Bale...
-Ano? -Sabihin mo na lang sa akin.
Ano, Eddie?
Kinain ba ng aso ang daliri ko?
Hindi, wala rito ang aso.
Mabuti.
Sobrang tindi kapag ganoon.
Saan siya puwedeng humiga?
-Sa sofa. -Hindi. Iuwi mo siya sa bahay mo.
Sa bahay ko?
Ano, nars na ako ngayon?
Pasensya na, gusto mo bang gisingin siya
-at ikaw ang magtanong? Sige, gawin mo. -Sige na.
Magiging ako si Nars Jackie.
Ayos lang bang dalhin siya sa sasakyan?
Hindi siya dapat igalaw.
Sa tingin ko, ayos lang basta hindi ito madadaganan
at hindi matatamaan.
Napakarami naming hagdan.
Diyos ko, Dennis.
Ako ang bubuhat sa kanya.
Sinasabi ko lang.
Ilipat n'yo na siya,
-bago pa mawala ang pain killers. -Sige.
Eddie, makinig ka,
kailangan na nating umalis, pare.
Tara na.
Humilig ka paharap, pare.
May ideya ba kayo kung magkano
ang maibabawas nito sa utang ko kay Vince?
Hindi ko alam, tanungin mo si Vince, pare.
Sige, tatawagan ko siya mamaya, basta
sabihin ninyong mahusay ang ginawa ko.
Ah, lintik.
Dadalhin ko ang sasakyan sa harap. Nasaan iyon?
Nasa Mott.
Sige.
-Ano'ng ginagawa mo? -Ang dapat kong ginawa noon pa.
Sunugin ang gusali kung nasaan ang kapatid mo?
Para malihis ang atensyon nila. 'Yong katabi.
Panlito lang. Kapag lumabas ang mga tao, babarilin mo si Vincent o kahit sino?
Ding dong, patay na siya.
Oo, pero tapat ang mga tao niya, Marius.
Duguan ka na bago mo pa mamalayan.
Malalaman niya kapag naamoy niya ang usok.
Hindi ako basta tatayo lang habang pinapatay niya ang kapatid ko.
Gusto mong tulungan si Eddie?
Kunin mo ang lintik na pera.
Walang pera!
Walang laman ang safe!
Ngayon na ang tamang oras para umalis.
Sa tingin mo ba, basta na lang mawawala ang pera?
Nag-iiwan iyon ng bakas.
Kumusta na siya roon sa loob?
Hindi pa siya makausap. Ililipat nila siya sa bahay ni Richard.
Mabuting umalis ka na bago sila dumating.
Hoy.
Hindi. Umalis ka na.
Huwag ninyo siyang paapakin sa lupa.
Nasaan ang kotse?
-Ano'ng sabi mo, Mulberry o Mott? -Mott ang sinabi ko.
-Pasensya na. -Nasa kanto lang iyon.
Kunin mo ang pera. Kakausapin ko si Marjorie.
Tusong Pete
Kagabi,
nasabi ko na kay Pete ang nangyari,
kung bakit kami umalis.
'Yong reaksyon niya.
Lila, tingin ko, hindi ako gaanong nasaktan
nang sabihin ni Mama kung kumusta siya
noong ika-11 niyang kaarawan.
Ika-11 niyang kaarawan?
Hindi. Magiging ayos lang--
Uy, Pete! Ano'ng gagawin mo ngayong umaga?
Hindi. Pete...
-'Di ka matutulungan ni Pete. -Bakit?
Babantayan niya ang opisina kasama ko.
Ano?
Gusto ni Julia na magpasama sa doktor. Magpapabakuna si Jacob.
Ayaw niya sa doktor?
Hindi, ayos lang ang bata. Si Julia ang hindi.
Noong bata siya, tumakas siya sa opisina ni Doctor Rosen.
Nakita siya ni Lila tatlong kanto mula roon.
Taylor, nasabi ko na ba sa iyo kung gaano kita hinahangaan?
Kung kaya lang kitang tulungan.
Nakakatuwang makita ka sa tanggapan na pawisan at nanginginig.
Ako na lang.
Talaga. May pasok ka. Ni hindi mo nga alam kung ano iyon.
Uy! Pamilya muna, kahit ano pa iyon.
Sige, ang galing mo.
May kailangan akong bisitahin.
Pagkakataon iyan para lumago ka,
ang harapin ang takot mo.
Pasensya na. Sandali lang, paumanhin.
Pinayagan akong ayusin ang sasakyan ko. Aayusin ko ang ilaw mamayang tanghalian.
Ah, masaya akong marinig na ayos na ang sasakyan mo, pero...
Iniisip kita. Na...
Nasuspinde ka ba?
Hindi pa sa ngayon.
Pero pinagbantay nila ako sa istasyon.
At ang pagsusulit para maging detective ay wala na sa usapan ngayon.
Bakit parang galing ka sa away?
-Nag-wrestling kami at-- -Okay.
Naglalaro kami ng football tapos napunta sa wrestling.
Iyon ay dahil sinabi mo na hindi kita nataya pero malinaw naman na nataya kita.
Pero sino ang napuruhan? Hindi ako.
Hinihintay ko ang araw na isa sa inyo ang kumilos na di parang bata.
Sa tingin ko, hindi siya naniwala roon.
Hindi siya maniniwalang natalo mo ako.
