Otto, co ty wyprawiasz?
Zabrałaś pieniądze.
O czym ty mówisz?
O kaucji Chaytona Dockery'ego, 150 tysięcy dolarów.
Proces zaczyna się dzisiaj.
Jest w sejfie.
Już do niego zaglądałem.
Nie rozumiem tylko, dlaczego mnie okłamałaś.
Udawałaś, że zmieniłaś szyfr, bo jestem zapominalski.
Nigdy tego nie powiedziałam, sam tak myślałeś.
Wiesz, o czym pomyślałem? O tobie i Samie.
Myślałem, że zabraliście te pieniądze
i próbowaliście razem uciec.
Jak mogłeś tak pomyśleć?
Wszystko pasowało.
Sam odszedł w tym samym momencie, gdy zmieniłaś szyfr.
Myślałeś, że chciałam się zemścić za twoją zdradę?
Tak, częściowo.
Jesteśmy starym małżeństwem.
Wiem, kiedy masz kłopoty.
Nie chcę, żebyś znowu mnie okłamała, ale musisz odpowiedzieć mi na pytanie.
Proces Dockery'ego potrwa kilka tygodni.
Odzyskasz w tym czasie pieniądze?
Nie jestem pewna.
-Dokąd idziesz? -Nie pozwolę, żebyś trafiła do więzienia.
Albo gorzej.
To zależy, jak Dockery to przyjmie.
Czekaj.
Pete kombinator
Boże,
jaki śliczny maluch.
W czwartek nie mogę, a w piątek?
Powinien grać w reklamach.
-Tak uważasz? -Jasne.
-Gratulacje. -Dziękuję.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Szukam muzeum sztuki Housatonic.
Nie wiem, który to autobus.
Pomożecie mi?
Sprawdźmy rozkład.
Ona jest w tym lepsza.
To wygląda jak jakiś abstrakcyjny obraz.
Może trójką, a potem piątką?
Trafi pan tutaj i przejdzie jeszcze kawałek.
-Łatwizna. -Racja.
Możemy pana zaprowadzić.
Nie trzeba, poradzę sobie.
Dziękuję. Szczerze mówiąc, wczoraj nie byłem zbytnio zachwycony Bridgeport,
ale po poznaniu waszej dwójki
wszystko się zmieniło. Dziękuję.
Nie ma za co.
Jesteś piękna.
Naprawdę.
Szczęściarz z ciebie.
-Sukinsyn. -Co?
Dupek nas okradł.
Skarbie...
JEŚLI CHCECIE ODZYSKAĆ ŁUPY, SPOTKAJMY SIĘ PRZY STOŁACH.
Siadajcie, ślicznoty.
To nie było wporzo.
Złodzieje nie powinni się okradać.
Wy okradliście mnie pierwsi.
Nie wiedzieliśmy, że jesteś jak my.
-Oddaj nam nasze łupy. -To za mało.
Chcemy wiedzieć, jak to zrobiłeś.
Byliście zbyt pewni siebie.
Byłem dla was jak batonik, któremu nie mogliście się oprzeć.
To wasze rzeczy.
Powiedzmy, w końcu ukradliście je jak zwykli chuligani.
Fajnie było. Idziemy.
Dobrze zgrywasz to w czasie. Wiesz,
kiedy wyjąć portfel.
Za to ty robisz to zbyt ostro.
Rzucasz się na pierwszą okazję.
Gdybyś chciał działać sam, nauka zajęłaby ci lata.
A ty działasz sam?
Gdy stajesz się dość dobry, druga osoba jest balastem.
No dobra, zwinąłeś kilka portfeli z plecaka.
Żaden z ciebie Houdini.
Wiecie, co Houdini mawiał o kieszonkowcach?
Że najlepszymi kieszonkowcami są kobiety.
Dlaczego? Bo są cierpliwe.
Załatwił cię.
Nie jesteś byle złodziejaszkiem. Wymiatasz!
Musisz się tym dzielić. Powiedz, jak to robisz.
Musicie wyświadczyć mi przysługę.
Jaką?
Macie samochód?
A jeśli tak?
Śledzicie kogoś czasem?
