Galit ka pa rin sa akin.
Hindi ka naman humingi ng tawad.
Para saan?
Niloko mo ako.
Alam mo... Hindi ko iyon magagawa sa iyo.
Iniiwasan kong makulong para mapalaki ang mga anak ko.
Ano ulit ang palusot mo?
-Ako ang nasa tama, ha? -Sige. At ako ang demonyo?
-Ikaw na si Miss Goody Two-Shoes, ayos? -Oo.
-Iyon ang sinasabi ko. -At walang anuman
-dahil inilabas kita sa kulungan, ha? -Ano?
Niloko mo ako nang gano'n, grabe.
Pasok. Umupo kayo.
Mr. Kilbane, ikinagagalak kong ipakilala sa iyo si Julia Bowman,
at si Marius Josipovic.
Ikaw ang Marius Josipovic na hinahanap ni Vignetti?
Akala ko, matangkad ka.
Ako rin.
Marius,
Binastos ako ni Sy Rubinek.
Kinuha niya ang hilig ko sa sining, at pinagsamantalahan ito
para sa sarili niyang kapakanan,
at ayoko lang siyang mahuli, gusto ko siyang mawasak.
Ikuwento mo sa akin ang nangyari.
Inalok ako ng kasama ni Rubinek na bilhin
ang The Storm on the Sea of Galilee para sa $10 milyon.
At alam mong isa ito sa mga ninakaw na painting
mula sa Gardner Museum, ano?
Tingin mo, paano ko natawaran sa apat na milyon?
Ayos na iyon para sa $100 milyong painting.
Pero maingat na ako mula sa simula,
kaya pinilit ko na mapatunayan ang painting ng isang eksperto sa
bago ako magbayad.
At binayaran ni Sy ang eksperto?
Hindi. Iyon ang totoong painting.
Sa pagitan ng pagpapatunay at ng palitan,
pinagpalit ni Rubinek ang totoong Rembrandt sa peke.
At hindi ko napansing pinagpalit ang mga painting hanggang nito lang.
Klasikong Heidelberg Hustle.
-Ang totoo, Viennese Victim. -Hindi. Sa Viennese Victim...
Anuman itong ginagawa niyo, tumigil kayo.
Sige. May pinagsabihan ka bang peke ang Rembrandt?
Wala. Hindi ko pa sinasabi.
Mabuti. Kakausapin natin si Rubinek,
at sasabihing gusto mo pang bumili ng isa sa mga ninakaw na painting sa Gardner.
Magmumukha akong tanga.
Tama. Iyon ang pain.
Ibibigay natin kay Sy ang kaisa-isang pagkakataong
gawin ang parehong pandaraya nang dalawang beses sa parehong biktima.
Pero ngayon, kapag nagpalitan na kayo, huhulihin natin siya.
At makukulong si Rubinek?
Oo naman.
At mapaparangalan ako sa pagbabalik ng totoong paintings sa Gardner?
Magiging bayani ka.
Ano sa tingin mo? Mapagkakatiwalaan ko ba si Mr. Josipovic?
Hindi kapag mag-isa siya.
Pero kaya nga nandito ako, para bantayan siyang parang lawin.
tusong pete
Nasaan ang kapitan?
Ayaw ka niyang makita.
Ayaw kitang makita.
Baka nga ikaw mismo, ayaw kang makita.
Nagkamali ako.
Sumalakay sa lungga ng droga nang hindi oras ng trabaho, at walang warrant?
Nawala pa ang tsapa mo sa gitna ng tinatawag mong raid?
-Hindi raid iyon... -Kinalakadkad ka sa Bridgeport
sa gilid ng kotse ng kriminal, sumisigaw na parang bata?
Tatlong pagkakamali iyon. Patanga nang patanga.
Hiningan ako ng pabor ng lolo ko.
-Ginawa... -Kaya kasalanan niya?
Hindi. Walang may kasalanan.
Kapag ganito kalala ang pangyayari,
laging may taong may kasalanan.
Magpahinga ka ng dalawang linggo.
Pagalingin mo ang mukha mo.
Ayos lang ang mukha ko.
May abogado na ang kriminal.
Ito na ang pangatlong reklamo sa iyo.
Magpahinga ka ng dalawang linggo at isipin ang gagawin mo.
Walang dapat pag-isipan.
Hindi lahat ay bagay maging pulis.
Maganda kung ikaw ang magdedesisyong magpatuloy,
bago pa may ibang gumawa nito sa iyo.
