W poprzednich odcinkach
Czego szukasz, Marius?
Tego samego, co wszyscy.
Do jutra, braciszku.
-Nie możesz tu wrócić. -Jak to?
Wisimy Vince'owi 100 tysięcy. Musisz się ukryć.
Gdzie jest ta farma?
Cześć, babciu. Dziadku. To ja, Pete.
Gdzie byłeś przez ostatnie 20 lat?
Chwytałem się różnych prac.
Chodzi o kuzyna Pete'a.
Wiesz, że wrócił po 20 latach.
To chyba nie jest Pete.
Szlag by trafił tego lisa.
Zakrada się do naszego domu i zabiera to, co nasze.
Jestem pewny siebie.
Daję ludziom pewność siebie, a oni mi kasę.
Okradłeś mnie. Nie daruję ci tego.
Jeśli nie zwrócisz mi forsy,
wezmę nożyce i obetnę twojemu bratu
palec.
Szukam kolesia. Marius Josipovic.
Na kolana.
Mam kłopoty.
Nie możesz brać udziału.
Już biorę.
Marius Josipovic.
-Kto mówi? -Twój kurator sądowy.
Chcesz być orłem czy gównolotem?
Twoje zabezpieczenie. Cała kwota.
Nie potrzebuję pieniędzy. Tylko kogoś do ich prania.
Cześć, Pete.
Zabierz nas do swojej matki i 11 milionów dolarów.
Strzelaj przez drzwi.
-Co? -Dalej!
-Pete. -Co?
Dziękuję, że mnie pilnujesz.
Ale więcej tego nie rób.
Zaczekajcie na mnie!
Pete, zabiliby cię w więzieniu. Dlatego cię wyciągnąłem.
Spalą gospodarstwo razem z mieszkańcami.
Co wy z matką odjebaliście?
Ciocia Maggie?
Pete? Mój synek.
Na czym polega mój dar?
Gdy wchodzisz do pokoju, oswajasz się z temperaturą,
dostosowujesz się jak emocjonalny akrobata.
To musi być wyczerpujące.
Gdzie są twoi rodzice?
Zginęli w wypadku 12 lat temu.
Ciocia Maggie zostawiła mi listy, które mama do niej pisała.
Przeczytaj.
A potem wyjaśnij, że wszystko, co mówiłaś, nie jest kłamstwem.
Zmiana planów. Nie wiozę jej do więzienia.
Masz jej paszport?
Jak mam się dostać z Kanady do Meksyku?
Nie wiem. Pójść?
Jeden z nas jest szefem dobrze prosperującej firmy,
a drugi pieprzonym gliną.
Gdzie możemy pogadać?
Zmieniłaś zdanie.
Nie co do ciebie, tylko w sprawie odejścia od męża.
Wiem, że nie o takiej kwocie mówiliśmy.
Zupełnie nie takiej.
To miał być konkretny skok.
Panie Bagwell, mój były chłopak... Jak się nazywa?
Wracaj. Lubisz ich.
Przyznaj to.
Pete kombinator
Ty skurwielu!
Wiem, kim jesteś!
Rozmawiałam z Bagwellem.
Powiedział mi, jak się naprawdę nazywasz.
-Nie jesteś moim kuzynem! -Odbiło ci!
Co ty odpierdalasz?
-Jesteś Marius Josipovic. -Kto to taki?
-Marius Josipovic. -Moja matka tu była.
Rozpoznała mnie.
Może nie jest twoją ciotką?
-Nie łżyj! -Może wszyscy cię okłamują!
Przestań!
Wszystko im powiem.
Tak jak Bagwellowi?
Nic mu nie powiedziałaś.
Inaczej zakuwałby mnie właśnie w kajdanki.
Już tu jedzie.
Nic nie powiedziałaś.
Bo wtedy pojawiłyby się wątpliwości
związane z martwymi gliniarzami i praniem forsy.
I z magazynem w Mount Vernon.
-Wiedziałaś o tym. -Kurwa.
Starałaś się ochronić rodzinę.