Jeśli ofiara jest tego warta.
Nikt nas nigdy nie złapał.
Dobrze. Chcę, byście kogoś dla mnie śledzili.
-Czemu sam tego nie zrobisz? -Po co tyle pytań? 300 dolców.
-Trzy stówy. Tak czy nie? -Nie.
Czekaj.
Jeśli to zrobimy, nauczysz nas kilku sztuczek.
Zgoda.
Zrobimy to.
Walić to. Zgoda.
Boże, ratujesz mi życie. Umieram z głodu.
-Zjesz coś? -Wystarczy mi kawa.
-Coś nie tak? -Nie, wszystko gra.
Pamiętasz, co robimy trzeciego?
Ryby na jeziorze Crescent.
Jimmy zarezerwował już domek i łódź, musimy zwrócić mu kasę.
Wyleciało mi to z głowy, w tym roku będę musiał odpuścić.
Co? Nie.
Przywiozę Pete'a, nie możesz tego przegapić.
Cieszę się, że znowu ze sobą rozmawiacie. Minęło sporo czasu.
Chciałem cię o coś spytać. Pamiętasz Chaytona Dockery'ego?
Tak, oskarżyli go o produkowanie metamfetaminy.
Twoja babcia wpłaciła za niego kaucję, gdy byłem chory, więc nie byłem w temacie.
Dzisiaj zaczyna się jego proces. Broni go Lance.
Byłem ciekaw, czy wiadomo coś nowego.
Z tego co wiem, dowody są mocne.
Podczas drugiej rewizji znaleziono pełno pseudoefedryny.
Takich ilości używa się tylko do produkcji mety.
To tylko poszlaka.
Tyle że ktoś go wsypał. Mają świadka.
Jeśli Lance nie zdziała cudu, facet sobie trochę posiedzi.
Ale cuda się nie zdarzają.
Przepraszam. Mogę?
Szukam pewnej informacji.
Zależy jakiej.
Cóż, Ido.
Jakie ładne imię.
Ostatnio kupiłam pewną nieruchomość.
W moim domu był pożar, straciłam wszystkie pamiątki,
zdjęcia dzieci i wnuków. To było straszne.
-Przykro mi to słyszeć. -Dziękuję.
Straciłam też wszystkie dokumenty dotyczące mojej inwestycji.
Mogę załatwić kopię umowy.
Byłoby cudownie.
Muszę namierzyć pierwszego właściciela.
Znalazłam tam coś, co chciałabym mu zwrócić.
-Szukała pani w internecie? -Tak.
Ale znalazłam tylko firmę fasadową.
Potrzebuję nazwiska i adresu jej właścicielki.
O ile dobrze pamiętam, miała na imię...
Victoria.
Nie mogę podawać danych osobowych.
Na pewno? To bardzo ładna złota bransoletka.
Z wygrawerowanym imieniem.
Okazała się całkiem cenna.
Na jej miejscu chciałabym ją odzyskać.
Przykro mi, nie mogę.
Ma pani piękny sweter.
To ścieg patentowy?
Próbowałam go, ale wciąż
omijałam jakiś ścieg w połowie pracy.
Ostatnio wręcz się przez to rozpłakałam.
Trzeba rozpruć ścieg do miejsca, gdzie zrobiło się błąd
i go usunąć.
-I tyle? -Tak.
Pani dzieło mówi samo za siebie.
Proszę powiedzieć,
sprzedaje pani swoje prace?
Chciałabym mieć taki sweter.
To dzieło siostrzenicy.
Chciała, bym nosiła go do pracy. Tylko dlatego mam go na sobie.
Czego się nie robi dla rodziny.
Wie pani co?
Może zamówi pani dla mnie
sweter od swojej siostrzenicy?
Lubię wspierać młodych ludzi.
-Daje pani tyle za taki sweter? -Oczywiście.
A za co innego?
Ma pani adres swojej inwestycji?
Otto, do cholery, nagrałam dziesięć wiadomości. Oddzwoń.
Mam wszystko pod kontrolą. Nie zrób niczego głupiego.
Sprawdzam, czy niczego nie potrzebujesz.
