Otto, apa yang awak buat?
Saya tahu awak curi.
Apa yang awak cakapkan?
Cagaran Chayton Dockery, $150,000 secara tunai.
Perbicaraan bermula.
Wang dalam peti.
Audrey, saya nampak, okey?
Saya tak faham kenapa awak tipu saya.
Saya fikir yang awak tukar kod sebab saya bodoh.
Saya tak pernah kata begitu, awak yang kata.
Nak tahu apa yang saya fikir? Awak dan Sam.
Saya rasa yang awak ambil duit itu
dan lari dengannya.
Kenapa fikir begitu?
Macam logik.
Sam sokong musuh kita. Waktu sama awak tukar kod.
Kalau awak curang, saya sama juga?
Mungkin itu sebabnya.
Kita dah lama kahwin.
Saya tahu awak ada masalah.
Saya tak mahu awak tipu saya lagi, tapi saya cuma nak satu jawapan.
Perbicaraan Dockery lambat lagi.
Boleh awak dapat wang semula?
Saya tak pasti.
-Otto, nak ke mana? -Saya tak nak awak masuk penjara.
Atau lebih teruk,
apabila Dockery tahu tentangnya.
Otto, tunggu.
Oh, Tuhan.
Comelnya anak awak.
Khamis ada hal, kalau Jumaat?
Dia patut masuk iklan.
-Betulkah? Awak rasa begitu? -Mestilah.
Hai.
-Tahniah. -Terima kasih.
Tumpang tanya, maaf ganggu awak.
Saya cari Muzium Seni Housatonic.
Saya cari laluan bas.
Tak jumpa. Boleh tolong?
Ya, mari tengok jadual.
-Okey. -Dia tahu.
Bagus, peta ini macam lukisan abstrak.
Mungkin laluan tiga hingga lima.
Di sana, jalan dua blok ke selatan.
-Ambil laluan pertama. -Senang saja.
Kami boleh tunjuk jalan.
Tak mengapa. Saya boleh cari sendiri.
Terima kasih. Semalam saya tak suka
Bridgeport tapi selepas jumpa awak,
semuanya berubah. Terima kasih.
Sama-sama.
Terima kasih.
Tengoklah awak.
Awak bertuah.
-Celaka. -Apa?
Dia curi barang kita.
Sayang...
JIKA NAK BARANG AWAK, JUMPA SAYA DI MEJA PIKNIK
Duduklah, orang yang hebat.
Tak baiklah.
Bukankah, "Penghormatan sesama pencuri"?
-Awak curi daripada saya dulu. -Ya.
Kami tak tahu awak mencuri.
-Beri semula barang. -Itu tak cukup.
Saya nak tahu cara awak lakukan.
Sejujurnya, awak cuma terlebih yakin.
Saya seperti bar coklat dan awak berdua sangat lapar.
Ini barang awak.
Bukan milik awak sebab awak curi seperti budak jahat.
Seronok. Jom pergi.
Masa awak bagus. Tahu waktu tepat
ambil dan letak.
Awak tahu hanya jalan di pusat bandar.
Awak cuma nak ambil kesempatan.
Orang macam awak ambil masa bertahun untuk bertindak sendirian.
Awak sendirian?
Awak makin mahir, orang hanya beban pada awak.
Awak curi beberapa dompet dan telefon dari beg galas.
Awak bukan Houdini.
Tahu Houdini kata tentang penyeluk saku?
Penyeluk saku terbaik ialah wanita.
Kenapa? Sebab mereka sabar.
Dia kenakan awak.
Awak bukan hanya sendirian. Awak sangat bagus.
Awak perlu ajar. Tunjukkan cara awak buat.
Saya perlukan bantuan.
Bantuan apa?
Awak berdua ada kereta?
Kalau kami ada?
-Awak pernah ekori orang? -Ya.
Jika sasaran itu berbaloi.
Tak pernah tertangkap.
