Szukam kolesia.
Kręcił się tutaj ostatnio. Barman mówił, że chyba cię z nim widział.
O co chodzi z tymi okularami?
Jesteś wrażliwy na światło czy co?
A może zgrywasz luzaka?
Cholera.
Rozmawiałeś z nim?
Tak.
Musisz iść do lekarza.
Jesteś pewien, że to on?
Tak.
Czekałem, aż ktoś mnie wysłucha. Zadzwoniłem na policję,
ale się nie przejęli. Ukradł mi portfel,
telefon i zegarek.
Mówił, gdzie się wybiera?
Pytał o drogę do Albany. Pewno kłamał.
Nie mówiłby, gdzie się wybiera,
a potem kradł.
Ale ja wiem, gdzie jest. Powiedzieć ci?
-Chcę tylko wiedzieć... -Jak się zorientowałem, że mnie okradł,
wyszedłem i pogadałem z Donniem.
Widział, jak szedł na autobus.
To dobrze, bo znam Gary'ego, który sprzedaje bilety na dworcu.
Gary zapamiętał, że nie kupił biletu do Albany.
Więc gdzie pojechał?
Do Bridgeport.
Kto jeździ do Bridgeport w Connecticut?
On najwyraźniej tak.
Cole, siedzisz w biurze kuratora sądowego. Muszę jechać do Bridgeport.
Pete kombinator
Jeśli chcesz zmienić swoje życie,
sam musisz się zmienić.
Jeśli chcesz, żeby twoje życie było lepsze,
sam musisz stać się lepszy.
Musisz się przyłożyć, by osiągnąć sukces.
Musisz sobie powiedzieć,
że tego właśnie chcesz.
I osiągniesz to w ten sposób.
-Ktoś przyszedł. -Co?
Kto tam?
Obsługa.
Co?
James Bagwell. Pamiętasz mnie?
Cholera.
Poczekaj.
Co robisz? Nie możesz tu wejść.
Mylisz się, siostrzyczko.
Zgodnie z prawem mogę być wszędzie tam, gdzie pan Putnam.
-Krwawię. -Naprawdę?
Uderzyłeś się w głowę?
Chyba boli.
Co ty robisz?
Zostaw go.
Mówiłem ci przecież.
Jeśli nie zgłosisz się do kuratora,
-kurator cię znajdzie. -Zgłaszałem się.
To zabawne, bo właśnie wracam z ośrodka,
w którym miałeś mieszkać i powiedzieli mi, że nie widzieli cię
od tygodnia.
Gówno prawda.
Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie?
Zapytałem, czy chcesz być orłem,
czy gównolotem.
Odpowiedziałeś,
że chcesz być orłem.
Lepiej, żeby tak było.
A niestety nie jest.
Musisz się trzymać tego, co powiedziałeś.
Daj spokój, człowieku.
Wiesz, że warunki zwolnienia zakazują
spożywania nielegalnych substancji.
Mam to na receptę.
To dobrze, skarbie.
Ale pan Putnam jej nie ma.
Nie przyszedłem się kłócić.
Zajmuję się produkcją orłów.
A ty, przyjacielu,
jesteś gównolotem.
Chcemy nagród.
Jesteśmy jak ćpuny goniące za uznaniem.
A gdy już to osiągniemy...
...wszystko zaczyna się od nowa.
Kiedy już zrozumiesz, kim jesteś,
zaczniesz odnotowywać wyniki
i nikt cię nie powstrzyma.
Z drogi. Przepraszam.
Robię jajka.
-Spóźnię się. -Potrzebujesz białka.
-Dzieńdoberek. -Cześć, Pete.
-Na razie. -Potrzebujesz białka.
-Kto to wszystko zje? -Ja.
-Poproszę trochę. -Oczywiście.
Dziękuję za “proszę”.
-Ależ proszę. -Nie wiem, ile razy musiałam o to prosić.
Jacob jest w żłobku.