Jesteś okropnym człowiekiem.
Co złego zrobiłem?
Mam ci wyliczyć?
Pomogłem wam.
Czego właściwie od nas chciałeś?
Pete.
Ja cię kręcę. Co z twoim wozem?
Julia pisała podczas jazdy SMS-a i nie wyhamowała.
Nie pisałam.
Chciała mnie przejechać.
Ale chybiłam.
Wszyscy są cali?
Wezwać lawetę?
Sam ją wezwę.
To i tak straszny grat.
Julia, nie pisz SMS-ów za kierownicą.
Właśnie.
Zrobiłem kolację.
Wyjmę dodatkowe nakrycie. Cieszę się, że przyjechałeś.
-Ja też. -Audrey, Pete wrócił.
Ścisz muzykę.
Nie zostaniesz na kolację.
Zjeżdżaj stąd.
Nie mam czym.
Weź mój wóz.
Zostaw na stacji. Kluczyki połóż na kole.
Co?
Zjeżdżaj stąd!
Taylor, przynieś krzesło dla Pete'a.
Chętnie oderwę się od tej małej oszustki.
Wujek Taylor jest mi winny 27 $.
To oszustka.
Ma to we krwi. Ale karcianego oszusta nazywamy szulerem.
Jacob drzemie. Pomieszaj sałatkę.
Gdzie jest Pete?
Musiał jechać.
Co mu powiedziałaś?
Nic.
Próbowałaś go przygwoździć autem.
Noga mi się ześlizgnęła.
Spieszył się na pociąg. Pożyczyłam mu wóz,
żeby mógł dojechać na stację.
Pete i Maggie to jedna wielka katastrofa. Dobrze, że nie został.
Mimo to jest moim wnukiem, a Maggie moją córką.
Też wróciła?
Nie. A Pete wyjechał. Odnieś krzesło.
-Co? -Odnieś.
Masz jeszcze troje wnuków. Są tu i cię kochają.
Chcę tu widzieć całą czwórkę. Pete mówił, gdzie jest Maggie?
Nie.
Carly, weź ten dzbanek i napełnij szklanki.
Pogadamy o liście, który ci dałam?
Nie ma o czym.
Mogę pooglądać telewizję?
Możesz porysować. Tam są kredki.
O co chodziło z Audrey?
Maggie dała mi listy, które pisała do niej mama.
Co w nich było?
Że...
Że jej małżeństwo z tatą było koszmarem.
Że źle ją traktował i zdradzał.
Że bił Taylora.
Przemeblowanie skończone. Strzelę sobie piwko.
Julia, też chcesz?
Wiedziałeś, że tata zdradzał mamę?
Maggie dała jej listy.
Czyli piwa nie chcesz?
Zawsze mi mówiłeś, że byli idealną parą.
-Bo byli. -To czemu mama pisała,
że nienawidziła taty?
To nieprawda. Był miłością jej życia.
Listy temu przeczą.
Widziałem to na własne oczy.
Trzymali się za ręce w kinie.
Czy tata cię bił?
O czym ty mówisz?
Powiedz jej. Pamiętasz, jak było.
Pamiętam.
Maggie znów próbuje namieszać.
Babcia ma rację. Lepiej nam bez niej.
Te szklanki same się nie napełnią.
Wiem.
Kiedy rodzice byli w Myrtle Beach?
Ta fotka w okularach przeciwsłonecznych to był rok '88?
Wiesz, że w tych listach jest prawda.
Też zaczynasz?
Mama była nieszczęśliwa.
Oboje byli porywczy.
Chcesz tak to pamiętać, ale tata źle cię traktował.
Był surowy. Tego potrzebowałem.
Jak złamałeś na łyżwach kostkę, kazał ci jeździć jeszcze przez godzinę.
Nie zauważyliśmy, że jest złamana.
-Później zostaliśmy mistrzami stanu. -Dręczył cię.
Będziemy rozmawiać o jakichś listach?
Spójrz. Myrtle Beach.
Nie wyglądają na szczęśliwych?
To tylko zdjęcie.
