Wciąż jesteś na mnie zły.
Nie przeprosiłaś.
Za co?
Że mnie wystawiłaś.
Nigdy nie zrobiłabym czegoś takiego.
Nie chciałam iść do więzienia. Mam dzieci.
A ty jaką masz wymówkę?
-Miałam powód. -Ze mnie diabeł,
a z ciebie harcereczka?
O to mi chodzi.
-A ja cię wyciągnąłem z więzienia. -Co?
Wystawiłaś mnie.
Zapraszam. Siadajcie.
Panie Kilbane, to Julia Bowman
i Marius Josipovic.
Ten Josipovic, którego szuka Vignetti?
Myślałem, że jesteś wyższy.
Ja też.
Mariusie,
Sy Rubinek mnie oszukał.
Wykorzystał moją miłość do sztuki i piękna
do własnych, niecnych celów.
Chcę go zniszczyć.
Opowiedz, co się stało.
Wspólnik Rubinka chciał mi sprzedać
Burzę na Jeziorze Galilejskim za 10 milionów.
Wiedziałeś, że skradziono go
z Gardner Museum?
Tak zszedłem do 4 milionów.
To niezła cena. Obraz jest wart sto.
Ale czułem się niepewnie,
więc zażądałem, by autentyczność obrazu
potwierdził ekspert, nim za niego zapłacę.
Sy go opłacił?
Nie. Obraz był autentyczny.
Na którymś etapie Rubinek
podmienił oryginalnego Rembrandta na falsyfikat.
Zauważyłem to dużo później.
Klasyczny Przekręt Heidelberski.
-Bardziej jak Wiedeńska Ofiara. -Nie, w Wiedeńskiej Ofierze...
Nie wiem, o co chodzi, ale przestańcie.
Powiedziałeś komuś, że to falsyfikat?
Nie. Nikomu.
To dobrze. Skontaktujemy się z Rubinkiem
i powiemy mu, że chcesz kupić jeszcze jeden obraz z Gardner Museum.
Wyjdę na głupca.
Zarzucimy przynętę.
Stworzymy Syowi warunki do tego,
by drugi raz odwinął ten sam numer.
Tym razem jednak go na tym przyłapiemy.
I pójdzie siedzieć?
Jasne.
A ja zwrócę obrazy do muzeum?
Będziesz bohaterem.
Co o tym sądzisz? Można mu zaufać?
W żadnym wypadku.
Ale od tego macie mnie. Nie spuszczę go z oka.
Pete kombinator
Gdzie kapitan?
Nie chce cię widzieć.
Ja też nie.
Dziwne, że sam możesz na siebie patrzeć.
Popełniłem błąd.
Zrobiłeś nalot na melinę dilerów po służbie, bez nakazu?
I jeszcze zgubiłeś odznakę?
-To nie był nalot... -A potem koleś wlókł cię
za samochodem przez Bridgeport, jęczącego jak panienka?
To trzy błędy. Co jeden, to głupszy.
Dziadek prosił o przysługę.
Czyli to jego wina?
Nie. To nie jest niczyja wina.
W przypadku takiej kaszany
zawsze ktoś jest winny.
Weź dwa tygodnie urlopu.
Niech ci się twarz zagoi.
Nic mi nie jest.
Tamten gość ma już adwokata.
To już twoja trzecia skarga.
Weź urlop i przemyśl to sobie.
Nie muszę.
Nie każdy nadaje się na glinę.
Pomyśl nad zmianą zawodu,
zanim ktoś pomyśli za ciebie.
-Lorraine. -Hej.
Cześć. Coś nie tak?
Nie, ja tylko...
Co masz na twarzy?
Nic takiego.
-Wygląda źle. -Co u Natalie?
Ma kłopoty.
Zabieram ją na odwyk do kliniki w Chatham.
-Zgodziła się? -Nie miała wyboru.
Słuchaj, Taylor,
gdy poprosiłam Ottona o twoją pomoc, nie powinnam...
Martwiłaś się o dziecko.
Wiem. Ale to, co Natalie powiedziała ci o mnie i Ottonie...
Tak.
Nie chciałam niczego przed tobą ukrywać.
To dawne dzieje.
Nie obwiniaj go.
To było dawno temu.
