Audrey, dzięki Bogu. Nic ci nie jest?
Nie.
Mam kłopoty.
Co?
To agencja zatrudnienia. Jakiej pracy szukasz?
Przepraszam, nie rozumiem, co mówisz.
Jaja sobie robię, człowieku.
Umiesz budować napięcie.
Zakładam, że masz coś dla mnie?
Jezu. Co ci się stało?
Wyglądasz jak kupa gówna.
-To cała kwota. -W to nie wątpię.
Richie.
Weź pieniądze, Richie.
Powiedz mi.
Jakie to uczucie, znowu ją zobaczyć?
Po to ją tu ściągnąłeś?
-Żeby mi dokuczyć? -Tak.
Nie. Może trochę.
Mogę już zabrać Eddiego i stąd wypierdalać?
Co do tego. Posłuchaj...
Co do czego? Nie ma o czym gadać.
Eddie może wyjść w każdej chwili.
Dotrzymuję słowa.
Co innego ty.
Muszę cię tu zatrzymać, aż pojawi się Winslow.
Więc to koniec?
Już nie żyję?
Nie ma wyjścia awaryjnego?
Co myślisz?
Powiesz mu o moim pomyśle?
-Pewnie. -Mów.
Mamy tu dużego gracza, który oszukuje.
Co to ma wspólnego ze mną?
Eddie nie dał rady, ale sądzi, że ty mógłbyś.
Wywalcie go z gry.
Nie mogę, chyba że złapię go za rękę.
-Więc sam z nim zagraj. -Już próbował.
Pokonał cię?
Tak. Wygrał, bo oszukuje.
-Kapujesz, o co chodzi? -Tak.
Więc jak będzie? Wchodzisz w to czy nie?
-Co będę z tego miał? -Co będziesz z tego miał?
Ujmę to tak. Powiem Winslowowi, żeby ci odpuścił.
Żebyś mógł zostać przy życiu.
Co ty na to?
Chcesz go tylko przyłapać na oszukiwaniu?
Czy go ograć?
Pete kombinator
ROZDZIAŁ PIERWSZY TUREK
Zaczynamy zabawę!
Pan Joseph!
Karolina. Co za widok! Nabrałaś trochę ciałka. Te krągłości.
Nie sądzę, ale...
Ależ tak. Wyglądasz świetnie! Te nowojorskie panny są za chude.
Chodź do mnie.
Tak.
Kim jest ten jegomość?
To Marty Joseph. Sprzedawca samochodów z Ohio.
-Vinnie. -Cześć.
-Jak leci, stary? -Marty. Kopę lat.
Grałem na Zachodnim Wybrzeżu.
Nie przepadam za ich zasadami,
co innego pieniądze.
W zeszłym miesiącu ograłem Matta Damona na dziesięć patoli.
Skopałem tyłek Jasona Bourne'a.
Zabawne.
Chyba nie miałem przyjemności.
Marty Joseph, to jest Raj Kumar Mukherjee.
Słyszałem to nazwisko.
Podobno jest pan mistrzem.
A pan sprzedaje samochody?
Można tak powiedzieć, jakieś dziesięć tysięcy sztuk miesięcznie.
Mogę dołączyć?
Nie mam nic przeciwko.
Proszę bardzo.
-Kto rozdaje? -Eddie.
-Jak się masz? -Dobrze.
Świetnie.
Jak głęboko?
Na jedno
albo dwa ciała.
Kop.
-Pojechaliśmy za daleko? -Nie sądzę.
Chyba tak. Zawracaj.
O cholera!
Jezu! Audrey!
Dzięki Bogu.
Żyjesz!
-Co tu robi Taylor? -Nie miał wyboru.
-Musisz uciekać. -Babciu!
Powiedz mi, co się stało.
-Co się stało? -Taylor!
-Ma rację. Nie możesz brać w tym udziału. -Uciekaj stąd!
Już biorę udział.
Proszę.
Gramy za tysiąc.