Uy, Jules.
Naaalala mo pa,
naaalala mo pa kung ano ang nangyari noong ika-11 kaarawan ni Pete?
Saan naman nanggaling iyan?
Binabasa ko ang mga sulat na ibinigay mo sa akin.
Sinabi ng nanay ni Pete na may nangyari noong ika-11 kaarawan niya.
Napakatagal na niyon.
Isang magandang balita.
'Yong gagong sumuntok sa akin? May kaso siya.
Wala ako.
Ikaw, meron?
Ako?
Dalawampung taon kitang hindi nakita. Baka may nagawa ka, hindi ko alam,
nagnakaw sa bangko, pero...
Wala pa naman. Wala.
Mabuti naman. Sakaling kailanganin mong tumestigo.
Ayaw kong magmukhang tinatakot ko ang testigo,
pero kapag may sinabi ka maliban sa "inatake niya ako,"
-papatayin kita. -Alam ko.
Matagal nang hinihingi ng opisina ang bidyo kaya pupunta ako sa bar
at titingnan ko kung nakuhaan ang nangyari.
Kapag may nakuha akong bidyo ng lintik na iyon na sinasaksak ang gulong ko,
-malaking tulong iyon. -Oo naman.
May naaalala akong kaarawang may iyakan.
Wala ako roon, dahil ako ang bata na hindi nila pinapansin.
Baka si Taylor?
Siguro. Bakit hindi na lang si Pete ang tanungin mo? Uy, Pete!
May itatanong sa iyo si Carly.
-May gagawin akong sorpresa. -Bakit?
Itatanong ko lang sana kung
pwede mo akong ibili ng alak.
Nagbibiro ako. Diyos ko.
Oo, kailangan namin 'yong matapang.
Hindi puwede.
Uy.
Hinahanap mo si Marius?
-Oo. -Ako si Brendon. Tanda mo?
May sakit pa siya?
Wala na. Nasa Poughkeepsie siya. Nasa pamilihan.
Hinihintay niya ang kargamento ng Tyvek.
Kailan siya babalik?
Iyon ang problema. Sabi nila, handa na iyon ngayong umaga
pero ngayon, pagkatapos na raw ng tanghalian.
Kaya sa tingin ko, makararating siya rito ng 3:00.
Hindi ako makapaghihintay.
Sige.
-Uy. -Uy, mahal.
Kumusta?
Para sabihin ko sa iyo, pinagtakpan ko na naman ang dati mong nobyo.
Sa huling pagkakataon. Malinaw?
Gago.
Puwede mo bang ipahatak iyan?
Pagkatapos mismo ng isang oras.
Pete, buksan mo ang ilaw.
Nawalan kami ni Pete ng kliyente kahapon.
Gusto niyang masiguro na ang kolateral ay
ligtas at hindi ko mabuksan ang safe.
Binago ko ang kombinasyon. Hindi ba't sinabi ko sa iyo?
-Hindi mo sinabi. Hindi. -Sigurado akong sinabi ko.
Bakit mo ipinabago?
Nag-aalala ka para sa piyansa ni Dockery?
Mabuti nang baguhin iyon paminsan-minsan.
Hangga't ligtas ang pera ni Dockery, wala na akong pakialam.
Ligtas iyon.
Hindi ko lang maintindihan kung bakit mo babaguhin ang kombinasyon
at hindi mo sinabi sa akin.
Malinaw namang may pakialam ka pala.
Pete, anak.
Sa tingin ko, kailangan mong lumabas.
Mag-aaway kami.
Hindi mo kailangang umalis. Hindi kami mag-aaway.
Maniwala ka sa akin.
Kailan mo iyon ipinabago?
Anim na linggo na.
Bakit sobrang sumasama ang loob mo...
Wala akong pakialam kung binago mo. Hindi mo sinabi.
-Ikaw ba iyan? -Ako nga.
Makinig ka, kung may gusto kang piyansahan,
huwag ka nang mag-aksaya sa taga-Bernhardt.
Nagtataka nga akong bukas pa rin sila.
Tawagan mo lang ang numero sa ibaba ng karatula namin.
O mas mabuti, dadalhin na lang kita sa aming opisina.
Hoy, gago. Bakit hindi mo ilipat ang lintik na trak mo?
May kausap akong kliyente, tanda.
Hindi iyan kliyente, tanga ka. Apo ko iyan.
Ano?
Pete?
Pete Murphy? Hindi ako makapaniwala.
-Kababalik ko lang. -Hindi.
Literal na hindi ako makapaniwala.
Sa sobrang bayolente mo noon, nakagugulat na wala ka sa preso.
sumusupsop ng ari para sa pruno at dahil,
magpakatotoo na tayo, nagustuhan mo na ang lasa niyon.
-Sa susunod na lang, Pete. -Lintik, umalis ka rito.
Mabuting tao.
Pumili ka sana ng mas magandang litrato!
Kita ang pagkaduling mo.
Ano ang lintik na iyon?
Hindi mo na ba siya naaalala? Si Sean iyon.
Iyon ang batang pinaiyak ninyo ni Taylor.
Oo. Talagang naging gago na siya.
Matinding gago na nagpapabagsak sa negosyo natin.
Habang mag-isa pang nag-aalburoto si Otto,
kukuha ako ng taxi para sa pag-iikot ko.
Ikaw ang magbantay.
