
May kolateral ako.
Ito ang...
VINCENZO NAGMAMAHAL MARGARITA
Mula sa tito ko. Regalo mula sa ikatlo niyang asawa.
Ayos lang ba kung...
Oo, syempre.
Ano...
Nagtutugma ang kuwento niya.
"Mary Elizabeth Delaurentis. Tumakas sa piyansa."
Malala na ba ang negosyo natin?
Walang kumakatok sa mga pinto natin
at ang makukuha natin dito ay 25 grand.
Oo, pero $250,000,
Malaki ito para sa taong pwedeng tumakas.
Kung masyadong malaki ang pera...
Hindi! Hindi tungkol sa halaga.
Tawagan natin si Lola.
Hindi ko kailangang tawagan ang lola mo.
Ayos lang ba sa iyong magsuot ng ankle monitor?
Oo.
Dalhin mo sa itaas.
Sino ang kakausapin natin?
Ang tagapamahala?
Tignan mo kung may talaan ng bisita, kung saan siya pwedeng magsulat.
Lola.
Ang lalaking iyon...
Nakita ko siya kasama si Tex.
Sa wind farm.
Sigurado ka?
Oo.
Dito ka lang.
Teka, sasama ako sa iyo.
Kilala niya kung sino ka.
Kakausapin ko siya bago niya malaman ang kay Tex.
-Ano... -Kakaway ako, kapag pwede na.
Kunin ang corkscrew sa Laguna Seca,
mas masaya sana ito sa isang 911.
Pasensya sa abala.
Tingin ko, may impormasyon ka sa hinahanap ko.
Hay, naku!
May masaya na bang usapan na nagsimula sa mga ganoong salita?
May kilala ka bang Lila Bowman?
Tungkol saan ito?
Hinahanap ko siya.
Sige.
Paano mo nakilala si Lila?
Sa isang pagdiriwang.
'Di ko na siya nakikita.
Pero naging magkasintahan kayo?
Bakit?
May selosong asawa ba siya na hindi ko alam?
Wala.
Sumama ka sa akin.
12 taon na ang nakalipas, may Lila Bowman
na namatay sa aksidente sa kotse sa Bridgeport, Connecticut.
O iyon ang inisip ng pamilya niya.
Pero kamakailan, may ebidensyang nagsasabing baka pumunta siya rito.
Parang hindi iyan si Lila.
Mula siya sa silangan.
May paraan ba para makausap siya?
Email? Numero sa telepono?
Wala...
Lumipat siya sa Pismo.
Hindi ko na siya nasundan.
Ang babaeng iyon, kasama mo?
Kilala mo siya?
Tatanungin ulit kita, tungkol saan ito?
Anak siya ni Lila. Sinabi niyang nakita ka niya.
Oo, noong isang araw, kasama ni Tex.
Namumuhunan ako sa wind farm niya.
Wala akong ideyang may anak si Lila.
Dalawang babae at isang lalaki.
Diyos ko! At akala nila, patay na siya?
Walang sinabi si Tex...
tungkol sa nakaraan niya?
Wala.
At di sinabi ni Lila na may anak siya.
Iniwan niya talaga ang mga anak niya?
May kilala ka bang pwedeng makausap siya?
Sana mayroon.
Gusto kong tumulong.
Kung ganon, masaya kong kukunin ang numero mo sa telepono.
Chuck Johnson.
Ito ang pribado kong numero.
Kahit kailan.
Bakit hindi mo ako hinayaang kausapin siya?
Sapat na ang impormasyong nakuha natin.
Tama ba si Francesca?
Siya ba ang tinutukoy niya? Ano'ng sinabi niya?
Hindi na mahalaga, konektado siya kay Tex.
Pero hindi si Francesca.
Hindi natin alam. Sabi ni Chuck, naging magkasintahan sila,
pero wala siyang numero niya sa telepono o email.
Sino ang pabago-bago ng numero sa telepono?
May rason siya para baguhin.
Parang ang dali ng lahat
kapag kasangkot si Tex.
Bakit 'di mo pinapaniwalaan ang mga tao?
Nangyayari ito.