Dopiero co się rozwiodłam, a on był...
-Miły. -To nie moja sprawa.
Dziękuję, że się starałeś.
Cieszę się, że mogłem pomóc.
-Co znaczy „X”? -To skrytka.
„X” oznacza, że jest tu wiadomość dla Rubinka.
Trochę jak w Scooby-Doo, nie?
Z jakiegoś powodu tego gościa nigdy nie złapano.
Ma 18 różnych tożsamości. Jest bardzo ostrożny.
Jeśli ma nam się udać, musimy grać według jego reguł.
-Jak brzmiała wiadomość? -Chodź.
To krótka notka z informacją,
że były klient chce kupić kolejny obraz.
To jak zaproszenie, żeby znowu zastosować
ten sam chwyt.
Co teraz?
Teraz czekamy.
Uważasz, że jestem złym człowiekiem.
Ale ja po prostu zachowuję się zgodnie z ludzką naturą.
Jesteś złym człowiekiem.
Pracujemy razem, więc musisz
zniżyć się do mojego poziomu.
To ty jesteś oszustem. Ja jestem niańką.
Mogłem wybrać kogoś innego. Poprosiłem Vignettiego o ciebie,
bo uważam, że do siebie pasujemy.
Wybrałeś mnie? Zmusili cię do tego.
Tak uważasz? To urocze.
Czym, twoim zdaniem, się zajmuję?
Okłamujesz ludzi, udajesz ich krewnych, okradasz ich...
Nie. Ja zdobywam zaufanie. Wkradam się w łaski ludzi,
a potem to wykorzystuję, by zdobyć to, czego chcę.
-Jesteś złodziejem. -Nie.
Nie jestem złodziejem. Nie grzebię ludziom w kieszeniach.
No dobra, czasem grzebię,
ale nie o to chodzi.
Kiedy się skontaktuje?
Za parę minut? Za parę godzin? Kto wie.
Namawiam ludzi, by dali mi to, czego chcę,
w taki sposób, że wydaje im się, że chcą mi to dać.
Jeśli zrobię to dobrze, będą się czuli tak,
jakby to była ich decyzja.
Czyli jesteś świętym.
Boże. Co to...
Zaraz. Chwila.
To chyba on. Rubinek.
To było w mojej kawie? Ohyda.
Sprowadź Hickey
„Sprowadź Hickey”?
Hickey jest fałszerzem. Namalowała kopię Rembrandta.
Więc ją sprowadzimy.
Hickey wyszła z więzienia. Już tego nie robi.
Więc znajdźmy kogoś innego.
Nie możemy.
Sy chce Hickey. Jedziemy po nią.
Zadzwoń do Lance'a, niech zajmie się dziećmi.
-Dlaczego? -Bo Hickey mieszka w Vermont.
Chodź.
-Zostaw tę dychę. -Dobra.
Poręczenia majątkowe.
Otto, to ja.
-Cześć. -Chcę tylko powiedzieć,
że prosiłam Taylora, żeby wpadł i ci pomógł.
Nie potrzebuję go.
Musimy wyjść na prostą.
Jesteśmy na prostej.
Wszystko gra i buczy... Cholera.
-Czy to on? -Tak.
To dobrze. Odezwę się.
Jak mogę pomóc?
Nie potrzebuję pomocy.
Co ci się stało w twarz?
Wypadek w pracy. Masz świeżą kawę?
Sam zaparzałem.
Kiedy wracasz na posterunek?
Mam kilka dni urlopu.
Co to ma być?
Przed chwilą piłem. Była dobra.
Straszny syf. Jak możesz to pić?
Ciebie nikt nie zmusza.
Napiłem się, bo powiedziałeś, że to kawa.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Gdy dziadek mówi, że coś jest kawą,
zakładam, że faktycznie jest to kawa,
a nie jakaś podejrzana lura.
Nic nie zrobiłem.
To czemu mi nie powiedziałeś o Lorraine?
Zanim się dla niej naraziłem?
Pomagałeś jej dziecku.
To nie było ważne!
Powiedz to babci.
Nie smakuje ci moja kawa?
To ci załatwię...
Załatwię ci prawdziwą, dobrą kawę.
Wielką, tłustą latte. Co ty na to?
Dziadku,
nie chcę się kłócić.