-Lorraine. -Uy.
Hi. May problema ba?
Wala. Ano lang...
Ano'ng nangyari sa mukha mo?
Wala.
-'Di siya mukhang okay. -Si Natalie?
Hindi mabuti.
May pasilidad para sa rehab sa Chatham. Dadalhin ko siya mamayang gabi.
-Pumayag siyang pumunta? -Hindi ko siya pinapapili.
Makinig ka, Taylor,
nang humingi ako ng tulong kay Otto, para sa tulong mo, dapat ay...
Nag-aalala ka lang sa anak mo.
Alam ko, pero ang sinabi sa iyo ni Natalie tungkol sa amin ni Otto...
Oo.
Hindi naman ako naglilihim sa iyo.
Matagal na iyon.
Huwag mo lang sisihin si Otto.
Matagal na panahon na iyon.
Kaaalis ko lang sa hindi magandang kasal, at siya ay...
-Mabait. -Wala na akong pakialam doon.
Salamat sa lahat ng ginawa mo.
Mabuti at nakatulong ako.
-Para saan ang "X"? -Isang marka.
Pinapaalam ng "X" kay Rubinek na may mensahe para sa kanya.
Parang Scooby-Doo, sa tingin mo?
May rason kung bakit hindi pa siya nahuhuli.
May 18 siyang alyas. Sobra ang pagiging maingat niya.
Kaya kung gagawin natin ito, maglaro tayo gamit ang tuntunin niya.
-Ano ang nakalagay sa mensahe? -Tara na.
Paalam lang sa kanya na
may dati siyang biktima na gustong bumili uli ng isa pang painting sa kanya.
Hamon ito, kung kaya niyang gawin ulit ang pandaraya
sa parehong biktima nang dalawang beses.
Ano'ng gagawin natin ngayon?
Maghihintay.
Iniisip mo na masama akong tao.
Pero ang totoo, tapat lang ako sa kalikasan ng tao.
Hindi, masama kang tao.
Sige, kung gagawin nating dalawa ito,
kailangan mong bumaba sa lebel ko.
Hindi, tagapag-alaga lang ako, ikaw ang nanloloko.
Hindi kita kinailangang piliin. Sinadya ko kay Vignetti na pagsamahin tayo
dahil naisip kong baka magawa natin ito nang maayos.
Piliin ako? Pinagsiksikan ako sa iyo.
Talaga, iyan ang inisiip mo? Ang cute naman.
Julia, ano sa tingin mo ang ginagawa ko?
Magsinungaling sa tao, magkunwaring pinsan nila, nakawain ang pera nila...
Hindi. Isa akong confidence man. Iniipon ko ang tiwala ng tao,
at pinagsasamantalahan ang tiwala na iyon para makuha ang anumang gusto ko.
-Magnanakaw ka. -Hindi.
Hindi ako magnanakaw. Hindi ko kinukuha ang pitaka ng tao at nagnanakaw.
Okay, minsan, nangunguha ako ng pitaka ng tao at nagnanakaw,
pero wala na iyon sa punto.
Kailan ba siya tatawag?
Ewan. Pwedeng 5 minuto, pwedeng 5 oras.
Makinig ka, nagagawa kong ibigay sa akin ng isang tao ang gusto ko
sa pamamagitan ng paglilinlang sa kanila na gusto nilang magbigay sa akin.
Kung nagawa ko nang maayos ang trabaho, aalis silang magaan ang pakiramdam,
dahil sila ang nagdesisyong gusto nilang gawin ito.
Kung ganoon, santo ka.
Diyos ko. Ano ang...
Sandali.
Sa tingin ko, siya ito. Si Rubinek.
Nakakadiring nasa kape ko iyon.
KUNIN MO SI HICKEY
"Kunin mo si Hickey"?
Si Hickey ang nagpinta ng pekeng Rembrandt.
Kaya kukunin natin si Hickey.
Hindi na namemeke si Hickey, mula nang makulong siya.
Hindi tayo makakahanap ng ibang tao?
Wala nang iba pa.
Kung gusto ni Sy si Hickey, kailangan nating makuha si Hickey,
pero personal. Dapat tawagan si Lance para sa mga bata.
-Bakit? -Dahil sa Vermont nakatira si Hickey.
Tara na.
-Iwan mo na lang ang $10. -Sige.
-Gusto mong ibenta nang mababa? -Oo.