Buhay ang nanay ko, buhay ang anak mo!
Tara na, aalis na tayo.
Bumalik tayo sa Bakersfield para
kausapin ang sinungaling na may pakana.
Sige...
ano ang schedule para kay Rubinek? Tantiya.
Depende...
Depende sa kanya.
Kung masyado tayong sabik, matatakot siya.
Kung hindi naman tayo masyadong sabik, aalis siya.
Ano'ng gagawin natin?
Kailangang sundin ang mga hiling niya sa paraang parang may pag-aalinlangan.
Ano'ng mga hiling?
Pumunta kami sa Vermont para kunin ang namemeke, si Hickey,
at ngayong umaga sinabi niyang gusto niyang ipakita ang totoong painting,
sa California.
Parang hindi tama.
Kailan niya tayo gusto sa California?
Sa susunod na 24 na oras.
Kung lilipad na tayo sa isang oras,
hindi ba parang mali iyon?
Hindi ba? Pero kung hindi...
-Pwede siyang umalis. -Kayo talaga ang bahala rito.
Kapag pumunta tayo, uupo na lang tayo nang ilang araw,
o baka isang linggo pa.
Hindi ko gusto 'to. Pero ang hiling ay hindi naman labas sa karakter niya.
Baka iniisip niyang malilito tayo sa palitan.
Anuman ang gawin niya, handa tayo.
Ano ang masasabi mo rito?
Tingin ko, pabigla-bigla ito at hindi maingat,
at dapat hindi tayo agad magpapadala.
Tungkol ito sa kung anong pwedeng mawala?
Paano kung humingi tayo ng kapalit?
Pwede. Sabihin mo kay Sy na pupunta tayo sa California,
pero kapag ginawa natin, kailangang nandoon siya mismo sa pagpapatunay.
-Sige. Titingnan ko ang sasabihin niya. -Hindi, pilitin mo.
Gusto ko siyang tingnan.
Gusto niyang mahina tayo, gusto rin nating mahina siya.
At sa ganitong paraan, hindi tayo mukhang sabik. Mabuti.
Charisse, gasolinahan nila ang eroplano.
-Opo, sir. -Tara na, pumunta tayo sa California.
Magkita na lang tayo sa eroplano.
Kailangan kong kausapin ang China.
-Ang buong bansa? Ayos. -Hindi, kung saan lang ako may pera.
Pwede ka sa komedya.
-Ano'ng ginagawa mo? -Sumasakay sa eroplano.
Hindi tayo pupunta. Sasabihin mong
nagbago ang isip ni Sy Rubinek.
Magiging kahina-hinala iyon.
Bakit mo sinisira ang buhay ko?
Tingin ko, masisira ang buhay mo kapag di ka sumakay sa eroplano.
Hindi pwede. Manghihingi ka dapat
ng $75,000 para kay Hickey,
hindi sabihing nasa California si Sy.
Makukuha natin ang pera pero sa ngayon,
makikita mo sina Carly at Audrey.
Ayoko silang makita!
Gusto ko, pero nakadepende ang kalayaan ko sa paghuli mo kay Sy
at wala siyang sinabi tungkol sa California.
Hindi ganoon iyon.
Hindi ako sasakay.
-Sumakay ka sa eroplano. -Hindi.
Julia, magiging ayos ang lahat. Maaayos din ang lahat.
Paano? Paano maaayos?
-Julia. -Ano?
-Julia. -Marius!
Walang Sy Rubinek.
Ikaw...
Paano?
Dito ko sinusulat ang mensahe, lumalabas sila rito.
-Diyos ko! Paano ako nagpaloko riyan? -Hindi ka lang tumitingin.
Lintik kang halimaw.
Kapag sinabi mo kina Kilbane at Vignetti,
mawawalan ng Sy Rubinek, at hindi mo mahuhuli si Sy Rubinek,
at mapupunta ka sa kulungan,
kaya sumakay ka sa lintik na eroplano. Mamaya natin ito pag-usapan.
Tumawag ka para kina Ellen at Jacob.
Hindi ko kailangan ng paalala mo.