Kapag may hindi ka kaya, tawagan mo lang ako.
Babalik ako pagkatapos ng tanghalian.
Kung balak mong magpakasal, labanan mo ang tukso.
Ayos. Kailangan ko ng lumang libro. May gusto ka ba?
May Manga ba sila?
'Yong komiks ng Hapon na hindi puwedeng basahin
ng may edad nang hindi nagmumukhang manyak?
Hihintayin kita rito sa labas.
Papunta na ako riyan.
Matutulungan ba kita sa hinahanap mo?
Oo, may hinahanap akong
libro.
Hindi ko alam ang pamagat o ang sumulat.
Alam mo kung anong genre?
Alam kong tungkol iyon sa paghihiganti.
Kung gayon,
tingnan natin kung anong makita natin.
Ano?
Pumunta sa trabaho ang PO mo at pinagtakpan ka ni Brendon.
Uy, Katie, pasensya na talaga. Maraming salamat.
Hindi, sa tingin ko, hindi mo nakukuha ang tono ko, okay?
Dapat matigil na ang kalokohang ito.
Katie, apat na araw pa, ha?
Ano bang naisip ko?
Nasa kanan ang pedal ng gasolina, tanga!
Ganitong oras sa isang linggo, ako ay--
Ikaw ay ano? Mawawala na nang totoo sa buhay ko?
Alam mo, pasensya na.
Hindi ka humihingi ng pasensya.
Diyos ko, ngayon ko lang naalala kung gaano ko kaayaw nito.
-Ah, talaga? -Ano naman ang ibig sabihin niyan?
Parang kahapon, tuwang-tuwa ka pa sa ginagawa mo.
Oo. Dahil babayaran mo pa ako.
Ah, talaga? Dahil lang ba roon?
Akala mo, nananabik na akong sumama ulit?
Katie, napakahusay mo rito. Sige na.
Hindi, nananabik nga ako. Totoo iyon.
Parang lasinggerang nananabik sa alak.
Inaalala ang saya, habang nalilimot na iyon ang papatay sa iyo.
Malas mo.
Iyan ang problema kapag may sinusundan kang kilala ka.
Hindi ka puwedeng lumapit.
Lintik, ano ang ginagawa mo at sinusundan mo ang lola mo?
Ikaw rin.
Wala kang pakialam.
Hindi, hindi lang ngayon ang tinutukoy ko, Otto.
Noong isang araw, nag-iikot kami ni Audrey at nakilala kita.
Nakita ba niya ako?
Hindi niya sinabi. Hindi ko alam.
Otto, gusto mo bang sabihin sa akin kung anong nangyayari dito?
Hindi.
Itutuloy ko pa rin ito, wala ka nang pakialam dito.
-At hindi mo pwedeng gawin ito. -Lahat ng perang iyon.
Sinasabi niyang naroon iyon, alam nating pareho na wala.
Dahil doon, naiisip kong nasa panganib ang lola ko.
At sinusubukan ko lang alamin kung anong klase iyon.
May kakilala ba siya roon?
Wala akong kilala.
Kapag alam ng isang taong sinusundan siya, papasok siya ng gusali para makatakas.
Maiiwan ang sumusunod sa kanya sa harapan at walang magagawa.
Tara na. Pumasok ka na sa sasakyan. Tara na!
At sinasabi ko sa iyo, hindi ko kaya.
Ibabalik ko na lang siya at manatili ka na lang dito sa labas.
Ayaw kong iwan siyang mag-isa.
May matatawagan ka bang iba?
Ano iyon?
Ano'ng ano?
-Sige na. -Ano?
Ano iyon?
Inabutan niya ako.
-Naghihimutok ka pa rin kay Mukherjee? -Oo.
Ano ba ang mayroon sa kanya na ayaw na ayaw mo?
Alam mo kung paano niya laging sinasabi na
galing siya sa wala,
at nagtayo siya ng isang imperyo. Kalokohan iyon.
Ang tatay niya ang may-ari ng kalahati ng telekomunikasyon sa India. Kalahati.
Ibinigay sa kanya ang mga kontrata sa Mumbai noong 18 taong gulang na siya.
Ang depinisyon ng totoong arogante. Akala niya, siya ang gumawa ng lahat.
Naglalabasan ang mga pilak na kutsara sa lahat ng butas niya.
Galing ako sa putik.
Nagtrabaho ako nang matagal sa pagpupulis,
inipon ko ang bawat singko.
At itinayo ko ito.
Ako ang gumawa nito. Ito, ito ay sa akin.
Sige.
Ano? Ano naman iyan?
Akala ko, sasabihin mong ayaw mo kay Mukherjee dahil nandaya siya at
-alam nating ayaw mo sa mga mandaraya. -Sandali. Ano?
Tingin mo, nandaraya siya?
Iyon ang naisip mo.
-Bakit ko maiisip na nandaraya siya? -Dahil sa nangyari kagabi?
Akala ko, nakita ni Hector na may ginagawa si Mukherjee.
Nakita ni Hector na gago si Mukherjee, iyon lang.
Hndi naman siya gaanong nananalo.
Hindi gabi-gabi.
Pero habang tumatagal, nangunguna siya. Sobrang nangunguna.
May napapansin ka?
Wala. Wala ako sa mesa.
Hi. Sandali lang ito.
Magiging ayos ka lang.
Magiging ayos ka lang, anak.