A prawie się nabrałem.
LOTNISKO BAKERSFIELD
HOPKINS CARS - BAKERSFIELD SZUKASZ AUTA? POGADAJ Z TEXEM
Dzieńdoberek.
Witamy w Hopkins Cars.
Jestem Tex Hopkins.
Czym chcemy dziś pojeździć?
Rodzinnym minivanem?
Mam jeden w świetnej cenie...
Cześć, tato.
Audrey.
Gdzie moja wnuczka?
Wygląda na to, że był przerdzewiały, więc go pomalowali.
Miałaś przylecieć jutro.
Wyleciałam zaraz po twoim telefonie.
Cieszę się, że tu jesteś.
Nie miałam wyjścia.
Wiem, jak to brzmi.
Ale dziadek Tex mówi, że ją widział.
Wiem, co mówi,
ale słyszałam, co mówili policjanci.
Odebraliśmy jej prochy.
-A może nie były jej? -Carly.
Wybierz sobie jakiś, skarbie.
Dajesz jej wóz?
Pozwolił mi wybrać, jaki tylko zechcę.
Niewiarygodne. Nawet nie ma prawka.
Mam pozwolenie.
-Wracamy do domu. -Nie.
Nie, przyjechałam tu po mamę.
Nie ma mowy.
Była tu! Powiedz jej.
To prawda.
Lila nocowała u mnie parę razy.
Zadzwońmy do niej.
Macie taki świetny kontakt.
Na pewno masz jej numer.
Miałem, ale nie działa.
-Wracamy. -Nie.
Ja nie zmyślam.
Lila kupiła ode mnie auto. Osiem lat temu.
Buicka lesabre.
Chciałem jej go dać, ale nalegała, żeby zapłacić.
Zachowałem rachunek.
Posłuchaj go.
Pokaż.
Bridgeport jedzie z tobą?
Potrzebujemy 400 000 $. To część planu.
Dlatego wybrałeś się na farmę?
O czym ty mówisz?
Pete mówił, że jesteś przywiązany do tej rodziny. Że cię adoptowali.
Nie adoptowali mnie.
Oszukałem ich.
Wciąż myślą, że Pete to ty.
Nie będę wyprowadzać ich z błędu.
Długo jeszcze? Nie chcę się nadziać na korki,
a nie ma tu gdzie usiąść.
Sekundę.
Dobra.
Dobra?
Robię to wszystko dla nas, rozumiesz?
Mam nadzieję,
bo jeśli spróbujesz mnie wykiwać,
to następnym razem, gdy się zobaczymy, gorzko tego pożałujesz.
Miłej zabawy.
KUPUJĄCY LILA BOWMAN
Widziałem, że patrzysz na ten wóz. Chcesz się przejechać?
Rachunek można podrobić.
Co?
Dokument można podrobić.
Nic nie podrabiałem.
Dlaczego wciąż nie wierzysz, że to możliwe?
Bo myślę głową, a nie sercem.
Więc uważasz, że Tex, nie wiedząc, że przyjadę,
podrobił dokument i podpis mamy,
tak dla żartu?
Carly, pora wracać.
Przykro mi. Niepotrzebnie przyjechałaś.
Miłej podróży.
Carly.
Liczyłam, że mi pomożesz.
Nie namówisz jej na powrót.
Możesz ją jedynie zaciągnąć siłą do samolotu.
Może wpadniesz do mnie na kolację?
Pogadamy o tym wszystkim.
Błagam, nie mów, że chcesz mi doradzać w kwestiach rodzicielskich.
Dzieciom nic nie będzie. To tylko parę dni.
Czytasz mi w myślach?
-Czyli nie chodzi ci o dzieci? -Jasne, że chodzi.
Lance poprosił o pomoc Trish.
A ona kupuje im wszystko, o co poproszą. Chce uczestniczyć w ich wychowaniu.
Ty zawsze będziesz ich mamą.
-Nie w więzieniu. -Pogadajmy o Hickey.
Wkręcimy jej, że jesteśmy parą i zrobiliśmy sobie romantyczny wypad.
Obrzydliwe.
Jest październik. Chcemy popatrzeć na drzewa.
Więc jak mam na imię?
Julia.
Jesteś...
Przedszkolanką.
Dlaczego?