-Nakakuha kayo ng malaking isda. -Ganyan ko sila kagusto.
Mabuti't nakabalik na kayo sa negosyo.
Lalabas na rin ang kliyente mo.
Oo, hi.
Hi! Kumusta ka?
Pwede mo bang kunin ang mga bata sa paaralan at ihatid sila kay Lance?
-Inaasahan niya sila. -Oo, sige.
Ayos lang ba ang lahat?
Papunta ako...
papunta ako sa Los Angeles.
Para saan? Bakit?
Para sa trabaho, kasama si Pete. Biglaan.
-Ayos lang ba ito sa kaso mo? -Oo.
Inasikaso ng amo ko.
Tinawagan ako ni Carly, sinabi niyang nasa Bakersfield siya,
kasama si Audrey. Ang buong kwento...
Nakakabaliw, hindi ba?
-Ano sa tingin mo? -Sa tingin ko,17 si Carly.
Baka pwede ko silang kitain.
Siguro akong matutuwa sila.
-Hindi ko alam kay Audrey. -Dali na. Mahal ka niya.
At kapag nakita mo siya, sabihin mo, maayos ang negosyo.
-Mabuti iyon. -Sige. Ingat ka.
-Sino iyon? -Ang apo ko.
May trabaho sila ng isa ko pang apo sa LA.
LA?
-Ano'ng klase ng trabaho? -Insurance.
Hindi ko masabi sa iyo kung gaano ako kasayang nagtitiwala ka sa akin.
Magaling akong humusga ng tao.
-Mukha ka pa ring kulelat. -Ang ganda mo pa rin.
-Sino ang rep mo? -Hindi ko alam na kailangan pala.
Kakasuhan ka ng kaibigan mong si Naz ng pangingidnap.
Pumasok ka raw sa bahay niya at kinuha ang nobya niya.
Si Natalie? Iyan ang pinakaestupidong kalokohan na narinig ko.
Gago siya, gustong iwasan ang walo sa sampung krimen na ginawa niya.
Pero dadaan pa rin sa mga mosyon sina Phillips at Otimendi.
Wala akong itinatago.
Hindi dahil tanga ka, pwede ka nang magpakatanga. Humiling ka ng rep.
Sa kahon, Taylor.
-Ayos ka lang? -Oo.
-Dapat sinabi mo ang tungkol kay Natalie. -Taylor.
Isang minuto lang. Wala itong kinalaman sa iyo.
Ang tsapa mo,
kung tutuusin, wala ka dapat doon.
Taylor, wag mong pakialaman ang saksi ko. Naging pulis ka pa naman.
Pulis pa rin ako. Nasa bakasyon lang.
Huwag kang mag-alala, ayos ako. Umuwi ka na.
Dotti! Kailangang tanggalin ng tagalaba ang mantsa sa pantalon na ito.
Uy. Kumusta ang lakad?
Ikuwento mo ang tungkol kina Chuck at Lila.
Si Chuck ang isa sa mga namumuhunan sa wind farm ko.
Nakilala siya ni Carly.
Sabi ni Chuck, naging magkasintahan sila. Kung totoo ito, bakit hindi mo binanggit?
Hindi sila naging magkasintahan. Siguro, nag-date lang.
At di mo inisip na kabanggit-banggit ito?
Hindi kasi sila seryoso.
At si Francesca?
Sino si Francesca?
Kaibigan siya ni Mama. Sa kanya binenta ang kotse.
Bago masira ang makina, kaya mukhang sa'yo nga ang kotse.
Hindi ako nagbebenta ng sasakyang may sira.
Ngayon, kung tapos niyo na akong tanungin, magsusuot na ako ng pantalong
may lintik na mantsa pa rin.
Ano ang gusto mo?
Gaya ng sa iyo. Ang makita si Lila.
-Sa tingin ko, walang Lila. -At bumalik na naman tayo riyan.
Nag-iimbento ako ng mga kuwento.
Sabi ni Chuck, lumipat sa hilaga ng Pismo si Mama.
Posible, magandang bayan ang Pismo.
Kung itatanong mo kung alam ko ito, hindi.