Bernhardt Bail Bonds.
Otto, ako ito.
-Uy. -Tumawag ako para sabihin sa iyong
sinabihan ko si Taylor na dumaan, tulungan ka.
Hindi ko kailangan si Taylor.
Kailangan nating maitayong muli ang negosyo.
Nakatayo naman ito.
At sumasayaw ng... Lintik.
-Siya ba iyon? -Oo.
Mabuti. Tawagan kita mamaya.
Paano ako makatutulong?
Hindi, ayos lang ako.
Ano'ng nangyari sa mukha mo?
Trabaho. Mainit ba ang kape?
Ako ang gumawa.
Kailan ka babalik sa istasyon?
Nagbakasyon muna ako saglit.
Ano ito?
Nakaisang baso ako. Maayos naman.
Ang pangit ng lasa. Hindi ko alam kung paano mo nainom ito.
Wala namang pumipilit sa iyong inumin ito.
Ang tanging rason kaya ko ito ininom ay dahil sinabi mong kape ito.
May gusto ka bang sabihin?
'Pag sinabi ng lolo ko na kape ang isang bagay,
iisipin ko na kape nga ito,
hindi kung ano.
Wala akong ginawang mali.
Bakit 'di mo masabi kung sino si Lorraine?
Bago ko ipahamak ang sarili ko?
Sa pagtulong sa anak niya?
Hindi na iyon mahalaga!
Sabihin mo iyan kay Lola.
Hindi mo gusto ang kape ko, ha?
Bibilhan kita ng...
Bibilhan kita ng masarap na kape. Totoong kape.
Bibilhan kita ng masarap at malaking latte, ha?
Lolo,
hindi ako pumunta para makipag-away.
Sana niloko mo na lang ako.
Hello, binibini.
Maligayang pagdating sa Hopkins Cars.
Ako si Tex Hopkins.
At ano ang puwede kong ipakita sa iyo ngayon?
Minivan para sa pamilya?
May magandang deal sa 12...
Hello, Papa.
Audrey.
Nasaan ang apo ko?
Mukhang may spray na. Ginagawa iyan para matakpan ang kalawang.
Akala ko, bukas ka pa darating.
Kinuha ko ang unang flight pagkatapos mong tumawag.
Masaya akong nandito ka.
Wala akong pagpipilian.
Alam ko na parang baliw pakinggan.
Pero sabi ni Lolo Tex na nakita niya siya.
Alam ko na iyon ang sinasabi niya,
pero nandoon ako nang kumatok ang mga pulis sa pinto ko.
Nang kunin ang mga abo niya.
-Paano kung hindi niya abo iyon? -Carly.
Nahanap mo ang gusto mo, anak?
Bibigyan mo siya ng sasakyan?
Oo. Sabi niya, pwede akong kumuha ng kahit ano.
Pambihira. Ni wala nga siyang lisensya.
Hindi. May permit ako.
-Uuwi na tayo. -Hindi.
Pumunta ako rito para hanapin ang nanay ko.
Hindi tayo magtatalo.
Nandito siya! Sabihin mo sa kanya.
Totoo.
Tumira sa akin si Lila nang higit sa isang beses.
Eh, 'di tawagan natin siya.
Nag-uusap pala kayong dalawa,
kaya alam mo ang numero niya.
Oo, pero hindi na ito gumagana.
-Uuwi na kami. -Hindi.
Hindi ko ito gawa-gawa lang.
Bumili si Lila ng kotse sa akin walong taon na ang nakakaraan.
Buick LeSabre iyon.
Inalok kong ibibigay ko na lang sa kanya, pero nagpumilit siyang magbayad.
Nasa akin pa ang resibo sa opisina bilang katibayan.
Makinig ka sa kanya.
Ipakita mo sa akin.
Sasama sa iyo si Bridgeport?
Kailangan natin ang $400,000. Kasama itong lahat sa palabas.
Kaya ka pumunta sa farm?
Ano'ng sinasabi mo?
Sinabi sa akin ni Pete na natutuwa ka sa pamilya niya. Kung paano ka inampon.
Hindi. Hindi nila ako inampon.
Niloko ko sila.
Akala pa rin nila, ikaw si Pete.
Walang rason para sabihin sa kanila.
Gaano pa katagal? Ayokong maabutan ng trapiko,
at walang mauupuan nang walang bahid ng mantsa.
Saglit lang.
Sige.
Sige?