A tutaj jest fotelik i torba z pieluchami.
-Nakarmiłaś dzieciaki? -Pewnie, że tak.
Co to w ogóle za pytanie?
Jesteś samotną matką, masz dużo na głowie.
Jak tam moja uczennica?
Idę do szkoły.
Dziadku, odbierzesz Jacoba ze żłobka?
Jasne.
Wrócimy do domu i zbudujemy fort
ze starych klocków Taylora.
Muszę coś załatwić. Julia otworzy firmę.
Pete pójdzie ze mną, prawda?
Tylko tak się wszystkiego nauczy.
To mój stary szef.
Może być niemiły.
Sekunda.
Przynieś kilka jaj, jak będziesz wracał.
Oczywiście.
Wiesz, kim jestem?
Nie, kto mówi?
Twój kurator sądowy.
-Witam, panie Bagwell. -Wiesz, w czym problem?
Nie mam pojęcia.
Wyszedłeś ponad 48 godzin temu,
Josepovic.
-Nazywam się Josipovic. -Dwa dni na zwolnieniu
i już nabroiłeś.
Mógłbym cię za to wsadzić.
-Mogę wyjaśnić. -Oszczędź sobie.
Moi klienci nazywają mnie pan Sukces.
Wiesz czemu?
Dzięki mnie odnoszą sukces.
-Cóż... -Nie mogę im pomóc,
jeśli sami tego nie chcą. Musisz więc zdecydować.
Chcesz być orłem czy gównolotem?
Co wybierasz?
Chcę być orłem.
Masz jedną szansę.
Bądź w moim biurze dzisiaj o 14:00.
Nie o 14:01 czy 14:03, tylko o 14:00.
-Powtórz. -O 14:00.
Tak, albo pożałujesz.
Przynieś prawo jazdy, żebyś mógł wejść.
Dobrze, dziękuję.
Weź płaszcz.
Mamy piękny dzień.
Będzie padać.
Boli cię rana?
Nie myli się.
Zobaczysz, że nie będzie padać.
Rób po swojemu.
Tak, jak zawsze.
Do środka, no dalej.
Siadaj.
Zabieraj tego pieprzonego psa.
Tutaj. Świetnie.
Miałeś usiąść.
Nie jestem pieprzoną niańką.
To nie moja robota.
Coś się stało?
Tak się składa, że tak.
-Co? -Ty tu jesteś.
-To nie był mój pomysł. -Bez różnicy.
Jesteś tu jako gość
i jako gość masz swoje obowiązki.
Nie ruszasz moich rzeczy.
Coś cię interesuje, pytasz.
Nie zakłócasz mojej rutyny, o ile Vince nie zdecyduje inaczej.
Jeśli ci nie pasuje, twój problem.
I pod żadnym pozorem nie odzywaj się do mnie,
gdy oglądam telewizję.
Tak się relaksuję
pod koniec długiego dnia. Jasne?
Czego się wściekasz? Nie chcę tu być.
Jasne?
Tak, jasne.
Jak długo tu zostanę?
Dopóki Vince tak każe.
Może powściekasz się na niego?
Nie obwiniaj Vince'a.
Kogo mam obwiniać?
Nie wiem, jak wygląda. Znam tylko imię.
Mam go.
Nazywa siebie “Pan Sukces”.
Zapamiętaj go. Może się u ciebie pojawić.
Obiecałeś, że to będzie proste.
O to się nie martw.
Niedługo zarobimy wielką kasę.
-Ile? -Jest sejf, pełen kasy.
Ze sto patyków albo więcej.
Pokombinuję, żeby ktoś go otworzył
i zdobędę kod,
a potem mam spotkanie z panem Sukcesem
o drugiej po południu.
Więc zrobisz szwindel,
a potem zdążysz na spotkanie?
Nie wciskaj kitu.
Mam dziesięć minut do dworca.
Jazda pociągiem to 45 minut. I jeszcze pięć spaceru.