Tingnan mo, Carly. Napakahusay magsinungaling.
Tumigil ka na.
Hindi lahat ng sasabihin ko ay para saktan ka.
Diyos ko, suko na ako. Sinusubukan kong humingi ng patawad,
pero isa kang bloke ng yelo.
Paano kung hindi siya nagsisinungaling?
Pasensya na. Si Lola... Hindi ko alam,
matigas ang ulo.
May karapatan siya, matapos ng ginawa ko.
-Sinabi nga niya sa akin. -Sinabi niya?
Kung ganoon,
di mo na kailangang maging tagapayapa. Ako ang sumira ng tiwala niya.
Bakit mo ginawa ang ginawa mo?
Kinasal ako sa maganda, mayamang babae mula sa magandang pamilya,
tapos nahulog ako sa isa pang babae.
Hindi ko mapakawalan ang una nang
hindi sinisira ang lahat ng itinayo ko,
at ayoko namang hindi magkaroon ng magandang buhay ang pangalawa.
Kaya pinakasalan ko rin siya.
'Ayun.
Tanda mo nang sinabi mong ang nanay mo ay pumunta sa Pismo Beach? May naalala ako.
-Iniwan ito ng nanay ko? -Dalawang taon ang nakalipas.
Hindi ko masyadong inisip pero, ngayon,
palatandaan na ito.
Pinapangako ko sa iyo, Carly.
Tutulungan ko kayo ni Audrey na hanapin ang nanay mo. At kapag nagawa natin,
ikaw ang magiging pinakamasayang tao sa buong mundo.
Gagawin ko.
Ang gaganda ng mga kamay mo. Ipakita mo kung paano magbalasa ng baraha.
Bakit, may laro ka bang gusto mong dayain?
Isa akong estudyante ng panlilinlang, hindi tagagawa.
-Bakit hindi? -Una sa lahat, may kaluluwa ako.
Pero mayroon din akong malaking kamay.
Kahit na may gusto akong gawin, wala ring silbi.
Nasa utak ang panlilinlang, wala sa kamay.
May kaluluwa pa rin ako.
Pero interesado ako sa magagawa sa baraha gaya ni Erdnase, o Vernon at Miller.
Halimbawa, may iba-iba silang pamamaraan...
-Hindi ko sila kilala. -Nagsaliksik ako tungkol sa kapatid mo.
Iniisip ng iba na mas magaling siya kaysa sa iyo.
Gusto mong makita?
Maganda ang pagkakagawa.
Maayos ang ritmo.
Pero alam mo kung saan talaga ako interesado? Kay Sy Rubinek.
Paano mo siya nakilala?
Hindi pa, noong una. Hinatak ako ng kaibigan ko
na manlinlang sa isang pagdiriwang, at matapos ang ilang buwan,
May biniktima ako para sa kanya sa casino sa Las Vegas.
-At ano ang laro? -Wala akong ideya.
Walumpung porsyento ng oras, hindi ko kilala ang biktima
o ang anggulo.
Nalaman ko ang tungkol sa painting dahil tumulong akong ipalit ang totoo
sa peke sa palitan.
At paano mo iyon ginawa?
Hindi na mahalaga. Hindi niya uulitin iyon.
-Pasensya na, ayos lang ba kung... -Oo.
Sige.
Ayaw mo rin sa kanya.
Kapag naiisip komg masama akong tao, pinapaalala ko sa sarili ko
na may mas malala pa.
Kailangan natin siiya.
At sa pagtatapos na gaya nito, gagawin mo ang lahat.
-Magkano ang binabayaran mo? -Apat na milyon ang ninakaw ni Rubinek.
Gumastos ako ng lima sa paghahanap kanya at isa pang sampu
para masigurong babagsak siya.
Puwede mong ibigay sa akin ang sampung milyon, magkukunwari akong si Sy Rubinek.
Hindi, dapat ito sa totoong Sy Rubinek.
At kailangan niyang mabilanggo,
at maibalik ang mga painting sa Gardner.
Hindi naman sa kailangan ko ng pagkilala sa lahat ng ito.