Czemu tak ci zależy, by Carly uwierzyła, że byli do bani?
Żeby twoje własne życie robiło wrażenie lepszego?
Kochali mnie, a ja ich. Kochali się wzajemnie.
Koniec i kropka.
A ty dokąd?
-Mam sprawę. -Jaką?
Pewną sprawę w pewnym miejscu.
Mamy zjeść rodzinną kolację!
Nie mogłaś odpuścić.
Zwalasz winę na mnie?
Ludzie nie bez powodu zapamiętują przeszłość w określony sposób.
A co z moimi wspomnieniami?
Nie bądź samolubna.
Ja też wychodzę.
-A ona gdzie się wybiera? -Nieważne.
Ważne. Zostanie ci w lodówce 17 kilogramów risotto.
Przez tydzień je zjemy.
Chciałem tylko zjeść z rodziną.
Ja chciałam wyjść za Paula Newmana, a jestem tutaj.
I tu zostaniesz.
Sama.
Nie przypal risotto.
Mogę prosić o papier?
Jasne.
Leży w kuchni na blacie.
Marius!
Lizzie!
Nie byli idealni. Jak to rodzice.
Ty sobie radzisz.
Sama nie wiem.
To trudne.
Pewne rzeczy robisz z myślą o dzieciach.
Inne im na przekór.
Najważniejsze to je kochać,
nawet jeśli czasem nawalasz.
Mama i tata cię kochali.
Wszyscy chcieli, żebyś właśnie to zapamiętała.
Czyli się zmówiliście i postanowiliście kłamać?
Nie było żadnej zmowy.
Chcieliśmy, żebyś pamiętała to, co dobre, nawet jeśli nie do końca prawdziwe.
O co może chodzić?
Nie wiem.
Chodźmy.
Julia Bowman?
Aresztuję panią pod zarzutem utrudniania śledztwa
i pogwałcenia aktu RICO.
Wszystko, co pani powie,
może być użyte przeciwko pani.
-Co jest? -Ma pani prawo do adwokata.
Jeśli pani nie stać, dostanie go pani z urzędu.
Co wy robicie? To wtargnięcie.
-Mamo! -Skarbie, będzie dobrze.
Mamy prawo tu być.
Mamy nakaz.
Będzie dobrze.
To dla pani.
-Mamo! -Proszę uważać na głowę.
Meczyk wygrany, kurczak podany.
Pete?
Jesteś.
Wóz Julii zostawiłem na parkingu. Kluczyki leżą na kole.
Przednie lewe koło.
Dobra. O której masz pociąg?
Za kwadrans.
Za godzinę będzie kolejny.
-Skoczmy na piwo. -Nie mogę.
Muszę jechać.
Wiem, że wyjeżdżasz. Mam coś dla ciebie.
Co?
Klucz do domu na farmie.
Żebyś pamiętał, że jesteś tam mile widziany.
Zawsze.
Po co mi klucz? I tak nie zamykacie drzwi.
To symbol, ty dupku.
Cześć. Co tam?
Nie. Zostań tam.
Przyjedziemy.
O co chodzi?
Zapomnij o pociągu. Jedziemy do sądu.
-Po co? -Aresztowali Julię.
Przyszedł pani adwokat.
Adwokat? Nie wiem nawet, co zrobiłam.
Mnie proszę nie pytać.
Macie dziesięć minut.
-Miał być adwokat. -To ja.
Czemu ja jestem za kratami, a ty nie?
Wysadziłem Valerie kilkaset metrów od granicy.
Jak ją złapali, wsypała ciebie, a mnie nie.
Zaraz ci przywalę we fiuta.
Proszę bardzo.
Jak pozwalasz, to żadna frajda.
Stanowa prokurator generalna chce twojej głowy.
Od lat poluje na Luisa Mercado,
a ty o mało wszystkiego nie zepsułaś,
wysyłając kluczowego świadka do Kanady. Podręcznikowe utrudnianie śledztwa.
Znaleźli też plecak z forsą od Valerie,
więc oskarżą cię jeszcze o pranie pieniędzy.