Bo się na tym znasz.
Bo jestem matką?
-Nie. -Dzieci mnie definiują?
-A co w tym złego? -Nie...
Nie chcę być przedszkolanką.
Chcę być...
Szefową kuchni.
Gdzie się szkoliłaś?
Ja...
Jesteś przedszkolanką.
Niech ci będzie.
Jak ktoś chce „uczestniczyć w wychowaniu”, to nie ma pojęcia o byciu matką.
Próbujesz być miły
czy tylko udajesz?
Chcę być miły.
Naprawdę.
A ty nie chcesz być dla mnie miła?
Uważam, że jesteś.
Zaczekaj tutaj.
Chyba źle skręciliście.
Witam, panie Hickey.
-Witam. -Przybywamy w pokoju.
Kto tam?
Intruzi.
-Marius. -Cześć, Hickey.
Zadzwoniłbym, ale nie masz telefonu, więc...
Przywitalibyśmy cię tak samo.
Nie przyjechałem w sprawach służbowych.
Mam nadzieję. Chet by cię zastrzelił.
To moja dziewczyna.
Jedziemy na północ popatrzeć na drzewa.
-To jest Julia. -Cześć.
Kopę lat.
Owszem.
-Przeszkadzamy? -Nie rób tego.
Nie przymilaj się, bo wtedy uznam, że nie mam wyboru
i muszę was wpuścić.
Zapraszam.
Dziękujemy.
Proszę.
Pięknie tu.
To nasz dom.
Chet, zrobisz kolację?
Może być wegańskie?
Czy my... Nie powinniśmy...
Mamy jakiś wybór?
Możecie wziąć broń i upolować królika.
Czyli wegańskie.
Ale się urządziliście. To komplement.
Dom należał do Cheta jeszcze zanim go poznałam.
Urządził mi pracownię.
Pokażesz nam?
Ciekawi mnie, co malujesz.
Chyba że nie malujesz. Nie malujesz?
To byłaby wielka strata.
Znasz te sztuczki?
Wystarczy, że stoisz w milczeniu,
a on zaczyna się kręcić w kółko, aż wróci do punktu wyjścia.
Chodźcie.
Piękne!
Powinny wisieć w muzeach.
Niektóre moje prace wciąż wiszą, ale odkąd wyszłam na wolność,
maluję tylko oryginalne obrazy.
Chętnie bym powiesiła twój obraz u siebie.
Widzisz, Mariusie?
Tak się prawi komplementy.
Pomóż Chetowi z kolacją, a ja naszkicuję twoją pannę.
Mnie? Dlaczego?
Jeszcze nie wiem. Masz coś w oczach.
Posiedzę sobie w kąciku.
Daj nam chwilę.
Dobra. W razie czego wołajcie.
Poszukam Chetowi spodni.
Chet?
Nigdy nie pozowałam. Co mam robić?
Siedź i się nie ruszaj.
Od jak dawna się spotykacie?
Właściwie to...
Znamy się od paru tygodni.
Ale mam wrażenie, że dłużej. Wiesz, jaki on jest.
Wiem.
Kiedy ci powiedział, czym się zajmuje?
Chodzi ci o oszustwa?
Na trzeciej randce.
Wyciągnęłam to z niego siłą.
Nie przeszkadza ci to?
Patrz na mnie.
Przeszkadzało.
Ale...
by przeżyć, robimy czasem rzeczy, których się wstydzimy.
A ty?
Dlaczego zaczęłaś to robić?
Miałam wielkie marzenia.
Ale, niestety, nie pokrywały się one z regułami rządzącymi
rynkiem sztuki.
Nie znam się na tym, ale twój talent...
Obróć głowę w prawo.
Kochałam formę, piękno i...
Światło.
Nikogo nie interesowały tego typu prace autorstwa kogoś takiego jak ja.
Przykro mi.
Wróciło.
To „coś” w twoich oczach.
To pewnie przez wczorajszy tusz.
Niejednoznaczność.
-Halo? -Nie chciałam dzwonić,
ale chodzi o Natalie.
Powiedziałam jej o odwyku. Dostała szału.
Próbuje wyjść, a ja nie mogę jej zatrzymać.
Dobra. Zostań tam, gdzie jesteś.