Może zawieźć cię później do sądu?
-Nie, poradzę sobie. -Wejdź, Otto.
Wejdź.
Kwahu.
Dla ciebie i Audrey.
Wiem, jak lubi sarninę.
Dziękuję. Będzie zachwycona.
Podziękuj jej za wpłacenie kaucji.
Nie każdy by to zrobił.
Znamy się od lat. Cieszę się, że mogliśmy pomóc.
-Martwię się. -Nie ma czym, tato.
Sam byłem w więzieniu. Dostałem najwyższy wyrok.
Nie chcę tego dla ciebie.
Drugi nalot.
W najlepszym wypadku może dostać 10 lat.
Tato.
Słuchaj syna.
Nie można myśleć o najgorszym.
To w niczym nie pomaga.
Odprowadzisz mnie do auta?
Nie chciałem mówić przy twoim ojcu,
ale...
rozumiem jego troskę.
Straciłem swoje dzieci.
Ale zrobiłbym wszystko, by chronić moje wnuki.
Z pewnego źródła wiem,
że dowody przeciwko tobie są mocne.
Możesz spędzić kilka lat w więzieniu.
Gdy pomyślę o Kwahu i o tym,
-jaki to będzie dla niego cios... -Czemu mi pan to mówi?
Znam pewnych ludzi.
Za niewielką sumę
mogą bezpiecznie wywieźć cię do Kanady.
Potem ruszysz za granicę.
-Więc mam uciekać? -Próbuję być z tobą szczery.
Jeśli to zrobisz, nie będzie łatwo, ale...
będziesz wolny.
A twój ojciec nie będzie musiał oglądać cię zza krat.
Ale musisz zdecydować szybko.
Doceniam pana szczerość.
Nie każdy może się nią poszczycić.
Spróbuję jednak szczęścia przed sądem.
Dziękuję za troskę. Dobry z pana człowiek.
-Czego chce? -Nie mam pojęcia.
Stary, nie wytrzymam. Powiedz.
Nie mówił.
Nie! Puszczaj, muszę stąd iść.
Nie biegaj, bo jeszcze bardziej zjebiesz sobie stopę.
-Pierdol się. -Rusz się.
Co to ma, kurwa, być?
No proszę, przyszedł.
Pomyślałem, że zjemy razem lunch. Mam twoje ulubione dania.
Kaczkę po pekińsku, chow mein,
nawet to gówno z tofu.
Żartujesz, tak?
No już, siadaj.
Jedz.
Nie jestem głodny.
Namów go, Richie. Jeśli chcesz stać,
proszę bardzo, ale pomyślałem, że twój obecny stan
mógł zaburzyć twoją równowagę.
Nie chcę sobie żartować z...
To było niefortunne, ale to nie ja
stworzyłem ten problem, tylko twój brat.
My dwaj po prostu w tym tkwimy.
Co nie oznacza, że nie możemy sobie pomóc.
-Naprawdę? -Tak.
-Chcesz, żebym ci pomógł? -Chcę.
Boże, ale pycha.
No już, Eddie, siadaj.
Zaraz coś ci nałożę. Patrz.
Tofu.
Nie wiem, dlaczego to jesz, ale...
Tutaj mamy ryż.
Mam problem z jedną z moich gier.
Chyba możesz mi pomóc.
Rozumiem.
Skoro masz problem z grą, a ja mogę ci w tym pomóc,
to musi chodzić o Mukherjeego.
Kutas oszukuje. Wiem to, ale nie mogę go złapać.
Musisz to dla mnie wypatrzyć.
Wtedy tak cienko zapiszczy, że usłyszą go nawet w Mumbaju.
Jak masz wehikuł czasu albo palec. Jeśli nie, to wal się.
Myślisz, że to mądre?
Mam się uśmiechać przed Mukherjeem.
Więc co będę z tego miał?
Poza cholernym chińskim żarciem.
-A czego chcesz? -Jak myślisz?
Chcę, byś zapomniał o długu Mariusa i dał mi spokój.
To sprawa między Mariusem i mną. Nie mogę ci tego dać.