-Sugerujesz, że pójdę siedzieć? -Już siedzisz.
Bez prawnika z kontaktami,
który udobrucha prokurator generalną, trafisz do więzienia.
Gdzie takiego znajdę?
W książce telefonicznej?
Jeden raz postąpiłam szlachetnie i wylądowałam po uszy w gównie.
Boże.
Ktoś z nią rozmawiał?
Pomachałem przed stanowymi odznaką, ale to straszne dupki.
-Jest Lance. -Co z nią?
W porządku. To znaczy nie. Grozi jej dziesięć lat więzienia.
Rano będzie przesłuchanie w sprawie kaucji.
Zorganizujemy kasę.
Jest jeden problem.
Wasza licencja została zawieszona.
Możecie obsługiwać udzielone poręczenia,
ale póki was nie odwieszą,
-nie możecie udzielać nowych. -To śmieszne.
My nie złamaliśmy prawa.
Julia była waszą pracownicą.
Zapomnijmy o licencji.
Zorganizujemy pieniądze inaczej.
Bez licencji nie mamy firmy.
Bez kaucji nie mamy wnuczki.
Której nie możemy wydostać, bo nie mamy firmy.
Ile przywiozłeś poręczeń?
-Dziesięć, jedenaście, dwanaście. -Jest Sam.
Mamy problem.
Wy macie problem? Jestem w szoku.
Wiem, wiem.
Julia została aresztowana, a nam zawiesili licencję,
więc nie możemy jej wydostać.
Jezu.
Możesz nam pomóc?
Chciałbym, ale bez zgody Seana nie mogę.
Własnoręcznie podpisuje wszystkie poręczenia.
A wiecie, co o was sądzi.
Pogadasz z nim?
Wyśmieje mnie.
Niech się śmieje. Tu chodzi o Julię.
Co wam strzeliło do głowy?
Pomogliście jej wysłać Valerie do Kanady?
Julia myślała, że kasa od Valerie pokryje utracone poręczenie.
Teraz ta forsa jest dowodem,
a my wypadliśmy z interesu.
Nie tylko złamaliśmy prawo,
ale straciliśmy też pieniądze.
Uspokoi się. Jest wystraszona.
Raczej wkurzona.
Tak się u niej objawia strach.
Proszę bardzo, idź. Jak wszyscy.
Co się stało?
Oprócz sprawy z Julią?
Tylko tyle, że cała rodzina mnie okłamuje.
Tylko tyle?
Ty pewnie też kłamiesz.
Święty nie jestem.
Moja mama napisała przed śmiercią do twojej,
że planuje zostawić męża i uciec do Kalifornii.
Skoro napisała, to napisała.
Ale rzeczywiście chciała to zrobić
czy tylko tak mówiła?
Co mam ci powiedzieć?
Prawdę. Co ty...
Każdy ma swoją wersję prawdy.
Większość prawd jest prawdziwa tylko w połowie,
więc to bez znaczenia.
Bo prawdy nie ma. Wszystko jest płynne.
Super. Dzięki za pomoc.
Co?
Halo?
Założę się, że masz ochotę na przekręt.
Nie, Lizzie. Nie mam.
To cudeńko.
Wysokie sfery, duża forsa i wszystko obcykane.
Potrzebuję tylko pomocy.
Odpuszczę ci nawet przeprosiny za Michigan.
To nie była moja wina.
Jestem ci to gotowa odpuścić.
Nudzisz się. Słyszę to w twoim głosie.
Jesteś chyba w jakiejś kawiarni.
Na stoliku masz pewnie obrączkę albo portfel
jakiegoś frajera, który stał obok. Mam rację?
To akurat zegarek.
Z dedykacją. „Kochanemu Vincenzo, Margarita”.
Byłem blisko.
Myślisz, że Margarita go kocha
czy chce po prostu, by czuł się kochany,
podczas gdy jej chodzi tylko o kasę?
Weź udział w moim przekręcie.
Nie mogę.
Szkoda.
Miałeś wyjechać.