Zaraz przyjadę.
Gdzie schowałaś moje kluczyki?
Nie schowałam ich, Natalie.
Kłamiesz!
Nie kłamię! Natalie...
Przestań. Daj mi je.
-Puść! -Przestań!
-O kurwa. Kapitan Ameryka. -Przestań.
Chcę z tobą porozmawiać. Wysłuchaj mnie.
Cholera! Dobra...
Dobrze.
Wiem, że mówiłaś, że się nie zmienisz.
-Nie znasz mnie! -Masz rację.
Nie wiem, przez co przeszłaś,
ale wiem, że cierpisz.
Wiem też, że mama cię kocha.
A jeśli będziesz dalej brać,
może się to skończyć tylko w jeden sposób.
Wielkie wydarzenie, co?
Rodzinna kolacja. Jak za dawnych lat.
Miło, że zostałaś, Audrey.
Prawda, Carly?
-Podasz sól, dziadku Texie? -Nie nazywaj go tak.
Dziadku Texie, jaka była Audrey, gdy była mała?
Bystra. Nie dało się jej wpuścić w maliny.
Siedzę tu obok przyrodniej siostry i siostrzeńca,
których poznałam godzinę temu, więc chyba aż taka bystra nie jestem.
Pyszne te fajitas, Dotti.
To przepis mojej mamy. Niech spoczywa w pokoju.
Trzeba dokładnie natłuścić tortille.
Audrey była niezwykłą osobą.
Chcesz opowiedzieć Carly o moim dzieciństwie?
To może opowiedz o moim przyjęciu na ósme urodziny?
-Z kucykiem? -Tak.
-Ja takiego nie miałam. -Nie lubisz koni.
Nigdy w życiu się tak szeroko nie uśmiechała.
Tak to zapamiętałeś?
Ja pamiętam, że jak tylko przywieźli kucyka, ty się zwinąłeś.
Zasnęłam, czekając, aż wrócisz, żebyśmy mogli otworzyć prezenty.
-Wróciłem. -Trzy dni później.
Hickey malowała bez przerwy przez dwa dni.
-Tego nie mów. -Mów.
Patrzy na mnie i mówi: „Tintoretto?
„Myślałam, że maluję Rubensa”.
-Malowała nie to, co trzeba. -Boże.
Przysięgam.
I co zrobiłaś?
Nie spałam kolejne dwa dni i machnęłam Tintoretta.
A ja znalazłem kupca na Rubensa.
-Niezły był z was duet. -Fakt.
-To było dawno. -Za dawne czasy.
Ja za to nie wypiję.
Daj spokój. Było fajnie.
Straciłam dwa lata życia i córkę.
Wasze relacje zawsze były burzliwe.
A teraz burza ucichła.
Zapadła cisza.
Dobrze, że chociaż kasa na ortodontę się nie zmarnowała.
Ślady wskazują, że zęby są proste.
Myślisz, że do niej dotarło?
Nie wyszła.
Łatwiej dojść do siebie, gdy ma się taką matkę.
O tak, mam na nią ogromny wpływ.
Pracowałem z wieloma narkomanami. Twoja obecność jest ważna.
Wybacz.
Pomyślałem, że zajrzę do ciebie i Natalie.
Otto? Taylor do ciebie dzwonił?
Cześć, dziadku.
Nie musiałaś zawracać mu głowy. Mogłaś zadzwonić do mnie.
Nie bądź taki chętny.
Szkoda, że nie widziałeś, jak go ugryzła.
-Ugryzła cię? -Odgryzła mi kawałek dłoni.
Jaką pijesz kawę?
Obojętnie.
Nieprawda. Jest bardzo wybredny.
-Ty słodzisz, prawda? -Nie, odstawiłem cukier.
Zajrzę do Natalie.
Dziadku, mogę cię odwieźć do domu.
-Nie jestem kaleką. -Czuję alkohol.
Nie.
Jestem trzeźwy.
Jak musisz jechać, to jedź.
Do pustego domu mi się nie spieszy.
-Zostanę. -Jak uważasz.
Lila namówiła mnie na proekologiczne działania.
Oglądaliśmy różne miejsca,
analizowaliśmy teren.
Namówiła mnie na kupno olbrzymiej działki
pod farmę wiatrową. Zabiorę cię tam jutro.