Gram.
Dalej. Pas.
Podbijam o 5000.
-Czterdzieści pięć. -Czemu nie?
Sprawdzam.
Pas.
Szefie, dziesięć.
-Sprawdzam. -Pula.
-Co to? -Rolex.
-Ładny. -Wiem.
-Pana kolej. -Czekam na przebicie.
-Czekam. -Przebijam, 5000.
Króle czy asy?
Dorzucę pięć tysięcy.
Robię tak.
To znak.
Patrz na moją dłoń. Mały palec znaczy,
że Mukherjee przykrywa dłonią.
Serdeczny palec znaczy,
że znakuje karty.
Rozumiem.
Kciuk oznacza, że masz spasować.
-Odpuszczam. -Pas.
Panie Mukherjee?
Wchodzę.
-Sprawdzam. -Panowie, pokażcie karty.
Trefl. As i król.
Para dziewiątek.
Mamy kolor.
-Tylko nie kolor! -Kolor wygrywa.
Myślałem, że to była wysoka para.
-Sorry, że rozczarowałem. -Lepiej w kartach
niż w miłości.
Rzadko mi się to zdarza w jednym i drugim.
Niespodzianka.
Jezu, Julia. Co ty tu robisz?
-Cześć, Chayton. -Przychodziłaś tu
-z Audrey, kiedy byłaś młodsza. -Wciąż pamiętam, jak tu dotrzeć.
Chcę porozmawiać.
Jeśli nie masz pieniędzy, to nie ma o czym.
O pieniądzach możemy pomówić później. Chodzi mi o tego tu.
-Julia... -Milcz.
Tobie się nie przyda.
W sumie nikomu się nie przyda, ale to ojciec mojego syna,
więc chcę, by żył.
Gdyby się nie mieszał, moje pieniądze byłyby w sejfie.
To Audrey wzięła je z sejfu.
To sprawa między dwoma rodzinami.
Julia, za tobą są drzwi. Uciekaj.
-Już! -Odłóż ten jebany tasak
albo przywalę ci w jaja.
Odłóż to.
Jest proste wyjście z tej sytuacji.
Farma jest warta fortunę.
Okazało się, że są tu duże złoża uranu.
Ty idioto. Nie ma żadnego uranu.
Jest. Sprawdzałem dzisiaj licznikiem Geigera...
Wrobiliśmy cię.
Pete, jego matka, stary doktor.
To wszystko kant, żeby odzyskać kasę. Farma jest nic niewarta.
Spływajcie, muszę pogadać z Chaytonem.
Mów.
Nacisnął hamulec i złapał mnie za ramię, żeby sięgnąć po broń.
Tyle pamiętam.
Gdy się ocknęłaś, wciąż miałaś broń w ręku?
Tak.
Jak Pete mógł cię tu tak zostawić?
Jak mógł zabrać pieniądze...
Zapomnij o pieniądzach, Otto!
Mamy tu martwego gliniarza, a ja trzymałam broń.
Rozumiesz, co to znaczy?
Ja też kogoś dzisiaj zabiłem.
Co takiego?
To był brudny glina.
Podpadł kolesiom, którzy mu płacili.
Zepchnęli go z drogi. Dostał dwie kulki w pierś i jedną w łeb.
Tak robią zawodowcy.
Co ze śladami opon?
Miejmy nadzieję, że badają tu ślady równie niechlujnie jak w Bridgeport.
Rozumiem. To by się zgadzało.
Okej.
Jestem twoim dłużnikiem, Lenny. Wracaj do łóżka.
Podobno Winslow dorabiał sobie, odwalając brudną robotę dla starego kumpla.
Byłego gliniarza NYPD i twardziela, Vince'a Lonnergana.
-Vince? -Tak.
Kiedy byliśmy w Pinetop, Pete srał po gaciach przed jakimś Vincem.
Lenny powiedział, że gość ma salę pokerową w Chinatown.
Masz adres?
Idziemy.