Salamat sa pagpunta. Pero para lang malinaw tayo...
Ako ang huli mong pinagpilian. Alam ko na.
Gayunpaman, narito ako.
At doon lang ako sa pasilyo.
Sige, bunso. Medyo may kaunting kirot ito.
Tapos, makakakuha siya ng lollipop.
Isang sticker.
Wala kayong lollipop?
Napakaraming mga sticker na puwede ninyong pagpilian.
May ipinaglalaban ang dentista sa dulo ng pasilyo. Walang lollipop.
Dahil iyon ang dahilan ng labis na pananaba ng mga bata.
Heto na.
Si Sam ang private investigator namin noon,
tapos nagtrabaho siya para sa mga gagong iyon.
Anim na linggo na rin ang nakararaan nang
binago ng lola mo ang kombinasyon sa safe.
Kinuha kaya niya ang pera?
Sa tingin ko, hindi iyon nagkataon.
Naulinigan kong kausap niya si Audrey, sinabi niyang may utang siya kay Audrey.
Bakit hindi na lang siya pumunta sa pulis?
Sabihin na lang natin na ang pera ni Dockery ay hindi talaga lehitimo.
Dapat ibabalita namin kapag pera ang nakuha naming kolateral.
At hindi iyon ang klase ng pera na dapat ibalita.
Ay, lintik.
Bakit?
Si Bixby. Isa siyang private investigator.
Napakatanga niya pero mabagsik.
Hindi siya umaalis sa tabi ni Sam. At iyon ang problema.
Naiinis ako sa paglalakad ni Sam.
Sana malaglagan siya ng piyano.
Sino iyon?
Si Tony iyan. Siya ang may-ari ng lugar.
Masarap ang manicotti.
Frozen ang lasagna.
Sasakyan ba ni Sam ang Grand Am na iyon?
Oo. Bakit?
Wala, sinusubukan ko lang siyang, alam mo na, kilalanin.
Maganda ang relo niya.
Ah, oo. Lagi niyang bukambibig ang lintik na Rolex na iyan.
-Ah, Lolo. -Ano?
May naisip ako.
Uy, dapat tapos na iyan pagbalik ko, ha?
Kumusta ka? May Rolex ka riyan?
Sa tindahan ka maghanap no'n.
Makinig ka, katatapos lang ng pamangkin ko sa kolehiyo,
kailangan ko siyang ibili ng relo.
Paikliin natin ang kuwento, gago siya.
Ayaw ko siyang ibili ng magandang Rolex.
Ayaw ko nga siyang ibili ng totoong Rolex.
-Pulis ka? -Ano ako? Hindi.
Dahil alam mo na, dapat sabihin mo kung pulis ka.
Sigurado akong para sa mga puta lang iyon.
Pero hindi, hindi ako pulis.
Kukunin ko ang Oyster.
Uy, salamat.
-Para saan? -Sa pagpunta.
Sa pagbabayad sa tagapag-alaga niya. At lalo na dahil hinimatay ka.
Sobrang nakakatawa.
Sabi ng Google, parasympathetic response ang tawag doon,
at hindi iyon sinasadya.
Sandali, alam mo na ang tungkol dito?
Ibig kong sabihin, hindi ko inakalang may dugo.
Mangangatay ang nars na iyon.
Sandali, alam mong pwede itong mangyari pero pumunta ka pa rin?
Oo, anak ko siya.
Diyos ko. Ang tanga mo talaga.
-Sige. Naging masaya ang-- -Hindi--
May regalo ako para sa iyo. Parang munting pasasalamat.
Tingnan natin kung mangyayari ulit.
Hindi ko nakita ang unang beses. Hindi ko--
May takot ka rin sa mga karayom.
Perdible ito. Ako ang may hawak. Kaya.
Hindi ito gaanong-- Hindi ito nakakatawa.
-Sige na, para ito sa agham. -Ah, lintik na agham.
-Narito kayo para mananghalian? -Oo. Isa lang.
Dito ang daan.
Binigyan ng babae sa convention ang lugar na ito
ng napakataas na rekomendasyon.
Ah. Mabuti.
-Darating din agad ang serbidor mo, okay? -Sige.
Ano naman ang ginawa mo ngayon?
Au contraire. Pumunta ako ngayon dito nang kusa.
Kapag gumagamit ka nang malalim na salita, alam kong may kailangan ka sa akin.
Sige, may kailangan nga ako sa iyo, pero,
hindi ito para sa akin. Para ito kay Pete.
Alam mo na, naisip ko ang lahat ng mga okasyong hindi niya napuntahan.
At naisip kong dapat ipaghanda natin siya
para sa lahat ng kaarawan niya.
Gusto mong magbihis ako na parang isang payaso?
May malinaw na pagkakataon sana para magbiro doon
pero upang mapakita ang maturity ko, pababayaan ko na lang.
Hindi ka siguro gumamit. Ipinagmamalaki kita.
Sandali, gaano pa ba katagal ito? May kailangan akong tapusin na trabaho.
Ang problema lang ay
baka hindi komportable si Pete sa mga kaarawan.
Nabasa ko ang mga sulat na ibinigay ni Julia tungkol sa ika-11 kaarawan niya.
Parang naging magulo, pero
wala namang gaanong detalye.
Naaalala mo pa ba kung anong nangyari?