Lahat ng ginagawa ko ay para sa atin, okay? Wala nang iba pa.
Sana nga,
dahil kapag ginago mo ako,
sa susunod na makikita mo ako, sisiguruhin kong ayaw mo na akong makita.
Magsaya ka kasama si Bridgeport.
PANGALAN NG BUMILI LILA BOWMAN
Tinitingnan mo ang kotse na iyon. Gusto mong sakyan?
Pwedeng dayain ang resibo.
Ano?
Pwedeng pekein ang resibo.
Peke, wala.
Bakit ba hindi ka na lang maging bukas sa posibilidad?
Dahil nag-iisip ako gamit ang ulo ko, hindi ang puso ko.
Bale, si Tex na walang ideyang pupunta ako,
biglang gumawa ng peke, at ginaya ang pirma ng nanay ko para ano?
Para lokohin ako?
Carly, oras na para umuwi tayo.
Pasensya at pumunta ka rito para sa wala.
Ingat ka.
Carly.
Umaasa talaga akong gagawin natin ito nang magkasama.
Ang tanging paraan para mapauwi siya
ay sipain at sigawan siya sa paliparan.
Ngayon, bakit hindi ka sumama sa amin at maghapunan tayo,
pag-usapan ang mga bagay?
Pakisabi sa aking hindi mo ako binibigyan ng payo sa pagiging magulang.
Magiging maayos ang mga anak mo. Kaunting araw lang naman ito.
Binabasa mo na ako ngayon?
-Hindi ito tungkol sa mga anak mo? -Syempre, tungkol ito sa mga anak ko.
May Trish si Lance para alagaan sila, okay?
Si Trish, binibilhan sila ng kahit anong gusto nila, sabik maging co-parent.
Ikaw pa rin naman ang nanay nila, tama?
-Hindi, kung makukulong ako. -Pag-usapan natin si Hickey.
Ang kuwento, kasintahan kita at nasa bakasyon tayo.
Kadiri.
At alam mo na, Oktubre na. Papanoorin natin magbago ang mga dahon.
Sige. Ano'ng pangalan ko?
Ang pangalan mo ay Julia,
at ikaw ay...
Guro sa kindergarten.
Bakit ako guro sa kindergarten?
Dahil may alam ka tungkol doon.
Dahil nanay ako?
-Hindi. -Dahil mga anak ko ang buong pagkatao ko?
-Ano'ng mali roon? -Hindi, hindi ako...
Ayoko maging guro sa kindergarten. Iba ang gusto ko.
Gusto kong maging...
Chef?
Saan ka nagsanay?
Sa...
Isa kang guro sa kindergarten.
Sige.
Sino mang nagsasabi ng "co-parent" ay walang ideya kung paano maging nanay.
Sinasabi mo ba iyan para maging mabait,
o dahil gusto mong isipin kong mabait ka?
Gusto kong isipin mo na mabait ako.
Dahil totoo naman.
Ayaw mo bang isipin ko na mabait ka?
Sa tingin ko, mabait ka.
Maghintay ka rito.
Mukhang mali kayo ng nalikuan.
Mr. Hickey. Hi.
-Hi. -Hi. Hindi kami manggugulo.
Sino'ng nandiyan?
Mga taong hindi kabilang.
-Marius. -Hi, Hickey.
Tatawag sana ako, pero wala kang telepono, kaya...
Hindi ako sigurado kung may mag-iiba sa pagbati.
Hindi, hindi ako pumunta para sa negosyo.
Dapat lang, dahil ipababaril kita kay Chet.
Girlfriend ko.
Papunta kami sa norte para panoorin ang pagbabago ng mga dahon.
-Siya si Julia. -Hi.
Ang tagal na rin.
Sobrang tagal.
-Kung nakaaabala kami... -Huwag.
Magkunwang humihingi ka ng pasensya para wala akong magawa
kung hindi ang papasukin ka.
Pasok.
Salamat.
Mauna ka na, Chet.
Ang ganda. Wow.
Ito kami.
Chet, pwede ka bang maghanda ng hapunan?
Ayos lang ba sa inyo ang gulay?
Kami ba ay... Dapat ba kaming...
Sige. May pagpipilian ba kami?
Pwede ka manghiram ng baril at maghanap ng kuneho.
Gulay na.
Hindi ako makapaniwala kung gaano ka na kaayos. Papuri iyon.
Si Chet ang nagmamay-ari ng bahay na ito.