To godzina.
Ustawiłem budzik, żeby mieć 15 minut zapasu.
Dam radę.
Chcę sprawdzić zapis z kamer.
Szukam go, przyjechał do Bridgeport parę dni temu.
Byłeś aresztowany.
Słucham?
Sędzia ustalił kaucję na 10 tysięcy,
ale nie masz tyle. Załatwiamy to za ciebie,
jeśli masz zabezpieczenie i wpłacisz zaliczkę.
Jakie zabezpieczenie?
Już to przerabialiśmy. Biżuteria, samochód, dom.
Podpisujesz akt, który jest ważny do końca procesu lub ważności kaucji.
I wkładasz zabezpieczenie do sejfu.
Nie ja, tylko Audrey, ale tak.
-Nie masz dostępu? -Tylko Audrey.
Nie ufa ci?
Ona nie ufa nikomu, nie zauważyłeś?
Mówi, że to dla naszego bezpieczeństwa, żeby nikt nie zmusił nas do otwarcia...
Nie znasz nawet szyfru?
Nie zaczynaj.
Zaczynamy.
Słuchaj i się ucz.
Bernhardt - poręczenia majątkowe.
Witam, pani Metzger.
Znów pomalowali krawężnik.
Babciu, wezmę to.
Dziękuję, Pete. Postaw na biurku.
Trzymają go w areszcie w sądzie?
Co się stało z krawężnikiem?
Jest czerwony.
Żeby klienci nie wiedzieli, że mogą tu parkować.
Dlaczego to zrobili?
Zemsta. To robota ANB.
Wściekają się o kaucję za Persikofa.
Znów ktoś pomalował krawężnik.
Dobrze, że masz wolne. Możesz przemalować.
Nie mam wolnego, robię na drugą zmianę. Przyszedłem do Pete'a.
To zajmie tylko 20 minut.
-Nasze plany aktualne? -Jakie plany?
Powiedziałeś, że pójdziesz, kiedy będę chciał.
-Naprawdę? -Co to?
Zapasy do biura.
Pete dzisiaj pracuje. Uczy się fachu.
Słabo.
Myślałem, że mamy plany.
Oddaj zszywacz. Przestań.
Strzelasz do mnie zszywkami.
Farba i wałek są w schowku.
W porządku.
Więc wojujemy z ANB?
Tak to można nazwać.
Kiedyś po prostu prowadzili swój biznes.
Dogadywaliśmy się.
Było dużo pracy i sobie pomagaliśmy.
Taylor nawet chodził z ich córką.
A potem ją rzuciłem.
Po tym, jak Sean wżenił się w ich rodzinę, wszystko się zmieniło.
Można dużo o nim mówić, ale nie to, że jest leniwy.
Biznes ruszył, a oni zaczęli skupować mniejsze firmy.
Teraz są największą firmą w Connecticut
i chcą nas puścić z torbami.
Libby Metzger chce wyciągnąć syna z pudła.
-Którego? -Najmłodszego, Troya.
Wie, gdzie nas znaleźć.
Cóż, utknęła w domu ze złamaną kostką.
Pytała, czy możemy podjechać z umową.
Sprawdziłam wyciągi z kart. Mówi, że ma zabezpieczenie.
Dobra, pojadę.
Znając Libby, chodzi o srebrną zastawę i biżuterię.
Jeśli chcesz, mogę z tobą pojechać.
Pokażesz mi, jak wypisać skrypt dłużny.
Myślałam, że to się robi w biurze.
Julia, nie zabieraj mi czasu z wnukiem.
Nie widziałam go 20 lat.
Ustalone, ale mój były szef w końcu zdecydował się mnie spłacić.
Muszę jechać do miasta na drugą,
żeby odebrać czek.
To nie zajmie dłużej niż godzinę.
Wrócimy przed 12:30.
Dobra, dupku.
Gdzie się podziewasz?