Hindi ako, hindi ako magaling dito,
tinanong mo na ba si Lolo?
Hindi.
Hindi mo na natatandaan?
Noong bata ka pa, lahat ng mga bidyo na kinuha niya? Nag-bidyo siya,
tuwing may kaarawan simula nang ipanganak tayo.
May problema ba?
Oo, tanga ako.
Naiwan ko ang pitaka ko sa lamesita sa hotel.
Pasensya na. Hindi ko alam ang gagawin.
Tumawag ka sa kanila at ipadala mo rito.
Mag-isa lang ako rito. Narito ako para sa convention ng podiatrist.
Ibig kong sabihin, pwede bang ganito na lang?
Bakit hindi mo kunin ang relo ko hanggang sa makabalik ako.
Magkano ang halaga nito?
Hindi ko alam, regalo iyan, pero Rolex iyan.
Oo, sa tingin ko, ang halaga niyan ay higit pa sa kinain ko.
Sige, bilisan mo.
Ayos. Salamat. Salamat.
-Babalik ako agad. -Bilisan mo.
Sige.
Sino'ng kasama mo?
Ano?
Kapareha.
Hindi ko alam--
Nagpapatakbo ka ng Fiddle Con, naisip ko lang kung sino ang nadagit mo
at sasabihing 50 libong dolyares iyon.
Hindi ko alam ang sinasabi mo. Hindi ko alam--
Makinig ka. Pete, kilala ko kung sino ka.
Pero paano mo nalaman ang pangalan ko?
Hindi na mahalaga.
Ang mahalaga, kilala kita at hindi mo alam ang pangalan ko,
ibig sabihin, hindi ka nababagay sa buhay na ito.
Kaya ganito ang mangyayari.
Bumalik ka sa loob, bayaran mo si Tony para sa kinain mo at dagdagan mo ng 100,
o hahawakan ka ni Bixby habang tumatawag ako ng pulis. Ano'ng masasabi mo, Pete?
Alam mo kung ano'ng masasabi ko? Babalik ako roon sa loob.
Babalik ako sa loob at tatawagan ko ang pulis dahil kalokohan ito. Ito ay--
Hoy, hulihin mo siya! Nakuha niya ang lintik na relo ko!
Tabi!
'Pag pumalag ka, hahampasin kita sa ulo.
Tabi!
Sige, sige!
-Akin na ang relo. -Sige.
Oo. Heto na. Sige.
Nakilala ko ang apo mo.
Kahanga-hangang bata.
Una, akala ko ay nanloloko siya. Pagkatapos, naisip ko na
ginawa niya iyon para maguluhan ako at makuha niya ang relo ko.
Ngayon, nalaman kong gusto lang pala niyang masiguro na makapag-usap tayo.
Iyan ba ang gusto mo?
Kailangan ko ang 150 libong ninakaw mo sa safe namin.
Hindi ko alam kung anong sinasabi mo--
Pwede mong sirain ang lahat dito--
Wala sa akin ang--
Sige na. Sige na, Diyos ko.
Kukunin ko na.
May hawak kang baril?
Dalawang baril.
Sige.
Tingnan natin kung maipuputok mo ang mga iyan bago ko ukaan ang ulo mo.
Kaya kong bumaril nang lampas sa mesa.
Gawin mo.
Wala sa'kin ang pera mo, Otto.
Bakit naman ako maniniwala sa'yo?
Iniligtas mo ang putang inang buhay ko!
Kailan?
Sa lambak ng Ah Shaw o noong naghanap ka ng trabaho 20 taon ang nakakaraan.
Ang Ah Shaw.
Mabuting pagbabayad. Umalis ka para sa mga gagong ito.
Binigyan kita ng 20 taon ng solidong pagsisikap. Hindi pa sapat iyon?
Mas maganda ang alok nila sa akin.
Isa pa, sa kalagayan ng negosyo--
Matalinong desisyon iyon!
Wala akong pasok ng Sabado at Linggo,
mas mataas ang sahod, at may Bixby ako
para gawin ang mahihirap.
Napakatanda ko na para sumalo ng bala
ng baseball bat sa ulo.
Alam mo ang kuwento ng bat na ito?
Nakakatawa ba? Gusto ko ng ganoong kuwento.
Sa tingin ko, nakakatawa.
Nakuha ang bat na ito 30 taon na ang nakalilipas bago ka nagtrabaho sa'min.
May isang Pranses na taga-Canada
na abogado ng Whalers, isa siyang butangero,
napaaway siya sa bar dito sa Bridgeport.
Kaya binigyan namin siya ng garantiya. Para sa kolateral,
dinalhan niya kami ng Stanley Cup na singsing galing sa laban nila sa Oilers.
Noon lang ako nakakita ng ganoon.
Sigurado akong magpapakita siya dahil...
lintik, Stanley Cup na singsing iyon, hindi ba?
Pero tumakas siya. Kaya hinabol ko siya.
Hinabol ko siya hanggang sa kabilang ibayo papuntang Queb--
Pucha, makinig ka!
Nakikinig ako.
Nakita ko siya sa bahay ng kapatid niya.
Lumapit siya sa akin, may dalang hockey stick.
At nakita ko itong bat at kinuha ko.
Kalkulahin mo. Mas malayo ang abot ng hockey stick niya kaysa sa gamit kong bat.
Ito ang nakatatawang parte.