Bagus, saya nak awak ekori seseorang.
-Kenapa tak buat sendiri? -Kenapa banyak soalan? $300.
-$300, setuju atau tak. -Tak.
Sekejap.
Kalau kami lakukannya, awak ajar kami.
Okey.
Setuju.
Apa-apa sajalah. Setuju.
Awak selamatkan saya. Saya kebuluran.
-Awak nak makan? -Kopi dah cukup.
-Ada yang tak kena? -Semua baik.
Awak datang tiga hari bulan ini?
Memancing, Tasik Crescent?
Jimmy dah tempah kabin dan bot. Dia minta orang bayar.
Saya terlupa, mungkin saya tak pergi tahun ini.
Apa? Janganlah.
Saya bawa Pete sekali, awak perlu ikut.
Bagus lihat awak berdua rapat semula. Sudah agak lama.
Hei.
Saya nak tanya sesuatu. Awak ingat Chayton Dockery?
Didakwa kerana memiliki pendahulu dadah, ya?
Nenek awak jamin dia semasa saya sakit, jadi saya tak tahu.
Saya tersedar perbicaraan hari ini. Lance peguamnya.
Tertanya-tanya berita baik kes itu.
Saya dengar yang kes itu sukar.
Kesalahan kedua, tertangkap dengan Pseudoephedrine.
Tiada sebab memilikinya sebanyak itu kecuali buat dadah.
Bukti mengikut keadaan.
Semasa dia ditangkap, ada saksi.
Dia akan dipenjarakan lama kecuali Lance berjaya buat helah.
Kalau bolehlah.
Maaf. Boleh saya duduk?
Hai, saya harap awak boleh tolong beri sedikit maklumat.
Bergantung pada maklumat.
Baiklah, Ida.
Cantik nama. Begini.
Saya beli harta tanah baru-baru ini.
Rumah saya terbakar, hilang semua pusaka keluarga,
gambar anak dan cucu saya. Sangat teruk.
-Saya bersimpati. -Terima kasih.
Saya juga kehilangan dokumen pelaburan harta tanah.
Saya beri salinan dokumen.
Sangat bagus.
Cuma saya perlu cari pemilik asal.
Saya ada sesuatu yang ingin pulangkan.
-Awak boleh cari dalam talian. -Ya.
Masalahnya, ia syarikat palsu.
Saya perlu nama dan alamat rumah pemilik.
Saya rasa namanya...
Victoria.
Tak boleh beri maklumat peribadi.
Awak pasti? Seutas gelang tenis yang cantik.
Namanya terukir.
Terbukti agak bernilai.
Kalau saya, pasti saya mahukannya.
Maaf, tapi tak boleh.
Cantik baju sejuk awak.
Adakah itu jahitan brios?
Saya pernah cuba brios,
selalu jatuhkan jahitan di separuh jalan.
Kali akhir berlaku, saya menangis.
Caranya jatuhkan saja terus jahitannya yang tersilap,
tarik saja ia keluar.
-Begitu saja? -Begitu saja.
Hasil tangan awak memang cantik.
Beritahu saya,
awak pernah jual?
Saya mahu baju sejuk begitu.
Anak saudara yang jahit.
Dia mahu saya pakai. Itu saja sebab saya pakai.
Kita berkorban untuk keluarga, bukan?
Beginilah.
Apa kata awak pesan
baju panas untuk saya dari anak saudara.
Sangat bagus tolong orang muda mula berniaga.
-Untuk baju panas seperti ini? -Mestilah.
Untuk apa lagi?
Awak ada alamat pelaburan harta tanah itu?
Otto! Sudah sepuluh mesej, telefon semula.
Saya uruskan semua. Jangan buat benda bodoh.
Saya...
Saya nak periksa jika awak bersedia.
Nak tumpang ke mahkamah atau apa-apa?
-Tak, saya okey. -Masuklah, Otto.