Jeśli podpiszemy skrypt na 18 tysięcy, ile będziesz miał z tego prowizji?
1800 dolców.
Po odliczeniu podatku, czynszu, rachunków,
ubezpieczenia, wypłat i paliwa, ile ci z zostanie?
A ty myślałeś, że jesteśmy bogaci.
Minęło tyle lat.
Kto by pomyślał, że będziemy razem pracować?
Pete, słuchasz mnie?
Tak, przepraszam.
Naprawdę doceniamy, że pomagasz.
To nic wielkiego.
Po tych wszystkich latach,
mam wiele pytań.
-Tak? -Jesteśmy.
Tysiąc osiemset dolców.
Potrzebujemy jeszcze zabezpieczenia.
Zastawię dom.
Nie możemy tego zrobić.
Możemy.
Libby, masz podwójną hipotekę.
Nie masz praw do nieruchomości. Jest zadłużona.
Mówiłem ci.
Zamknij się, Derek.
Rozejrzyj się.
Są ściany, jest dach.
Ale to wszystko należy do banku.
Jak mam wyciągnąć Troya z więzienia?
Sam jest sobie winien.
Może pójdziesz skosić trawnik, jak prosiłam.
-To robota Troya. -A jest tutaj?
-Nie. -Słucham?
-Nie ma go. -Potrzebujemy zabezpieczenia, 18 tysięcy.
Nie masz sreber albo biżuterii?
Wszystko sprzedała na eBayu.
Jeśli będę się musiała powtarzać,
wstanę z tego wózka i obedrę cię ze skóry.
Gwarantuję ci, że Troy nie ucieknie.
Zapewnienia nie wystarczą.
Będę musiała zadzwonić do konkurencji.
Jak się nazywają ci z kolesiem z plakatów?
ANB.
-Dokładnie. -Zabawny jest.
Nikt nie wpłaci kaucji bez zabezpieczenia.
Gdyby uciekł, musieliby wpłacić do sądu 18 tysięcy.
Przepraszam.
Skąd ma pani ten zegar?
Nie pamiętam.
Należał do ojca.
Zgadza się.
Pamiątka rodzinna.
Dlaczego pytasz?
To zegar Chake and Irwin.
Słynęli z produkcji zegarów wahadłowych,
a to jedyny model zegara z kurantem, jaki wypuścili.
Nie zostało ich wiele.
Wyceniała go pani?
Nie, jest dużo warty?
Te wyprodukowane osobiście przez pana Chake'a tak.
Można je poznać po X wyrytym przez niego na górze.
Proszę bardzo.
O Boże.
Jest.
Wygląda na to, że pan Metzger pozostawił pani cenną pamiątkę.
Oryginalny Chake w takim stanie jest warty jakieś 22 do 23 tysięcy.
No i mamy zabezpieczenie.
Załatwimy formalności, a Troy zdąży wrócić i skosić trawnik.
No nie wiem, należał do ojca.
Dostaniesz potwierdzenie.
Zabierzemy go do biura i zamkniemy w sejfie.
Wiesz tyle o zegarach z firmy ubezpieczeniowej?
Nie, z programu Łowcy staroci.
-Jesteś głodny? -Co?
Chodź na lunch.
Chętnie, ale muszę jechać po czek.
Niech ci przyślą.
Babciu, muszę sobie darować lunch.
Będę musiał podpisać czek.
Zadzwoń i się dowiedz.
Lepiej, żebym...
No chyba że wstydzisz się iść na lunch z babcią.
Tego nie powiedziałem.
No więc zadzwoń.
Tu Pete Murphy. Proszę o połączenie z Sandy Loomis.
Jasne.
Dzień dobry, tu Pete Murphy.
-Przepraszam, że przeszkadzam... -Daj telefon.
-Co? -Daj mi telefon.
Tu Audrey Bernhardt z firmy
Bernhardt - poręczenia majątkowe.