Ang ginawa ko? Ibinato ko ito sa kanya.
Nakikipagtalik ka ba sa asawa ko?
Iyan ba ang dahilan kaya ka narito? Hindi!
Di ako nakikipagtalik sa asawa mo, Otto!
Kung gusto mong malaman kung nasaan ang pera mo, siya ang tanungin mo.
Matagal na akong nag-aalala kay Audrey
nitong nakaraan din. May mali.
Kung kailangan mo ng tulong ko...
Kailangang lumayo kang lintik ka.
Asawa ko siya. Ako na ang bahala roon.
Ah, sabihin mo sa apo mo na bayaran
si Tony para sa tanghalian niya.
At ito...
Ibalik mo ang relo niyang iyan.
Sa iyo na ang bat. Nabili ko sa Herb's kanina lang.
Nasa kanya ang pera?
Wala.
Uy, 'ayun na siya.
Dahan-dahan lang. Dahan-dahan lang.
Hahabulin kita.
Maligayang bati,
Maligayang bati, mahal na Pete,
Maligayang bati.
Salamat.
-Bakit ang relo? -Ano?
'Yong paglayo mo kay Sam sa bantay niya. Maraming ibang paraan para
gawin mo iyon, pero pinili mong gawin ang Fiddle Con sa kanya gamit ang relo.
Alam kong hindi tatakbo si Sam pero si Bixby, oo.
Pero alam mo kung paano magnakaw ng relo?
Napanood ko sa YouTube.
May mga kilala kang manloloko?
-Ano? -Mga marunong manloko.
Ano ang pinupunto mo?
Naisip kong may kinalaman ito sa 'di n'yo pagkikita ng nanay mo nang tatlong taon.
Hindi mo alam? Akala ko, nakausap mo na siya.
Hindi. Sana. Pagkatapos ninyong umalis ng nanay mo, nagpalitan sina Lila at Maggie
ng mga sulat sa loob ng ilang buwan, at ang lola mo,
alam mo na.
Doon nagtapos ang mga sulat.
Masaya akong bumalik ka, Pete. Masaya akong bumalik ka.
Hindi ko sana nagawa ang ginawa ko kanina
kasama sina Taylor at Julia.
At napakasarap niyon sa pakiramdam,
gulatin si Sam, ihagis ang bat sa kanya.
Pakiramdam ko, 30 anyos ulit ako.
Sige, 50.
Pero napakasayang
maramdamang may kaya akong gawin.
Magiging ayos lang ba si Lola?
Otto, ang pera sa safe.
Kailan ang paglilitis?
Bukas ang simula.
-Bukas ang simula? -Oo.
-Gaano iyon katagal? -Mga ilang linggo.
Kapag tapos na iyon, ano ang mangyayari?
Hindi mo na iyon dapat alalahanin.
Wala akong masyadong alam sa negosyo ng garantiya sa piyansa,
pero maaari siyang makulong sa ginagawa niya.
Hindi siya makukulong. Ako ang bahala roon.
May ideya ka ba kung nasaan ang pera? May palatandaan ka ba?
Uy, Nancy Drew, pabayaan mo na.
Kauusapin ko ang lola mo tungkol dito bukas.
Kakausapin ko siya bukas ng umaga.
Hindi ngayong gabi. Magpapakalasing ako ngayon.
Ano ang ginawa mo noon?
Bakit mo ako tinatanong tungkol sa nangyari?
Noong dumating ka, nasa balkonahe kami at sinabi mong may
nagawa ka tatlong taon na ang nakararaan, at 'di ka pa napapatawad ng nanay mo.
Sa pagitan na namin iyon ni Mama--
Ayaw ko ng mga detalye.
Gusto ko lang malaman...
Ano ang epekto niyon sa iyo ngayon? Ayos lang ba iyon sa iyo?
Masama ba ang pakiramdam mo?
Katangahan iyon. Iyon lang. Katangahan iyon.
Naiisip kong isa ka pa ring paslit.
Alam ko, matanda ka na.
May isang bagay, may nakita akong bagay na nangyayari.
Bibigyan mo siya ng garantiya
na may kasong pang-aabuso, at
siguro pananakit ng asawa.
Natatakot siyang pinagtataksilan siya.
Pero ang totoo? Halos hindi naman.
Pero ang lalaki,
marami siyang babae.
Laging naiisip ng mga manloloko na niloloko sila.
Ano?
Kaya ko pinaghinalaan si Sam at ang lola mo.
Dahil sa nagawa ko 13 taon na ang nakararaan,
noong tanga pa ako.
-Hi. -Pwede ba kitang makausap?
Salamat sa pagbabalik ng telepono ko sa akin. Pero sana personal mong ginawa.
Naisip kong 'di magandang ideya iyon.
May nakakita sa istasyon na hawak mo iyon?
Ang pinsan ko, pero hindi ka niya kilala.
o ang phone mo.
Pwede ba kitang makita ngayong gabi?
Hindi pwede.
Nag-aaral ka para sa pagsusulit?
Oo, isa pa, nakikita kita ngayon.
Sinusundan mo ba ako? Pahihintuin mo ba ako, ginoo?
Nakatingin ako sa isa sa mga karatula mo.
Sana hindi ako pumayag na gawin iyan.
Hindi. Sobrang... Diyos ko. Sobrang ganda mo.