Miałem. Wyjeżdżam.
Napijesz się piwa?
Czemu nie?
POTRZEBUJESZ KAUCJI?
Spoko lokal.
Trochę się klei.
Fakt.
Ale piwo jest tanie, a skrzydełka gratis.
Część tancerek to moje znajome z liceum.
-Serio? -Miłe. Twardo stąpają po ziemi.
Carly wydawała się wkurzona.
Nabrała sobie do głowy różnych bzdur o rodzicach.
Co u ciebie, Taylor?
W porządku. A u ciebie, Louise? Jak Donald i dzieciaki?
Dzieciaki są super, ale Donnie nie ma roboty.
Dam znać, jak coś usłyszę.
Dzięki.
Jak leci?
O tym właśnie mówię.
Idealna kandydatka na żonę.
Fakt. Stałe dochody,
wiadomo, gdzie spędza wieczory. Może zapozna cię z koleżanką?
Nie.
Muszę odpocząć od kobiet.
A Shannon?
Skąd o niej wiesz?
Chyba wszyscy wiedzą.
Podacie?
Ja jej to oddam.
Dzięki.
Myślałem, że jestem facetem, na którego czekała.
Rycerzem w lśniącej zbroi.
Bzdura, którą sobie wmówiłem.
Nie byłem rycerzem, tylko narkomanem. Uzależniłem się od niej.
To emocjonalna heroina.
Każdy ma kogoś takiego.
Ty też?
-Zostawmy to. -Powiedz.
Mów.
No mów.
Tańczyłeś kiedyś z idealnie dopasowaną partnerką?
Taką, która instynktownie porusza się dokładnie jak ty?
Fajnie brzmi.
I takie było. Do czasu.
Gdzie teraz jest?
Ostatni raz widzieliśmy się w Michigan.
Marnie się skończyło.
To chyba norma.
To co zrobimy w sprawie Julii?
Nie wiem. Co możemy zrobić?
Mam pewien pomysł, ale ci się nie spodoba.
PORĘCZENIA MAJĄTKOWE ANB
Myślisz, że to wypali?
Zaczekaj tam. Daj mi pięć minut.
Mogę zawieźć poręczenia do sądu?
Właśnie ostatnie podpisuję.
Sam?
Chciałem pogadać.
Niby o czym?
Możesz dzięki mnie zarobić.
Cokolwiek sprzedajesz, nie kupuję tego.
A jeśli powiem, że chodzi o firmę Bernhardtów?
To twoja jedyna konkurencja.
Mają zawieszoną licencję,
więc z tą konkurencją to przesada.
To idealny moment, żeby uderzyć.
Są podatni na ciosy.
Ile policzysz sobie za pomoc?
Pięć procent.
Ty sukinsynu! Nie pozwolę ci wystawić babci!
Przepraszam.
Zawsze byłeś podstępnym wężem.
Liceum skończone, szkolna gwiazdo.
Powinienem był cię utopić w tamtym kiblu.
Przestańcie!
Nie możesz rzucać się na ludzi.
On chce wycyckać babcię i dziadka.
Powstrzymałeś go! Idź!
-Może się jeszcze udać. -Dość tego!
Nie przekręcisz kogoś, kto wie, że chcesz to zrobić.
Ale podobało mi się, jak zdzieliłeś go w jaja.
Ile tego jest?
Dziś tylko dziewięć.
Na pewno? Jest dziesięć.
Adams, Bickell, Bowman, Zurn...
Bowman?
Bowman, Julia.
Niezła sumka. Chcesz to wycofać?
Nie, zabieraj.
Wszystkie dziesięć.
Potrzebujesz chyba prysznica.
Kto zorganizował forsę na kaucję?
-Pete. -Pete?
Miał wyjechać.
Rodzina popadła w kłopoty.
Gdzie on jest?
Jak to zrobiłeś?
Magik nie tłumaczy swoich sztuczek.
Ale ty powinieneś.
Najważniejsze, że Julia wyszła na wolność.
Słuchaj...
Chciałem przeprosić za kłopoty, których ostatnio narobiłem.