-Załatwione? -Tak.
-O czym rozmawialiście... -Nie twój zasrany interes.
Dwadzieścia tysięcy.
Przebijam do czterdziestu.
-Odpadam. -Pas.
-Sprawdzam. -Jest pula.
Ciekawe, czy podpasuje ci ten flop. Czekam.
Trzydzieści.
Czemu nie?
Stawiam wszystko.
Masz katar?
Pana kolej, szefie.
Karty na stół.
Zabierzcie ręce od kart.
Proszę.
Nikt nie dotyka kart.
Nikt.
Panie i panowie, z przykrością
muszę poprosić wszystkich o wyjście.
Dennis, Richard, wyprowadźcie, proszę, wszystkich,
którzy nie siedzą przy tym stole. Wali, możesz zostać.
Karolina też.
Wszyscy wychodzą. Słyszeliście.
Czas opuścić lokal. Wszyscy do domu.
Z życiem. Wychodzić!
-Hej, zostawiłem... -Wypierdalaj, Tate. Wynocha.
Ty też.
-Vince, co ty robisz? -Jak długo...
Myślałeś, że dam się wodzić za nos?
-Wodzić? -Marius,
naprawdę myślałeś, że nie przejrzę tej gry?
Znaku “idź na całość” w tym momencie?
On dawał ci znaki? Oszukiwałeś mnie?
Nie, ty żałosny kutasie. To ty oszukiwałeś mnie.
Ty, Marius i Eddie.
I ty.
-Vince, przysięgam... -Przestań.
Po prostu usiądź. Siadaj.
Cokolwiek sobie myślisz, przyjacielu, jesteś w błędzie.
Nie jestem twoim przyjacielem.
I zaraz się przekonamy, czy się mylę.
Przypuszczam,
że masz dość mocne karty.
Może rzucimy na nie okiem?
Nie dotykaj kart.
Walety.
Walety i dziesiątki, ładna ręka.
A ja mam damy i dziesiątki.
I właśnie dobieram.
Więc czuję się świetnie. Zaraz ogram cię na sporą kasę.
I w tym momencie Marius daje mi znak “postaw wszystko”.
Już miałem to zrobić.
Ale nagle
zapaliła się ostrzegawcza lampka.
Mieliście kiedyś uczucie, że jakaś sytuacja już się wydarzyła?
Déjà vu, kiedy wszystko dzieje się
dokładnie tak samo, jak kiedyś?
Ciarki przechodzą wam po plecach.
Ale nie możecie określić, kiedy to było i gdzie.
Ale ja teraz mogę.
Pamiętam dokładnie,
gdzie i kiedy to było,
i kto był wtedy ze mną.
Coś pominąłem, Marius?
-Vince. -Tak.
Trzy lata temu.
To był inny pokój
i inny wieloryb.
Ale ta sama młoda dama
wiodła mnie ku zagładzie.
-Kochanie, to nieprawda. -Tak, wiem.
Początkowo właśnie tak zareagowałem.
Pomyślałem, że to niemożliwe,
bo dałem jej wszystko.
Jedzenie, ubrania, schronienie.
I dzieliłem się z nią
najskrytszymi pragnieniami.
Tej dziewczynie
naprawdę na mnie zależy.
Może nawet mnie kocha.
Więc nie.
Nie może być.
Ona nie zrobiłaby mi tego. Ale wtedy...
Wtedy właśnie...
Przemyślałem to jeszcze raz.
I zrozumiałem,
że przez cały tydzień
prowadziłaś mnie do tej chwili.
-Nie, kochanie, nie. -Zawsze delikatnie,
ale właśnie to robiłaś.
Prowadziłaś mnie tutaj.
Gram we własną grę.
We własnej sali pokerowej.
I znowu
spotykam przeznaczenie w szponach Mariusa.
Wszystkie elementy klasycznego kantu.
Eddie jest mechanikiem. Mukherjee wielorybem.
Marius kapitanem.
Zaś ty, kochanie...