Nasa kaduda-dudang parte ka siguro ng bayan dahil kita mo ang isa sa mga iyan.
Nag-aaral ka ba para sa pagsusulit sa isang bahay-aliwan?
Hindi, dumaan ako sa Bruno's bago ako umuwi
para uminom.
Sigurado ka bang hindi tayo pwedeng magkita? Nasa Hartford si Sean.
Magbubukas siya ng bagong opisina?
Wala akong ideya. Sinabi niyang gagabihin siya ng uwi.
Diyos ko. Kung pwede lang.
Ikaw lang ang naiisip ko palagi.
Ikaw lang din ang lagi kong naiisip. Mag-ingat ka sa pagmamaneho, ha?
Naging salbaheng bata ka ba? Kailangan ng piyansa? Ilalabas kita ng kulungan.
May oras ka ba?
Ano, para turuan ka kung paano mandukot? Wala.
Talunan ka. Pero hindi talaga iyon ang gusto kong pag-usapan natin.
Ano iyon?
Kailangan kitang makausap tungkol sa regla ko.
Nakatatawa iyan.
Hindi, ang totoo,
nagbabasa ako ng mga lumang sulat ng mga nanay natin noong umalis kayo.
Talaga?
Gusto kong makita.
Oo, nakatutuwa sila. Wala sa pamilyang ito ang may gustong
pag-usapan ang dalawang patay na halaman,
ibig sabihin no'n ay ang mga magulang ko, kaya ang laman ng mga sulat lang
-ang nalalaman ko. -Oo.
Nabasa ko sa isang ito, iyong, at...
Gusto ko lang malaman kung totoo iyon.
Oo, alam mo na, wala akong gaanong naaalala sa mga nangyari noon.
Ang ika-11 mong kaarawan.
Sobrang nalasing ang mga nanay natin habang gumagawa ng cake at
nang ilabas nila iyon, nadapa ang nanay ko at nasubsob
sa cake, at iyon ay naging isang malaking
batuhan ng mga pagkain, at kahit
sina Otto at Audrey ay nakisali.
Naaalala mo pa ba iyon?
Paano ko makakalimutan iyon?
Ang mga alaalang lasing ang nanay ko ang pinakamagaganda.
Salamat sa pagpapaalala sa akin.
Sandali lang.
Ano'ng kailangan mo?
Bumisita ang asawa at apo mo sa'kin kanina.
Ano?
Nagtanong si Otto tungkol sa 150,000 dolyares na
nawawala sa safe ninyo.
Ay, lintik.
Gusto mong sabihin kung anong nangyayari?
Sa tingin ko, ang totoong rason kaya pumunta si Otto ay para itanong kung
nagtatalik tayong dalawa.
Ano'ng sinabi mo?
Ano sa tingin mo ang sinabi ko?
At isa pa,
magnanakaw ang apo mo.
Bakit?
Akala ko, gumagawa siya ng isang mahinang klase ng panloloko,
pero isang mahusay na panglilito pala.
'Di magnanakaw ang ibig sabihin no'n.
Baka sinabi sa kanya ni Otto ang gagawin.
Tinuruan siya ni Otto na magnakaw ng relo?
Minsan, alam ng isang tao na sinusundan siya,
papasok siya sa isang gusali para tumakas sa likod.
Maiiwan ang sumusunod sa kanya sa harapan na walang magawa.
-Kumusta na? -Magsasara na.
Maikling tanong lang. May babae bang pumunta ngayon dito,
bago kumain at may dalang bag?
Magsasara na ako. Labas.
-Paano kung kliyente ako? -Kliyente ka ba?
Hindi, magtatanong ka lang.
May itatanong ako sa'yo.
Magkano ang ibibigay mo sa'kin para dito?
Sige.
Oyster.
$27 ang halaga nito.
Pwede kitang bigyan ng $20 kung hindi ito peke.
Nagbibiro ka.
Oo, ako ito, nagbibiro.
Peke iyan? Sigurado ka ba?
Apatnapung taon na akong tumitingin ng Rolex sa kamay ng mga lalaking
nahuling nakikipagtalik sa waitress,
nakipaghihiwalay, at kailangan ng pera para maitago sa asawa.
Alam na alam ko na ang lintik na ito.
Lintik.
-Magkano ang ibinayad mo? -Ah, hindi ako nagbayad.
Nakipagkasundo ako at akala ko, nakalalamang ako.
Ang malala, kapag akala mong ikaw ang naglalaro pero ikaw ang pinaglalaruan.
Paano mo nasabing peke ito?
Maraming paraan.
Sige, halimbawa. Ang Oyster na iyan. Tunay ba?
Tunay iyan.
Sigurado ka?
Oo naman, sigurado ako.
Noong unang panahon, tinitimbang.
Mas magaganda ang peke ngayon. Maganda ang timbang. Heto.
Kita mo, parehas. Ngayon, tingnan mo ang ikalawang kamay.
Ang sa Rolex ay madulas. Ang iyo? Pumipintig. Pang-Quartz ang galaw.
Anak ng pucha.
Hindi ko napansin iyan.
Ibaba mo. At alisin mo ang peke.
Itatanong ko na sa iyo ang tungkol sa babaeng iyon, ha?
Bilisan mo.
Nasa bahay-kalinga ang lola ko.
Sinabi niyang ninanakawan siya ng nars.
Sabi niya, may kinuha ito at nilagay sa bag, umalis at isinangla iyon.