Ma pani czek dla Pete'a?
Tak, zgadza się.
Dlaczego nie wyśle pani czeku pocztą,
zamiast fatygować Pete'a podróżą
do pani domu?
Muszę porozmawiać z panem Murphym,
żeby zweryfikować dodatkowe informacje.
Oczywiście, chwileczkę.
Włączyłam głośnomówiący.
Panie Murphy, słyszy mnie pan?
Tak,
słyszę doskonale.
Postawił mnie pan w niezręcznej sytuacji.
Przepraszam, ale zobowiązania w nowej pracy...
Nie wątpię.
W takim razie nie mogę
panu odmówić.
Dziękuję bardzo.
Co mam zrobić z czekiem?
Proszę przesłać na adres 6325, White Oak Highway, Trumbull, Connecticut,
kod pocztowy 06614. Dziękuję.
Cieszę się, że mogę pomóc.
Teraz zjemy razem lunch.
Świetnie.
Ta panna Loomis chyba niezbyt cię lubi.
Spięliśmy się kilka razy.
O co chodzi?
Nie jestem pewien.
Może jedźmy, żeby nas nie zobaczyli?
Farley, wydaje mi się, że jestem starym głupcem.
Dobry z pana człowiek, panie B.
Pozwala mi pan odrobić dług.
Mam się przejechać po dzielnicy?
Może jedźmy po Jacoba.
Jak pan chce.
Muszę iść do toalety.
Nie pytaj mnie o zgodę.
No dalej.
Kurator hrabstwa Nowy York.
Tu Marius Joseipovic. Mam umówione spotkanie z panem Bagwellem.
Wyskoczyło mi coś ważnego,
dałoby radę przełożyć spotkanie?
Nie, pan Bagwell na to nie pozwala.
Proszę chwilę poczekać.
Skarbie, wszystko będzie dobrze.
To moja córka, przepraszam.
Nie ma sprawy, sama mam ośmioletnie dziecko.
Moja pasierbica ma dziesięć lat.
-Jak ma pani na imię? -Liz.
Słuchaj, wracaliśmy dzisiaj ze szkoły,
gdy mała znalazła uroczego kociaka.
Wiesz, jak małe dziewczynki
lubią małe kotki.
Darcy ma kotka.
No to wiesz, o co mi chodzi.
Potrącił go samochód.
O nie.
Jesteśmy u weterynarza, ale...
Kochanie, tłumaczę pani, co się stało.
Dlatego zastanawiam się, czy dałoby radę
przesunąć spotkanie na popołudnie.
Sprawdzę jego kalendarz.
Bardzo dziękuję.
-Co tam? -Zajęte.
Przepraszam.
Jest wolny o 16:30.
Super, pasuje.
Nazywam się Marius Josipovic.
Muszę potwierdzić z panem Bagwellem.
Proszę dać znać, jeśli to problem.
Zabawne, że pytałeś o Josipovica.
Nie mów, że właśnie dzwonił.
Przełożył spotkanie na 16:30.
Zawsze mówiłeś, że po tuńczyku chce ci się rzygać.
To było dwadzieścia lat temu.
Zgadza się. Ludzie się zmieniają.
Nie jesteś już naszym małym Petem.
Ten biznes z kaucjami nie jest aż tak skomplikowany.
Da się wszystko ogarnąć.
Jest jedna rzecz, która odróżnia dobrego poręczyciela od reszty.
-Co takiego? -Musisz
umieć ocenić, czy potencjalny klient
jest godny zaufania.
Czasami kasa się zgadza,
ale masz przeczucie, że coś jest nie tak,
że jeśli zaufasz tej osobie, będziesz żałować.
Chcesz mnie o coś zapytać?
Tak sobie myślę, Pete.
Twój dziadek miał wylew,
a ty nagle pojawiasz się po 20 latach.
Myślałeś, że jesteśmy bogaci.