Iniisip ko ito bilang pagkakawanggawa.
Sigurado akong may makukuha ka rin.
Kung mayroon, mayroon.
Alam mo, may ritwal ako.
Tuwing gabi, bababa ako sa bodega, kukuha ng alak, bubuksan ang
espesyal kong aparador.
At nasa loob
ang Rembrandt.
Storm on the Sea of Galilee. Tanging tanawing-dagat na pininta niya.
Ang pag-aalsa ng kadiliman.
Minahal ko ito nang buong puso.
Kabaliwang paglalarawan sa isang painting, alam ko,
pero mas mahalaga ito sa akin kaysa sa pera.
Naiintindihan mo iyon?
Hindi. Pero wala akong sapat na pera para sa groceries.
Walong taon akong nakipag-usap sa painting na iyon.
At nitong nakaraang taon, nasa Dubai ako
at ang anak ng isang may-ari ng langis,
dinala ako sa silid niya. Sinabi niyang may makikita akong espesyal.
At doon, nakasabit sa dingding niya,
ang The Storm on the Sea of Galilee.
Ang aking Storm on the Sea of Galilee.
Isa pang peke?
Binenta sa kanya ni Sy Rubinek sa parehong panlilinlang.
Hindi ko sinabi ang tungkol sa Rembrandt ko. Wala akong pinagsabihan.
Hanggang sa dalhin ako ng galit ko kay Vignetti.
Ang malamang peke ang painting na minahal mo ay parang...
Parang nalaman mong pinagtaksilan ka ng kasintahan mo.
Nandiyan sila, parehas ng damit, sa parehas na kuwadro.
Pero hindi mo na sila matitingnan gaya ng dati.
Hindi ka na dapat naghintay.
Sisisantehin ka ba nila?
Gusto nilang umalis muna ako.
Diyos ko. Pasensya na talaga.
Hindi ikaw ang dahilan ng pagkawala ng tsapa ko, o ng galit ko.
-Nadamay ka dahil sa akin. -Sinusubukan mong iligtas si Natalie.
-Niligtas mo si Natalie. -Hindi.
Ikaw iyon.
Nasa... Nasa malapit lang ako.
Kung gaano kagago ang buhay ko ngayon, ang malamang nasa rehab si Natalie ay
isa sa magagandang bagay.
Pero nakakainis pa rin.
Kaya ipagluto mo ako ng quiche.
Hindi yata magandang ideya iyan.
Ayoko lang magselos si Otto.
Kung paano niya ito kainin, mukhang masarap iyon.
Mahal mo talaga siya, ano?
Oo.
Isa kang mabuting tao.
-At ako ay... -Nasa isip ko.
Sasabihin ko sana, hindi mabuti.
Hindi ko alam ang ginagawa ko.
-Umalis ka na. -Oo nga.
Oo nga.
Sige, ipaalam mo agad kapag nakipag-usap si Rubinek.
-Nasa bahay lang ako. -Hindi talaga kami pwede sa inyo?
Takbo.
Magpahinga ka, magkikita uli tayo ng 9:00 nang umaga.
-Pwede bang 10:00? -Hindi.
May dapat pa ba akong malaman sa iyo?
Sige. Huwag sa pasilyo.
-Teka, pwede ba kitang kausapin saglit? -Bakit kailangan natin...
Ni wala tayo dapat dito. Nasa labas ako ng pinyansa ko.
Ano'ng dapat kong gawin? Ano'ng gagawin ko?
Julia. Julia...
Pwede mo akong tulungan kay Kilbane at Vignetti. Iyon ang magagawa mo.
Tungkol sa'yo ang lahat.
Kung tungkol ito sa akin, sana... Sana hanggang sa New York lang ito,
pero dinala kita rito dahil mabait ako.
Hindi iyan pagpapakabait, pagiging baliw iyan.
Paanong ikaw si Sy Rubinek?
Bata pa ako. Walang sumeseryoso sa akin,
kaya nagsimula akong gumamit ng maskara.
Pero sinabi ni Kilbane na nakita niya siya.