Jesteś liną.
A ja jestem celem.
Bardzo chciałbym się mylić.
Ale niestety tak nie jest.
Jest tylko jeden sposób, by się upewnić.
Nic nie mogło odebrać mi wygranej, prawda?
Nie miałeś szans wygrać z takimi kartami. Żadnej. Oprócz jednej.
Miałeś jedną szansę.
Walet pik.
Jaka to szansa, Eddie, dwa procent?
No właśnie. Jeśli następną kartą będzie walet pik.
Wszyscy próbowaliście mnie wydymać.
Powiesz, jaka to karta, kochanie?
Gdybym cię posłuchał, Marius,
straciłbym wszystkie pieniądze.
Oczywiście, taki był właśnie plan, co?
Rozdanie takich kart. Może nie?
Teraz chcę tylko,
żebyście przestali odgrywać swoje role
i przyznali, że was przyłapałem.
Może to pomoże. Masz trzy sekundy,
zanim wpakuję ci kulkę w łeb. Raz, dwa...
Nie strzelaj.
Powiem.
Wszystko, co mówiłeś, to prawda.
Karolina powiedziała mi, że znowu pracują z Mariusem
i wynajęli tego gościa.
-To nieprawda. On kłamie. -Stul dziób.
Richie, zabierz mu telefon.
Jakie masz hasło, dupku?
B O L L Y...
dziewięć dwa cztery.
Ja pierdolę.
Sprawdźmy historię połączeń.
Dzwonił do ciebie ktoś o inicjałach M.J.
Kto to może być?
Spróbujmy.
Marius, nie odbierzesz?
To może być coś ważnego.
I co teraz powiesz?
-Jestem zmęczony. -Oczywiście.
Powinienem was zabić trzy lata temu.
Wszystkich.
To by wiele ułatwiło.
Uczymy się całe życie.
Ciebie zabiję na końcu.
Żebyś zobaczył śmierć brata.
Ale najpierw zajmę się tym dupkiem.
Długo czekałem, żeby wpakować kulkę w twój jebany łeb.
-Vince, przysięgam na Boga... -Odłóż broń!
Jestem z FBI!
Ten człowiek jest świadkiem pod moją ochroną.
Właśnie wysłałem kod ratunkowy do FBI.
Kurwa.
To jakiś obłęd.
Marius, czy to część twojego planu,
czy może ty wymyśliłeś to na poczekaniu?
Zadzwoń do FBI, agent specjalny Michael Dumbrowski.
-On wszystko potwierdzi. -Rany. Jesteś dobry.
To twoja rola? Oczywiście.
Gotowy scenariusz w razie wpadki.
-Jesteś zawodowcem. -Nie!
-Vince, nie! -Pierdolojee.
Proszę, nie miałem z tym nic wspólnego!
Rzuć broń! Już!
Jesteśmy tylko ochroniarzami.
Odkładamy broń.
To koniec.
Wiejemy!
ROZDZIAŁ DRUGI CIĘCIE
-Długo się wam zeszło. -Jedziemy.
Ruszaj!
-Udało się? -Tak.
Co się udało?
Vince się zorientował, zanim nawet zaczęliśmy.
Kurwa! To przeze mnie?
Muszę się do czegoś przyznać.
Co?
-Nie powiedzieliśmy ci wszystkiego. -O czym ty mówisz?
Mukherjee nie był przez nas wynajęty.
Nie wiedział, co było grane.
-Kim on jest? -Miliarderem z Mumbaju.
-Co? -Potrzebowaliśmy kogoś,
kto zalezie Vince'owi za skórę.
Mieliśmy wtyczkę.
Zadaniem Tate'a było znalezienie odpowiedniej osoby.
Mukherjee okazał się warty czekania.
Prawdziwą bombę podrzucił Joseph, który odkrył, że Mukherjee
był informatorem, a jego ochroniarz agentem FBI.
Jasna cholera.
Już za późno.
Pieniądze przepadły.