Masuklah.
Kwahu.
Buat awak dan Audrey.
Saya tahu dia suka daging rusa.
Menyusahkan saja. Dia akan sangat gembira.
Terima kasih sebab jamin Chayton.
Tak semua orang mahu.
Kita dah lama kenal, Kwahu. Kami gembira menolong.
-Saya risau, Otto. -Ayah, tak perlu risau.
Saya pernah dipenjarakan, tempoh paling lama mereka beri.
Tak mahu awak laluinya.
Kesalahan kedua.
Paling teruk, hukuman sepuluh tahun.
Ayah.
Dengar cakap anak awak.
Tak bagus fikir yang buruk.
Tidak membantu.
Temankan saya ke trak?
Saya tak mahu kata apa-apa di depan ayah awak.
Namun,
saya faham kerisauannya.
Anak-anak saya sudah tiada.
Saya rela buat apa saja untuk cucu saya.
Chayton, saya dengar
daripada sumber, kes menentang awak kukuh.
Awak mungkin dipenjarakan.
Apabila saya fikirkan Kwahu,
-akibatnya pada dia... -Kenapa beritahu?
Saya kenal orang.
Untuk sedikit harga,
boleh hantar awak ke rizab di Kanada.
Pergi ke luar negara.
-Awak fikir saya patut lari. -Saya cuma jujur.
Kalau awak buat, tak mudah tapi...
ada kebebasan.
Ayah awak tak perlu lihat awak di sebalik tirai besi.
Cuma awak perlu cepat.
Saya hargai kejujuran awak.
Jarang orang berterus-terang.
Saya akan cuba dibicarakan.
Terima kasih fikirkan saya. Awak baik.
-Apa yang dia mahu? -Entahlah.
Saya tak boleh buat. Beritahu saja.
Dia tak beritahu.
Tidak. Lepaskan saya. Saya perlu pergi.
Kalau lari dengan kaki itu, kaki awak lebih teruk.
-Bedebah. -Jalan.
Apa semua ini?
Hei, itu pun awak.
Kita patut makan tengah hari. Saya pesan kesukaan awak.
Itik Peking, chow mein,
tauhu busuk yang awak suka.
Awak bergurau?
Hei, mari. Ayuh duduk
dan makan.
Saya tak lapar.
Tak mengapa, Richie. Kalau dia nak berdiri,
saya cuma fikir memandangkan
awak dah tiada jari kaki, tak seimbang pula nanti.
Begini, saya tak berniat mengejek.
Apa yang berlaku dikesali tapi...
bukan saya punca masalah, tapi awak.
Kita tersepit di tengah-tengah.
Tak bermakna tak boleh saling menolong.
-Betul? -Ya.
-Awak nak saya tolong awak? -Ya.
Oh, Tuhan, sedapnya.
Jom Eddie, duduklah.
Biar saya hidangkan. Tengok.
Tauhu.
Saya tak tahu kenapa awak makan.
Tengok, ada nasi.
Saya ada masalah dengan permainan saya.
Masalah yang awak boleh tolong.
Begitu rupanya.
Awak ada masalah dan perlukan bantuan saya,
jadi mesti hal Mukherjee.
Dia menipu, tapi saya tak boleh tangkap dia.
Saya nak awak mengesannya.
Supaya saya jadikannya penipu paling menyesal di Mumbai.
Okey.
Mesin masa atau ibu jari. Kalau tak, pergi mati.
Awak fikir bijak cakap begitu.
Awak perlu saya gembira dan ceria uruskan Mukherjee?
Jadi, apa ganjaran saya?
Selain daripada makanan Cina!
-Apa awak nak? -Apa lagi?
Lupakan hutang Marius dan lepaskan saya.
Hutang itu antara saya dan Marius. Tak boleh.
Jadi, kalau Marius tak dapatkan wang awak,
awak akan potong jari saya?
Kenapa tak buat saja sekarang?