Więc zwyczajnie
się zastanawiam,
czy nie wróciłeś ze względu na pieniądze.
BIURO KURATORA
Masz rację, babciu.
Słyszałem o wylewie.
Skąd?
Od kilku lat myślę o wakacjach,
które tu spędzałem.
Wspomnienia są żywe,
pamiętam ten odcień zieleni...
Najpiękniejsza rzecz na świecie.
I huśtawka.
Ciągle się psuła, a dziadek ciągle ją naprawiał.
I jabłka.
Teraz już takich nie ma.
Nie po tym, jak uschła stara jabłonka.
BIURO KURATORA
Nie będę kłamał.
Byłem w złej sytuacji.
Robiłem głupie rzeczy.
Czułem się pusty w środku.
Więc...
Wszedłem na Facebooka i znalazłem Julię.
Czytałem jej posty...
bo wstydziłem się tego, kim się stałem.
A potem dziadek
miał wylew.
Wiedziałem, że nigdy sobie nie wybaczę,
jeśli się nie odezwę.
Trochę się zastanawiałem, jak to zrobić.
Przysięgam, że to prawda.
Zaraz wrócę.
Josepovich, tu Bagwell.
Słyszałem o kotku i myślę, że to historia wyssana z palca.
Ale udało ci się przełożyć spotkanie,
więc niech będzie jasne.
Przyjedziesz o 16:30, ani minuty później.
W przeciwnym razie
wracasz do pudła.
Dzisiaj.
Każdy pocałunek, wszystko to było kłamstwo.
To chcesz usłyszeć?
Bawisz się w zgadywanki. Czy dziecko jest Nicka?
Trzeba wyprowadzić Hush Puppy i iść do zoologicznego. Wstawaj.
Wstawaj.
-Co... -Ręce za siebie.
Co ty wyprawiasz?
To niedorzeczne.
Wcale, że nie.
-Dawaj stopy. -Nie.
Jesteś taki sam jak twój ojciec...
Nie ucieknę.
Na pewno nie.
Z całą pewnością nie.
Nie myślisz, że to przesada?
I co ja mam niby...
Oglądaj swój serial.
Chodź, Hush Puppy.
No chodź, piesku.
Postaw go na biurku.
Jasne.
Otwieram sejf.
-Odsuń się. -Oczywiście.
Wróciliście.
Sejf jest otwarty, nie podchodźcie.
Jak udała się wycieczka?
-Super. -Pete znalazł stary zegar,
który posłużył za zabezpieczenie.
Robi wrażenie, masz talent.
Ty też, tylko inny.
Pete, a może
pójdziesz ze mną po zakupy?
Jasne.
Nie ma problemu, idź.
Odpocznę chwilę
i wyciągnę młodego Metzgera z więzienia.
W porządku.
Zostawiłam ci kilka wiadomości. Oddzwoń.
To miało się już skończyć.
Obiecaj, że mnie nie zwolnisz, jak zostaniesz szefem.
O co ci chodzi?
Jesteś wielką nadzieją naszej firmy.
Na pewno się dogadamy.
Nic niewłaściwego.
No wiesz, jesteśmy kuzynami.
No jasne.
Muszę kupić fajki.
A nie pieluchy?
Nie chciałam, żeby Audrey mnie pouczała.
Nie zabiorę ci pracy.
Jesteś naprawdę dobra.
Jesteś po prostu miły.
Daj spokój, wyglądam na kłamcę?
Poczekaj, zaraz wrócę.
Kurwa.
Cześć dziadku, jak leci?
Jacob śpi.
Cały dzień się z nim bawiłem.
Padł.
Jesteś głodna?
Vince cię przysłał?
Jest tutaj?
Witamy w Pinetop!
Mówiłem ci, że musimy nadrobić zaległości.
Co, do cholery?
-O co chodzi? -Szkoda, że się nie widzisz.
Masz zryty łeb!
Popatrz na siebie!