Przyjechała Julia! Skarbie.
Szkraby śpią na górze.
A Pete?
Pete jest... Gdzie jest Pete?
Zajęte?
Właściwie to tak.
Obrabiasz frajera?
Piję koktajl.
Odpisałam ci, że go piję,
bo właśnie to robią normalni ludzie,
gdy chcą się zrelaksować wśród normalnych ludzi.
Też jestem normalny.
Myślałam, że siedzisz u rodziny w Connecticut.
Skończyłem z nimi. Szukam roboty.
Pora iść naprzód.
Po tym numerze z bawołem wiele osób nie chce mieć z tobą do czynienia.
Serio?
Nie twierdzę, że słusznie, ale są uprzedzeni.
Cześć, Marius.
Co ci się stało w twarz?
A tobie?
Miło, że dołączyłeś.
Wiesz może, co porabia Gruby Tommy z ekipą?
-Nic. -Tommy zmarł.
-Co? -Półtora roku temu.
Niemożliwe.
Myślałem, że przeniósł się na Florydę.
To jakaś różnica?
Wróci.
Słońce mu się w końcu znudzi.
No nie wiem.
Przychodzi moment, gdy człowiek ma dość kłamstw i obłudy.
Pomarzyć można.
A co z Lizzie? Podobno jest w mieście.
Marius nie jest samobójcą.
Ta dziewczyna zawsze ma jakąś robotę.
-Nawet o tym nie myśl. -Nie myślę.
Po Michigan kazałeś mi obiecać,
że gdybyś wrócił do Lizzie, mam cię związać i zastrzelić.
Nie żartowałem.
Cudem zachowałem wtedy wszystkie palce.
Na razie się przyczaj, a ja rozpuszczę wici.
Obiecaj, że zaczekasz spokojnie pod jakimś drzewkiem.
-Brzozą czy klonem? -Mówię serio.
Pod zielonym drzewem. Dobrze?
Odwiedziła mnie twoja była dziewczyna.
Przemiła kobieta.
Nie zbliżaj się do niej. Zasługuje na kogoś lepszego.
Najwyraźniej martwi ją
kwestia twojej prawdomówności. Mnie także.
Dzień po dniu ze sobą walczę.
Opowiedz mi o tej pracy na budowie w Westchester.
To już nieaktualne.
Znajdź coś innego.
Gdy ktoś taki nie pracuje, robi się niespokojny
i staje się gównolotem.
Następnym razem przynieś paski wypłaty i karty czasu pracy.
Planujesz coś jeszcze?
Znajoma radzi, żebym posiedział pod drzewem.
Drzewa są magiczne.
Rozmawiają ze sobą za pośrednictwem podziemnej grzybni.
Nie wiedziałem.
Zdaję sobie sprawę, że wiesz więcej, niż może się wydawać.
Na tym polega twój problem.
Zdaje ci się, że ludzie nie dostrzegają, co skrywasz pod maską.
Kim jest Marius Josipovic?
Czy może raczej:
kim jest Marius kryjący się pod maską przestępcy?
Nie odpowiadaj. Pytanie retoryczne.
Ty bez maski przestępcy.
Tym będziesz się musiał stać,
jeśli chcesz być częścią społeczeństwa,
a nie recydywistą odliczającym czas
do powrotu za kraty.
-Rozumiem. -Nie rozumiesz.
Kup lustro. Dobrze się sobie przyjrzyj.
Prawda cię wyzwoli. O ile ją zniesiesz.
Halo?
Nie będę czekać bez końca.
Coś ci się stało?
Serce by mi pękło, gdybyś stracił do tego dryg.
Muszę kończyć.
Jeśli nie odezwiesz się do 7 rano, znajdę kogoś innego.
PLAN ZJAZDU
-Dobry wieczór. -Cześć.
-Nasze menu. -Dziękuję.
Zaraz wracam.
Przyjechałaś na zjazd?
Ty też?
Tak jak cała reszta.
Jeśli chodzi o drinki, polecam Odlot.