Odwiozę was do domu.
Spóźniliście się.
Jedźmy.
Myślałem, że ktoś jeszcze zginął.
Jechaliśmy okrężną drogą.
Musimy się streszczać.
Gdzie sanitariusz?
Musiał poczekać, aż zwiejemy.
Chwila. Jak Mukherjee
nie wiedział,
to skąd miał twój numer w telefonie?
To moja robota.
Nie miałem czasu na nic finezyjnego.
Durniowi zdawało się, że Karolina na niego leci.
Tylko o tym myślał.
Zwędziłem mu telefon, nie zwracając uwagi.
Przekazałem Josephowi, który zajął się nim,
kiedy myłem ręce.
Mukherjee miał telefon w kieszeni, nim zdążył zauważyć jego brak.
A gdyby Vince go zastrzelił? Pomyśleliście o tym?
Oczywiście.
Jeśli świadkowi koronnemu coś grozi,
FBI wprowadza dodatkowe zabezpieczenia.
Więc podrzucałam anonimowe wskazówki
przez pół roku. Ostatnią parę dni temu.
Twarzą do wejścia.
A wieczorem upewniłam się, że obaj mają kamizelki, a Wali ukrytą broń.
Gdyby cokolwiek było nie tak, odwołałabym akcję.
Żartujesz? To było kurewsko duże ryzyko.
Tak, zawsze jest ryzyko.
I nie udało się.
Vince strzelił do agenta federalnego.
Ile za to dostanie? 20 lat? Udało się.
Tak. Ale pieniądze przepadły.
Nie chodziło o pieniądze.
Tylko o Charliego.
Ze wszystkich posranych rzeczy, jakie robiłem w życiu,
-ta była najlepsza. -Jest i sanitariusz!
To nie jest sanitariusz.
Chodziło o zemstę.
Lecz zemsta
smakuje najlepiej z tym.
To był sejf biometryczny.
Wiem. Wredne kurewstwo.
Myślałem o zamrożeniu go ciekłym azotem.
O nawierceniu go i wypełnieniu wodą,
wywołaniu wstrząsu.
Rany, ciężko tu trafić.
Musisz zejść i powiedzieć reszcie, jak się tu dostać.
Ja się nim zajmę.
Zdobyłem nawet eksperymentalną rękawicę
z interfejsem daktyloskopijnym.
Aż wreszcie pojąłem, że nie muszę włamywać się do sejfu.
Wystarczy zabrać Vince'owi klucz.
Sukinsyn.
Kto weźmie dolę Josepha?
Mnie o to poprosił.
Cholera, zapomniałbym.
Słyszałeś o Winslowie?
Znaleźli zwłoki w lesie Connecticut.
Gliniarze gadają, że to wygląda na robotę zawodowca.
Masz szczęście.
Szczerze mówiąc,
był średnim mężem.
Ale dobrym przyjacielem,
świetnym tancerzem
i genialnym oszustem.
Był bratem, którego nigdy nie miałeś.
Za Charliego.
Nie musisz tego robić.
Co? Nie znałem go.
Trzymaj się, stary.
Dobra. Powiedz to.
To nie był Turek.
Były niepewne elementy.
-Niewiele brakowało. -To nie był Turek,
ale to był bardzo dobry kant.
Zrobimy to lepiej następnym razem.
Tak. Na razie.
-Cześć, Porter. -Unikaj kłopotów, Eddie.
Gdzie jedziemy?
Może do Vegas ze mną?
Vegas?
Kupuję udziały w małym kasynie.
Możesz rozdawać albo pracować w ochronie. Ty wybierasz.
Zawsze chciałeś rozdawać w Vegas.
-Ty nienawidzisz Vegas. -Tak.
Ale ja z tobą nie jadę.
Poważnie?
Poważnie. Mam kuratora na karku i...
Pieprzę to. Nie jadę. Zostanę z tobą.
Co ty...
Czas, żeby każdy z nas poszedł swoją drogą.