Proszę, Audrey.
Nigdy ci takiego nie przyrządzałem.
Pomyślałem, że Lila tu zostanie,
pomoże mi z tą farmą, ale wyjechała na południe.
Gdzie dokładnie?
Nie wiem, co jej w głowie siedziało.
Lila nigdy się nikomu nie zwierzała.
Widzisz to, Carly? Same okrągłe słówka.
Na Boga, co jeszcze mam zrobić, żeby udowodnić, że mam dobre intencje?
Musisz je w ogóle mieć.
-Inaczej cię mama wychowała. -Mamy do tego nie mieszaj.
Carly, idź pomóc Dotti w kuchni.
No, już.
W co ty grasz?
Dlaczego dręczysz Carly?
Spójrz na to!
Lila to zostawiła.
Spójrz. Spodnie,
pokrowiec na kufel,
poradnik...
Jak zimnokrwistym trzeba być, żeby wmawiać dziecku,
-że jego matka żyje? -To twoja córka.
Nie chcesz jej zobaczyć?
Nie mam w tym żadnego interesu poza tym,
-by poznać prawnuczkę. -Carly!
Idziemy.
-Przebaczenie odmienia życie. -Co się dzieje? Dokąd idziesz?
Do motelu. Jutro lecimy do domu.
-Ja nie lecę. -Pokłócimy się w motelu.
Nie będę się kłócić. I nie lecę. Mam dość.
Ty też powinnaś zostać, Audrey.
Mówisz to o 50 lat za późno.
Przez te wszystkie lata ci zazdrościłam,
że się od niego uwolniłaś.
Ja nie znam innego życia.
Nie chcę od niego
żadnych pieniędzy.
A gdybym go zabiła, przyjęłabyś połowę w zamian za milczenie?
Zaczynam cię lubić, Dotti.
Jak długo będziesz krył swoje karty?
Nie gramy w pokera.
A ty nie jeździsz na romantyczne wypady.
Albo uciekacie, albo masz robotę.
Hickey, musisz mi coś namalować.
Wiesz, po co przyjechałem.
Znowu chcesz się mną posłużyć.
Jesteś nieszczęśliwa. Ukrywasz się.
-Kochałaś to. -Ale zbyt wiele mnie to kosztowało.
Koniec z tym.
-Teraz będzie inaczej. -Koniec z tym!
Szlag.
No co?
Jak tam wyjazd z kuzynką?
Jakoś. Robię dobrą minę do złej gry.
-Mogę jakoś pomóc? -Nie.
Mam wrażenie, że potrzebujesz pomocy.
Nie. Nic nie rób.
Powiedz, w czym problem. Pomogę ci znaleźć rozwiązanie.
-To skomplikowany proces. Cierpliwości. -Nigdy nie byłam cierpliwa.
Spróbuj, spodoba ci się. Muszę kończyć. Pa.
-Jak ci idzie? -Nijak. Miło, że pytasz.
-Otto? -Co słychać w Kalifornii?
To potrwa dłużej, niż sądziłam.
Tex bajdurzy, że sprzedał Lili samochód,
a Carly w to wierzy.
Czeka mnie ciężka przeprawa.
Audrey.
Ja...
Kochasz mnie?
Co?
-Dlaczego o to pytasz? -Nie wiem.
Jeśli znowu chcesz zrobić coś głupiego, to lepiej odpuść.
To ma być odpowiedź?
Dzwonię do żony w środku nocy i pytam, czy mnie kocha.
A ty znowu gadasz o samobójstwie.
Nie mam siły się kłócić, więc...
-Porozmawiamy jutro, dobrze? -Dobra.
Jutro.
Ojejciu.
-Przepraszam. Obudził cię hałas? -O nie...
Nie. Nie mogłam zasnąć.
Nie jesteś przedszkolanką.
Nie.
Pracuję w szajsowatym korporacyjnym pubie.
Przyrządzam Szumigłówki i Żurawinowe Zawroty Głowy.
-Smaczne chociaż? -Zajebiste.
Przykro mi, że córka z tobą nie rozmawia.
Siedziałaś kiedyś?
Nie.
Póki co.
To nie brzmi dobrze.
Wiem.
Boję się, że będę musiała zostawić dzieci.