Baiklah, Richie.
Dengar budak tak guna, berani main-mainkan saya?
Marilah. Kita tengok kalau awak berani sangat!
-Marilah cuba! -Sayang, tolong.
Vince.
Duduk, pengecut.
-Okey. -Okey.
Awak nak dapatkan Mukherjee.
Ya, tapi tahap kesabaran saya tipis.
Bedebah ini suruh saya mati.
Saya tahu.
Berikan saya sedikit masa. Saya akan uruskan dia.
Kita tak mahu Mukherjee tengok awak mengamuk, betul?
Okey.
Eddie akan urus permainan itu atau dia akan hilang lebih jari.
Ya, boleh.
Bagaimana awak buat?
Awak perlu dengar cakap Karolina.
Cara itu saja akan berkesan untuk awak.
-Awak faham? -Ya.
Okey.
Nikmati makanan.
Richie.
Helo.
Jangan bergerak.
-Saya tak bergerak. -Pusing.
Kenapa lelaki yang rompak saya kembali lagi?
Saya boleh jelaskan,
lebih mudah jika tiada senapang diacukan pada saya.
Awak tipu saya!
Ada sesuatu di dalam poket saya.
Boleh saya seluk poket kanan?
Satu tangan perlahan.
Letak atas kaunter.
Sekarang berundur.
Jangan buat begitu! Biar saya jelaskan.
30 saat.
Semalam, semasa datang
dan beritahu tentang jururawat yang mencuri,
saya tipu. Wanita itu nenek saya.
Dia nyanyuk dan dia keluar untuk gadai harta keluarga.
Saya pergi seluruh bandar untuk jejaki
barang dijual, biasanya tak berharga seperti jam itu.
Namun, jam Rolex ayah saya hilang
iaitu milik datuk saya.
Cuma itu barang peninggalannya.
Semasa datang
dan nampak jam itu,
saya rasa tak keruan.
Kalau awak tanya, bukan curi,
saya beritahu awak bukan nenek yang jual jam itu.
Pengurus bank kaki judi yang gadai.
Barulah saya tahu.
Kami jumpa jam ayah saya di belakang laci.
Saya datang untuk minta maaf dan betulkan keadaan.
Okey.
Saya lepaskan awak.
Dengan satu syarat, jangan jejakkan kaki lagi ke sini.
-Terima kasih, okey. -Pergi.
Saya tahu saya tak berhak bertanya
tapi saya masih jejaki semua benda yang nenek saya gadai.
Ada tak senarai barang yang dia bawa ke sini?
Awak tak beri buka mata sejak bertolak.
Jika nak tolak buat saja.
Beberapa langkah.
Okey, sekejap.
Buka mata.
Apa itu?
Bot yang saya mahu beli.
Awak...
Awak nak beli itu?
Betulkah?
Saya susah hidup dengan anak-anak dan awak beli bot.
Awak dah hilang akal?
Ini tak adil, saya cuba membantu.
Bila saya rasa okey, awak tolak saya.
-Tertanya kenapa. -Selalu begini.
-Ya. -Saya tahu saya buat silap.
Bagaimana saya nak betulkan jika awak tak benarkan?
Bagus, sekarang kita bergaduh lagi.
Bukan ini sepatutnya berlaku.
Awak ingat sebaik saja Jacob lahir,
kita sewa bot itu dan bawa ke Pantai Pleasure.
Ya, saya ingat. Itu terakhir saya bercuti.
Sewaktu kita tinggalkan Bridgeport,
seperti beban diangkat daripada awak.
Awak kata, "Saya harap ini bot kita."
Kita boleh belayar pergi, hanya awak, saya dan anak-anak.
Dengar sini, apa saya buat
memang bodoh.
Saya pentingkan diri dan sejak itu saya menyesal.
Saya minta maaf sebab awak dapat tahu daripada orang lain.
Jangan guna Audrey.