-Isinangla ang ano? -Iyon ang problema.
Una, pilak na kubyertos daw, tapos naging alahas.
Hindi ko alam, sa isip niya, pabalik-balik ito.
Sa pagkakaalam ko, kalokohan iyon, pero kailangan kong tingnan.
Walang nars. Mga regular na kliyente lang.
At iyon na nga. Nasiraan na siya ng bait.
Mali ang naiisip mo.
Gusto mo ng malalaking ari. Ano naman?
Ayaw ko ng malalaking ari.
Iyan ay estatwa ng sinaunang diyos ng Ehipto na si Min.
Iyan ang ipinalit ko sa relo.
-Isang pekeng estatwa? -Gawa sa Chongqing, tatlong linggo na.
Pareho kayong nakakuha ng basura.
Oo, pero akala ko, mas nakalamang ako.
Sigurado akong totoong Rolex ang nakuha ko.
Oo. Akin na 'yan.
Ayaw kong hawakan iyan ng malalaswang daliri.
-Uy, anong pangalan mo? -Gregor.
Sige. Hanggang sa muli.
Hanggang sa muli.
Pagtingin ko sa kanan, mayroong orasan.
Sige, at anong ibig sabihin ng orasan?
Ibig sabihin, may nanloloko kay Audrey.
Sigurado ka?
Nagawa ko na ito noon. Ito ang parteng nililimasan mo ang isang tao.
Sigurado ka bang hindi mo nakikita ang gusto mong makita?
Kung 150,000 dolyares lang ang nawawala, ibang bagay iyon.
Isinangla niya ang piraso ng kolateral. Talagang ilegal iyon.
Hindi, desperada na siya.
Sinabi mong naghihirap sila.
Kapag naghihirap, ibebenta mo ang bukid.
Iyan ang ginagawa mo kapag naghihirap ka. Hindi, may pumipiga sa kanya.
Kailangan kong malaman kung sino. Naroon ang pera.
May oras ka ba para alamin?
Ilang araw pa, puputol si Vince ng daliri.
Sige, napakalaking tulong niyan.
Siya nga pala, nakita ko ulit si Karolina.
-Alam ko. Dumaan siya rito. -Ano'ng sinabi niya?
Sinabi niyang pinigilan ka niyang ipapatay ang sarili mo.
-Sasama na ba siya? -Nagsimula na siya.
Vince, kung may nakita ako, sasabihin ko sa iyo, maniwala ka.
Kumalma ka, Tate. Hindi kita pinagbibintangan.
Binabantayan mo ba ang mga kamay?
Binabantayan ko. Tulad ng sabi mo.
Sige, noong tinitingnan mo ang mga kamay ni Ivy o ni Hector,
sino ang nagbabantay sa kaibigan nating Indiano? Baka may ginagawa siya, 'di ba?
Posible iyon. Pwede kong gawin iyon sa susunod. Bantayan siya nang mabuti.
Sige.
Tate,
malinaw naman na walang kang pinagsasabihan nito, hindi ba?
Syempre naman.
Baka may puwede tayong kunin, galing sa labas, sa isang sugalan,
na nakakakita ng pandaraya.
Magpapanggap ba siya bilang si Eddie?
Mararamdaman ni G. Fuckerjee na mayroong
mukhang nagbabantay sa kanya.
Nakalulungkot iyon.
Ano ang nakalulungkot?
Na hindi mo malalaman kung hindi ba nandaraya si Mukherjee.
Alam mo kung anong akala kong sasabihin mo?
Nakalulungkot na 'di ko magamit si Eddie.
Naglaro ka para sa Rough Riders at sa Rough Riders?
May dalawang grupo na pareho ang pangalan?
Canada iyon.
Parang binago nila ang isa, ilang taon ang nakararaan.
Canada, ha?
Malamig siguro noon.
Hindi, hindi noong panahong iyon.
Isa pa, apat na taon akong naglaro sa Wisconsin. Napakalamig doon.
Maglalakad ka papasok tuwing Enero?
Ang sama niyon.
Ayos lang ba ito sa iyo?
Ano, ang pagputol sa daliri ko sa paa?
Kung hindi ako nagkakamali,
sigurado akong sumigaw ako na parang lalaking pinuputulan ng daliri.
Ibig kong sabihin, pakatapos.
Pagkatapos, para akong nasa Jupiter dahil sa mga gamot na ipinainom ninyo sa akin.
Akala ko, kinain ng aso mo ang daliri ko.
Sige, dahil hindi ka masyadong umaarte at nagrereklamo.
Maibabalik niyan ang daliri ko?
-Kumusta? -Kumusta?
Dalhin mo si Eddie bukas.
-Sige. -At, sa ngayon,
maging mabuti ka sa kanya, bigyan mo siya ng sorbetes, karne, anumang gusto niya.
Mga babae at marijuana. Kahit ano.
Maligayang bati,
Maligayang bati, mahal na Pete,
Maligayang bati.
Sige na, Pete. Humiling ka na.
-Sige na. -Huwag mong sabihin sa amin.
Humiling ka na, apo.
Maganda, hindi ba? Labing-isang taong gulang.
Nasaan si Mama?
Sige na, humiling ka na.
Pete, humiling ka na.
Ah, mahal. Patayin mo na.
Sino ka ba talaga?
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio lang.