Hindi. Nagbayad ako ng aktor mula sa Westport Dinner Theater.
Magulo siya, nakakatawa.
-At lahat ng pera mo? -Walong taon na ang nakakalipas?
75% ang napunta sa panlilinlang.
Julia, narinig mo ang sinabi ni Kilbane.
Gagawin niya ang lahat para mahuli si Sy.
Dapat makumbinsi siyang gawing pain ang $4 na milyon,
na muntik na nating nagawa.
At sa palitan, kapag inaasahan nilang mahuli si Sy,
pagpapalitin natin ang painting, kukunin ang pera, mawawala si Sy
at hindi nila malalamang niloko natin sila.
Julia, alam mo ba kung gaano kalaki ang makukuha mo rito?
Higit pa sa isang milyong dolyar.
Sa isang milyon, makakakuha ka ng magaling na abogado sa ganitong pera.
Gagaguhin mo ako.
Sa huli. Magtitiwala ako sa iyo, tatakbo ka,
at walang matitira sa akin.
Hindi ko alam ang iba mong pagpipilian.
Ito ang daan mo palabas. Ang gagawin mo lang, magkunwang tanga
at sumaksi sa pagtakas ni Sy kasama ang pera.
Walang didikit sa iyo, malinis ka.
Hihingi ako ng ilang araw, para makapunta tayo sa Bakersfield
at makita ang pamilya mo. Ako nang bahala kay Vignetti.
-Magiging maganda ito. -Hindi ako makapaghintay.
-Ayos lang ba sa pakiramdam? -Oo.
Sino'ng babae ang ayaw ng bagong piraso ng alahas?
Kapag nagsimula magasgas,
gumupit ka lang ng medyas at ilagay sa ilalim ng tali.
-Ano na ngayon? -Pwede ka nang umalis.
Kailangan mo lang makabalik sa oras ng pandinig mo.
Sana tama ang ginawa ko.
-Magiging maayos ka lang ba? -Oo, ako ay...
Hindi pa yata ako kumakain sa buong araw.
May kalahati akong quiche dito sa likod.
Huwag na.
Hindi rin naman dapat ako kumakain ng isang buong quiche.
Alam mo, tama si Pete. Ang bait mo talagang tao.
Kaibigan mo si Pete? Bakit hindi mo binanggit?
Ayokong iyon ang maging rason para tulungan mo ako.
-At malapit ko na rin naman siyang makita. -Nakausap mo siya?
Hindi, pero nasa LA siya, hindi ba?
-Hindi ka pwedeng pumunta sa LA. -Hindi. Nang mayroong ankle monitor.
Hahabulin ako ng mga pulis.
Huwag! Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?
-Sabihin mo kay Pete, papunta na ako... -Pakawalan mo ako rito!
-Ano'ng ginagawa mo? -Salamat sa quiche.
Buma... Lintik...
Bumalik ka rito!
-Gaano kalayo ang Pismo? -Makakarating tayo ng 1:00.
Salamat.
Hi, kumusta ka?
Suot ko pa rin ang panloob na suot ko sa New York.
Dapat nagpadala ka ng 3 pares.
Ayokong iba ang pipili ng panloob ko.
Kung nasa mamahaling hotel ka, sulitin mo dapat.
Pinalinis ko ang buong suot ko. Ang galing. Ako ang magmamaneho.
-Salamat, kaibigan. -Susi, sir.
Hanap ka ng Target papunta sa Bakersfield.
Kailangan lang nating huminto sa Santa Monica.
Hindi naman malaking bagay. May bibisitahin tayong tagapayo sa kasal.
Sabihin mo sa akin ang ginagawa ko rito.
Hindi ito masakit. Limampu't limang minuto lang.
Walang hindi masakit sa iyo.
G. at Gng. Murphy?
-Hi. -Pasok kayo.
Susunod ako.
Totoo ba iyan?
Oo.
Ako si Dr. Camille Hickey.
Hickey?
-Nag-usap na tayo sa telepono. Hi. -Oo, hi. Sige. Maupo kayo.
Sige...
Handa na ba kayong magsimula?
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio hi. Sige. Maupo kayo.