Tidak. Dengar, saya yang silap.
Saya memang patut dihalau.
Awak tahu dia beritahu awak bukan untuk lindungi awak.
-Kita boleh pergi. -Tak, awak betul.
Saya betul?
Dia fikir dia lindungi saya. Dia cuma tak faham rasanya
orang pertikai penilaian kita.
Berhenti bercakap hal Audrey?
Maaf sebab ungkit.
Saya hanya minta untuk peluang lagi.
Saya tak paksa. Ikut awak.
Bagaimana rupanya di dalam?
Cik Jemmett, ini Audrey Bernhardt. Kita perlu bercakap, ada hal penting.
Tolong hubungi semula.
-Sakitlah! -Baiklah, maafkan saya.
Saya perlu pastikan awak nampak bagus.
Lagi cepat jika diam.
Itu apa Vince kata pada awak setiap malam?
Nak saya tutup mulutnya?
Kita tak perlukan lebam lagi.
-Saya pukul di tempat tersorok. -Sudah.
Saya tak faham awak.
Bagaimana awak kekal dengan Vince selepas apa yang dia buat?
Awak tak boleh ke mana-mana tanpa dia.
Satu pukulan.
Jangan dekati saya!
-Awak percaya saya? -Percaya awak?
-Ya. -Sudah tentu.
Eddie takut dan marah.
Saya perlu duduk dengan dia,
pujuk dia.
Vince beri saya tugas dan tugas itu ialah awak.
Sudah tentu.
Hei. Gembira jumpa awak, sayang.
Saya dah pesan untuk awak.
Hanya awak dalam keluarga awak yang saya gembira berjumpa.
Rindu awak juga.
Jadi, awak dah tak buat masalah?
Saya perlu jamin awak untuk apa-apa?
Tak. Rekod saya bersih.
Saya tahu awak menipu. Setidaknya awak tak tertangkap.
Jadi, apa perlu saya buat untuk balasan jemputan sarapan ini?
Untuk mata awak.
Sekarang saya tahu awak mahu sesuatu.
-Sebenarnya... -Barulah betul.
Mesti ada balasan untuk sesuatu.
Apa yang saya perlu buat sebagai balasan?
Tentang sepupu saya, Pete. Dia tiba-tiba muncul selepas 20 tahun.
Semua orang teruja dia kembali tapi,
entahlah, macam ada yang tak kena.
Macam apa?
Saya rasa dia bukan Pete.
-Kenapa awak fikir begitu? -Saya perangkap dia.
Ada perkara buruk berlaku pada hari jadi ke-11.
Sesuatu yang dia tak lupa.
Saya buat cerita palsu untuk uji dia.
Sayang.
Sebelas tahun? Siapa yang ingat?
Saya pun tak ingat apa saya makan.
Sam, percayalah. Ada yang tak kena dengan dia.
Okey. Saya tak kata awak salah tapi...
Saya cakap dengan cara terbaik.
Kenapa tipu untuk masuk keluarga awak?
Ini yang saya tahu tentang Pete.
-Beritahu nenek awak... -Awak cakap dengan nenek?
-Tak, lupakan. -Sam, tolong.
Okey.
Saya tak patut beritahu.
Nenek awak suruh saya ekorinya sejak dia muncul.
Dia penjenayah.
Dia ada hubungan di New York.
Kalau betul apa saya fikir, semua akan terbongkar.
Cuma jangan terlibat. Jangan buat apa-apa.
PENAHANAN LELAKI NEW YORK, EN. MURPHY.
Saya tak sangka.
Awak perlu akui, agak bagus juga.
Selalu bagus. Perkara lain yang jadi masalah.
Ya.
Awak memang sangat cantik.
Hentikannya.
Awak masih malu apabila dipuji?
Tak, saya tak malu.
Ya, awak malu.
Baiklah, terima kasih atas pujian itu. Kita patut keluar dari sini.