Co?
Nie. Zawsze byłeś ty i ja. Przez całe życie.
I zobacz, co z tego masz.
Nie obwiniam cię za nic.
A powinieneś. To ja cię w to wciągnąłem.
Zawsze cię w coś wciągam.
Jak myślisz, dlaczego nie znałeś planu?
Bo uznałeś, że nie możesz mi zaufać.
Ufam ci.
Naprawdę.
Wiedziałem, że kiedy Vince wyceluje mi
w głowę, spróbujesz mnie uratować.
Nic na to nie poradzisz. Jesteś dobry.
Nie nadajesz się do takiego życia.
-To nieprawda. -A jednak.
Mam rację.
Nie...
Musimy się zbierać, Eddie.
Wypieprzaj stąd.
Opiekuj się moim bratem.
A ty dbaj o siebie.
Skurwielu.
ROZDZIAŁ TRZECI ŻADNYCH TAJEMNIC, ŻADNYCH KŁAMSTW
Co u diabła tutaj robisz?
W środku nocy zadzwoniła do mnie roztrzęsiona Carly.
Martwi się o was.
Powiedziałem, że sprawdzę, co u was.
Gdzie u diabła byliście?
Muszę podzwonić. Spróbuję się czegoś dowiedzieć.
Nie musiałeś przychodzić.
Jezu, Audrey. Wszystko w porządku?
Nie twój zasrany interes.
Cokolwiek się stało, jesteśmy przyjaciółmi.
Tak, więc...
Wróciliśmy, nic nam nie jest.
Możesz iść.
Chcę pogadać.
Dobra.
Słucham.
Chcę oczyścić atmosferę.
Kiedy byłeś chory,
Audrey i ja
byliśmy sami w biurze.
Często.
I ja...
Uderzyłem do niej.
-Ty skurwysynu. -Wiesz, co zrobiła?
Przywaliła mi w nos.
Dostałem za swoje.
Dlatego odszedłem do ANB.
Zrobiło się niezręcznie.
Ona jest ci całkowicie oddana.
Nie bądź głupi.
-Powiedz jej. -O czym?
O płatnym zabójcy.
Nie wynająłeś go, żeby sprzątnął Dockery'ego, prawda?
Poszedł?
Tak.
Musimy porozmawiać, zanim wróci Taylor.
Mówiłeś, że kogoś zabiłeś.
Nie znam jego nazwiska.
Wszedł do biura, a człowiek Dockery'ego myślał,
że to napad.
Załatwił go nożem.
Dockery zabrał ciało.
A jeśli ktoś go będzie szukał?
-Nikt nie będzie. -Nie mamy pewności.
To był płatny morderca.
Skąd wiesz?
To ja go wynająłem.
Nie rozumiem.
Kogo chciałeś zabić?
Miał zabić mnie i upozorować napad rabunkowy.
Dostałabyś ubezpieczenie. Myślałem, że to jedyny sposób...
-Niech cię szlag, Otto. -To boli.
Nie wiesz, jak bardzo cię potrzebuję?
Nie wiem, czy to wciąż prawda.
Wszyscy nabrali wody w usta. FBI milczy na temat...
-Mam wrócić później? -Nie.
Dowiedziałeś się czegoś?
Było jedno aresztowanie. To nie Pete.
Więc gdzie on jest?
Sędzia oddalił sprawę Dockery'ego.
Jezu.
-Nie. To dobrze. -Niedobrze.
Pete ma pieniądze Dockery'ego.
Wszystkie.
Dogadałam się z Dockerym.
Załatwiłam to.
Załatwiłaś? Jak?
Nie twoja sprawa.
Załatwiłam.
Chyba musimy pogadać.
Zanim zaczniesz nam wciskać kit.
Wiemy o wszystkim.
Czyli o czym?
Wiemy, że zabrałeś babci pieniądze Dockery'ego,
żeby grać za nie w pokera w Chinatown.
Zdradziłeś własną rodzinę.