Więc jeśli Marius nie zdobędzie dla ciebie kasy,
tak po prostu odetniesz mi palec?
Może zrobisz to od razu?
Dobrze. Richie.
Chcesz się ze mną bawić, gnojku?
No już, pokaż, co potrafisz, fiucie.
-Pokaż, co potrafisz. -Proszę, kochanie.
Siadaj, cipo.
Chcesz dorwać Mukherjeego.
Tak, ale pewne rzeczy ciężko znieść.
Ten śmieć kazał mi się walić.
Wiem.
Daj mi tylko trochę czasu. Muszę się nim zająć.
Nie chcemy, żeby Mukherjee widział, że jego ulubieniec jest poobijany.
Eddie ma poprowadzić tę grę albo zabiorę coś więcej niż jebany palec.
Dobrze.
Jak ty to robisz?
Masz słuchać Karoliny.
Bo inaczej będzie nieprzyjemnie.
-Zrozumiałeś? -Tak.
Smacznego.
Ręce do góry. Nie ruszaj się.
-Nie ruszam się. -Odwróć się.
Czemu facet, który mnie okantował, tutaj wrócił?
Wyjaśnię, ale...
Byłoby łatwiej bez tej wymierzonej we mnie strzelby.
Nie, już raz mnie oszukałeś, skurwielu.
Mam w kieszeni coś, co chciałbym ci pokazać.
Mogę do niej sięgnąć?
Jedną ręką. Powoli.
Połóż to na ladzie.
A teraz się cofnij.
Proszę, nie rób tego. Daj mi wyjaśnić.
Trzydzieści sekund.
Gdy byłem tu wczoraj
i opowiedziałem ci o pielęgniarce, która okradała moją babcię,
to kłamałem. Tamta kobieta była moją babcią.
Ma demencję. Zastawia w lombardach pamiątki rodzinne.
Po całym mieście szukam tego,
co sprzedała. Większość to buble, jak ten zegar.
Ale potem zniknął rolex mojego ojca,
który wcześniej należał do jego ojca.
To jedyna pamiątka, jaką mam.
Więc gdy tu przyszedłem
i zobaczyłem ten zegarek,
coś we mnie wstąpiło.
Gdybyś zapytał, zamiast kraść,
powiedziałbym ci, że tego zegarka nie przyniosła babcia.
Tylko dyrektor banku - hazardzista.
Teraz już to wiem.
Znaleźliśmy zegarek ojca w kącie szuflady.
Chciałem przeprosić i naprawić szkodę.
Pozwolę ci odejść.
Pod jednym warunkiem. Już nigdy się tu nie pokażesz.
-Dziękuję. Dobrze. -Idź już.
Wiem, że nie mam prawa o to pytać,
ale wciąż próbuję namierzyć wszystko, co sprzedała babcia.
Ma pan może listę rzeczy, które tu przyniosła?
No już, pozwól mi wreszcie otworzyć oczy.
Chcesz mi przywalić? To już.
Jeszcze kilka kroków.
Dobrze, czekaj.
Otwórz.
Co to?
Jacht, który zamierzam kupić.
Ty...
Chcesz go kupić?
Serio?
Ja ledwo utrzymuję dzieci, a ty kupujesz jacht?
Pojebało cię?
To nie fair, próbuję pomóc.
Wciąż się przede mną zamykasz.
-Ciekawe dlaczego. -Znowu to samo.
-Tak. -Wiem, że zjebałem sprawę.
Jak mam ci to wynagrodzić, skoro mi nie pozwalasz?
Super, znowu się kłócimy.
To nie tak miało być.
Pamiętasz, jak krótko po narodzinach Jacoba
wynajęliśmy jacht i popłynęliśmy na Pleasure Beach?
Pamiętam. To były moje ostatnie wakacje.
Gdy wypływaliśmy z Bridgeport,
czułaś się, jakby ktoś zdjął z ciebie wielki ciężar.
Powiedziałaś: “Chciałabym mieć ten jacht”.
Możemy stąd odpłynąć. Tylko ty, ja i dzieci.
Wiem,
że postąpiłem głupio.
Byłem samolubny, do teraz tego żałuję.