Dengar sini.
Saya perlu kata sesuatu
dan ia mungkin takutkan awak.
Okey.
Seperti saya cakap, saya tak paksa.
Namun, saya tak mahu menunggu.
Saya nak jadi keluarga.
Kita, Ellen, Jacob.
Saya nak tunjuk saya dah berubah.
Kalau saya kata belum bersedia?
Jadi, saya akan hormatinya.
Saya cuma nak awak tahu perasaan saya.
-Okey. Saya tahu perasaan awak. -Okey.
Bukankah awak ada kes Dockery petang ini?
Saya nak mandi.
PERINGATAN SEWA VICTORIA
-Di mana dia, Cik Crew? -Yang Arif,
saksi ada sepina dan bersedia memberi keterangan.
En. Clark berburu Rabu dan belum kembali.
Minta kes disambung sehingga tahu lokasi.
Yang Arif, disebabkan kes tergantung tanpa testimoni saksi,
saya minta dibatalkan.
Tak seteruk itu, En. Lord.
En. Crew, hari ini Jumaat.
Saya beri sehingga Isnin untuk cari saksi.
-Terima kasih, Yang Arif. -Kes seterusnya.
-Kenapa tak telefon saya semula? -Oh, Tuhan!
-Audrey... -Kenapa tak telefon saya?
Saya akan telefon selepas keluar.
-Awak di mahkamah tiga hari. -Saya ada hidup.
-Saya perlukan wang saya. -Awak perlu sabar sedikit.
Awak kata umum minggu lepas
yang boleh jual harta lebih cepat.
Banyak masa diperlukan.
Saya dah tiada masa!
Saya boleh bantu.
Awak tak boleh bantu masalah saya.
-Saya pergi rumah Victoria tadi. -Apa?
Tinggalkan dia mesej. Tiada balasan.
Kenapa pergi? Kita setuju semua dirahsiakan.
Tak dapat hubungi awak! Saya dalam masalah.
Tak perlu kisah. Nak cakap dengan Victoria.
Jual harta pada mana-mana pembeli.
Saya akan kehilangan ladang.
Kita patut bercakap semasa...
Tak dengar.
Saya tak nak ambil risiko.
-Hei! -Apa?
Apa yang lama sangat?
Puan, tolong.
Tak sepatutnya lama di dalam itu.
Sini.
Tidak. Keluar!
Audrey...
Apa kata awak bertenang? Okey?
Lance, awak dah hantar pelanggan untuk saya dah lama
dan saya hargai awak beri saya beberapa perjanjian. Tapi...
Saya jadi tamak. Lebih daripada saya mampu.
Saya mahu wang semula sekarang.
Awak akan hilang hasil yang lumayan nanti.
Saya tak peduli. Saya merayu pada awak. Dapatkan wang saya!
Baiklah.
Saya akan beritahu pembeli lain tentang saham awak.
Mungkin kita buat sesuatu tentang masalah awak.
Cuma janji yang awak takkan hubungi Victoria lagi.
-Jika dia takut, dia tak tolong. -Baiklah.
Cuma... Terima kasih.
Terima kasih.
Tolong tengok semasa berjalan.
Awak langgar saya.
Helo?
Alamat tempat yang dia pergi. Yang pertama pejabat kerani daerah.
Beberapa pembangunan di Queens.
Terakhir, mahkamah. Dia kejar lelaki ke tandas
dan saya terpaksa ikut seperti orang bodoh.
Saya dapat sesuatu.
Apa yang awak dapat?
Jika dia tak jual tanah,
dia akan hilang ladang.
Katanya dia perlu jumpa Victoria.
Dapat nama akhir? Victoria apa?
Nama lelaki yang bercakap dengannya?
Bukan nama sahaja.
Kerja yang bagus!
Jadi, awak ajar helah awak?
Hei! Kami tolong awak dan awak tak hiraukan kami?