Masz rację.
To mnie nie usprawiedliwia,
ale miałem dług u naprawdę złych ludzi.
Masz na myśli Vince'a?
-Co o nim wiesz? -To bez znaczenia.
Ile przegrałeś?
Część?
-Wszystko? -Ile przegrałem?
Przepraszam, że to trwało tak długo...
Musiałem zakończyć parę spraw.
Cześć.
Pachniesz cudownie.
Nie musisz zająć się chłopakami?
Wiesz co?
-Mogą poczekać na swoją kolej. -Tak?
A jeśli to Amanda?
To Marius.
Powiedz mu, żeby się walił.
Piesze, że nie musimy się przejmować Winslowem.
-Od kiedy? -Od kiedy się zabił.
Pisze, żebyś sprawdził wynik Metsów.
Jasna cholera.
Niech cię diabli, Marius.
-O co chodzi? -O nic.
Niech cię diabli, Marius.
-Co robisz? -Biorę pieniądze dla Dockery'ego.
-Myślałem, że to załatwiłaś. -Może mamy czas,
by to odkręcić.
Dlaczego musisz zawsze kłamać?
A jak myślisz?
Jest jednym z nas.
Chyba masz rację.
Lepiej będzie, jak już pójdę.
Jestem.
Twoje zabezpieczenie. Cała kwota.
-Myślałem, że mamy umowę. -Mieliśmy.
Ale oddaję ci pieniądze.
Nie potrzebuję pieniędzy. Tylko kogoś do prania ich.
Mówiłaś, że poręczenia majątkowe to biznes gotówkowy.
Zacznij od tego.
Cześć.
Otto śpi.
Jasne.
Mówiłeś...
żebym ci zaufała. Nie zrobiłam tego.
A powinnam.
Prawdę mówiąc, nie miałaś powodu.
Nie czekaj kolejne 20 lat.
Nie zamierzam.
Dziękuję za uratowanie mi życia.
Chciałem powiedzieć to samo.
-Wyjeżdżasz? -Tak.
-Szczęściarz. -Nie powiedziałbym.
Będę tęsknić, kuzynie.
Do zobaczenia.
-Czekaj, masz tu coś przyklejone. -Co? Gdzie?
To tylko ślad na kurtce. Nieważne.
Moja podwózka.
Na razie.
-To było lepsze. -Co?
Wiesz...
To nie jest życie.
Tam jest życie.
Jedziemy.
Co z tą rodziną?
-O co ci chodzi? -Na ile ich przerobiłeś?
To była wtopa.
Co się stało? Przywiązałeś się?
Nie przywiązuję się.
Pierwsza zasada w “Życiu”.
Nie przywiązuj się.
-Do zobaczenia, dzieciaku. -To wszystko?
Masz.
“Niesamowity Gowango”. To jakiś żart?
Nie. Występuje w domach opieki i na przyjęciach dziecięcych.
Stworzycie świetną parę.
Co jest, kurwa! Pierdolę...
Taylor!
Cześć, Pete.
-Znamy się? -Nie.
Niełatwo było zorganizować spotkanie.
-Gina? -To bez znaczenia.
Nie znasz nas,
ale my wiemy dużo o tobie.
Jesteśmy fanami.
Słuchajcie. Nie jestem Pete.
Jesteś w chuj zabawny.
-Jest zabawny, co? -Tak jakby.
Mam twoje jebane prawo jazdy.
Ale to nie ty.
Jest fałszywe. Podrobiłem je.
Bardzo śmieszne.
Mamy wydruk twojego zwolnienia z więzienia.
Chwilę nam zajęło skumanie, po co obrobiłeś strzelnicę,
ale w końcu to rozgryźliśmy.
Jeśli nie zrobisz tego, czego chcemy,
spalimy tę farmę ze wszystkimi mieszkańcami.
Czego ode mnie chcecie?
Zabierz nas do swojej matki
i jedenastu milionów dolarów. mieszkańcami.