Przykro mi, że musiałaś dowiedzieć się tego od kogoś innego.
Nie rób z Audrey wymówki.
Nie robię. Byłem dupkiem.
Zasłużyłem na to, żebyś mnie wyrzuciła.
Wiesz, że nie powiedziała ci tego, by cię chronić. Przepraszam. Kurwa!
-Możemy już iść. -Nie, masz rację.
Naprawdę?
Ona naprawdę myśli, że mnie chroni. Po prostu nie rozumie,
jak to jest, gdy ktoś wątpi w twój osąd.
Możemy przestać rozmawiać o Audrey?
Przepraszam, że zacząłem.
Proszę tylko o ostatnią szansę.
Nie będę naciskał. Ty zdecydujesz.
Jak wygląda w środku?
Panna Jemmett? Tu znowu Audrey Bernhardt. Musimy porozmawiać, to ważne.
Proszę oddzwonić.
-Kurwa! To bolało. -Przepraszam.
Muszę sprawić, żebyś do jutra mógł się pokazać.
Postaraj się nie ruszać.
Vince pewnie co noc mówi to samo tobie.
Mam go przymknąć?
Nie potrzebujemy kolejnych siniaków.
Walnę tam, gdzie nie będzie widać.
Nie rozumiem cię.
Jak możesz być z kimś takim jak Vince po wszystkim, co zrobił?
Nigdzie nie możesz się ruszyć bez tego goryla za plecami.
Strzał w nerkę.
Trzymaj się ode mnie z daleka!
-Ufasz mi? -Czy ci ufam?
-Tak. -Jasne.
Eddie boi się i wścieka.
Jeśli spędzę z nim chwilę sama,
przekonam go do gry.
Vince dał mi zadanie. To ty nim jesteś.
Oczywiście.
Dobrze cię widzieć, kochanie.
Pozwoliłam sobie zamówić dla ciebie specjalne, zawałowe danie.
Jesteś jedyną osobą z twojej rodziny, na której widok zawsze się cieszę.
Ja też tęsknię.
Trzymasz się z dala od kłopotów?
Mam cię z czegoś wyciągać?
Nie. Nie wdaję się w kłopoty.
Wiem, że kłamiesz. Przynajmniej cię nie złapano.
Czemu mam zawdzięczać to zaproszenie na śniadanie?
To na twoją jaskrę.
Teraz już wiem, że czegoś chcesz.
-Skoro o tym wspominasz... -Wreszcie.
Nigdy nie dawaj czegoś za nic.
Co musi zrobić stary Sam, by zasłużyć na swój lek?
Chodzi o kuzyna Pete'a. Wiesz, że wrócił po 20 latach.
Wszyscy są zachwyceni,
ale coś tutaj nie gra.
To znaczy?
To chyba nie jest Pete.
-Dlaczego tak sądzisz? -Podpuściłam go.
Dowiedziałam się, że w dniu jedenastych urodzin
przydarzyło mu się coś strasznego.
Podsunęłam mu fałszywą historyjkę, a on się na niej wyłożył.
Kochanie,
jedenaście lat? Kto pamięta takie rzeczy?
Ja nie pamiętam nawet, co właśnie zjadłem.
Mówię ci, coś jest z nim nie tak.
Nie mówię, że się mylisz, ale...
Mówię to najmilej, jak potrafię.
Dlaczego ktoś miałby wkręcać się do twojej rodziny?
Tyle wiem o kuzynie Pecie.
-Chciałem powiedzieć twojej babci... -Rozmawiałeś z babcią?
-Nie, zapomnij, że mówiłem... -Powiedz.
Nie powinienem ci tego mówić.
Gdy tu wrócił, twoja babcia kazała mi go śledzić.
To przestępca.
Ma znajomości w Nowym Jorku.
Jeśli jest z nim tak źle, jak myślę, wkrótce to wyjdzie na jaw.
Tylko się w to nie mieszaj. Nic nie rób.
NOWOJORCZYK PETE MURPHY ARESZTOWANY
Nie wierzę, że to zrobiliśmy.
Przyznaj, było całkiem miło.
Zawsze jest miło. To cała reszta jest problemem.