Awak nak belajar? Pelajaran pertama
kurangkan berat 150 paun.
Apa maksud awak?
Awak berbakat, bukan dia. Tinggalkan dia dan kita bincang.
Boleh saya duduk sekejap?
Ya.
Ada masalah?
Saya kedengaran bodoh kalau cakap.
Itu tak menghalang awak sebelum ini.
Ellen dan Jacob orang terpenting.
Saya sanggup buat apa saja.
Namun, semakin sukar lakukannya sendirian.
Saya tahu. Saya membesar dengan ibu tunggal.
Okey. Saya dan Lance semakin rapat semula.
Semuanya okey. Maksud saya, bukan hanya seks
-yang memang bagus. -Okey.
Dulu, saya ada impian bodoh
untuk miliki bot. Tak sangka, sekian lama
dia ingat, tapi ya.
Sekarang dia nak beli bot. Untuk saya dan anak-anak.
-Dia nak belikan awak bot? -Ya.
Wah, itu bagus.
Awak tahu apa lagi bagus? Sewa, barang dapur...
Dia selalu nak bantu, tapi saya selalu tolak.
Saya boleh jadi sedikit angkuh dan degil.
Entah dari siapa sikap itu.
Bunyinya seperti hubungan awak berdua semakin baik.
-Bagus. -Tidak.
Ingat waktu saya beritahu dia curang?
Dengan kerani undang-undang di mahkamah.
Tricia. Dia pengantara Lance dan mereka berantara di bilik tidur juga.
Audrey dapat tahu.
Sumpah saya tak tahu bagaimana dia tahu.
Dia beritahu saya, saya pasti dia suka
-dan saya halau Lance. -Saya tahu.
Saya mungkin lupa beritahu yang saya kejar dia
dengan pemukul besbol.
Awak rasa dia buat lagi?
Saya... Oh Tuhan.
Saya nampak peringatan di telefonnya
untuk bayar sewa rumah Victoria.
Kenapa dia perlu bayar
sewa rumah orang kecuali dia tiduri dia?
Dia tahu saya... Saya melebih-lebih?
Saya takut tanpa sebab? Saya cuma...
Awak perlu ikut gerak hati.
Oh, yalah! Apalah semua itu?
Oh, Tuhan!
-Maafkan saya. Ini bodoh. -Tak mengapa.
Kenapa saya tak tanya saja dia?
Mesej bermaksud apa saja. Betul tak?
Saya hanya berfikir bukan-bukan.
Oh, Tuhan! Terima kasih sudi dengar, Pete.
Saya perlu bercakap dengan orang yang tak menilai saya. Terima kasih.
Sama-sama.
Saya tak percaya mereka ambil serius kes ini.
Dia ugut, rosakkan kereta dan dia tahu saya polis.
Kamera dah diperiksa.
Selepas saya cari.
Kereta awak tiada dalam kamera.
Jadi, tiada bukti dia salah.
Apa yang ada hanya dakwaan awak dan sepupu awak.
Awak ada pelawat.
Kita bincang kemudian.
Hai, Carly.
-Apa awak dengar? -Tiada apa-apa.
Apa saja awak dengar, rahsiakan, okey?
Baiklah.
Awak pun simpan rahsia untuk saya.
Saya nak tunjuk sesuatu.
Sesuatu tentang Pete.
Saya alami hari teruk. Jadi, apa saja...
awak perlu tunggu, okey?
Pakai saja. Vince mahu awak pakai uniform.
Saya nak lihat kalau sepadan.
Jika nak, saya pakaikan.
Terima kasih. Tidak perlu.
Eddie perlukan minuman untuk bertenang.
Eddie tak perlu minuman.
Kalau begitu, saya perlukan.
-Tak guna! -Apa?
Saya hampir terpotong jari!
Apa saya perlu buat?
-Pembalut? -Mana?
Dalam bilik air. Tolong cepat.