Z tequilą? Bo marnie ją znoszę.
Nie, to gin, sok z cytryny i likier de violette.
Ulubiony drink Howarda Hughesa.
Jerry Ansbach.
Betsy McConnell.
-Miło mi. -I wzajemnie.
Skąd przyjechałaś?
Z Nashua. Szef i reszta ekipy dołączą jutro.
Przyjechałam przygotować stoisko.
Odwalasz brudną robotę?
Nie. Nawet to lubię.
Wszystko mogę zrobić po swojemu.
I ten jeden wieczór mam wyłącznie dla siebie.
Dotknęłaś obrączki.
Często jeżdżę do Vegas i grywam w pokera.
Zwracam uwagę na takie rzeczy.
To dotknięcie obrączki rzuciło mi się w oczy.
Tak łatwo mnie odczytać? Nic jeszcze nie wypiłam.
Wiem, to zły nawyk. Przepraszam.
-Nie ma sprawy. -Nietaktownie się zachowałem.
Skąd. Nietaktowny bywa mój mąż, z którym się właśnie rozwodzę.
Jesteśmy w separacji.
-Długo? -Od dziesięciu dni.
Ale to nic. Od dawna się na to zanosiło.
Przykro mi.
Niepotrzebnie. Kiedy odszedł,
z radości tańczyłam w salonie w samej bieliźnie.
Co pani podać?
Czyli polecasz Odlot?
Zaufaj mi.
Oto i on.
Most znany z całego mnóstwa filmów.
Dziękuję, że zechciałeś mi towarzyszyć.
Jeszcze nie dziękuj,
bo w razie napadu liczę, że to ty obronisz mnie.
Siedem lat temu był taki moment,
gdy Mark nikogo nie udawał.
Głos w mojej głowie powiedział wtedy:
„Nic z tego nie będzie”.
Wyparowała ze mnie wszelka radość.
Marius.
Piękne imię.
Lubię, jak je wymawiasz.
Wyparowała ze mnie wszelka radość.
A byłam taka radosna.
Naprawdę.
Wróćmy do mojego pokoju.
Pokażę ci, że umiem się bawić.
Co ty na to, Jerry?
Nie nazywam się Jerry.
Jak to?
Nie jestem...
programistą...
i nie wybieram się na...
Nie przyjechałem na zjazd.
To wszystko kłamstwa.
Wybacz.
Lizzie.
Marius.
Wchodzę w to, co planujesz.
Czemu tyle zwlekałeś?
Zabiorę Ellen i Jacoba do domu.
Świetnie.
Niech się prześpią we własnych łóżkach.
Tylko o nich myślałam.
Koniecznie im o tym powiedz.
Powiem.
Cieszę się, że wyszłaś.
Na pewno? Z twojego zachowania to nie wynika.
Nie kłóćmy się, dobrze?
Valerie była w dziewiątym miesiącu ciąży.
A ty masz dwójkę dzieci.
Wiem. Sama je urodziłam.
-Nie sprowokujesz mnie. -Nie duś tego w sobie.
-Wyrzuć to z siebie. -Jesteś kłamliwą niedojdą!
To wszystko przez ciebie.
Skończyłaś?
Potrzebujesz adwokata.
Prawdziwego.
A my nie mamy pieniędzy, bo przez ciebie zawiesili nam licencję.
-Sama opłacę adwokata. -Czym?
Otto i Taylor też tam byli. Powinnaś być na nich zła.
Jestem.
Jedź do domu.
Dobra.
Jutro się nie pokazuj.
Weź sobie tydzień wolnego. Firma i tak nie działa.
Usiądę w kącie jak niegrzeczna dziewczynka
i pomyślę o tym, co zrobiłam.
Wolisz, żebym cię zwolniła?
Gdybyś się poczuła jak pani wszechświata, to proszę bardzo.
Jesteś zwolniona.
Nowy początek dobrze mi zrobi.
Mógłbyś?
Mój mąż wszystkim się zajmie.
Karafkę wezmę od razu, resztę proszę dostarczyć.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger dzo.