Jesteś naprawdę piękna.
Przestań.
Komplementy nadal cię peszą?
Nie, ja... Nie.
Owszem.
Dobrze, dziękuję za komplement. Powinniśmy już stąd pójść.
Muszę coś powiedzieć.
To cię może przestraszyć, ale wysłuchaj mnie.
Jak już mówiłem, nie chcę naciskać.
Ale nie chcę też czekać.
Chcę, byśmy byli rodziną.
Ty, ja, Ellen i Jacob.
Chcę ci pokazać, że się zmieniłem.
A jeśli nie jestem na to gotowa?
Uszanuję to.
Chcę tylko wiedzieć, na czym stoję.
Wiem, na czym stoisz.
Nie masz dzisiaj procesu Dockery'ego?
I tak zepsuję mu prysznic.
PRZYPOMNIENIE OPŁAĆ CZYNSZ VICTORII
-Gdzie on jest, panno Crew? -Wysoki sądzie,
świadek został wezwany i miał zeznawać.
Clark w środę wyszedł na polowanie. Nie wrócił.
Proszę o odroczenie, aż go znajdziemy.
Oskarżenie opiera się na zeznaniu tego świadka.
Wnoszę o unieważnienie procesu.
Nie posunę się tak daleko.
Ponieważ mamy piątek,
do poniedziałku musi pani odnaleźć swojego świadka.
-Dziękuję. -Kolejna sprawa.
-Dlaczego nie oddzwaniałeś? -Jezu!
-Audrey... -Czemu nie oddzwaniałeś?
Miałem to zrobić zaraz po wyjściu z sądu.
-Siedzisz w sądzie od trzech dni? -Mam też swoje życie.
-Potrzebuję mojej forsy. -Musisz uzbroić się w cierpliwość.
Mieli to ogłosić tydzień temu.
Mówiłeś, że od razu będziemy sprzedawać.
To po prostu trwa nieco...
Nie mam już czasu!
Masz jakiś problem? Pomogę.
W tym mi nie pomożesz.
-Byłam w domu Victorii... -Co?
Zostawiłam jej kilka wiadomości. Nic.
Dlaczego to zrobiłaś? Wszyscy mieli pozostać anonimowi.
Nie mogłam cię znaleźć. Mam kłopoty.
Nieważne dlaczego. Muszę porozmawiać z Victorią.
Sprzedaj mój pakiet jednemu z kupujących.
Niedługo stracę cholerną farmę.
Chyba nie powinniśmy rozmawiać, gdy...
Nie słyszy nas.
Wolałabym nie ryzykować.
-Hej! -Co?
Co tak długo?
-Proszę pani... -No co?
Nie powinieneś tak długo tam siedzieć.
Proszę.
Nie, wynocha!
Weź głęboki oddech.
Już od dawna wysyłasz mi klientów
i doceniam to, że dopuściłeś mnie do pierwszych umów, ale...
zrobiłam się chciwa. Przesadziłam.
Chcę mojej forsy. Teraz.
Chcesz zrezygnować z ogromnej wypłaty?
Nieważne. Błagam, oddaj mi moją forsę.
Dobrze.
Powiem pozostałym o twojej działce.
Może nawet dostaniesz coś ekstra.
Tylko obiecaj, że nie będziesz już próbowała skontaktować się z Victorią.
-Jeśli się przestraszy, nie pomoże ci. -Obiecuję.
Ja... dziękuję.
To było... Dziękuję.
Patrz, gdzie leziesz.
To ty na mnie wpadłeś.
To adresy miejsc, które odwiedziła. Pierwszy z nich to urząd.
Drugi to jakiś budynek w Queens.
Ostatni był sąd. Pobiegła za jakimś facetem do kibla.
A ja musiałem tam za nimi wejść, jak jakiś kretyn.
Ale coś usłyszałem.
Co takiego?
Powiedziała mu, że jeśli szybko
nie sprzeda jakiejś ziemi, straci farmę.
I że musi porozmawiać z Victorią.
Usłyszałeś nazwisko tej Victorii?
Macie chociaż nazwisko tego faceta?
Nie tylko imię.
Brawo.