-Ile mają lat? -Dwa i dziesięć.
-A twoja? -Starsza.
Miałyśmy trudne relacje jeszcze zanim mnie zamknęli.
Nie potrafiła zrozumieć, jak trudno znosi się bycie ignorowaną.
Tyle pracy, której efektów nikt nigdy nie zobaczy.
Jestem tu.
I je widzę.
Nie jestem krytykiem, ale wiem, że pięknie malujesz.
Kopie też są świetne. Rembrandt był niesamowity.
Praca jest moja, ale geniusz należy do autora.
Chcesz, by ludzie oglądali twoje dzieła?
By je podziwiali.
Rozumiem to.
Chcesz, by ludzie chwalili twoją pracę, zasługujesz na to,
i niesprawiedliwe jest to, że tego nie masz.
Ale ludzie zachwycają się twoimi kopiami.
Dla nich to nie falsyfikaty, tylko dzieła sztuki.
Wywołują w nich emocje. To wspaniałe.
Więc dlaczego nie...
Za dużo gadam.
Sama myślę podobnie.
Dziewczyno o niejednoznacznym spojrzeniu.
Co powiedziała?
Słyszałem, że rozmawiałyście.
Namówiłam ją. Namaluje tę kopię.
To dobrze.
No.
Wyobraź sobie wielkie wiatraki, jak okiem sięgnąć.
W ciągu roku jeden taki potwór mógłby zasilać 1500 domów.
Moja mama na to wpadła?
Ma wielkie marzenia, podobnie jak ja.
Przypuszczam, że ty też.
Cholera.
Chuck. Miło cię widzieć.
Byłem w komisie. Mówili, że jesteś tutaj.
Musimy pogadać.
Chuck to jeden z inwestorów.
Zaczekaj w samochodzie, a ja z nim pogadam, dobrze?
-Mam... -Tak.
Co u ciebie, Tex?
Nie narzekam. Wciąż jest tu ładnie, co?
Babciu.
Dobrze, że wróciłaś. Wejdź. Dotti zrobi lemoniadę.
Muszę porozmawiać z Carly w cztery oczy.
-Czego chcesz? -Jedź ze mną.
-Nie wracam do Bridgeport. -Wcale tego nie chcę.
-To dokąd chcesz jechać? -Do Fresno.
-Daleko to? -Wystarczająco.
Żebym znowu nie zarwała nocki,
co dokładnie mam namalować?
Koncert Vermeera.
Chodzi o Sya Rubinka?
Tak, a co?
Nic. Właśnie podniosłam stawkę.
Chcę 75 000 $ po zakończeniu pracy
i 25 procent udziału w zyskach.
Fajnie, że więzienie nie wpłynęło na twoje zdolności do negocjacji.
Ja nie negocjuję.
No dobra.
Ta dziewczyna to skarb.
Mamy Hickey. Świetnie. Dobrze się spisałaś.
Nie musisz się czuć winna.
Nie czuję się winna.
-Czego szukamy? -Domu.
Tego domu, tam.
Tam się wychowałam.
Myślałam, że w Bakersfield.
Dotti mieszkała w Bakersfield. A ja - tu.
Chcę, byś wiedziała, kim jest Tex Hopkins.
Dobrze.
Mój tato.
Kochałam go. Ale gdy miałam szesnaście lat,
moja matka umarła, a ojciec przepadł.
W końcu go znalazłam. W Bakersfield.
I poznałam prawdę.
Prowadził podwójne życie. Miał drugą żonę,
drugą córkę.
To...
wariactwo.
Wciąż go kochałam.
I potrzebowałam. Byłam dzieckiem.
Ale on mnie nie chciał. Zostawił mnie na pastwę losu. Musiałam...
zacząć od nowa.
Przykro mi.
Nigdy więcej go nie widziałam. Aż do teraz.
Ale...
Straciłaś matkę?
Więc...
Więc wiesz, jak to jest.
Jeśli jest...
choćby najmniejsza szansa,
że mama żyje, czemu...
Czemu nie rozumiesz, że chcę jej szukać?
Proszę.
Zostanę z tobą.
Zostaniemy w Kalifornii, dopóki się to nie wyjaśni.
Dziękuję.
Dobranoc.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger iałam...