Ginawan niya ako ng studio.
Pwede ba naming makita?
Nasasabik lang akong makita kung ano na ang pinipinta mo,
maliban na lang kung hindi na. Teka, hindi ka na nagpipinta?
Malulungkot ako kung hindi na.
Nakita mo ang daya?
Tatayo ka lang sa iisang lugar,
at tatakbo nang pabilog hanggang sa makabalik siya sa simula.
Tara.
Ang gaganda nito!
Dapat nasa museo ang mga ito.
Nakasabit pa rin ang ilan kong gawa, pero isinuko ko na matapos makulong.
Puro orihinal na lang ngayon.
Sigurado akong maglalagay ako ng isa sa dingding ko.
Kita mo, Marius?
Ganyan magbigay ng tapat na papuri.
Tulungan mong gumawa ng hapunan si Chet habang ginuguhit ko ang kasintahan mo.
Ako? Bakit?
Hindi ko pa alam. May iba sa mata mo.
Uupo ako nang tahimik sa gilid.
Marius, bigyan mo kami ng sandali.
Sige. Sigaw ka lang kapag kailangan niyo ako.
Tulungan ko si Chet maghanap ng pantalon.
Chet?
Unang beses ko ito. Ano ang gagawin ko?
Umupo ka at huwag kang kikilos.
Gaano na kayo katagal ni Marius na magkarelasyon?
Sa katunayan...
Bago lang kaming magkakilala.
Pero parang ang tagal na. Kilala mo naman si Marius.
Oo.
Kailan sinabi ni Marius sa iyo ang tungkol sa trabaho niya?
Na manloloko siya?
Sa ikatlong pagkikita.
Pinilit ko pa siyang sabihin.
Hindi ka nabahala?
Sa akin ka lang tumingin.
Sa katunayan, oo.
Pero...
ginagawa natin ang kahit ano para mabuhay, 'di ba?
Ikaw naman?
Kailan mo sinimulan gawin ang ginawa mo?
Isa akong babaeng may mga pangarap.
Kaya lang, ang mga pangarap ko at ang mundo ng merkado ng sining
ay nabigong magsanib.
Wala akong alam sa mundo ng sining, pero ang talento mo...
Lumingon ka sa kanan.
Mahal ko ang porma, at ganda at...
Ilaw.
Walang interesado sa ganoong klase ng trabaho mula sa isang tulad ko.
Pasensya na.
'Ayan.
Iyang nasa mga mata mo.
Baka mascara ko lang kahapon.
Walang kasiguraduhan.
-Hello? -Ang tumawag ang huli kong gustong gawin,
pero tungkol ito kay Natalie.
Sinabi ko sa kanya ang tungkol sa rehab, at nagsimula siyang magwala.
At gusto niyang umalis, 'di ko alam kung mapipigilan ko.
Sige. Huwag mo siyang paalisin, ha?
Papunta na ako.
Saan mo tinago ang susi ko?
Hindi ko sila tinago, Natalie.
Sinungaling!
Hindi ako nagsisinungaling! Natalie...
Tumigil ka. Ibigay mo iyan sa akin.
-Bitawan mo! -Natalie! Tumigil ka.
-Lintik 'yan. Si Captain America. -Tumigil ka.
Gusto lang kitang kausapin. Makinig ka sa akin.
Pucha! Okay...
Sige.
Sinabi mong hindi mo kayang magbago.
-Hindi mo ako kilala! -Tama ka, hindi kita kilala.
Hindi ko alam ang pinagdaanan mo,
pero alam kong nasasaktan ka.
At may nanay kang sobrang nagmamahal sa iyo.
At kapag tinuloy mo ang paggamit,
isa lang ang pupuntahan niyan.
Ang espesyal nito, hindi ba?
Makalumang hapunan ng pamilya.
Mabuti at nanatili ka, Audrey.
Hindi ba, Carly?
-Pwedeng pasuyo po ng asin, Lolo Tex? -Huwag mo siyang tawagin nang ganoon.
Lolo Tex, paano si Audrey noong bata siya?
Matalino. Hindi mo maloloko.
Nakaupo ako ngayon katabi ng half-sister at pamangkin kong
kakikilala ko lang kanina, kaya parang hindi naman totoo.
Masarap ang fajitas, Dotti.
Alam mo, recipe iyan ng nanay ko. Sumalangit siya nawa.
Ang sikreto ay lagyan ng maraming mantikilya ang mga tortilla.