-Ale mnie wystraszyłeś! -Wiem, nieźle mi wyszło!
Odbiło ci?
Wyluzuj.
Musisz iść do lekarza.
Jesteś szurnięty.
Tak robią mordercy!
-Poczekaj. -O Boże.
Tak myślałeś?
Gdzie jesteśmy?
Kim jest Vince?
Nazywasz to Pinetop?
-A gdzie świerki? -Nie zmieniaj tematu.
Gdy cię złapałem, wspomniałeś coś
o gościu imieniem Vince.
W coś ty się wpakował?
Coś ci powiem.
Nie możesz nikomu powtórzyć.
Przeżegnaj się.
Przysięgam.
Spotykam się z taką panną,
jej mąż ma na imię Vince.
Łapiesz?
Mężatka.
-Łapię... -Kocham ją, Taylor.
Stary, nikomu nie powiem.
Mój telefon.
Nie wiedziałem.
Gdzie on jest?
Podrzucisz mnie na dworzec?
Po co?
Po prostu mnie zawieź.
-W porządku. -Dziękuję.
Ile razy cię to spotkało?
Za długo siedzisz w kuchni,
szukając idealnej patelni.
Jeśli masz szafki
wypchane patelniami,
ta będzie idealna.
Jest wielofunkcyjna.
Kuzyn Pete?
Gdzie twoje poczucie humoru?
-Gdy byliśmy dziećmi... -Już nie jesteśmy.
Nie żartuj, Sherlocku. Ale ja...
Mniejsza o to. Dobrze, że nie ma Julii.
Dlaczego?
To był jej pomysł.
Wystawiła cię.
Co z wami jest nie tak?
-Jest tu ktoś? -Już idę.
NYPD.
Superowo.
Po co ta wizyta?
Nawet nie zdążyłem się odezwać.
Witamy w Bridgeport, detektywie. W czym mogę pomóc?
Szukam kolesia, przyjechał tu kilka dni temu.
Zaraz wrócę.
W porządku.
Gdzie cię wywiało?
Namierzyłem go w Bridgeport.
-Jesteś tam teraz? -Tak.
Co robisz?
Jeździsz po mieście i go szukasz?
Sprawdzam na policji.
Mówię ci, jest tutaj.
Jasne.
Pamiętasz o obserwacji?
Cole się tym zajmuje.
Właśnie dzwonił, okazało się, że Marius
ma dziś spotkanie o 16:30.
Cholera.
Wsiadaj do samochodu,
włącz koguta
i natychmiast wracaj.
-To ja. -Eddie, gdzie jesteś?
Na dachu budynku Richarda. Uciekłem.
Słuchaj, rozłączę się
i przeskoczę na drugi dach.
Spotkamy się?
Jak uciekłeś?
Richard wyszedł z psem.
Tracę zasięg.
Gdzie będziesz?
Wiedzą, że uciekłeś?
-Jeszcze nie. -Wróć.
Co ty wygadujesz?
Wracaj, zanim się zorientują.
Nie mogę.
Poszczuli mnie psem
i złamali mi nos.
-Co? -Próbowałem uciec.
Właśnie o tym mówię.
Musisz wrócić. Wyciągnę cię stamtąd.
Niedługo zdobędę kasę.
-Kiedy? -Potrzebuję góra dwóch dni.
Jeśli nie wrócisz, już zawsze będziemy uciekać
przed Vincem i policją.
Po prostu mi zaufaj.
To jest najlepsza opcja. Wróć.
No dalej.
Panie Bagwell,
tu Marius Josipovic.
Jestem chory.
Co ty nie powiesz.
Nie wiem, co mi jest.
Gdzie jesteś?
W łóżku,
mam gorączkę.
Nie chciałem was pozarażać.
To bardzo miłe z twojej strony.
Coś ci powiem. Odpocznij sobie.
Jeśli jutro poczujesz się lepiej,
zadzwoń i ustalimy nowe spotkanie.