Nauczysz nas czegoś?
Pomogliśmy ci, a ty nas wystawiasz?
Chcesz się uczyć? Pierwsza lekcja:
zrzuć 70 kilo.
Co to ma, kurwa, znaczyć?
Ty się do tego nadajesz. On nie. Zostaw chłopaka, a pogadamy.
Mogę tu chwilę posiedzieć?
Coś nie tak?
Nie wiem, co powiedzieć, żeby nie brzmieć głupio.
Wcześniej cię to nie powstrzymywało.
Ellen i Jacob są dla mnie najważniejsi.
Zrobiłabym dla nich wszystko.
Ale... samej jest mi ciężko.
Wiem. Moja mama też była sama.
Rzecz w tym, że ja i Lance znowu się do siebie zbliżyliśmy.
Wszystko szło dobrze. Nie mówię tylko o seksie,
z tym nigdy nie było problemu.
Jakiś czas temu miałam durne marzenie,
chciałam mieć jacht. Nie myślałam,
że będzie o tym pamiętał.
A teraz chce taki kupić. Dla mnie i dla dzieci.
Chce kupić jacht?
To świetnie.
Wiesz, co jeszcze jest świetne? Czynsz, zakupy...
Zawsze chciał mi w tym pomagać, ale go odpychałam.
Bywałam dumna i uparta.
Ciekawe, skąd mi się to wzięło.
Wygląda na to, że wszystko sobie układacie.
-To świetnie. -Nie...
Pamiętasz, jak ci mówiłam, że mnie zdradził?
Z urzędniczką z sądu.
Tricia. Pracowali razem, ale na stosunkach zawodowych się nie skończyło.
Audrey się o tym dowiedziała.
Nie mam pojęcia, skąd ona zawsze wszystko wie.
Powiedziała mi o tym, pewnie z wielką radością.
-Wyrzuciłam go z domu. -Wiem o tym.
Może zapomniałam wspomnieć o tym, że pogoniłam go
kijem baseballowym.
Myślisz, że znowu cię zdradza?
Cóż... Boże.
Zobaczyłam coś na jego telefonie.
Przypomnienie o opłaceniu czynszu Victorii.
Jeśli opłaca czynsz jakiejś kobiety,
to na pewno z nią sypia.
Wie, że... Czy ja przesadzam?
Odbija mi bez powodu? Po prostu nie...
Zaufaj instynktowi.
A żebyś wiedział!
O mój Boże.
-Przepraszam. To głupie. -Nie szkodzi.
Kurwa, czemu go nie spytałam?
Ta wiadomość mogła oznaczać wszystko.
Sama pozwalam się wodzić za nos.
Boże. Dzięki, że mnie wysłuchałeś.
Musiałam pogadać z kimś, kto nie będzie mnie oceniał. Dzięki.
Nie ma za co.
Nie wierzę, że biorą tę sprawę poważnie.
Groził mi i zaatakował mój wóz. A wiedział, że jestem gliną.
Mówiłem, że sprawdzili kamerę.
Po tym, jak ją namierzyłem.
Na nagraniach nie było twojego wozu.
Nie mamy dowodu, że coś zrobił.
Mamy tylko zeznania twojego kuzyna i twoje. Wasze słowo przeciw jego.
Patrz, masz gościa.
Pogadamy o tym później.
Cześć, Carly.
-Co usłyszałaś? -Nic.
Tak czy inaczej, zachowaj to dla siebie.
Nie ma problemu.
Ty też ukrywałeś moje tajemnice.
Muszę ci coś pokazać.
Coś na temat Pete'a.
Miałem ciężki dzień. Nie wiem, co to jest,
ale będzie musiało poczekać.
No już, wkładaj. Vince chce, żebyś nosił uniform.
Muszę sprawdzić, czy pasuje.
Jeśli chcesz, to mu, kurwa, pomogę.
Dziękuję. To nie będzie konieczne.
Eddie potrzebuje tylko drinka, wtedy się uspokoi.
Eddie nie potrzebuje drinka.
No dobrze. Karolina go potrzebuje.
-Jasna cholera! -Co?
Kurwa, prawie odcięłam sobie palec.