Napaka espesyal ni Audrey.
Kung gusto ni Carly malaman ang tungkol sa pagkabata ko,
bakit hindi mo sabihin sa kanya ang tungkol sa ikawalong kaarawan ko?
-Ang pony party? -Oo.
-Wala akong ganoon. -Ayaw mo sa mga kabayo.
Sobrang laki ng ngiti sa mukha ng lola mo noong araw na iyon.
Ganyan mo siya naaalala?
Dahil naalala kong umalis ka agad pagdating ng kabayo.
At ako na nakatulog, hinihintay kang umuwi para buksan ang mga regalo.
-Umuwi ako. -Pagkatapos ng tatlong araw.
Si Hickey, na nagpipinta nang deretsong dalawang araw, walang tulugan...
-Huwag mong ikuwento ang parteng 'to. -Ikuwento mo.
Sabi niya sa akin, "Tintoretto?
-"Akala ko, Rubens ang pinipinta ko." -Huwag.
-Maling painting ang ginagawa niya. -Diyos ko.
Hindi, pangako sa Diyos.
Ano'ng ginawa mo?
Hindi ulit ako natulog nang dalawang araw para ipinta ang Tintoretto.
At nakahanap ako ng bibili sa Rubens.
-Mukhang mahusay ang team niyo. -Oo.
-Nakaraan na iyon. -Para sa nakaraan.
Hindi. Hindi ako tatagay.
Dali na. Masaya kaya.
Dalawang taon at isang anak ang siningil sa akin ng nakaraang iyon.
Parang bagyo palagi ang relasyon niyo.
Hindi, ngayon, walang bagyo.
Katahimikan lang.
Buti naman at hindi nasayang ang pera ko sa braces niya.
Ang tuwid ng marka ng ngipin.
Sa tingin mo, nakinig siya sa akin?
Hindi pa siya umaalis.
Ang pagkakaroon ng nanay na gaya mo ay malaking bagay.
Oo, talagang nag-iiba.
Oo nga. Marami na akong nakasalamuhang adik, mahalaga ito.
Pasensya na.
Pumunta ako para tingnan kung kumusta na kayo ni Natalie.
Otto, tinawagan ka ba ni Taylor?
Hi, Lolo.
Hindi ka na dapat nag-abala pa, Taylor. Tinawagan mo sana ako.
Huwag kang magboluntaryo agad.
Kinagat ni Natalie si Taylor.
-Kinagat ka niya? -Oo, ang laki ng nakagat niya sa kamay ko.
Ano ang timpla mo sa kape?
Kahit ano.
Huwag. Mag-ingat ka, napakapartikular niya sa kape niya.
-Gusto mo ng asukal, hindi ba? -Hindi, kailangan ko na sukuan. Salamat.
Titingnan ko lang si Natalie.
Lolo, matutuwa akong ihatid ka pauwi.
-Kailan pa ako naging imbalido? -Naaamoy ko ang alak.
Hindi.
Hindi ako lasing, 100%.
Pero kung aalis ka, umalis ka.
Hindi ko kailangang magmadali umuwi sa bahay na walang laman.
-Hindi, dito lang ako. -Ikaw ang bahala.
Kinumbinsi ako ni Lila, kailangan kong balansehin ang nilalabas kong carbon.
Kaya tiningnan namin ang kahit ano sa tanawin,
ang totoong tanawin.
At bago ko pa malaman, binilhan niya ako ng malaking lupa,
para makapagsimula ng wind farm. Dadalhin kita roon bukas.
Heto, Audrey.
Hindi pa kita nagawan ng ganito.
Inisip kong mananatili si Lila, alam mo na,
tulungang simulan ang wind farm, pero pumunta siya sa timog.
Timog? Saan mismo sa timog?
Hindi ko alam ang iniisip niya. Alam mo...
Ayaw talagang sabihin ni Lila sa mga tao ang balak niya o saan siya pupunta.
Kita mo ang ginawa niya, Carly, kung paano niya hindi nililinaw?
Ano ang kailangan kong gawin para kumbinsihin ka sa mabuti kong intensyon?
Magkaroon ka muna no'n.
-Hindi ka ganito pinalaki ng nanay mo. -Huwag mo ulit babanggitin ang nanay ko.
Carly, tulungan mo si Dotti sa kusina.
Dali na.
Ano bang gusto mo?
Bakit mo ito ginagawa kay Carly?