Okey.
-Kita ada 30 saat. -Apa patut kita buat?
-Marius datang semalam. -Mengarut.
Dia ada senapang dan akan bunuh sesiapa yang halang dia.
-Kenapa tak? -Saya halang.
Apa? Kenapa?
Sebab dia dan awak akan dibunuh.
Kita semua punca kematian Charlie.
Saya bekerjasama dengan Marius. Kami akan kalahkan Vince.
Awak okey? Tangan awak okey?
Masih berdarah. Terima kasih.
-Ambil. -Terima kasih.
Berita baik, Eddie dah setuju.
Betul, Eddie?
Apa yang awak buat?
-Maafkan saya. Awak siapa? -Pengurus. Awak pula?
Oh, ya. Hai, Keith Conway.
Saya datang ke bandar untuk Muzium Barnum.
Saya sewa dalam talian, sepatutnya ada kunci
di karpet tapi tiada.
Sewa dari siapa?
Dari Victoria Jemet. Janet. Jemmett?
-Awak pernah jumpa dia? -Tak.
-Samalah. -Apa maksud awak?
Tak pernah jumpa. Tiada perabot dalam rumah.
Nampak dia tak pindah masuk.
Awak mesti bergurau.
Awak rasa dia tipu saya?
Itu antara awak dan dia.
Encik, ada maklumat awak boleh beri?
Mungkin boleh cari dia.
Dia bayar setiap bulan. Tunai melalui surat.
Selagi dia bayar, pemilik tak kisah.
Terima kasih, bedebah.
-Hei. -Hai.
-Saya perlu cakap... -Apa saja, tunggu dulu.
Angin saya tak baik.
Saya rasa akan makin buruk.
-Boleh cakap nanti? -Pete penjenayah.
-Saya tahu siapa ada wang. -Siapa?
Bekas suami Julia.
Peguam itu.
Dia dah tipu Audrey sebanyak 175,000.
Awak tahu penipuan jenis apa dia lakukan?
Dari saya lihat, saya rasa The Spanish Prisoner.
Awak mahu buat apa?
Saya nak buat pemindahan wang.
Joseph? Hei, ini Marjorie. Dengar, Marius ada...
Kita guna Badger Game.
Kita buat baik di Philadelphia dulu.
Tak, masanya tak kena. Dia sedang tipu Julia.
Dia tak bodoh untuk rosakkannya.
-Awak tak boleh kira. -Tak.
Saya terfikir penipuan tanah.
Namun, dia boleh tahu?
Ya, mungkin dia terlalu yakin,
dia takkan sedar.
Keyakinan melampau. Lelaki yakin.
-Hampir. -Jika kita perdayakan?
Mungkin berkesan.
Susah buat sebab dia kenal awak.
Ya, atau mungkin ia berkesan.
Sebab dia takkan syak saya cuba tipu dia
jika dia syak saya tidur dengan sepupu saya.
Betul?
Saya tiada sepupu.
Kalau dia cantik? Apa salahnya?
-Dia bukan sepupu sebenar. -Baiklah, kekal dalam topik.
Kalau awak nak buat cepat,
awak perlukan orang yang pernah lakukannya.
Porter.
Dia fikir saya punca adiknya mati.
Dia silap.
-Saya kurang pasti. -Saya pasti.
Hei, kalau Marjorie boleh buat...
Buat? Saya simpan kemarahan untuk lelaki yang cetuskannya.
Saya nak buat kopi.
Apa saya dengar, keadaan Porter tak bagus.
Oh, Tuhan.
Awak betul-betul takutkan saya.
Ada yang tak kena?
Kami tahu awak penjenayah, Pete.
Itu awak?
ORANG NEW YORK ROMPAK LAPANG SASAR
Betul, Pete? Awak pernah dipenjarakan?
Ya.
Itu sebabnya awak perlukan saya.
Penyelia Kreatif NH Azizan saya.