Co mam zrobić?
-Przynieś plaster. -Skąd?
Z łazienki. Szybko.
-Mamy 30 sekund. -Jak je spędzimy?
-Marius był tu wczoraj. -Pieprzysz.
Miał broń. Zabiłby każdego, kto stanąłby na jego drodze.
-I nie zrobił tego? -Dzięki mnie.
Co? Dlaczego?
Bo by go zabili, ciebie też.
A na sumieniu mam już śmierć Charliego. Jak my wszyscy.
Pomagam Mariusowi. Załatwimy Vince'a.
W porządku? Co z twoją ręką?
Nadal krwawi. Dziękuję.
-Proszę. -Dzięki.
Mam też dobrą wiadomość: Eddie pójdzie na układ.
Prawda, Eddie?
Co ty robisz, do cholery?
-Przepraszam. Kim pan jest? -Menedżerem. A pan?
Keith Conway.
Wpadłem do miasta, żeby zobaczyć Muzeum Barnum.
Wynająłem ten dom przez internet. Klucz miał być
pod wycieraczką.
Kto go panu wynajął?
Victoria Jemet. Albo Janet... Jemmett?
-Spotkał się pan z nią kiedyś? -Nie.
-No to jest nas dwóch. -Słucham?
Nigdy jej nie widziałem. W domu nie ma żadnych mebli.
Chyba nigdy się nie wprowadziła.
Chyba pan żartuje.
Więc mnie oszukała?
To sprawa między wami.
Ma pan może jakiś kontakt do niej?
Może uda mi się ją namierzyć.
Co miesiąc płaci czynsz, na czas. Gotówką, przez otwór na listy.
Dopóki dostaję pieniądze, nic mnie nie obchodzi.
Dzięki, jebany dupku.
-Musimy porozmawiać o... -To może poczekać.
Jestem w złym nastroju.
Chyba zaraz się pogorszy.
-Nie możemy później? -Pete jest przestępcą.
-Wiem, kto ma pieniądze. -Kto?
Były Julii.
Ten prawnik.
Audrey wisi mu 175 kawałków.
Jak ją oszukał?
Czymś w rodzaju nigeryjskiego szwindla.
Co zamierzasz zrobić?
Też go oszukam.
Joseph? Tu Marjorie. Marius tu jest...
GDZIE JEST 175 TYSIĘCY?
Możemy podsunąć mu kobietę.
Tak, kilka lat temu nieźle nam to wyszło.
To niewłaściwa pora. Akurat próbuje odzyskać Julię.
Nie jest na tyle głupi, żeby to spieprzyć.
-Nie możemy na to liczyć. -Nie.
A może inne nieruchomości?
Ale może się zorientować.
Albo będzie na tyle pewny siebie,
że nie będzie się spodziewał.
Hubris. Zawsze działa.
-Prawie zawsze. -A zawyżenie wartości?
Mogłoby się udać.
Będzie ciężko, zwłaszcza, że cię zna.
Może właśnie to sprawi, że się uda?
Nie będzie podejrzewał mnie o oszustwo,
bo podejrzewa, że chcę oszukać moją kuzynkę.
A chcesz?
Nie mam kuzynki.
Jeśli jest ładna, to czemu nie?
-Nie jest prawdziwą kuzynką. -Wróćmy do tematu.
Jeśli chcesz oszukać go w ten sposób,
będziesz potrzebował kogoś, kto już to robił.
Porter.
Nie, myśli, że kazałem zabić jego brata.
Myli się.
-Nie jestem tego taki pewien. -A ja tak.
Jeśli Marjorie dała już sobie spokój...
Co? Oszczędzam mój gniew dla tego, kto pociągnął za spust.
Zaparzę kawy.
Z tego, co słyszałam, z Porterem nie jest najlepiej.
O mój Boże.
Ale mnie nastraszyliście.
Coś nie tak?
Wiemy, że jesteś przestępcą.
To ty?
NOWOJORCZYK NAPADA NA STRZELNICĘ
To prawda? Siedziałeś?
Tak.
Właśnie dlatego mnie potrzebujecie. jest najlepiej.