Tingnan mo ito!
Iniwan ito ni Lila. Sa kanya ito!
Tingnan mo... Pantalon,
lagayan ng inumin,
self-help book...
Gaano ka kawalang-puso para kumbinsihin ang batang iyon
-na buhay pa ang nanay niya? -Anak mo siya.
Ayaw mo bang makita ang anak mo?
Wala akong makukuha rito, maliban siguro sa tsansang
-makilala ang apo ko sa tuhod. -Carly!
Carly, tara na.
-Makapangyarihan ang kapatawaran. -Ano'ng nangyayari? Saan ka pupunta?
Pupunta tayo sa motel. Uuwi na tayo bukas.
-Hindi. -Sa motel na lang natin pag-awayan.
Hindi ako makikipag-away sa iyo. At hindi ako uuwi kasama mo.
Manatili ka na rin, Audrey.
Huli ka na ng 50 taon.
Sa nakalipas na mga taon, para isiping nagseselos ako sa iyo,
umalis ka, lumayo sa kanya.
Ito lang ang alam ko sa buong buhay ko.
Ayoko ng pera niya,
para lang alam mo.
Pero kapag pinatay ko siya, kukunin mo ba ang kalahati para manahimik ka?
Gusto mong magustuhan kita, Dotti.
Kailan mo bibitawan ang kard na iyan?
Hindi ko alam na naglalaro tayo ng poker.
Hindi ka mahilig magbakasyon.
Kaya may tinatakasan ka, o nanloloko ka.
Hickey, kailangan kong may ipinta ka para sa akin.
Dali na. Alam mo kung bakit ako nandito.
Tinutuloy mo lang kung saan ka umalis.
Miserable ka rito. Nagtatago ka.
-Minahal mo ang trabaho mo. -Mas marami siyang kinuha kaysa binigay.
Tapos na ako roon.
-Iba ito. -Tapos na ako roon!
Lintik.
Ano?
Kumusta kayo ng pinsan mo?
Nandito pa rin. Sinusubukan kong maging maayos ang lahat.
-May maitutulong ba ako para mapabilis? -Wala.
Mukhang kailangan mo ng tulong.
Hindi. Huwag kang gumawa ng kahit ano. Sinasabi ko sa iyo.
Sige. Sabihin mo ang problema. Hahanapan ko ng anggulo.
-Proseso ito. Kailangan maging pasensyoso. -Hindi ako ganyan. Kailan man.
Subukan mo, dahil sa tingin ko, magugustuhan mo. Aalis na ako. Paalam.
-Kumusta ka naman? -Hindi mabuti. Salamat sa pagtanong.
-Otto? -Kumusta ang California?
Mukhang mas matatagalan pa ako rito kaysa sa inakala ko.
Gumawa ng kuwento si Tex tungkol sa pagbenta niya ng sasakyan kay Lila
at sabik maniwala si Carly na totoo iyon.
Mukhang mahirap ito.
Audrey.
Ano...
Mahal mo ba ako?
Ano?
-Bakit mo tinatanong? -Hindi ko alam.
Kung may iniisip kang gawin ulit, pakiusap, huwag.
Ano'ng klaseng sagot iyan sa tanong ko?
Tumawag ako sa misis ko para tanungin kung mahal niya ako.
At inisip mo nang magpapakamatay ako.
Otto, wala akong ganang makipag-away ngayon, kaya...
-pag-usapan natin ito bukas, ha? -Sige.
Bukas.
Naku.
-Pasensya na. Nagising ka ba ng ingay? -Hindi...
Hindi ako makatulog.
Hindi ka nagtuturo sa kindergarten.
Hindi.
Nagtatrabaho ako sa bulok na Irish bar.
Gumagawa ng Razzmatazz-berries at Cran-This-Be-Loves.
-Masarap naman ba sila? -Oo.
Ikinalulungkot kong hindi ka na kinakausap ng anak mo.
Nabilanggo ka na ba?
Hindi.
Hindi pa.
Mukhang hindi maganda.
Alam ko.
Hindi ko kayang isipin na mawalay sa mga anak ko.
-Ilang taon? -Dalawa at sampu.
-Ang sa iyo? -Mas matanda.
Nang umalis ako, may mga problema na kami.
Hindi niya maintindihan kung gaano kahirap hindi pansinin.
Lahat ng ito, at walang makakakita.
Nandito ako.
Nakikita ko.