W międzyczasie uważaj na siebie.
Dziękuję.
Liz, odbieraj mój telefon.
Muszę jechać do White Plains i zająć się gównolotem.
Poczekaj, Hush Puppy.
Sukinsyn.
Cholera, Eddie, co ty wyprawiasz?
Musiałem się wysrać.
-Bardzo mi się chciało. -Poważnie?
Następnym razem zesram ci się na kanapę.
To nie panuje w twojej rodzinie.
Próbowałeś uciec.
Naprawdę?
Gdybym chciał, to bym uciekł.
Prawda?
W czym mogę pomóc?
-Katherine Boyd? -Tak.
Szukam Mariusa Josepovicha.
Chyba Josipovica.
A więc go pani zna.
Kim pan jest?
Jego kuratorem.
Zgodnie z dokumentami mieszka tutaj.
Jest tu?
Marius, śpisz?
To ja, Bagwell.
Dzień dobry.
Darujmy sobie uściski.
Wpadłem tylko na chwilę.
Uwaga, gorące. Proszę.
To ci pomoże.
Czy wujek Marius wyzdrowieje?
Mam nadzieję.
Całe popołudnie wymiotuje i ma sraczkę.
Jestem Brendon.
Sam trafię do wyjścia.
Żaden z ciebie orzeł, Josepovich.
Jesteście wspaniali.
-Amanda, kochanie... -Wychodzę. Pa, wujku.
Do zobaczenia.
Jest świetna. Wszyscy jesteście...
Zamknij się.
-Nie tak się umawialiśmy. -Wiem.
Marius wie, ile ryzykujemy,
i wie, że to nie może się powtórzyć.
Prawda?
To się nigdy nie powtórzy.
Mam nadzieję.
Powinnam cię wtedy zastrzelić jak intruza.
Rozumiem, słuchaj...
Pamiętasz adres, który podała ci Audrey?
-Tak, a co? -Jak gliny
będą mnie szukać,
po prostu im go podaj.
Sukinsyn.
Jak bardzo jest niebezpieczny?
Po prostu go podaj.
Mam cię.
Zapomniałem zapytać Taylora,
czym sobie na to zasłużyłem.
-Nie pamiętasz? -Nie.
-Poważnie? -Tak.
Zamknąłeś mnie w sejfie.
-W sejfie w biurze? -Naprawdę nie pamiętasz?
Był otwarty, a ty podpuściłeś mnie, żebym weszła do środka.
A potem go zamknąłeś.
Powinienem się wstydzić.
Może nie wiedziałeś,
że się zamknie. Byłam tam tylko chwilę,
ale nadal mam koszmary.
Jeśli cię to pocieszy, byłem dzisiaj zamknięty
w bagażniku samochodu przez pół godziny.
Więc jesteśmy kwita.
Ile miałaś wtedy lat?
Sześć, a ty dziesięć.
Naprawdę miałaś mi o to za złe.
I to bardzo.
Podrzucić cię?
Ale nie w bagażniku.
Przestań.
Poczekaj chwilę.
Jak się wydostałaś?
Z sejfu?
Tak.
Dziadek mnie wypuścił.
Przynajmniej komuś ufa.
Jak leci?
Dobrze.
Możemy pogadać?
Jasne.
Usiądź.
Coś się stało?
Nie, to był po prostu...
męczący dzień.
To kupa kasy.
Nie zostawiaj jej tak na wierzchu.
Pomogłem Julii spieniężyć kaucję Periskofa,
a potem odpaliła mi moją część...
I wiesz...
Proszę.
Za co to?
Żebyś nie opuściła następnej szkolnej wycieczki.
Nie musisz tego robić.
Nie muszę, ale chcę.
Weź.
Dzięki, kuzynie.
W porządku, do zobaczenia.
-Pa. -Dobranoc.
Usiądź.
Coś się stało?
Nie, to był po prostu...
męczący dzień.
W porządku, pa.