Hindi ako kritiko, pero gusto ko ang mga pinta mo.
Gusto ko rin ang mga peke. Sobrang ganda ng Rembrandt.
Gawa ko, inisip ng ibang tao.
Gusto mong maipakita ang pininta mo, 'di ba?
Gusto mong mahalin ito ng mga tao.
At naiintindihan ko.
Ang makakuha ng pagkilala, at nararapat ito sa iyo,
at nakakainis na hindi mo ito nakukuha.
Pero mahal ng tao ang pamemeke mo.
Para sa kanila, hindi sila peke, sila ay sining.
Tinitingnan sila ng mga tao, at nakakaramdam, at ang galing noon.
Kaya bakit hindi ka...
Ang dami kong sinasabi.
Hindi naman sa hindi ko naisip iyan.
Babaeng may walang kasiguraduhan sa mata.
Ano'ng sinabi niya?
Narinig kong kausap mo siya.
Tapos na. Sinabi niyang gagawin niya ang painting.
Mabuti.
Oo.
Isipin mo ang napakaraming malalaking turbines.
Sa isang taon, ang isa nito ay makakapagpailaw ng 1,500 bahay.
Inisip itong lahat ng nanay ko?
Matayog siyang mangarap, parang ako,
at iniisip ko, parang ikaw.
Lintik.
Chuck. Mabuting makita ka ulit.
Pumunta ako sa inyo. Sabi, nandito ka raw sa labas.
Kailangan nating mag-usap.
Si Chuck ay isa sa mga mamumuhunan sa wind farm.
Bakit hindi ka muna maghintay sa kotse hanggang sa matapos kaming mag-usap, ha?
-Pwede ba... -Dali.
Kumusta ka, Tex?
Hindi ako pwedeng magreklamo. Ang ganda pa rin tingnan, hindi ba?
Lola.
Buti at bumalik ka. Tara. Pagagawan ko ng inumin si Dotti.
Kailangan kong kausapin si Carly mag-isa.
-Ano'ng gusto mo? -Gusto kong sumama ka sa akin.
-Hindi ako babalik sa Bridgeport. -Hindi kita iuuwi.
-Saan mo ako dadalhin? -Sa Fresno.
-Gaano kalayo? -Sakto lang.
Para lang hindi ako magpuyat ngayon,
ano mismo ang gagawin ko?
Vermeer. The Concert.
Kay Sy Rubinek ito?
Oo, ayos lang ba iyon?
Oo. Pero tumaas na ang presyo ko.
Gusto ko agad ng $75,000
at 25 na porsyento sa mahahakot.
Mabuti at hindi pinalambot ng presinto ang kakayahan mong makipagnegosyo.
Kunin mo o umalis ka.
Sige.
Hoy. Sasabit ako sa kanya kung ako ikaw.
Nakuha natin si Hickey. Mabuti ito. Mabuti ang ginawa mo.
Hindi mo kailangang malungkot.
Hindi.
-Ano ang hinahanap natin? -Naghahanap tayo ng bahay.
Ang bahay na iyan. Diyan.
Diyan ako lumaki.
Teka, akala ko, lumaki ka sa Bakersfield.
Si Dotti ang lumaki sa Bakersfield. Dito ako lumaki.
Kailangan mong malaman kung sino si Tex Hopkins.
Sige.
Ang tatay ko.
Minahal ko siya. Nang labing-anim ako,
namatay ang nanay ko, at hindi ko makita ang tatay ko.
Nahanap ko siya sa wakas sa Bakersfield.
Doon ko nalaman ang totoo.
May isa pa siyang buhay roon. Isa pang asawa,
isa pang anak.
Iyon ay...
nakakagago.
Pero minahal ko pa rin siya.
Kinailangan ko pa rin siya. Bata pa ako.
Pero ayaw niya sa akin, hinayaan niya akong mabuhay. Kailangang...
mag-imbento ng panibagong buhay.
Pasensya.
Ngayon ko na lang ulit siya nakita buhat noon.
Pero...
Namatay ang nanay mo?
Kaya...
Alam mo ang pakiramdam.
Kung mayroong...
tsansa... Alam ko, maliit na maliit ang tsansang
buhay pa ang nanay ko...
Bakit hindi mo maintindihan na kailangan kong subukan na hanapin siya?
Pakiusap.
Sasamahan kita.
Mananatili tayo sa California para tapusin ito.
Maraming salamat.
Magandang gabi.
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio in ito.